«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε...»

ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

"ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ..."

«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν. τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς; ή πως ερείς τω αδελφώ σου, άφες εκβάλω το κάρφος από του οφθαλμού σου, και ιδού η δοκός εν τω οφθαλμώ σου; υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου.» (Μτ. 7, 1-5).

Μεγάλη και φοβερή είναι αυτή η εντολή του Χριστού. Όλοι μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον και γι' αυτό θα δώσουμε λόγο στη Φοβερά Κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.

Ο άγιος απόστολος Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή του λέει το εξής: «Διό αναπολόγητος ει, ω άνθρωπε πας ο κρίνων· εν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις· τα γαρ αυτά πράσσεις ο κρίνων, οίδαμεν δε ότι το κρίμα του Θεού εστί κατά αλήθειαν επί τους τα τοιαύτα πράσσοντας. Λογίζη δε τούτο, ω άνθρωπε ο κρίνων τους τα τοιαύτα πράσσοντας και ποιών αυτά, ότι συ εκφεύξη το κρίμα του Θεού;» (Ρωμ. 2, 1-3).

Μεγάλη αλήθεια βρίσκεται σ' αυτά τα λόγια του αποστόλου Παύλου. Δεν προσέχουμε τα δικά μας ελαττώματα και τις αμαρτίες, ενώ στους άλλους βρίσκουμε πολλά σφάλματα. Ψάχνουμε να τα βρούμε και όταν τα βρίσκουμε, πάμε και τα διαλαλούμε σε όλον τον κόσμο. Έγινε πλέον κακή συνήθεια, μόλις μαθαίνουμε κάτι για τον πλησίον μας, να πηγαίνουμε και να το διαλαλούμε παντού. Ή γλώσσα μας καίει και σπεύδουμε να πούμε στους άλλους αυτό πού είδαμε και ακούσαμε.

Ξεχνάμε ότι αν εμείς κρίνουμε τους άλλους θα μάς κρίνει και εμάς ο Θεός. Ξεχνάμε ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε τον πλησίον διότι αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του Θεού, ο οποίος είναι Υπέρτατος Κριτής, ο οποίος μόνος γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου και μπορεί να αποδώσει δικαία κρίση. Εμείς όμως κατακρίνουμε τον πλησίον και πολλές φορές με πολύ βαριά λόγια. Δεν σκεφτόμαστε ότι ο αδελφός μας μπορεί να μετανόησε ήδη και να του αφέθηκε η αμαρτία του, επειδή μετανόησε βαθιά.

«Ώστε μη προ καιρού τι κρίνετε, έως αν έλθη ο Κύριος, ος και φωτίσει τα κρυπτά του σκότους και φανερώσει τας βουλάς των καρδιών, και τότε ο έπαινος γενήσεται εκάστω από του Θεού.» (Α' Κορ. 4, 5). Εμείς, όμως, πάντοτε βιαζόμαστε να κρίνουμε τους άλλους και δεν περιμένουμε την κρίση του Χριστού. Είμαστε κριτές του πλησίον και όχι του εαυτού μας.

Ένας σοφός του Ισραήλ, ο υιός του Σειράχ είπε: «ἀκήκοας λόγον, συναποθανέτω σοι· θάρσει, οὐ μή σε ρήξει.» (Σειρ. 19, 10). Πολύ σπουδαία είναι αυτά τα λόγια του. Εμείς ξεχνάμε ποτέ τα σφάλματα του αδελφού μας; Πεθαίνει μαζί μας ο κακός λόγος• Όχι, ποτέ. Εμείς τον διαδίδουμε και μ' αυτόν τον τρόπο γινόμαστε σαν τις μύγες οι όποιες κυκλοφορούν παντού και παντού μεταδίδουν την μόλυνση. Πρέπει να είμαστε όχι σαν τις μύγες αλλά σαν τις μέλισσες οι οποίες πετάνε από το ένα λουλούδι στο άλλο μαζεύοντας το μέλι. Και εμείς πρέπει να μαζεύουμε το μέλι δίνοντας σημασία μόνο στο καλό πού υπάρχει στον αδελφό μας.

Γι' αυτούς πού κακολογούν και κατακρίνουν τον αδελφό τους ο ψαλμωδός και προφήτης Δαβίδ είπε: «τάφος ανεωγμένος ο λάρυγξ αυτών» (Ψαλ. 5, 10). Ανοίξτε έναν τάφο και θα δείτε τι ακαθαρσίες υπάρχουν μέσα του και τι δυσοσμία. Η ίδια δυσοσμία, πνευματική δυσοσμία, βγαίνει από το στόμα μας όταν κατακρίνουμε τον πλησίον. Στον ίδιο ψαλμό πού διαβάζεται στην πρώτη Ώρα ο προφήτης λέει: «απολείς πάντας τους λαλούντας το ψεύδος» (Ψαλ. 5, 7). Εμείς όμως διώχνουμε αυτούς που κακολογούν μπροστά μας τον πλησίον; Όχι, δεν τους διώχνουμε αν και έπρεπε να το κάνουμε.

Αυτό που πρέπει εμείς να κάνουμε είναι να δαμάσουμε τη γλώσσα μας. Όλοι είμαστε ένοχοι ενώπιον του Θεού και όλοι έχουμε πολλές αμαρτίες. Τις δικές μας αμαρτίες πρέπει να προσέχουμε και όχι του πλησίον μας. Είπε ο ψαλμωδός: «ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων» (Ψαλ. 142, 3). Κανείς δεν είναι δίκαιος ενώπιον του Θεού, όλοι είμαστε ένοχοι. Αυτοί που κατακρίνουν τους άλλους, πολλές φορές, γίνονται και συκοφάντες επειδή τους κατηγορούν για κάτι αβάσιμο.

Χτες γιορτάσαμε τη μνήμη ενός πολύ μεγάλου αγίου, του αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, Πατριάρχου Αλεξανδρείας. Εκείνος για να διδάξει αυτούς, που τους άρεσε να κατακρίνουν τους άλλους, διηγήθηκε μια φορά την εξής ιστορία. Σε μία πολύ μεγάλη πόλη, στην Τύρο, ζούσε κάποτε ένας μοναχός, ζούσε εκεί και μία πόρνη ονόματι Πορφυρία. Μια μέρα όταν ο μοναχός αυτός περπατούσε στο δρόμο τον πλησίασε η Πορφυρία και του είπε: «πάτερ άγιε, σώσε με όπως και ο Χριστός έσωσε κάποτε μία πόρνη». Ο άγιος εκείνος μοναχός την πήρε από το χέρι και την πήγε έξω από την πόλη. Την οδήγησε σ' ένα γυναικείο μοναστήρι για να καθαρθεί εκεί η ψυχή της με τα δάκρυα τής μετανοίας. Στο δρόμο βρήκαν ένα μωρό που οι γονείς του το είχαν αφήσει και η Πορφυρία το πήρε για να το μεγαλώσει.

Όταν αυτό έγινε γνωστό μερικοί άνθρωποι που τους άρεσε πολύ να κατακρίνουν τον πλησίον τους άρχισαν να κακολογούν την Πορφυρία, λέγοντάς της: «Μπράβο, Πορφυρία, ωραίο παιδάκι κάνατε με τον μοναχό». Και τον μοναχό τον περιφρονούσαν και τον κακολογούσαν. Ο μοναχός όμως προσευχόταν αδιαλείπτως και για την Πορφυρία και για τον εαυτό του. Ήρθε η ώρα του να πάει σε άλλο κόσμο και όταν βρισκόταν στην επιθανάτια κλίνη παρακάλεσε να του φέρουν ένα θυμιατό με αναμμένα κάρβουνα. Πήρε τα κάρβουνα και τα έβαλε πάνω στο στήθος του. Η φωτιά δεν άγγιξε ούτε το σώμα του αλλά ούτε ακόμα και τα ρούχα. Τότε είπε ο μοναχός: «Να ξέρετε εσείς που κατακρίνατε την Πορφυρία και εμένα ότι είμαι αθώος. Η σαρκική αμαρτία δεν με έχει αγγίξει όπως δεν με άγγιξε τώρα η φωτιά αυτή».

Δεν αρκεί αυτό το παράδειγμα σ' εκείνους που τους αρέσει να κατακρίνουν τους άλλους. Δε σταματάνε τις κακολογίες τους. Αλλοίμονό τους, όπως κρίνουν αυτοί τον πλησίον τους έτσι θα κριθούν από τον Θεό. Ο δικός μας μεγάλος άγιος, ο άγιος Δημήτριος, μητροπολίτης Ροστόβ, λέει το εξής, όταν αναφέρεται στην κατάκριση: «Μην κοιτάς τις αμαρτίες των άλλων αλλά πρόσεχε τη δική σου κακία. Διότι δεν θα δώσεις λόγο για τους άλλους αλλά μόνο για τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει ανάγκη να προσέχεις τους άλλους, πώς ζει ο καθένας και ποιες αμαρτίες κάνει. Εσύ πρόσεχε τον εαυτό σου. Ευαρεστείς τον Θεό; Μοιάζει η ζωή σου με την ζωή των αγίων; Ακολουθείς και εσύ την οδό που ακολούθησαν αυτοί στη ζωή τους; Είναι ευχάριστο μπροστά στο Θεό το έργο σου; Ο άνθρωπος που κατακρίνει τους άλλους μοιάζει με έναν πονηρό καθρέφτη, ο οποίος ενώ αντανακλά τους άλλους, τον εαυτό του δεν τον βλέπει. Μοιάζει επίσης και με ένα ακάθαρτο λουτρό το οποίο τους άλλους τους πλένει ενώ το ίδιο μένει άπλυτο.

Το ίδιο και αυτός που κρίνει τους άλλους. Βλέπει τι τρώει, τι πίνει και ποιες αμαρτίες κάνει ο καθένας, τον εαυτό του όμως δεν τον βλέπει. Στον πλησίον του βλέπει ακόμα και την παραμικρή αμαρτία. Η δική του όμως η αμαρτία, όσο μεγάλη και να είναι, γι' αυτόν είναι σαν να μην υπάρχει. Θέλει να μην ξέρει κανείς την αμαρτία του και να μην λέει τίποτα γι' αυτή. Ενώ ο ίδιος τους άλλους τους συκοφαντεί, τους κρίνει και τους κατακρίνει».

Δέν είναι δική μας η εικόνα που δίνει ο άγιος Δημήτριος; Ασφαλώς για μας μιλάει εδώ ο άγιος και ιδιαίτερα γι' αυτούς που η κατάκριση και η συκοφαντία έγινε πλέον η ζωή τους και που βρίσκονται πολύ μακριά απ' αυτό που λέει ο Ιησούς. Είναι οι άνθρωποι που θέλουν να βγάλουν το σκουπιδάκι από το μάτι του αδελφού τους ενώ οι ίδιοι έχουν στο δικό τους το μάτι ολόκληρο δοκάρι. Να μην τους μοιάζουμε. Να προσέχουμε τον εαυτό μας και να ζητάμε τη βοήθεια του Θεού σ' αυτό τον δύσκολο αγώνα κατά του πάθους της κατακρίσεως. Να μην κρίνουμε για να μην κριθούμε και εμείς από τον Έναν Μοναδικό και Αιώνιο Κριτή, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, του Οποίου η τιμή και το κράτος μετά του Ανάρχου Αυτού Πατρός και του Παναγίου και Ζωοποιού Πνεύματος. Αμήν.

ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
ΤΟΜΟΣ Α'

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
http://www.impantokratoros.gr/mhkrinete-inamhkrithite.el.aspx

Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ.

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΜΑΜΩΝΑ. ΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΟΠΩΣ Ο ΑΣΩΤΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ.

ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ Η ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ Πολλοί σήμερα, σχεδόν όλοι ομιλούν για την οικονομική κρίση. Πράγματι, η οικονομική κρίση είναι ένα μεγάλο και επείγον θέμα. Αλλά δεν είναι το μοναδικό και δεν είναι το πρώτο. Πρωτίστως υπάρχει κρίση της λογικής, της πίστης και των αξιών. Χάσαμε το μέτρο και δεν μπορούμε πλέον να σκεφθούμε σοβαρά και σωστά ούτε να συζητήσουμε πολιτισμένα. Δεν βλέπουμε καθημερινά τι γίνεται στις στρογγυλές τράπεζες των τηλεοπτικών διαύλων; Στη χώρα που γέννησε το λόγο και τον διάλογο οι απόγονοι των σοφών και των ρητόρων δεν μπορούν με ευπρέπεια και σεβασμό να αρθρώσουν ένα νηφάλιο λόγο. Φωνασκίες και κραυγές ακούμε και φτηνούς διαξιφισμούς. «Σκύθαι και Σαυρομάται» δεν συνομιλούν και δεν δικάζουν με αυτόν τον τρόπο. Γιατί άραγε κάθε μέρα να δικαιώνουμε αυτούς που έλεγαν στο παρελθόν «Έλληνες αεί παίδες εισί»; Μια ζωή θα παιδιαρίζουμε; Θα χρειαζόμαστε επιτρόπους και ευρωπαίους επόπτες για να οργανώσουμε την οικονομία και το κράτος μας; Αυτοί που φωτίστηκαν από το φως της αρχαίας Ελλάδος θάρχονται σήμερα να μας δώσουν τα φώτα τους;

Είπαμε, είμαστε σε γενικότερη κρίση. Διανοητική, πνευματική, συμπεριφοράς, λόγου και λογικής, πίστεως και θρησκείας, μετά από δυό χιλιάδες Ελληνοχριστιανικής παράδοσης και άλλες τρείς χιλιάδες ανεπτυγμένου αρχαίου κλασσικού πολιτισμού. Την οικονομία μας δεν μπορούμε να τιθασσεύσουμε, την οικογένεια δεν μπορούμε να κουμαντάρουμε, που θα χτίσουμε και που δεν επιτρέπεται, ούτε και αυτό, μπορούμε να ρυθμίσουμε! Τι κακό μπορεί να προκύψει από τις συμμαχικές επιλογές και προτεραιότητες, πόσους μετανάστες χωράει η πατρίδα, δεν μπορούμε να υπολογίσουμε. Με την Μητέρα και τροφό Εκκλησία τι θα κάνουμε και πως θα την αντιμετωπίζουμε, ακόμη δεν το βρήκαμε. Ψάχνουμε στα σκοτάδια μας να βρούμε λύσεις: πότε θα κλείνουν τα νυχτερινά κέντρα, που σκοτώνουν, και ποιοι πρέπει να μπαίνουν και να βγαίνουν στις φυλακές. Μια τηλεόραση σωστή και πολιτισμένη δεν μπόρεσε να ανθίσει ακόμη στο αναποτελεσματικό κράτος μας. Μια αστυνομία σεβαστή στους φίλους της τάξεως και φοβερή στους φίλους της αναρχίας δεν «κάλλιασε» να οργανώσουμε. Τα γήπεδα ξέφραγα αμπέλια, τα σύνορα διάτρητα, τα παιδιά έχουν κυριολεκτικά σιχαθεί τη παιδεία μας με τα αλλοπρόσαλλα και αντιφατικά προγράμματα που αλλάζουν κάθε χρόνο. Δεν έχουν πολλοί να φάνε και οι δήμοι μη τυχόν και υστερήσουν σε καρναβαλικές εκδηλώσεις και έξοδα μεταμφιέσεων, οργανώνουν πολυδάπανες και φρενήρεις γιορτές. Συγχρόνως ψάχνουμε ακόμη για τον θρησκευτικό προσανατολισμό μας και το ιδεολογικό περιεχόμενο της ελληνικής νοοτροπίας και κοινωνίας, με τόσους αγίους, θαύματα, προσκυνήματα και το Αγιο Ορος στα σπλάγχνα μας. Καμμιά σοβαρότητα δεν συναντούμε σε κανένα τομέα. Κανένας σεβασμός ούτε στο ίδιο τον εαυτό μας.

Σύγχυση φρενών, κρίση πολιτισμού μας και κρίση ταυτότητος. Γίναμε διχασμένες προσωπικότητες από τον υπολογισμό του πολιτικού κόστους, την οφθαλμοδουλεία μας, το θεοποιημένο ατομικό συμφέρον, την αρρωστημένη ξενομανία μας, την τεμπελιά μας και φιλοπρωτία μας, τον εντυπωσιασμό της στιγμής και την παντελή έλλειψη φωτισμένων ηγετών. Γίναμε δυστυχώς οι νεοέλληνες σαν τα ασπόνδυλα και μαλάκια της θαλάσσης της αποστασίας. Χάνουμε την αξιοπρέπειά μας στη Θράκη, στο Αιγαίο, στη Μακεδονία, στη Β. Ήπειρο με τη δουλικότητα και ατολμία μας. Εσχάτως και στην …Ομόνοια! Και το χειρότερο δεν μπορούμε να βρούμε ένα κοινό τόπο για να πατήσουμε και να συμφωνήσουμε. Χανόμαστε στους διαδρόμους των νοσηρών εγκεφάλων μας…Δεν ξέρουμε τι θέλουμε.

Το σοβαρότερο όμως σύμπτωμα της γενικότερης κρίσης, μάλλον το αίτιο όλων όσα γευόμαστε τώρα, είναι η στάση μας απέναντι στο Ιησού Χριστό. Τουλάχιστον αυτό θα έπρεπε να το είχαμε λύσει, μετά από τόσα χρόνια ορθόδοξης ζωής και θεολογίας. Υπάρχει σαφής σύγχυση περί του προσώπου του Χριστού μέχρι το σημείο να φτάσουν κυβερνητικά χείλη να λένε ότι στην Ελλάδα δεν πρέπει μεταξύ των άλλων να ακούγεται, να προφέρεται το όνομα του Χριστού. Τέτοιος ιδεολογικός φασισμός, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Ευρώπη, που δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει εναντίον της ομοφυλοφιλίας και του Δαρβινισμού, υπέρ της από τον Θεό δημιουργίας των όντων και να εκφράσει αμφιβολίες για το ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Γιατί άραγε τόσος σκεπτικισμός για τη Χριστιανική Πίστη στη Χριστιανική Δυτική Ευρώπη ώστε στη Συνταγματική της Συνθήκη να φοβάται να αναφέρει την χριστιανική θεμελίωση του πολιτισμού της φερόμενη φιλομουσουλμανικά,  και γιατί άραγε τόσος σκεπτικισμός για τον Χριστό σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που πάνω στο σώμα της φέρει τα στίγματα και τα θαύματα του Χριστού;

Αλήθεια πόσο επιρρεπείς είμαστε σε ιδεολογήματα και στεγανά, σε προαπαιτούμενα και αξιώματα, σε ιδεοληψίες και αγκυλώσεις μαρξιστικής μάλιστα πίστης και παραδοχής. Μέχρι πότε θα διαφεντεύουν τον τόπο οι αποτυχημένοι μαρξιστές και μέχρι πότε οι άλλοι –κυρίως δημοσιογράφοι- θα αλλοιθωρίζουν σε μια ιδεολογία που βύθισε στο σκοτάδι έναν ολόκληρο ορθόδοξο κόσμο. Διότι το κομμουνιστικό καθεστώς επιβλήθηκε σε ορθόδοξα ως επί το πολύ κράτη. Πως άλλωστε θα πολεμούσαν τη μόνη αληθινή πίστη και το γλυκύτατο πρόσωπο του αληθινού Θεού; Στη δύση η ελευθεριότητα και οι πολυεθνικές του κεφαλαίου, οι σκοτεινές οργανώσεις και ο πανσεξουαλισμός, αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν στην εξαχρείωση τα πλήθη. Στην Ανατολή όμως έπρεπε να δουλέψει το κνούτο του ερυθρού φασισμού. Κι όμως σήμερα μετά από τόσες ανακατατάξεις ερωτοτροπούμε με την αθεϊα και τον υλισμό. Κυρίως δε πλήττεται ο Χριστός και τα του Χριστού, δηλ. η Εκκλησία, το Ευαγγέλιο και η Παράδοση.  

Ειδικότερα απέναντι στο Χριστό επικρατούν ποικίλες απόψεις και οράσεις.

v  Κάποιοι δηλώνουν αγνωστικισμό και άγνοια: δεν ξέρουμε, μη μας ρωτάτε, άλλα λόγια…

v  Άλλοι είναι χαμένοι μέσα στα ονόματα των θρησκευτικών αρχηγών του κόσμου και αναμειγνύουν τα κάρβουνα με τα διαμάντια, εξισώνοντας και ισοπεδώνοντας τα πάντα.

v  Μερικοί κυμαίνονται μεταξύ χιλιασμού και μονοφυσιτισμού, θεωρώντας τον Ιησού Χριστό άλλοτε «ψιλόν» άνθρωπο και άλλοτε μόνο Θεό.

v  Όσοι μαρξιστές και άθεοι παραδέχονται την ιστορικότητά Του, τονίζουν απλά τα κοινωνικά στοιχεία της διδασκαλίας Του.

v  Οι κοσμικοί οικοδομούν μέσα από τον εορταστικό διάκοσμο μια προσωρινή συναισθηματική σχέση με τον άπειρο Θεό προσφωνώντας Τον «Χριστούλη» και δακρύζουν συγκινημένοι, όν τρόπον και στη λυρική σκηνή.

v  Οι προτεστάντες έφτασαν στο σημείο να απογυμνώσουν τον Χριστό και τη Βίβλο από τη διάσταση και το στοιχείο του θαύματος και να υιοθετήσουν τη διαστροφή ως κάτι το ανένοχο και προβλεπόμενο προσφέροντας την ιερωσύνη ακόμη και στις γυναίκες.

v  Η «Νέα Εποχή» υποτιμά τον Κύριο ως ένα από τους πολλούς απεσταλμένους της χαώδους συμπαντικής και απρόσωπης θεότητος.

v  Οι ακραίοι εθνικιστές θεωρούν τον Χριστό Έλληνα και οι δωδεκαθεϊστές τον υβρίζουν με τα χειρότερα λόγια.

v  Η μασωνία και οι συναφείς οργανώσεις της με κορυφαίο τον συγγραφέα Dan Brown βεβηλώνουν το πρόσωπό του ισχυριζόμενοι ότι δεν ήταν απηλλαγμένος από τα ψεκτά και τα διαβλητά ανθρώπινα πάθη.

v  Ο μέσος άνθρωπος, τέλος, βλέπει πιο πολύ τους «γεροντάδες» του και λιγότερο τον Χριστό που Τον θεωρεί ως ένα πολύ καλό άνθρωπο ή ένα πολύ καλό θεό.

v  Υπάρχει και μια άλλη επιφωνηματική στάση απέναντι στον Χριστό, η οποία συνηθίζεται και κάπου κάπου εμφανίζεται στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, όπου συχνά ακούγεται το πάντιμο Όνομα του Χριστού, περίπου ως εξής: «Χριστός κι Απόστολος!», «Έλα Χριστέ και Κύριε!», «για όνομα του Θεού!», «έλα Χριστέ και Παναγιά», αλλά τίποτε παραπέρα.

 Όλα δε αυτά συμβαδίζουν μαζί με άριστη γνώση του ζωδιακού κύκλου, με τον ονειροκρίτη «υπό μάλης», με καταφυγή στα μέντιουμς και τους μελλοντολόγους, με ένα σωρό προλήψεις και δεισιδαιμονίες, με χαϊμαλιά και βότανα, ξόρκια και φυλαχτά, με ξεματιάσματα και επικλήσεις… Κρίμα και πάλι κρίμα!!!

Εδώ λοιπόν οφείλεται η κρίση που μαστίζει τους λαούς και συγκεκριμένα τον δικό μας. Στη σύγχυση περί του Προσώπου του Κυρίου, περί της αγιότητος της Εκκλησίας και της θεοπνευστίας του Ευαγγελίου, περί της μοναδικότητος του ορθοδόξου χριστιανισμού θολώνει το τοπίο και χάνουμε την πορεία μας και το δρόμο και για τα άλλα θέματα.

Το χρέος μας είναι αυτό που φώναζαν παλιά οι άγιοι Πατέρες: «πίσω στις πηγές» της Πίστεως. Πίσω στην Παράδοση και την ευσέβεια. Σαν Έλληνες ποτέ δε χάσαμε την ευσέβειά μας. Ευσεβείς εις το έπακρον μας βρήκε ο απόστολος Παύλος. Τώρα σαν κοσμοπολίτες και δυτικοευρωπαίοι κινδυνεύουμε να την χάσουμε. Πίσω λοιπόν στην πίστη, και στον Ιησού Χριστό, αν θέλουμε να βγούμε από την κρίση.

ΠΗΓΗ: http://sites.google.com/site/xrestia/Home/e-krise

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: 

http://assets.tanea.gr/files/2009-02-20/thumbs/rodos_450x.jpg

ΚΡΙΣΗ, Δ.Ν.Τ., ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ ΜΑΣ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ Μ.Μ.Ε.

Κάνετε κλίκ στό fullscreen γιά εὐκολώτερη ἀνάγνωση.
Παρακαταθήκη • Μάρτιος - Απρίλιος 2010, τ. 71