Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις. Μέρος Η΄

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις  

Μέρος Η΄
Ὁμιλίες μέ τον  ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(Κυριακή τοῦ τυφλοῦ)

απομαγνητοφωνημένη ομιλία που θα ακούσετε εδώ 

  Μέρος Α΄ -  Μέρος Β΄  -  Μέρος Γ΄  -  Μέρος Δ΄  -  Μέρος Ε΄  ΄- Μέρος ΣΤ΄ -  Μέρος Ζ΄

 

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ :

 - Εἴπατε γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα σέ δύο περιστατικά ἐαν …..ἡ καθολική , δυτική ἐκκλησία δέχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα ὡς μόνο …
(Σημ. δέν ἀκουγόταν  ἡ ἐρώτηση δυνατά. Ἀφοροῦσε στό Ἅγιο Πνεῦμα καί τούς Παπικούς).

Ἀπάντηση:
 - Κατ’ ἀρχήν δέν εἶναι Ἐκκλησία ὁ παπισμός.  Τό συνοθύ-λευμα αὐτό ἄς τό λέμε καλύτερα παπισμό ἤ καθολική ἤ  παπι-κή αἵρεση.  Δέχονται ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι κτίσμα.  Δέν τό λένε ἔτσι ἀπροκάλυπτα, ἀλλά οὐσιαστικά  αὐτό λένε,  ὅταν διδάσκουν ὅτι ἡ χάρις εἶναι κτιστή.  Ἡ Χάρις εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτή ἡ ἐνέργεια στήν Ἁγία Γραφή ὀνομάζεται καί Ἅγιο Πνεῦμα. Ὀνομάζεται ἐπίσης καί Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.  Λοιπόν αὐτό (ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) οἱ παπικοί λένε ὅτι εἶναι κτίσμα.  Λένε ὅτι εἶναι κάτι σάν τό τραπέζι, κάτι τό ὁποῖο γίνεται καί ξεγίνεται, ἀπογίνεται.  Ἐμφανίζεται καί ἐξαφανίζεται.
Ἄν εἶναι ἔτσι, τότε καί τό Ἅγιο Πνεῦμα πλέον, ὡς  Πρόσωπο πού ἔχει αὐτήν τήν ἐνέργεια,  εἶναι καί αὐτό κτίσμα.  Ἄρα λατρεύουμε ἕνα κτίσμα, ἄρα εἴμαστε εἰδωλολάτρες.  Καταλάβατε πού  φτάνουμε; Οἱ παπικοί εἶναι εἰδωλολάτρες.
Μιλᾶμε ἁπλά γιά εἰδολωλατρεία, δέν μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά Ἐκκλησία, οὔτε κἄν γιά σχίσμα. Εἶναι αἵρεση πού καταλήγει σέ εἰδωλολατρεία.

Οἱ ἴδιοι τό λένε καί ἐπιμένουν γιά αἰῶνες στήν πλάνη ὅτι ἡ Χάρη εἶναι κτιστή.  Γιά  αὐτό καί βρίζουνε τόν Ἅγιο μας, τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ.  Ὁ ὁποῖος κατεξοχήν  τόνισε τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ Χάρις εἶναι Ἄκτιστη.  Ἡ ἐνέργεια  τοῦ Ἁγίου Πνεύματος  δηλαδή εἶναι ἄκτιστη.  Εἶναι Θεός δηλαδή. Ἡ Χάρη εἶναι ἀδημιούργητη, αὐτό θά πεῖ ἄκτιστη.  Ἄκτιστος εἶναι μόνο ὁ Θεός, ἡ οὐσία καί ἡ ἐνέργεια Του.  Ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε κτίσματα, εἴμαστε δημιουργήματα.
Ἔ! Γιά αὐτό πάλεψε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί ἐνῶ αὐτοί μέχρι σήμερα συνεχίζουν νά τόν βρίζουν  ἐμεῖς πᾶμε καί κουβεντιάζουμε μ’ αὐτούς ἐπί ἴσοις ὅροις. Ἀκόμη καί ἄν ἔλειπαν ὅλες
οἱ ἄλλες κακοδοξίες τους (τό ἀλάθητο, τό φιλιόκβε, ἡ ἄσπιλη σύλληψη, τό πρωτεῖο κ.λ.π.) καί μόνο γιά αὐτό τόν λόγο δέν θά ἔπρεπε νά κουβεντιάζουμε μαζί τους. Τώρα μάλιστα θά τούς  ὑποδεχτοῦμε καί στήν Κύπρο καί λοιπά καί λοιπά... (ἡ ὁμιλία ἔγινε λίγες ἡμέρες πρίν τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Κύπρο στίς 4-06-10).
Ἐπειδή βρίζουν τήν Θεία Χάρη καί τήν ὑποβιβάζουν σέ κτίσμα γιαυτό καί ἀποτυγχάνουν καί δέν ὑπάρχει ἀρετή.  Καμμιά ἀρετή. Παρ’  ὅλο πού φαινομενικά εἶναι πιό αὐστηροί ἀπό ἐμᾶς.  Νά σᾶς πῶς ἕνα παράδειγμα.  Ἔχουν ὑποχρεωτική τήν ἀγαμία τοῦ κλήρου, ὑποχρεωτική.  Δηλάδη ἕνας «παπάς» τους (δέν ἔχουν ἱερωσύνη στήν πραγματικότητα, οὔτε κάποιο ἄλλο μυστήριο ἀφοῦ στεροῦνται τῆς Θείας Χάρης τήν Ὁποία ὑβρίζουν) δέν πρέπει, δέν μπορεῖ νά εἶναι παντρεμένος στούς παπικούς.   Ξέρετε τί γίνεται τώρα μέ τά  σκάνδαλα καί μέ τά  χίλια δυό.  Εἶναι ἐντελῶς φυσικό ὅταν λείπει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Χωρίς τήν Θεία Χάρη δέν μπορεῖς νά κρατήσεις οὔτε παρθενία, οὔτε ἁγνό¬τητα, οὔτε τίποτα.
Ἀλλά ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι εἴμαστε ἀδικαιολόγητοι, διότι ἐνῶ ἔχουμε τήν Χάρη, ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν τό «ἀξιοποιοῦμε».  Ἀντίθετα ἔχουμε καί πρωτιά, δηλαδή τούς ἔχουμε ξεπεράσει ὅλους αὐτούς τούς ἀβάπτιστους, στήν ἀνηθικότητα.  Οἱ Ἔλληνες εἶναι πρῶτοι στήν ἀνηθικότητα.  Δέν ξέρω ἄν τό ξέρετε ἐσεῖς...  Μέ ἐπίσημες στατιστικές...
Λοιπόν κάτι ἄλλο .. Ναί

Ἐρώτηση:
 - Ὅταν προσπαθεῖς τό παιδί νά τοῦ πεῖς ὅτι ἄς ποῦμε ὅτι ἐμεῖς δέν ἔχουμε τήν …… (δέν ἀκούγεται καθαρά ἡ ἐρώτηση. Ἀφοροῦσε στό πῶς καί γιατί κάποια παιδιά δέν ἀκολουθοῦν τούς χριστιανούς γονεῖς στήν ἐν Χριστῷ ζωή).


Ἀπάντηση:
 -  Ἐμεῖς θά ποῦμε τήν ἀλήθεια, θά ποῦμε τό σωστό καί ἀπό ἐκεῖ καί μετά τό παιδί εἶναι ἐλευθερο.  Δέν μπορεῖς νά τό ἀναγκάσεις νά ἀκολουθήσει αὐτό πού λέει ὁ Χριστός.  Οὔτε ὁ Χριστός μᾶς ἀναγκάζει.  Ὅ,τι κάνουμε, πρέπει νά τό κάνουμε ἐλεύθερα.  Ἀλλά πολύ φοβᾶμαι ὅτι ὅταν ἕνα παιδί δέν θέλει νά πάει στήν Ἐκκλησία σ΄ αὐτό φταῖμε καί ἐμεῖς (δηλ. οἱ γονεῖς, οἱ μεγάλοι).  Φταῖμε διότι δέν εἴμαστε σωστοί ἀπ’ τήν  ἀρχή.
Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν ἀρχιζει ἀπό πολύ νωρίς: ἀπό τήν ἐκλογή ἀκόμη τοῦ/τῆς συζύγου.
Ὅταν ἐμεῖς δέν εἴμαστε σωστοί ἀπ’ τήν ἀρχή· ὅταν στήν ρίζα τῆς ὕπαρξής μας ὑπάρχει ἡ ὑπερηφάνεια, ὑπάρχει ὁ ἐγωισμός, τόν ὁποῖο ἐμεῖς τόν μεταδίδουμε καί στά νεαρά βλαστάρια μας τότε ἤδη ἔχει συντελεστεῖ μία μεγάλη καταστροφή. Ὅταν οἱ γονεῖς δέν γνωρίζουν ἐξ ἀρχῆς τῆς συζυγικῆς τους ζωῆς γιά τούς τρεῖς μεγάλους ἐχθρούς  (τήν κενοδοξία, τήν φιλαργυρία καί τήν φιληδονία) καί δέν τούς καταπολεμοῦν πρῶτα στόν ἑαυτό τους, τότε μεταδίδουν τά μικρόβιά τους καί στά παιδιά. Ἔτσι ἔχουμε πολλά μετανοημένα ζευγάρια πού tά  πρῶτα χρόνια τῶν παιδιῶν τους κύλησαν μέσα στήν  ὑπερηφάνεια, μέσα στήν κενοδοξία.
Μετά οἱ γονεῖς βέβαια  μετάνιωσαν ἄλλαξαν ζωή, ἀλλά ἡ ζημιά ἔχει ἤδη γίνει. Θά πρέπει μετά νά παλέψεις γιά τήν ζημιά πού ἔχει γίνει στήν ψυχή τοῦ παιδιοῦ. Θά πεῖς βέβαια καί στό παιδί τήν ἀλήθεια, θά παραδεχθεῖς ὅτι ἔκανες λάθος ὥς τώρα καί ὁ Θεός βοηθός.  Θά κάνεις καί προσευχή πολλή.  Τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατον στόν Θεό. Ἡ Ἁγία Μόνικα τριάντα χρόνια προσευχότανε καί ἔβγαλε τελικά  ἕναν Ἅγιο.  Πρέπει νά λιώσεις στήν προσευχή.  Θέλει γόνατα.  Νά ματώσουν τά  γόνατα, ἀπ’ τήν προσευχή.  Καί αὐτό θά ἁγιάσει καί ἐσένα καί τό παιδί.  Ἡ προσευχή δημιουργεῖ μία ἁγία ἀτμόσφαιρα στό σπίτι .
Κάποτε ἦταν ἕνας Σουλτάνος, ὁ ὁποῖος εἶχε στό  σπίτι του, στό Χαρέμι του ἕναν Ἅγιο, ἕναν Ὀρθόδοξο μέ τό παιδάκι του. Αὐτός ἔκανε συνέχεια  προσευχή γιά τόν Σουλτάνο.  Τελικά κατάφερε καί ἔγινε Χριστιανός ὁ Σουλτάνος.  Εἶναι πάρα πολύ μεγάλη ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς.  Ἄν μπορεῖ νά ἀλλάξει ἕναν Τοῦρκο μουσουλμάνο, πόσο μᾶλλον τά  παιδιά μας, πού εἶναι βαπτισμένα.  Μήν ἀπογοητευόμαστε.
Σᾶς ἔλεγα καί γιά τήν μητέρα πού ξεπορτίζανε οἱ κόρες της καί τῆς λέγανε: «μάννα μήν κάνεις προσευχή   γιατί μᾶς τά  χαλᾶς ὅλα».  Μέ τήν προσευχή της,  τά  χαλοῦσε ὅλα τά ἄσχημα, πού σχεδίαζαν νά κάνουν οἱ κόρες της.  Πήγαιναν νά γλεντήσουνε καί δέν χαιρόντουσαν τίποτα.  Ἔχει πολύ δύναμη ἡ προσευχή. Ὁπότε μήν τό βάζουμε κάτω.  Ἁπλῶς νά εἴμαστε σταθεροί καί θά ἔλεγα ἄψογοι, ἀπέναντι στόν Θεό, ὅσο μποροῦμε. Νά εἴμαστε ἄψογοι καί μεταξύ μας.
Ἄν οἱ γονεῖς μέ τήν μεταξύ τους ἀγάπη εἰκονίσουν τήν Ἁγία Τριάδα, αὐτό ἀσκεῖ  καταλυτική ἐπίδραση στά παιδιά.
 Ὅταν ὑπάρχει αὐτή ἡ ἑνότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·  ἄν  στόν ἄντρα καί στήν γυναῖκα ὑπάρχει αὐτή ἡ ταύτιση τοῦ θελήματος, ὅπως ὑπάρχει καί στήν Ἁγία Τριάδα ὅπου καί τά  Τρία Πρό¬σωπα ἔχουν τό ἴδιο θέλημα...Τότε  αὐτό δημιουργεῖ  μιά παραδείσια ἀτμόσφαιρα στό  σπίτι.  Τότε καί τό/τά παιδάκια θά χαίρονται καί δέν  θά ξέρουν καί γιατί χαίρονται. Θά ἀναπαύονται στό  σπίτι.  Διότι ἀκριβῶς αὐτή ἡ ἀγαπητική κοινωνία τῶν μεγάλων,  δημιουργεῖ αὐτήν τήν ἀληθινά χαρούμενη ἀτμόσφαιρα.  Τότε τά παιδάκια θά ἔχουν τό σπίτι τους σάν τήν καλή τους φωλιά καί δέν θά θέλουν νά πάνε ἔξω, οὔτε νά πάνε ἀλλοῦ γιά νά δοῦν τηλεόραση, οὔτε τίποτα.  Ἀλλά ἄν τό σπίτι δέν εἶναι ἔτσι, ἔ μετά σοῦ λέει πότε νά φύγω, νά πάω νά δῶ τήν ξένη τηλεόραση μπᾶς καί παρηγορηθῶ λίγο καί – προσέξτε- γεμίσει τό κενό μου.  Γιατί  τά  παιδιά ἔχουν κενό.
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν κενό. Ὅσο δέν ἔχουν  τόν Θεό εἶναι κενοί καί θά ψάξουν ἕνα τρόπο νά τό γεμίσουν τό κενό.  Ἄν δέν τό γεμίσει ὁ πατέρας καί ἡ μάνα μέ τόν Θεό,  ἔ θά ψάξουν νά βροῦν τά  ὑποκατάστατα
τά  εὔκολα, πού τούς λανσάρει ἡ σύγχρονη δαιμονοποιημένη καί εἰδωλολατρική πραγματικότητα.  Φυσικά πάλι δέν γεμίζουνε , καί πάλι ἀναζητοῦν κάτι ἄλλο καί πέφτουν ἀπό τήν διαστροφή σέ ἄλλη διαστροφή. Πονᾶμε πάρα πολύ καί πονᾶνε καί τά  παιδιά.  Μέχρι νά καταλάβουμε ὅτι πρέπει νά μετανοήσουμε.  Καί νά ποῦμε: «ὅλοι πίσω», ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας  Πορφύριος,  «ὅλοι πίσω» νά φωνάξουμε καί νά γυρίσουμε ὅλοι πίσω, δηλαδή στόν Θεό.

συνεχίζεται ......

 Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_4041.html#more

 

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις. Μέρος Ζ΄

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις  

Μέρος Ζ΄
Ὁμιλίες μέ τον  ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(Κυριακή τοῦ τυφλοῦ)

απομαγνητοφωνημένη ομιλία που θα ακούσετε εδώ 

  Μέρος Α΄ -  Μέρος Β΄  -  Μέρος Γ΄  -  Μέρος Δ΄  -  Μέρος Ε΄  ΄- Μέρος ΣΤ΄

Ἰδίως στήν ἐποχή μας ξέρετε, ἔχουμε συγκλονιστικές  φανερώσεις τῆς  Χάρης τοῦ Θεοῦ.  Ξέρω δύο περιστατικά.  Τό ἕνα εἶχε γίνει σέ ἀγόρι καί τό ἄλλο σέ κορίτσι. 

 Ἑλληνόπουλα, νέα παιδιά, ἔφηβοι δεκαεννιά-εἰκοσι χρονῶν· τά  ὁποῖα ἀντιστάθηκαν στήν σαρκική ἁμαρτία. Δέχθηκαν μία πολύ ἰσχυρή πρόκλη­ση ἀπό τό ἀντίθετο φύλο νά ἁμαρτήσουν σαρκικά καί ἀντιστά­θη­καν.  Σύγχρονα περιστατικά. Τούς ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός,  μέ μόνο πού κράτησαν αὐτή τήν στάση,  τήν   ἀντίσταση  γιά χάρη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι πολύ μεγάλη τιμή, τό νά δεῖς τόν Χριστό ὀφθαλμοφανῶς, ὄχι στόν ὕπνο σου. Μέ αὐτό τό θαῦμα ἔδειξε ὁ Χριστός Μας πόσο ἐκτιμᾶ αὐτήν τήν ἀντίσταση καί τήν ἐνισχύει καί τήν ἐπιβραβεύει.  Ἄν αὐτά τά παιδιά, τά σύγχρονα παιδιά τῆς ἐποχῆς μας ἔμειναν ἁγνά, τότε ὅλα τά παιδιά, ὅλοι μποροῦμε νά τό καταφέρουμε μέ τήν Θεία Χάρη.
 Δέν εἶναι καθόλου λίγες οἱ φορές πού βρισκόμαστε μπροστά σέ ναυάγια νέων ἀνθρώπων ἐξ αἰ­τίας
αὐτῶν τῶν σχέσεων.
Πολλοί δέν ἔχουν ἐξ ἀρχῆς σκοπό τήν σαρκική ἁμαρτία. Ὅμως τελικά ἐνδίδουν στίς πιέσεις τοῦ ἑτέρου συντρόφου ἤ τό ἐπιδιώκουν καί οἱ ἴδιοι μέ τήν ἐλπίδα ὅτι οἱ προγαμιαῖες σεξουαλικές σχέσεις θά διευκολύνουν τήν διαδικασία πρός τόν γάμο.  Ἄλλη ἀπάτη αὐτό.  Ἀφοῦ δέν τά  βρίσκουμε, νά κάνουμε μιά σαρκική σχέση μήπως καί βρεθοῦμε πιό κοντά. Καί ἀντί νά βρεθεῖς πιό κοντά βρίσκεσαι
ἀκό­μα πιό μακριά.

-Γιατί;

-Διότι ἀκριβῶς ἡ σαρκική σχέση ἔξω ἀπό τόν γάμο, χωρίς τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι μία ἐγωιστική πράξη, πού ὁδηγεῖ σέ μία ἐγωιστική σχέση.

-Γιατί εἶναι ἐγωιστική;

-Διότι στοχεύει σέ σένα, στό  ἄτομό σου.  Στήν ἡδονή, τοῦ νά γευτεῖς ἐσύ, «χρησιμοποιώντας» τόν ἄλλον, τόν ὁποῖον τόν βλέπεις πλέον σάν ἕνα ἐργα­λεῖο ἡδονῆς.  Τόν χρησιμοποιεῖς γιά νά προσπορίσεις ἡδονή γιά τό ἄτομό σου καί ἐκεῖνος βέβαια χρησιμοποιεῖ ἐσένα.  Αὐτό φυσικά δέν εἶναι ἀγάπη.  Γιά αὐτό καί ὄχι μόνο δέν προάγεται ἡ σχέση, ἀλλά καταβαραθρώνεται.  Ἐπίσης εὐτελίζεται  καί ἡ θεόσδοτη λειτουργία αὐτή, ἡ σεξουαλική, πού δίνει τήν δυνατότητα στόν ἄνθρωπο νά γίνεται συνδημιουργός μέ τόν Θεό. Τόσο μᾶς τιμᾶ ὁ Θεός ὥστε  μᾶς καθιστᾶ συνεργάτες Του κι ἐμεῖς φερόμενοι τόσο ἐγωιστικά καί διεστραμμένα καταπατοῦμε ἀναιδῶς τίς ἐντολές Του χάριν εὐτελοῦς ἡδονῆς.

Ἔλεγε λέει πολύ ὄμορφα ὁ Γέρων Παΐσιος: δίνουν οἱ γονείς τό σῶμα καί ὁ Θεός τήν ψυχή.  Δημιουργεῖται ἔτσι ἕνας καινούργιος ἄν­θρωπος. Ἀπό τήν στιγμή τῆς συλλήψεως ἐμψυχώνεται ὁ ἄνθρωπος.
Καί μοῦ κάνει ἐντύπωση πού οἱ ἄνθρωποι σήμερα πεισματικά τό ἀρνοῦνται αὐτό. Τώρα, πρόσφατα, πού κάηκαν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι στήν Τράπεζα, μέ τά ἐπεισόδια, σχεδόν κανείς δέν εἶπε ὅτι ἦταν τέσσερις   ἄνθρωποι. Ἐλάχιστοι τό εἶπαν.  Ὅλοι μιλάγανε γιά τρεῖς ἀνθρώπους. Εἶναι αἶσχος αὐτό.  Αἶσχος γιά ὅλους αὐτούς τούς ἐπίσημους, πού ἴσως τό παίζουν καί ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας.  Δέν ἦταν τρεῖς, ἀφοῦ ἡ μία γυναῖκα ἦταν ἔγγυος· τέσσερις ἦταν.  Καί αὐτό τό μωράκι ἦταν  ἴσως τό πιό ἀθῶο ἀπό ὅλους,  πού πῆγε στόν παράδεισο ἔτσι ἀγγελάκι. Ἀλλά μέσα στήν γενικότερη ἀπαξίωση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι καί αὐτό: ἡ ἀπαξίωση τῆς ἐνδομήτριας ζωῆς, τοῦ ἀγέννητου ἀνθρώπου, τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης πού εἶναι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ φτιαγμένη ἀπό τήν στιγμή τῆς σύλληψης.

Μέ τίς προγαμιαῖες καί γενικά τίς ἐλεύθερες σχέσεις ἀπομυθοποιεῖται καί εὐτελίζεται  πολύ γρήγορα ὁλό­κλη­ρη ἡ ἐρωτική λειτουργία.  Γίνεται σάν ἕνα τίποτα στήν συνείδηση καί τοῦ ἑνός καί τοῦ ἄλλου ἐρωτικοῦ συντρόφου, μέ ἀποτέλεσμα δίχως ἄλλο, τήν σταδιακή ψυχρότητα. Καί τελικά τόν θάνατο τῆς προγαμιαίας χωρίς εὐλογία ἐρωτικῆς ὁμιλίας(σχέσης).  Τελικά τό βαριοῦνται καί αὐτό , τό πετᾶνε καί  χωρίζουνε.
Ποτέ, μά ποτέ δέν συναντήσαμε νέους δυστυχισμένους, οἱ ὁποῖοι σεβάστηκαν καί τήρησαν προγαμιαῖα τίς ἐντολές τοῦ Χρι­στοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Προσωπικά μπορῶ νά τό ἐπιβεβαιώσω αὐτό.  Ἔρχονται μεγάλοι ἄνθρωποι καί μοῦ λένε: « Πάτερ ἐγώ παντρεύτηκα μικρός, δεκαεφτά χρονῶν- δεκαοχτῶ.  Καί ἔχουμε μία ἀγάπη ἀπό τότε, καθόλου δέν ἔχουμε χωρίσει, τίποτε κανένα πρόβλημα».

Εἶναι πολύ σοφό αὐτό πού λέει ὁ λαός νά παντρευτεῖς μικρός ἤ νά καλογερέψεις μικρός.  Γιατί καί ἡ καλογερική εἶναι δύσκολη.  Ἄν πᾶς μεγάλος εἶναι δυσκολότερο νά κόψεις τό θέλημά σου, νά κάνεις ὑπακοή.  Τό ἴδιο καί στόν γάμο· γιατί καί στόν γάμο καλεῖσαι νά κάνεις ὑπακοή.

Ὅσο πιό μεγάλη ἡλικία ἔχουνε οἱ σύζυγοι, τόσο πιό δύσκολο εἶναι νά ταπεινωθεῖ ὁ ἕνας στόν ἄλλον καί νά κάνουν ὑπακοή, ὅπως ἀπαιτεῖ τό μυστήριο τοῦ Γάμου. Ἔχουν πλέον κατασταλαγμένες τίς ἀπόψεις τους, ἔχουν τήν προσωπικότητά τους, ἔχουν τά  θελήματά τους ὁ καθένας καί ἐκεῖ εἶναι τό δύσκολο: Πῶς θά ἐπιτευχθεῖ νά ἔχεις τό ἴδιο θέλημα μέ τόν ἄλλον.

Γιά νά πετύχει ὁ γάμος δέν ἀπαιτεῖται νά γίνεις ἁπλῶς μία σάρκα μέ τόν ἄλλον.  Αὐτό εἶναι πολύ εὔκολο.  Καί στά ζῶα γίνεται· εἶναι  τό μόνο εὔ­κολο. Ἐπιτυχία ἐπίσης δέν εἶναι νά γίνεις μιά ψυχή μέ τόν ἄλλο: Τό νά ταιριάξεις συναισθηματικά, σάν χαρακτῆρες, νά τά βροῦμε. Γίνεται κι αὐτό κάπως πιό δύσκολα ἀπό τό πρῶτο (μία σάρκα), ἀλλά γίνεται.  Ἐκεῖνο πού δέν γίνεται, παρά σπάνια καί τότε εἶναι ἐπιτυχημένος ὁ γάμος εἶναι  τό νά γίνεις ἕνα πνεῦμα, ἕνα θέλημα μέ τόν ἄλλον, νά ἔχεις τό ἴδιο θέλημα.  Ὅ,τι θέλει ὁ ἕνας, νά τό θέλει καί ἡ ἄλλη καί τό ἀντίστροφο.  Αὐτό ὅμως δέν μπορεῖ νά γίνει ποτέ ἔξω ἀπό τόν Χριστό.  Διότι ἄν εἶναι ἔξω ἀπό τόν Χριστό οἱ σύζυγοι, ὁ καθένας ἔχει τό δικό του θέλημα.  Ὅταν εἶσαι μέσα στόν Χριστό καί τό ἕτερον ἥμισυ ἐπίσης,  τότε ἔχουνε καί οἱ δυό τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ἄρα ἔχουνε τό ἴδιο θέλημα.  Τότε εἶναι παράδεισος. Τότε εἶναι πρόγευση τοῦ παραδείσου ἡ οἰκογένεια. Εἶναι κάτι πολύ εὐλογημένο.

Καί ἐπειδή βλέπω ὅτι σχεδόν ὁλοκληρώθηκε ἡ ὥρα δέν θέλω νά πῶ περισσότερα.  Νομίζω τά  βασικά, πού ἤθελα νά σᾶς πῶ, σᾶς τά εἶπα.  Ἄν θέλετε νά συζητήσουμε πάνω σ’ αὐτά,  πολύ εὐχαρί­στως νά πεῖτε ὅ,τι ἔχετε.

Πάντως θέλω νά σᾶς πῶ ἀπ’ τήν καρδιά μου, ὅτι σκόπιμα σᾶς μίλησα γιαυτό τό θέμα καί ὅτι πολύ πονάω.  Συνέχεια βλέπω τά  ἴδια καί τά  ἴδια πράγματα στούς νέους ἀνθρώπους. Ἀπό τήν μιά τήν περιφρόνηση στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη τά ὀδυνηρά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς περιφρόνησης.  Τήν καταστροφή, τήν κατάθλιψη, τήν καταρράκωση, τήν ἀχρήστευση τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς τήν βλέπω πολύ συχνά καί ὅλο καί νά αὐξάνεται τήν κατάθλιψη στούς νέους ἀνθρώπους.  Συνεχῶς βλέπω νέους ἀνθρώπους πού μοῦ λένε παίρνω ψυχοφάρμακα.  Καί θά τά  παίρνουμε μερικοί γιά ὅλη τους τήν ζωή.  Ἐν πολλοῖς ἐξ  αἰτίας αὐτῶν τῶν ἐλεύθερων σχέσεων.

 Καί λές:

Γιατί δέν βάζουμε μυαλό; Ἐνῶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς τά  ἔχουνε πεῖ ἐδῶ καί χίλια ἐξακόσια χρόνια,  ὁ Ἅγιος ὁ Χρυσόστομος γιά παράδειγμα.  Καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί ὁ Χριστός μας πρό πάντων.

Σοῦ λέει: «Ἄν δεῖς πονηρά,  ἤδη κάνεις μοιχεία στήν καρδιά σου».  Καί ἐμεῖς λέμε τώρα: «Εἶναι ἁμαρτία; ἤ μήπως δέν εἶναι ἁμαρτία ἀφοῦ «ἀγαπιόμαστε»;...Νά τό συζητήσουμε...

-Τί νά συζητήσεις; Ἀφοῦ εἶναι ξεκάθαρα τά  πράγματα.

-Μά, λέει, ὁ τάδε Δεσπότης εἶπε ὅτι δέν εἶναι ἁμαρτία.

-Ἔ! Ἀκόμη καί ὁ Πατριάρχης νά τό πεῖ, εἶναι λάθος. Τό θέμα εἶναι τί λέει ἡ Ἐκκλησία. Τί λέει διαχρονικά ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας.

Λοιπόν δέν ξέρω ἄν ὑπάρχει κάτι, κάποιο ἐρώτημα;

συνεχίζεται ......

 Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_4812.html

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις. Μέρος ΣΤ΄

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις  

Μέρος ΣΤ΄
Ὁμιλίες μέ τον  ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(Κυριακή τοῦ τυφλοῦ)

απομαγνητοφωνημένη ομιλία που θα ακούσετε εδώ 

  Μέρος Α΄ -  Μέρος Β΄  -  Μέρος Γ΄  -  Μέρος Δ΄  -  Μέρος Ε΄

Ὅσοι ὅμως ἔχουν λίγο φόβο Θεοῦ ἄς ἐπιδιώξουν μιά καθαρότητα, ἔστω θά 'λεγα στοιχειώδη. Ἀκόμη καί ἄν παρασύρθηκαν σ’ αὐτές τίς σχέσεις, τουλάχιστον ἄς ἐξομολογηθοῦν πρίν πᾶνε στό μυστήριο τοῦ γάμου. Ἄς πᾶνε μετανοιωμένοι, συντετριμμένοι. Σήμερα βλέπεις ταπείνωση; Πού νά δεῖς ταπείνωση. Πᾶμε ἐκεῖ καί κοκορευόμαστε σάν τά  πετειναράκια. Στηνόμαστε μπροστά στήν κάμερα σάν νά εἴμαστε καί κάτι πολύ σπουδαῖο.
Ὅταν οἱ νέοι φτάσουν ἁγνοί ἤ τέλος πάντων μετανοημένοι, ἔχουν τίς προϋποθέσεις νά κατανοήσουν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ τοῦ μυστικοῦ καί ἀχράντου γάμου ἱερουργός  καί τοῦ σωματικοῦ νομοθέτης.  Προσέξτε τώρα, ὁ γάμος εἶναι μυστικός, ἄχραντος καί σωματικός. Εἶναι ἕνα μυστήριο μέγα ὁ γά-μος. «Ἐγώ δέ, λέγω εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν».
  Φοβερή λέξη, φοβερή φράση.  Καλοῦνται δηλαδή οἱ σύζυγοι  νά εἰκονίσουν  τήν σχέση Χριστοῦ καί Ἐκκλησίας.  Ὁ μέν ἄντρας νά εἰκονίσει τόν Χριστό, ἡ δέ γυναίκα τήν Ἐκκλησία.  Καλοῦνται οἱ σύζυγοι νά ἔρθουνε σ’ αὐτήν τή σχέση τήν ὁποία ἔχει, στήν ὁποία βρίσκεται ὁ Χριστός μέ τήν
Ἐκκλησία.  Τουτέστι σέ μία ἀδιάσπαστη τέλεια ἀγαπητική σχέση. Παρόλο πού ἐμεῖς, τά  μέλη τῆς Ἐκκλησίας πολλές φο-ρές  ἀποσκιρτοῦμε ἤ τέλος πάντων παρεκτρεπόμαστε, ὁ Χριστός δέν παύει νά εἶναι μαζί μας.  Νά εἶναι ἡ Κεφαλή μας.  Δέν μᾶς ἀποβάλλει ἀπ’ τό σῶμα Του. Ἐκτός καί ἄν ἐμεῖς μόνοι μας φύγουμε. Τό ἴδιο πρέπει νά γίνει καί στήν περίπτωση τοῦ ἄντρα μέ τήν γυναίκα.  Ἀκόμα κι ἄν ὁ ἕνας ἀπ’ τούς δύο ἀποσκιρτήσει, ἤ τέλος πάντων παρεκτραπεῖ, καλεῖται ὁ ἄλλος νά μήν παύσει νά εἶναι ἑνωμένος μαζί του. Νά συνεχίσει νά εἶναι ἑνωμένος μαζί του.  Νά συνεχίσει νά τόν ἀγαπάει. Νά γιατί ὁ Γάμος εἶναι δρόμος γιά τήν θέωση.  Πολύ ὡραῖα τό λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ  Χρυσόστομος, ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι μία κατ’ οἶκον Ἐκκλησία. Γιαυτό στοχεύουν οἱ ἄθεοι στήν οἰκογένεια, θέλουνε νά τήν διαλύσουνε.
 Ἡ οἰκογένεια παράγει πρόσωπα. Ὅταν λειτουργεῖ σωστά ἡ οἰκογένεια, ἐν Χριστῷ, παράγει πρόσωπα δηλαδή ἀνεξάρτητους χαρακτήρες. Ἀνθρώπους ἀληθινά ἐλεύθερους.  Δέν παράγει πρόβατα. Δέν παράγει μάζα. Δέν παράγει ἄτομα. Δέν παράγει δηλαδή ὑποτακτικούς τῆς  νέας τάξη  πραγμάτων, πού μπορεῖς νά τούς κάνεις ὅ,τι θέλεις.  Καί αὐτό δέν τό θέλουνε οἱ ἰνστρούχτορες τῆς νέας ἐποχῆς, δέν τούς ἀρέσει καί σοῦ  λέει: «θά διαλύσουμε τήν οἰκογένεια».  Γιά αὐτό καί λανσάρουνε τά  ἐκτρώματα ἔτσι, ὅ,τιδήποτε: Ἐλεύθερη συμβίωση, αὐτόματο διαζύγιο, γάμος ὁμοφυλοφίλων καί χίλια δύο τέτοια, διεστραμμένα καί διαστροφικά πράγματα. 
Νομίζω, κοινή λογική ἄν διαθέτει κάποιος, θά τό καταλάβει.  Πῶς ἐξηγεῖται ὅτι οἱ πάντες στά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης εἶναι ὑπέρ τῶν ἐλεύθερων σχέσεων, ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας.  Δέν ὑπάρχει κανένας νά πεῖ τό ἀντίθετο.  Ἡ κοινή λογική τό λέει, ὅτι ὅλοι αὐτοί εἶναι κατευθυνόμενοι.  Καί πρόσφατα τό διάβαζα ὅτι εἶναι μετρημένες στά δάκτυλα τῶν δυό χεριῶν, ὀχτώ μέ δέκα πολυεθνικές, οἱ ὁποῖες ἔχουνε τά  ΜΜΕ ὅλου τοῦ κόσμου.  Καί ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι μᾶς λένε «νέα» πράγματα ἤ  μαθαίνουμε «εἰδήσεις».  Μαθαίνουμε αὐτά πού θέλουνε νά μᾶς «περάσουνε». Τήν προπαγάνδα τους δηλαδή. 
Ἄν ἀμνηστεύουμε, ἄν ἀμνηστεύσουμε τίς προγαμιαῖες σχέσεις, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι οἱ ὀρθόδοξοι πιστοί καί πολύ περισσότερο οἱ Πνευματικοί, φτάνουμε στήν ἀσυγχώρητη ἁμαρτία πού ἰσοδυναμεῖ μέ τήν βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
 Προσέξτε καί αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό.  Ἀναφέρεται ὡς ἐπιχείρημα γι’ αὐτήν τήν ἁμαρτία ἀλλά καί γενικότερα χρησιμοποεῖται γιά νά ἀμνηστεύσει ὅλες τίς ἁμαρτίες. Τί ἐννοῶ; Τί λεέι αὐτό τό ἐπιχείρημα;
 «Δέν μποροῦμε» λέει , «νά ζήσουμε χριστιανική ζωή , δέν γίνεται.  Δέν εἶναι δυνατόν νά μείνει ἁγνός ὁ νέος σήμερα.  Πῶς μπορεῖ; Εἶναι ἀδύνατον, ἀποκλείεται.  Μέ τέτοια κατάσταση πού ὑπάρχει στήν κοινωνία σήμερα»;
Αὐτό, εἶναι βλασφημιά κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ξέρετε γιατί; Διότι εἶναι σάν νά λέμε ὅτι «Τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἐνεργεῖ σήμερα. Δέν βοηθάει τούς ἀνθρώπους, ἄρα δέν μποροῦν οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι νά τηρήσουν τίς ἐντολές».  Αὐτή εἶναι ἡ ἁμαρτία, πού δέν συγχωρεῖται ποτέ ἀπ’ τόν Θεό.  Γιατί; Διότι ὁ ἄνθρωπος πού πιστεύει καί ὁμιλεῖ κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἀποκλείεται νά μετανοήσει. Ἀντίθετα θεωρεῖ φυσιολογικό τό νά ἁμαρτάνει.
Σοῦ λέει: «Ἐλεύθερη σχέση, φυσιολογικό εἶναι στήν ἐποχή μας... πού ζεῖς; Ἐσύ εἶσαι καλόγερος καί τά  λές, γιά ρῶτα καί μᾶς; Δέν γίνεται αὐτό πού λές».
 Αὐτή εἶναι ἡ βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.  Αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν ὑπάρχει περίπτωση ποτέ  νά πεῖ στόν Θεό συγγνώμη. Ἴσα- ἴσα θά τοῦ πεῖ: «Θεέ μου τί ζητᾶς; Ἐκεῖ πού μέ ἔβαλες νά ζήσω δέν μποροῦσα νά κάνω ἀλλιῶς. 
Ἀμνηστεύοντας- σκεπτόμενοι κοσμικά καί ἁμαρτωλά- τίς προγαμιαῖες σχέσεις, φτάνουμε στήν ὕβρη, τήν ὁποία ἀκόμα καί οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας  στηλίτευαν καί κατηγοροῦσαν.  Πράγματι εἶναι μία ὕβρις ὅλη αὐτή ἡ στάση ἀπέναντι στόν Θεό.  Δηλαδή εἶναι μιά μεγάλη ὑπερηφάνεια.  Ἐνῶ ὁ Θεός μᾶς λέει «οὐ μή σέ ἀνῷ   οὐδ΄ οὐ μή σέ ἐγκαταλείπω», δέν θά σέ ἀφήσω.   Μόνο νά Μέ ἐπικαλεσθεῖς καί «ἰδού πάρειμι», εἶμαι δίπλα σου.  Μόνο νά φωνάξεις, ἕνα «Κύριε ἐλέησον» νά πεῖς καί θά δεῖς ἀμέσως τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. 

συνεχίζεται ......

 Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

 http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_3245.html#more

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις. Μέρος Ε΄

Οἱ γονεῖς καί οἱ ἐλεύθερες σχέσεις  

Μέρος Ε΄
Ὁμιλίες μέ τον  ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(Κυριακή τοῦ τυφλοῦ)

απομαγνητοφωνημένη ομιλία που θα ακούσετε εδώ

  Μέρος Α΄ -  Μέρος Β΄  -  Μέρος Γ΄  -  Μέρος Δ΄

Ὁ διάβολος ἔχει ἐξαπολύσει, ἔχει ρίξει  θά λέγαμε ὅλες του τίς δυνάμεις, ὥστε νά μήν ὑπάρχουν ἁγνοί νέοι καί ἁγνές νέες. Γιατί καί νέες χρειάζονται ἁγνές.  Δέν μπορεῖ νά γίνει μία κοπέλα πρεσβυτέρα, ἄν δέν εἶναι ἁγνή. Δέν μπορεῖ, δέν ἐπιτρέπεται γιά νά γίνει ἕνα μέ τόν ἱερέα ἄν δέν εἶναι παρθένος.
Μοῦ ἔλεγε ἕνας ἐπίσκοπος, ἔχω τριάντα- τριανταπέντε νέους πού θέλουν νά γίνουν ἱερεῖς καί δέν βρίσκουν πρεσβυτέρες.  Εἶναι τραγικό αὐτο. Δέν βρίσκουν ἁγνές κοπέλες νά παντρευτοῦνε νά κάνουνε οἰκογένεια καί νά μπορέσουν νά χειροτονηθοῦν.  Βλέπετε πόσο βαθύ εἶναι τό πρόβλημα. Γι΄αυτό σᾶς παρακαλῶ ἐσεῖς πού ἔχετε παιδάκια νά τά  προσέξετε πάρα πολύ.  Καί τ’ ἀγόρια καί τά κοριτσάκια.  Νά φυλαχτοῦν ἁγνά καί καθαρά.  Εἶναι ἀπ’ τίς κύριες φροντίδες τῶν γονιῶν αὐτό.
Γιά νά προφυλάξει τά παιδιά ἀπό τήν ἀκολασία, τό πρῶτο πού πρέπει νά κάνει ὁ γονιός, εἶναι νά πετάξει τήν τηλεόραση.   Δυστυχῶς τά  παιδιά, τά κάνουν, αὐτά πού βλέπουν, μεταξύ τους.  Τά πολύ μικρά παιδιά. Καί τέσσερα καί πέντε καί τρίων χρονῶν ἀκόμα.  Γι’ αὐτό λέω στούς γονείς νά τά  φέρνετε τά  παιδιά σας ἀπό μικρά νά ἐξομολογοῦνται.  Ἀπό τρίων χρονῶν , ἀπό τέσσερων γιά νά προλάβουμε ὅ,τι εἶναι δυνατόν νά προληφθεῖ.
Ἀλλά ὅταν ἐσύ ὁ γονιός τά  φέρνεις μέν γιά ἐξομολόγηση καί ἀπό τήν ἄλλη ὅμως στό  σπίτι ἔχεις ὅλα τά  αἰσχρά,  εἴτε στήν τηλεόραση, εἴτε στά περιοδικά εἴτε στό λεξιλόγιό σου καί στή ζωή σου γενικότερα , τί θά συμβεῖ;
Κάποια στιγμή θά λείψεις, τό παιδί θά πάει νά ἀνοίξει καί τό περιοδικό καί τήν τηλεόραση.  Δέν θέλει πολύ γιά νά δηλητηριαστεῖ.  Ἡ δέ ζωή σου ὅλη τοῦ δίνει τό πρότυπο τῆς μή ἁγνότητας καί τῆς μή καθαρότητος.
Βέβαια, θά πεῖς, τί θά κάνουμε; Θά κάνουμε, ἔτσι, μιά ἀσποστείρωση στό  περιβάλλον μας;  Καί μπορεῖς νά τό κάνεις;  Νά τό βάλεις τό παιδί σέ μία φυλακή; Μετά θά βγεῖ ἔξω θά τά  δεῖ ἔξω.
-Ναί, ἀλλά ἄλλο εἶναι νά τά ’χεις μέσ’ τό σπίτι καί ἄλλο νά τό δεῖ ἔξω.  Γιατί μέσ’ το σπίτι μέχρι νά βγεῖ ἔξω θά ἔχει πάρει τίς ἄμυνές του.  Θά ἔχει ἀποκτήσει τά  ἀντισώματα.  Ἄν ὅμως οἱ ἐχθροί εἶναι μέσ’ τό σπίτι, τότε δέν ἔχει καθόλου ἀντισώματα.  Διότι τό παιδί σκέφτεται: «ἀφοῦ τό ἐγκρίνει ἡ μαμά καί ὁ μπαμπάς – πού γιά τό παιδί εἶναι ὁ Θεός, ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα εἶναι τό πρότυπο - ἄρα εἶναι καλό».
Μετά τί ἀντιστάσεις θα’ χει τό παιδί; Μέ τήν πρώτη πρόκληση πού θά δεχτεῖ ἀπ’ ἔξω θά πέσει στήν ἁμαρτία.
Ἕνα ἄλλο θέμα πού θά ἤθελα νά σᾶς πῶ, εἶναι ὅτι δυστυχῶς πολλοί νέοι  ἔχουν ἄγνοια.  Καί σ’ αὐτό εἶμαι βέβαιος ὅτι φταῖνε οἱ μεγάλοι.  Τό εἶπα λίγο προηγουμένως ὅτι δέν μιλᾶμε, δέν λέμε στούς νέους τήν ἀλήθεια.  Ἀντίθετα τούς λέμε πάρα πολλά ψέματα.  Ἔρχονται νέοι καί οὔτε κἄν τούς περνάει ἀπό τόν νοῦ τους νά  μοῦ ποῦν ὅτι ἔχουν ἐλεύθερη σχέση.  Μοῦ λένε ὅτι μαλώνω, ξέρω ἐγώ, μέ τήν μαμά μου, μέ τόν μπαμπά μου... καί ἐξαντλεῖται ἐκεῖ ἄς τό ποῦμε ἡ ἐξομολόγησή τους, μπροστά στόν Θεό.
Θά μοῦ πεῖς, τώρα Πάτερ τί κάνεις, ἀποκαλύπτεις τήν ἐξομολόγηση; Ὄχι δέν ἀποκαλύπτω.  Λέω ἀνώνυμα, γενικά αὐτό πού ζῶ πάρα πολλές φορές.  Καί ἄν δέν σκεφτῶ ἐγώ νά τούς ρωτήσω μήπως ἔχεις ἐλεύθερη σχέση μπορεῖ νά μήν τό πεῖ καθόλου. Ἄν τόν/ τήν ρωτήσω μοῦ λέει: Βέβαια ἔχω.  Τό θεωρεῖ ἐντελῶς φυσιολογικό.  Καί ὄχι μόνο τό θεωρεῖ αὐτό φυσιολογικό, ἀλλά θεωρεῖ καί τά παρά φύση πράγματα φυσιολογικά.  Καί τίς διαστροφές μέσα στήν σχέση τίς  θεωρεῖ φυσιολογικές.  Καί λέει κανείς γιατί; πῶς φτάσαμε ἐκεῖ πέρα; Εἶναι ἀκριβῶς αὐτό, ὅτι δέν ἔχουν τήν σωστή πληροφόρηση τά  παιδιά.  Ἀντίθετα ἔχουνε παραπληροφόρηση.  Καί  τώρα βέβαια θά τήν ἔχουν  ἀπό  πολύ μικρά, ἀπό τή νηπιακή ἡλικία.  Γιατί ἔτσι εἶναι τά  νέα παιδαγωγικά μοντέλα.  Ἀπό τά  νήπια νά διδάσκουμε τά  παιδιά γιά τό σέξ. Καί ὄχι μόνο τό φυσιολογικό ἀλλά καί τίς διαστροφές.  Διότι  ὅλα θεωροῦνται ὅτι εἶναι φυσιολογικά πλέον .
Καί πῶς νά τό ποῦμε πονάω. Διότι κανείς δέν διαμαρτύρεται καί δέν ἀντιστέκεται ἤ  εἶναι πολύ λίγοι αὐτοί πού ἀντιστέκονται.  Καί ἀφήνουμε ὅλους αὐτούς, γιά τούς ὁποίους μίλησε καί ὁ Γέροντας  στό  κήρυγμα, τούς ἄθεους, νά μᾶς κά-νουνε κουμάντο καί ἐμεῖς ἀβασάνιστα νά τά  δεχόμαστε.
Ἀλλοῦ ὅμως οἱ ἄνθρωποι ἀντιδροῦν. Στήν Ἀμερική διά-βαζα, ἤδη ὑπάρχει ἕνα σχέδιο τό ὁποῖο ἔχει ὑλοποιηθεῖ, τῆς κατ’ οἰκον ἐκπαίδευσης.  Ἀρκετοί ἄνθρωποι τό ἔχουν ὑιοθετήσει. Εὐχῆς ἔργο εἶναι,  ἀλλά καί ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται, νά ’ρθει καί στήν Ἐλλάδα αὐτό.  Ὅπως εἶναι τά  σχολεῖα σήμερα, εἶναι τελείως ἀπαράδεκτα περιβάλλοντα, γιά νά στείλεις τά  παιδιά σου  ἐκεῖ πέρα. Τό χάρηκα πάρα πολύ αὐτό τό πρό-γραμμα τῆς κατ’ οἶκον ἐκπαίδευσης.  Μάλιστα εἶναι συνδεδεμένο καί μέ μοναστήρια· ὀρθόδοξα μοναστήρια  στήν Ἀμερική ὅπου τά παιδιά πᾶνε καί κάνουν μάθημα ἐκεῖ. Καί εἶναι μιά χαρά. Φυλαγμένα.
Θά πεῖς «τί σέ θερμοκήπιο θά τά  βάλουμε τά  παιδιά; Θά τά  κλείσουμε σέ γυάλες»;
-Ὄχι, ἀλλά τουλάχιστον στήν ἀρχή χρειάζεται λίγο προ-στασία καί περιορισμό καί ἕνα ὑγιές μαθησιακό περιβάλλον. Ὅπως στό  μωράκι σου θά τοῦ βάλεις κάγκελα στήν κούνια του,  δέν θά τό ἀφήσεις νά κάνει ὅ,τι θέλει.  Ἄν μεγαλώσει μετά καί ἔχει τίς ἀντιστάσεις του τότε τοῦ βγάζεις τά κάγκελα, δέν τό φοβᾶσαι.
«Τήν ἡμέρα τοῦ γάμου τους,  οἱ νέοι πού ἀγωνίστηκαν νά ἐγκρατευθοῦν καί τό πέτυχαν καθώς ἠδύναντο, ἀκοῦνε τίς εὐχές καί βιώνουν τό μυστήριο ὡς τό πρῶτο μεγαλειῶδες θαῦμα στήν ζωή τους». Ναί, πολύ ὡραία φράση αὐτή: «Τό πρῶτο μεγαλειῶδες θαῦμα», τό θαῦμα τοῦ γάμου, διότι  ὁ γά-μος εἶναι μυστήριο.  Δέν εἶναι μία κουλτουριάρικη τελετή.  Δέν εἶναι μιά φολκλορική παράσταση, ὅπου θά καλέσουμε καί τούς κινηματογραφιστές, νά «πάρουνε» τήν θεατρική αὐτή παράσταση.  Εἶναι μυστήριο, δηλαδή ἔρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἔρχεται...ἀλλά τό δεχόμαστε; Τό αἰσθανόμαστε;  Εἶναι ἐρώτημα.  Πόσοι τό αἰσθάνονται καί πόσες; Πόσοι προσεύχο-νται τήν ὥρα πού  γίνεται τό μυστήριο; Πόσοι ζοῦν τό μυστήριο; Καί πόσοι τό βεβηλώνουν τό μυστήριο, ἀπ΄τήν ἄλλη μεριά. Ἔλεγα καί ἄλλη φορά, δέν εἶναι ἀνάγκη νά ’ρθοῦν οἱ Τοῦρκοι νά μᾶς  βεβηλώσουν τίς ἐκκλησίες μας, τό κάνουμε μόνοι μας πιά. Μέ τό πῶς ντύνονται, πῶς δέν ντύνονται μᾶλλον οἱ ἄνθρωποι καί πάνε ἐκεῖ νά προσευχηθοῦνε τάχατες.  Ἔχει γίνει  μιά κοινωνική ἐκδήλωση.
Καί αὐτό τό ἀκοῦς πολλές φορές  δυστυχῶς καί ἀπό ἀνθρώπους πού  ὑποτίθεται εἶναι  τῆς ἐκκλησίας.  Καί ἕνας τέτοιος ἔλεγε, ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, ὅπου μόλις εἶχε τελειώσει τό μυστήριο τοῦ Γάμου: «τί νά κάνω Πάτερ...κοινωνικές ὑποχρεώσεις».
«Ἔχω γάμο» σοῦ λέει. «Ἔχω νά πάω σέ γάμο».  Το ’χουμε κάνει κοινωνική ὑποχρέωση, μά δέν εἶναι κοινωνική ὑποχρέωση. Εἶναι μυστήριο, ὅπως εἶναι μυστήριο ἡ Θεία Κοινωνία.  Ὅπως εἶναι μυστήριο τό Ἅγιο Βάπτισμα.  Δηλαδή εἶναι τρόπος,  προσέξτε, νά πάρεις τό Ἅγιο Πνεῦμα, αὐτό θά πεῖ μυστήριο.  Νά ἔχεις μετοχή στή ζωή τοῦ Θεοῦ.  Πόσοι ἀπό αὐτούς πού πᾶνε στό  μυστήριο θά τό αἰσθανθοῦνε αὐτό;  Ἄν δέν ἔχεις τήν στοιχειώδη καθαρότη¬τα, τί Θεό θά πάρεις;  Ὅσο Θεό παίρνει  ἕνας πού πάει νά κοινωνήσει, ἀνεξομολόγητος, ἀναίσθητος.  Ἐπειδή τοῦ το ’πε ἡ μάνα του, πού δέν ξέρει καί αὐτή τί τῆς γίνεται, ἤ ἐπειδή εἶναι Μεγάλη Πέμπτη καί εἶναι γιά τό «καλό», ἤ ἐπειδή εἶναι τό Μεγάλο Σάββατο τό βράδυ πού ἐπιτρέπεται γιά ὅλους.  Ποιός σοῦ εἶπε ὅτι ἐπιτρέπεται γιά ὅλους;  Μεγάλο λάθος καί αὐτό.

συνεχίζεται ......
http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_3240.html

 Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα