Ό φίλος των αγγέλων

Ο ΑΓΙΟΣ Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανης, αρχαίος ιεράρχης της Αλεξανδρινής Έκκλησίας και σύγχρονος του Μ. Αθανασίου (4ος αι.), αξιώθηκε νά δει στήν επίγεια ζωή του πλήθος οραμάτων, κι ανάμεσα σ’ αυτά πολλές άγγελοφάνειες.

Ηταν οικείος και αγαπητός στους αγγέλους. Συχνά του φανερώνονταν, χάρη στήν αγία του βιοτή, και του αποκάλυπταν μυστήρια τοϋ ούρανού, ωφέλιμα και διδακτικά σέ όλους.

Νέος ακόμα ο άγιος, ζώντας στήν Κωνσταντινούπολη, υποχώρησε στήν κακή επιθυμία. Οι δαίμονες πανηγύρισαν γιά τήν ήττα του, πού είχαν προκαλέσει οι ίδιοι με φοβερούς πειρασμούς. Εκείνος όμως, μετανοημενος, τα έβαλε με τή σάρκα του κι άρχισε μ’ όλη του τή δύναμη νά χτυπάει τό πρόσω¬πο του. Πύρινη προσευχή έβγαινε άπό τα χείλη του με κατάνυξη και συντριβή.

Αμεσως παρουσιάστηκε άγιος άγγελος και τόν στεφάνωσε γιά τή μετάνοια του. “Υστερα άπλωσε ένα σχοινί κι έδεσε όλους μαζί τούς δαίμονες, πού τόν είχαν ρίξει στήν αμαρτία. Και βγάζοντας έναν-έναν, τούς έδινε άπό χίλιους ραβδισμούς, λέγοντας:

- “Αλλη φορά νά μή γίνεστε αιτία νά χτυπούν οι δούλοι του Θεού τό κορμί τους!

Ό άγγελος τούς τυράννησε γιά πολύ, κι οι δαίμονες χάλαγαν τόν κόσμο με τις κραυγές τους. Άπό τότε, όταν έβλεπαν τό Νήφωνα, γίνονταν άφαντοι, γιατί φοβούνταν τό ξύλο…

Κάποτε, περνώντας έξω άπό ένα κακόφημο σπίτι, είδε έναν άνθρωπο ευγενικό άλλά θλιμμενο. Έκλαιγε, έχοντας τό πρόσωπο σκεπασμενο με τις πα¬λάμες του και προσευχόταν στενάζοντας.

- Τί συμβαίνει, αδελφέ; τόν ρώτησε ο άγιος. Γιατί είσαι τόσο θλιμμενος;

- Είμαι άγγελος Κυρίου, Νήφων. Αυτή τή στιγ¬μή, μεσα σέ τοϋτο δω τό καταγώγιο, άμαρτάνει με κάποια γυναίκα ο άνθρωπος πού μοϋ ανέθεσε ο Θε¬ός νά προστατεύω. Πώς νά μή θρηνώ γιά τήν εικόνα του Θεού, πού κατρακύλησε τόσο;

- Γιατί δέν τόν νουθετείς νά σταματήσει τήν αμαρτία;

- Δέν μπορώ νά τόν πλησιάσω. ‘Απ’ τή στιγμή πού άρχισε, έγινε δούλος των δαιμόνων, κι έτσι εγώ δέν έχω εξουσία επάνω του.

- Πώς δέν έχεις εξουσία! Δέν σού εμπιστεύθηκε ο Θεός τή σωτηρία του;

- ο Κύριος μας έπλασε τόν άνθρωπο αυτεξούσιο, αποκρίθηκε ο άγγελος, και τόν άφησε νά πορευθεί στό δρόμο πού του αρέσει. Λοιπόν, τί νουθεσία νά του δώσω, άφού ο ίδιος ο Χριστός, με τό δικό Του στόμα, νουθετεί και διδάσκει ν’ απέχουν όλοι άπό τήν αμαρτία;

- Και γιατί σήκωνες τα χέρια σου στόν ουρανό και αναστέναζες;

- Έβλεπα γύρω του τούς δαίμονες νά τραγουδούν, νά παίζουν κιθάρα, νά χτυπούν παλαμάκια και νά τόν περιγελούν. Γι’ αυτό παρακαλούσα τό Θεό νά τόν λυτρώσει, και νά χαρώ έτσι κι εγώ γιά τήν επιστροφή του.

Μιά μερα ο όσιος αξιώθηκε νά δει τήν ακόλουθη οπτασία: Περνώντας έξω άπό ένα σπίτι, είδε μεσα καθισμενους στό τραπέζι τόν οικοδεσπότη με τή γυναίκα και τα παιδιά του. Γύρω τους είδε νά παραστέκουν κάποιοι λαμπροντυμενοι νέοι.

“Τί συμβαίνει;” αναρωτήθηκε. “Οι καθιστοι είναι πάμπτωχοι, ενώ οι όρθιοι λαμπροντυμενοι!”.

Αυτοι οι νέοι, καθώς του φανέρωσε ο Θεός, ήταν άγγελοι. “Εχουν εντολή νά παραστέκουν στους χριστιανούς τήν ώρα του φαγητού με σταυρωμενα χέρια, σάν καλοι δούλοι. “Αν όμως ακούσουν στό τραπέζι κατάκριση ή οποιαδήποτε άλλη κακολογία, φεύγουν αμεσως όπως οι μελισσες απ’ τόν καπνό. Στή θέση τους τότε έρχεται ένα μαύρο δαιμόνιο και κυλιέται ανάμεσα στους συνδαιτημόνες.

Με πολλή χαρά ο όσιος έτρεχε στους ναούς γιά τις ιερές ακολουθίες. Σέ μιά λειτουργία βλέπει ξαφνικά νά κατεβαίνει φωτιά άπό τόν ουρανό και νά σκεπάζει τό θυσιαστήριο και τό λειτουργό. Στόν τρισάγιο ύμνο κατέβηκαν τέσσερις άγγελοι και συνέψαλλαν με τούς πιστούς.

Λίγο πριν άπό τή μεγάλη είσοδο, άνοιξε ο ουρανός κι άρχισαν νά κατεβαίνουν άγγελοι, ψάλλοντας ύμνους και δοξολογίες. Αμεσως φάνηκε ένα γλυκύτατο βρέφος. Τό μετέφεραν Χερουβείμ πάνω στίς παλάμες τους και τό απόθεσαν στό άγιο δισκάριο. Γύρω του μαζεύτηκαν πλήθος λευκοφόροι νέοι.

Όταν βγήκε ο ιερέας γιά τή μεγάλη είσοδο, προπορεύονταν δύο Χερουβείμ και δύο Σεραφείμ, κι ακολουθούσαν άπειροι άγγελοι ψάλλοντας. Μόλις ο λειτουργός τοποθέτησε τα τίμια Δώρα στήν άγια Τράπεζα, Οι άγγελοι τή σκέπασαν με τις φτερούγες τους. Κι όταν, μετά τό «Πιστεύω», ευλόγησε τα άγια και είπε, «…μεταβαλών τω Πνεύματί σον τω άγίω…», βλέπει ο όσιος έναν άγγελο νά σφάζει με μαχαίρι τό βρέφος. Κι άφού έχυσε τό αίμα του στό άγιο ποτήριο, τεμάχισε τό σώμα του και τό έβαλε πάνω στό δισκάριο.

Όταν ήρθε η ώρα νά μεταλάβουν οι πιστοί, οι άγγελοι παρακολουθούσαν αοράτως. Μόλις πλησίαζε κάποιος ενάρετος, του έβαζαν στεφάνι στό κεφάλι. “Αν όμως ερχόταν κάποιος αμετανόητος, τόν αποστρέφονταν.

Άφού μετέλαβαν όλοι κι έγινε ή κατάλυση, βρέθηκε πάλι σώο τό θείο βρέφος στίς ύπτιες παλάμες τών Χερουβείμ, πού τό ανέβασαν με ψαλμωδίες στόν ουρανό.

Κάποτε ο όσιος, εκεί στήν Κωνσταντινούπολη, επισκέφθηκε τό ναό του άγιου Νικολάου, πού ήταν κοντά στό παλάτι της Αφθονίας. Έκεί αξιώθηκε νά δει και νά συζητήσει με τόν άγιο άγγελο πού φρουρούσε τό ιερό θυσιαστήριο.

- Άπό καιρό έπιθυμούσα νά σέ δώ, είπε ο άγγελος στόν όσιο. Παρακαλούσα τό Θεό νά έρθεις κάποτε νά προσευχηθείς εδώ, γιά νά σε γνωρίσω κοά ν’ απολαύσω την προσευχή σου.

- Που με ξέρεις; απόρησε ο Νήφων. Και γιατί επιθυμείς τόσο πολύ νά δεις ένα γέρο σαπισμενο στην αμαρτία;

- Γι’ αυτό σέ ποθούσα, γιά νά γνωρίσω αυτή σου τήν ταπείνωση. Είχα ακούσει στόν ουρανό ότι σου τή χάρισε ο Χριστός με τό ίδιο Του τό χέρι.

- Μά είναι δυνατό νά γίνεται λόγος στόν ουρανό γιά ένα έκτρωμα σάν κι εμενα;

- Σου είπα τήν αλήθεια. Έγώ, καθώς βλέπεις, υπηρετώ αυτό τό άγιο θυσιαστήριο. Κάθε φορά πού ανεβαίνω στόν ουρανό γιά νά προσφέρω στό Θεό τις προσευχές τών πιστών, ακούω όσα Οι άγγελοι λένε γιά σένα: Ότι ο Νήφων είναι αγαπητός στόν Ύψιστο, γιατί με τή βαθειά του ταπείνωση κάνει στάχτη τούς δαίμονες, κι ότι θυμάται στις προσευχές του τις μακάριες δυνάμεις. Γι’ αυτό ο Κύριος πρόσταξε κάθε άγγελο και αρχάγγελο νά σέ μνημονεύουν αδιάκοπα στις νοερές τους θυσίες.

Αυτά είπε ο άγγελος, κι αφού μακάρισε πάλι τόν όσιο γιά τήν ταπείνωση του, έγινε άφαντος.

Συχνά ο δίκαιος έφευγε άπό τήν πόλη πρός τις βορεινές περιοχές, γιατί αγαπούσε πολύ νά συνομιλεί με τό Θεό στήν ησυχία. Κάποτε, ενώ προσευχόταν στήν έξοχη, είδε ν’ ανοιγουν οι ουρανοι. Είδε τόν Κύριο καθισμενο σέ ένδοξο θρόνο και περιστοιχισμενο άπό πλήθος αγγέλων. Κι ένώ κοιτούσε έκθαμβος, άκουσε τούς αγγέλους νά λένε μεταξύ τους:

- Νά ο αγαπητός μας Νήφων! Με τί αγάπη και πόθο μας κοιτάζει! Δίκαια κι έμεϊς τόν μνημονεύουμε στις θείες ιερουργίες μας.

Αποφεύγοντας ο Νήφων τή δόξα τών ανθρώπων, εγκατέλειψε τή Βασιλεύουσα και ταξίδεψε στήν Αλεξάνδρεια. Έκεϊ όμως έπεσε στή θεϊκή παγίδα. Χειροτονήθηκε, παρά τή θέληση του, επίσκοπος Κωνσταντιανής και εργάστηκε με ζήλο γιά τό ποιμνιο του.

Στά τελευταία της ζωής του ήρθε σέ έκσταση. Είδε πώς μπήκε σέ θεϊκά ανάκτορα.

- Μιχαήλ, άκουσε τήν ήρεμη φωνή του ουράνιου Βασιλιά, δείξε στόν αγαπητό μας Νήφωνα τόν τόπο της καταπαύσεώς του.

Αμεσως ο αρχάγγελος τόν οδήγησε σέ κάποια παλάτια τόσο φωτεινά, πού τόν θάμπωσαν. Έκεί τούς κύκλωσαν πλήθος λευκοφόροι λέγοντας:

- Δέσποτα Μιχαήλ, πότε θά μάς δώσεις τόν αγαπητό μας Νήφωνα;

- Ή βουλή του Θεού, απαντούσε εκείνος, είναι νά σάς χαριστεί μετά άπό τρεις μερες.

Οι άγγελοι, ακούγοντας το, σκίρτησαν άπό χαρά. Μερικοι μάλιστα άρχισαν τις ουράνιες προετοιμασίες.

- Η φιλανθρωπία του Χρίστου, πού σ’ ελέησε, του είπε ο αρχιστράτηγος οδηγός του, όρισε έδώ τήν κατάπαυση σου. Σου τα χάρισε όλ’ αυτά, γιατί αγάπησες κι Αυτόν κι εμάς. Νά, τώρα θά έχεις θρόνους, φωτεινά ιμάτια, κοιτώνες και θαλάμους αμετρητους. Όλα στά έχει ετοιμάσει με τό ίδιο Του τό χέρι ο πανάγαθος Θεός.

Πηγή: Εμφανίσεις και θαύματα αγγέλων, Ιερά Μονή Παρακλήτου

http://vatopaidi.wordpress.com/

Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου – Άγγελοι και δαίμονες

Συμπαράστασις Αγγέλων

Βλέπουσα τήν πρόοδον των ψυχών ένεκα της υπακοής των έχαιρε, καί παρεκάλεσε τόν Κύριον, τόν Οποίον ήγάπα έξ όλης τής ψυχικής δυνάμεως, νά τής φανερώνη τά απόκρυφα πταίσματα των αδελφών, καί τούτο όχι έκ περιέργειας, άλλά διά νά τάς διορθώνη, νά μή κολάζωνται. Ό Κύριος βλέποντας τόν σκοπόν της, πώς ήτο καλός,τήν έπήκουοε τάχιστα καί τής έστειλεν άπό τούς ουρανούς φωτοφόρον “Αγγελον, όστις ήλθεν εις αυτήν μέ στολήν λευκήν έξαστράπτοντα. Μόλις αυτή τόν είδε, δέν έταράχθη, ουδέ ποσώς έφοβήθη τό παράδοξον του σχήματος, άλλά μάλλον έχάρη. Ό Άγγελος τήν έχαιρέτησε λέγοντας:

- Χαίρε, δούλη του Θεού πιστότατη καί εύχρηστος. Ό Κύριος μέ άπέστειλεν εις διακονίαν σου κατά τήν αίτησιν, πού Του έζήτησες, δι’ έκείνες, όπου μέλλει νά σωθούν μέ τήν προσπάθειάν σου, καί μέ έπρόσταξε νά στέκωμαι πλησίον σου πάντοτε, νά σού φανερώνω καθ’ ήμέραν σαφώς τά απόκρυφα.

Ταύτα ειπών, αυτός μέν έγινε διά τήν ώραν άφαντος, ή δέ όσια έπεσεν εις τήν γήν μετ’ ευφροσύνης, ευχαριστούσα τόν Κύριον. Άπό τότε δέν έλειψεν άπ’ αυτής ό “Αγγελος.

Ένεφανίζετο καθ’ έκάστην (ώ παρρησίας θαυμάσιας τής ‘ Οσιας πρός Κύριον) ώς φίλος πρός φίλον διαλεγόμενος, καί τής έφανέρωνε τά απόκρυφα του καθενός έργα, ού μόνον τών μοναχών, άλλά καί τών λοιπών ανθρώπων, όπου ήρχοντο νά τήν βλέπουν διά να άκούσουν τά χρυσά λόγια της. Καθώς έβλεπε κάποιον ή γυναίκα, ή μοναχήν, νά είχε πράξει κανένα άνόμημα, τόν έδίδασκε διά τήν αίώνιον κόλασιν, εις τό διαπραχθέν άνόμημα. ‘Αμή φανερά δέν ήλεγχε τόν άνθρωπον, διά νά μή τόν καταισχύνη εις τούς άλλους, άλλά μέ τρόπον έπιδέξιον τόν έφερνεν εις μετάνοιαν.

Προσηύχετο δέ άφ ‘ εσπέρας, έως τήν ώραν του Όρθρου, καί μετά τήν άκολουθίαν έκοιμάτο μικρόν, έως νά ξημερώση καί έπειτα, ώς προείπομεν, προοεκάλει τάς άδελφάς εις εξομολόγηση. Όταν δέ έτύχαινε καμμία, όπου δεν ώμολόγει τήν άμαρτίαν της, τήν άπεκάλυπτεν ή Όσια, καθώς τήν ένουθέτει ό Άγγελος πρότερον. Όθεν όλαι τήν εύλαβούντο ώς ‘Αγίαν καί ύπεράνθρωπον. Άπό ένα στόμα εις άλλο στόμα έπήγεν εις όλην τήν πόλιν ή φήμη της, καί έκαστος έτρεχε νά ίδή τό τίμιον αυτής καί σεβάσμιον πρόσωπον. Ούτω έσυνάζοντο έκεί καθ ‘ έκάστην συγκλητικοί, άρχοντες, γυναίκες, παρθένοι, νέοι καί γέροντες, καί τους έδίδασκεν ή πάνσοφος μέ τοσαύτην σύνεσιν καί κατάνυξιν, ώστε έμετανοούσαν τάς αμαρτίας αυτών καί έσώζοντο.

Πανταχού τό όνομα τής θαυμάσιας Ειρήνης ήκούετο. Αυτή δέ, δέν έλειπεν άπό τήν προσευχήν καί εύχαριστίαν πρός Κύριον ποτέ.

Δαιμόνων έπίθεσις.

Οι δαίμονες τήν έβαρέθησαν. Μίαν νύκτα συνήχθησαν εις τό κελλίον της, οπου προσηύχετο, ιστάμενη όρθία μέ τά χέρια επάνω υψωμένα, καθώς πρότερον είπομεν. Ούτοι έφώναζαν μέ τεταραγμένη φωνήν καί άσχημον, δοκιμάζοντες οί παμπόνηροι νά τήν εμποδίσουν άπό τήν προσευχήν, άλλά δέν ήδυνήθησαν. Ένας δέ, άπό τούς άλλους αυθαδέστερος, επήγε πλησιέστερα καί τήν περιεγέλα ώς μίμος λέγοντας:

- Ειρήνη ξύλινη, όπου σέ βαστάζουν ξύλινα ποδάρια, έως πότε θά θλίβης τό γένος μας, νά μάς φλογίζης μέ τάς προσευχάς σου; Καί νά μάς δίδης τόσην λύπην καί κάκωσιν; Ομοίως καί οί υπόλοιποι έδειχναν, ότι ώδύροντο. Ή Όσια έστέκετο άφοβα εις τόν τόπον της καί δέν έσάλευε τελείως. Τότε ό αναίσχυντος δαίμων εκείνος άναψε κερί άπό τήν κανδύλαν καί έκαυσε τήν σκέπην τής Όσιας καί τό κουκούλιον. Έπειτα έφθασεν ή φλόγα έως κάτω, καί κατέκαιεν ού μόνον τό φόρεμα, άλλά καί πολλά σημεία εις τάς σάρκας της, ήγουν τούς ώμους, τό στήθος, τά νεφρά καί τήν ράχην της. Παρ’ ολίγον δέ νά έκαιγεν όλον τό σώμα της,έάν δέν έπρόφθανε μία αδελφή, όπου έτυχε καί προσηύχετο καί αυτή ομοίως εις τό κελλίον της, ή όποια ώς ήσθάνθη τήν τσίκναν καί είδε τήν όσμήν τής καιομένης σαρκός καί τών ιματίων, έδραμεν εις τό κελλίον τής Άγιας καί βλέπει θέαμα ξένον, φρικτόν καί θαυμάσιον, όλην κατακαυμένην, χωρίς όμως άπό τόν τόπον της νά σαλεύη, άλλά νά ίσταται

αμετακίνητος και νά προσεύχεται. ‘ Εκείνη λοιπόν έσβυσεν ευθύς τήν φλόγα καί έσάλευσε τήν ‘ Αγίαν ολίγον. Τότε ή ‘ Αγία έκατέβασε τάς χείρας λέγουσα: Διατί μου έπροξένησες τόσον κακόν τέκνον μου; Δέν πρέπει νά φρονούμεν τά των ανθρώπων, αλλά τά του Θεού!

Έως τήν ώραν ταύτην παρεστέκετο έμπροσθέν μου άγιος Άγγελος καί μου έπλεκεν ένα στέφανον άπό διάφορα άνθη, τοσούτον εύωδέστετα καί θαυμάσια, όπου τοιαύτα ποτέ δέν έφάνησαν. Καί όταν άπλωνε τό χέρι του, νά βάλη εις τήν κεφαλήν μου τόν πολυτίμητον εκείνον καί ώραιότατον στέφανον, ήλθες έσύ καί μου έπεμελήθης μέ εύγνωμοσύνην τής άγνωμοσύνης χείρονα, διότι βλέποντας σε ό Άγγελος έφυγε. Μου έδωκες τόσην λύπην καί ζημίαν άνείκαστον. Ή Μοναχή άκούσασα αυτά έκλαυσεν.

Έπειτα καθώς άνέσπα τά κομμάτια τά ράσα, όπου ήσαν μισοκαμένα καί κολλημένα εις τήν σάρκα της, έβγαινε εύωδία, ανωτέρα άπό όλα τά πολύτιμα μύρα καί αρώματα. Ή εύωδία αυτή έγέμισεν όλον τό Μοναστήριον. Καί τήν ήσθάνοντο ολαι ημέρας πολλάς θαυμάζουσαι. Επειδή δέ δέν είχεν ή ‘ Οσία ίμάτιον δεύτερον, της έφερεν άλλο ή μοναχή καί τήν ένέδυσε. Μεθ ‘ ημέρας δέ ολίγας, ό των ψυχών καί σωμάτων ιατρός, ίάτρευσε τά κεκαυμένα μέλη της αυξάνοντας εις αυτήν καί της Προφητείας τό χάρισμα.

Πηγή: Βίος και Πολιτεία της οσίας Μητρός ημών Ειρήνης Ηγουμένης Μονής Χρυσοβαλάντου. Καρελλάς Παιανίας

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/1

Πηγή εἰκόνας: http://users.ira.sch.gr/chetzogian/autosch/iware/files/0728_Eirini_Xrysobalantoy.jpg

Όσιος Σάββας ο Βατοπαιδινός

Γόνος ευλαβών Θεσσαλονικέων ο όσιος Σάββας, έζησε τον 14ο αιώνα καί ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή από τον Άθωνα. Αργότερα επισκέπτεται τούς  Άγιους Τόπους, όπου, κλεισμένος σε κάποιο σπήλαιο του Ιορδάνη, γεύεται την εμπειρία του ακτίστου φωτός.
Εκεί, στην έρημο του Ιορδάνη, πέρασε κάποτε πενήντα μέρες χωρίς να βρει τίποτα για να φάει. Οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν κι έπεσε στη γη σχεδόν νεκρός. Τότε τον πλησιάζει άγγελος Κυρίου, όχι για να παραλάβει την ψυχή του, αλλά για να του μεταδώσει δύναμη και αναψυχή.
Ο μισοπεθαμένος ασκητής ένιωσε μιαν άρρητη ευωδιά, μία δροσιά, ένα φως. Ό άγγελος τόν έπιασε από το χέρι, τον ανασήκωσε και, σαν να ήταν παλιοί γνώριμοι, του μίλησε φιλικά:
- «Ανδρίζου και ίσχυε»! Από τώρα θα βρίσκομαι πάντα κοντά σου εγώ, σαν άμαχος σύμμαχος. Έτσι με πρόσταξε ο Θεός, γι’ αυτό μη φοβάσαι τίποτα.

Άλλοτε πάλι, με συνεργεία του πειρασμού, του επιτέθηκαν δυό άραβες ληστές και τον χτύπησαν πολύ άσχημα. Τόσο, που κειτόταν καταγής, χωρίς να μπορεί να σαλέψει. Τότε ο φύλακας άγγελος του εμφανίζεται και πάλι κοντά του. Τόν πιάνει από το χέρι και τον στήνει όρθιο, χαρίζοντας του σωματική υγεία και ψυχική ευφροσύνη.
Συνεχίζοντας ο όσιος την ανοδική πορεία του με υπερφυσικούς αγώνες, επιστρέφει αργότερα στον Άθωνα και κοινοβιάζει στη μονή του Βατοπαιδίου. Εδώ θ’ αξιωθεί ν’ απολαύσει μια θαυμαστή οπτασία με αγίους αγγέλους, ιδιαίτερα διδακτική και ωφέλιμη για κάθε  υποτακτικό:
Ήταν η ώρα του γεύματος. Οι μοναχοί, κι ανάμεσα τους ο όσιος Σάββας, έτρωγαν στήν κοινή τράπεζα. Όσο περνούσε η ώρα, άρχισε να δημιουργείται ένας θόρυβος από συνομιλίες ανάμεσα σε ορισμένους αδελφούς, αταίριαστος στην ιερότητα του χώρου.
Οι υπεύθυνοι έκαναν τις απαραίτητες συστάσεις στους υπαίτιους της αταξίας και της συγχύσεως, μα εκείνοι δεν συμμορφώνονταν. Τότε, σηκώθηκε όρθιος ο ηγούμενος και επιτίμησε με πολλή αυστηρότητα καί πικρία τους αναιδείς και φλύαρους ταραχοποιούς. Διέκοψε μάλιστα και την ανάγνωση και συνέχισε με αγανάκτηση τους έλεγχους.
Όταν ο αναγνώστης έπαψε, σήκωσε ο όσιος τα μάτια του και αντίκρυσε θέαμα θαυμαστό: Δύο φωτεινοί άγγελοι φάνηκαν να ξεπροβάλλουν από την ηγουμενική θέση. Ακτινοβολούσαν περισσότερο κι απ’ τον ήλιο. Αμέσως έλαμψε όλος ο γύρω χώρος.
Οι δύο άγγελοι ήταν ωραίοι και χαρωποί, ευγενικοί και γλυκόθωροι. Φαίνονταν έτοιμοι να διακονήσουν σε επίσημη δεξίωση, γιατί κρατούσαν στα χέρια τους ποικίλα εδέσματα, που προορίζονταν για τους συνδαιτημόνες.
Ο ένας απ’ αυτούς κρατούσε φιάλες και καλάθια από καθαρό χρυσάφι, πού είχαν μέσα εκλεκτά οπωρικά, γλυκίσματα και φαγητά μαζί με διάφορα λουλούδια ευωδιαστά και πολύχρωμα.
Οι άγγελοι άρχισαν να μοιράζουν στους αδελφούς απ’ τ’ αγαθά τους, αλλά δεν έδιναν σε όλους το ίδιο. Όσοι αδελφοί υπέμεναν μακρόθυμα, ταπεινά και αγόγγυστα τη δίκαιη οργή και τον έλεγχο του ηγουμένου, δέχονταν άφθονες τις αγγελικές δωρεές, μαζί με το ιλαρό τους βλέμμα και τη μυστική ομιλία τους. Όσοι όμως αντιδρούσαν και γόγγυζαν στις πατρικές επιτιμήσεις, δεν αξιώνονταν να πάρουν απ’ τα ουράνια εκείνα δώρα. Σ’ αυτούς οι άγγελοι δεν έδιναν καμιά σημασία κι έφευγαν λυπημένοι.
Βλέποντας ο όσιος ένα τέτοιο θέαμα, σκίρτησε από χαρά. Άνοιξε τα χέρια και την αγκαλιά του για να πάρει από εκείνα τ’ αγαθά. Και οι φιλάνθρωποι άγγελοι του έδιναν άφθονα τα δώρα τους. Ο όσιος παρακαλούσε ενδόμυχα να μη σταματήσει ο γέροντας τους ονειδισμούς, για να μη σταματήσουν και οι άγγελοι τη διανομή.
Όταν τελείωσε το γεύμα κι έγινε η τελετή της Υψώσεως της Παναγίας, οι δύο άγγελοι στέκονταν όρθιοι κοντά στην ηγουμενική τράπεζα και συμπροσεύχονταν με ευλάβεια.
Όταν ξεκίνησε ο ηγούμενος να βγει από την Τράπεζα, τον ακολούθησαν οί άγγελοι καί στάθηκαν κι αυτοί κοντά στην καθιερωμένη θέση, απ’ όπου εκείνος συνήθιζε νά προσφέρει την ευλογία του. Περνούσαν τώρα μπροστά του οι μοναχοί βάζοντας μετάνοια και ζητώντας συγχώρηση.
Όσοι απ’ αυτούς το έκαναν με ταπείνωση και συναίσθηση, τους πλησίαζαν οι άγγελοι, τους πρόσφεραν πάλι από τα δώρα τους και τους ψιθύριζαν κάτι μυστικά, μ’ ένα γλυκό και σεμνό χαμόγελο.
Όσοι όμως περνούσαν με υποκρισία και γογγυσμό, αυτούς και πάλι τους αποστρέφονταν. Τελειώνοντας έτσι τη θεϊκή τους διακονία οι δύο άγγελοι έγιναν άφαντοι.
Πηγή: Εμφανίσεις και θαύματα των αγγέλων, Ιερά Μονή Παρακλήτου
 http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/09/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82/

ΑΓΓΕΛΟΙ -ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΚΑΙ ΣΕΡΑΦΕΙΜ;

ΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΕΙΝΑΙ  ΟΙ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ; 
Του Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν  «πριν από τον ορατό κόσμο και τον άνθρωπο». Όπως
χαρακτηριστικά αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Θεός «έπλασε τους
αγγέλους πριν από εμάς για χάρη μας για να αποστέλλονται ως διάκονοι, όπως
λέγει ο Παύλος, στους μέλλοντας να κληρονομήσουν την σωτηρία» (Ε.Π.Ε. τόμος
9ος, σελ.80,81).
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, όπως συνοψίζεται στην
διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι άγγελοι «είναι υπάρξεις
πνευματικές, αεικίνητες, ελεύθερες, ασώματες, που υπηρετούν τον Θεόν και
είναι κατά χάριν αθάνατες». Τό σχήμα και την κατάσταση των υπάρξεων αυτών,
μόνον ο Θεός τα γνωρίζει. Είναι όμως ασώματοι και αεικίνητοι οι άγγελοι σε
σχέση με τούς ανθρώπους. Σέ σύγκριση με τον Θεό, τον μόνον ασώματο, είναι
δυσκίνητοι και υλικοί. Είναι πλασμένοι από λεπτή ύλη. Μόνον ο Θεός είναι
αληθινά άϋλος και ασώματος. Δέν έχουν ανάγκη από γλώσσα και ακοή, αλλά
πληροφορούνται μεταξύ τους τα προσωπικά διανοήματα και τις αποφάσεις τους,
χωρίς τον προφορικό λόγο. Όταν επικοινωνούν με τούς ανθρώπους, τότε
λαμβάνουν σχήμα και μορφή για να μπορούν οι άνθρωποι να τούς βλέπουν. Η θέα
τους είναι φωτεινή και τα ρούχα τους είναι συνήθως λευκά, πράγμα που
φανερώνει την καθαρότητά τους.

Τροφή τους είναι η θέα του Θεού,
τον Οποίο  βλέπουν, κατά το μέτρο της δυνατότητός τους.
Οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, διαφυλάττουν τα μέρη της γής, είναι άρχοντες
των λαών και των χωρών, όπως τούς όρισεν ο Δημιουργός, τακτοποιούν τα
ανθρώπινα και προστατεύουν όσους τούς επικαλούνται, κυρίως από το μίσος και
την μανία του διαβόλου. «Όπου επισκιάσει η χάρις σου Αρχάγγελε, εκείθεν του
διαβόλου διώκεται η δύναμις, ου φέρει γάρ τώ φωτί σου προσμένειν ο πεσών
εωσφόρος...». (Δοξαστικό των αίνων, 8ης Νοεμβρίου).
Σέ κάθε θεία Λειτουργία, η οποία είναι Σύναξη ουρανού και γής,
συλλειτουργούν με τον Αρχιερέα ή τον Ιερέα άγγελοι. Στήν μικρή είσοδο, ο
Λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο να στείλη αγγέλους, για να συλλειτουργήσουν
μαζί του και θα συνδοξολογήσουν την αγαθότητα του Θεού. Ο Διάκονος, επίσης,
δέεται: «άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων
ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».

"Εννέα είναι τα ουράνια τάγματα και τρείς τάξεις ή τρία συστήματα, που το
καθένα αποτελεί τριάδα".

Η πρώτη τριάς  είναι αυτή που είναι πάντοτε  γύρω από τον Θεό και είναι
έτοιμη να ενωθή με αυτόν αμέσως, χωρίς την μεσολάβηση κανενός. Είναι  η τάξη
των εξαπτερύγων Σεραφίμ
και των πολυομμάτων «Χερουβίμ» και των αγιοτάτων «Θρόνων».
Δευτέρα τάξη είναι εκείνη των «Κυριοτήτων», των «Δυνάμεων» και των «Εξουσιών».

Έργο της  είναι οι διευθετήσεις των μεγάλων  πραγμάτων, οι
ενέργειες των θαυμάτων και ο Τρισάγιος ύμνος, το Άγιος, Άγιος, Άγιος.
Τρίτη και τελευταία είναι η τάξη των «Αρχών», των «Αρχαγγέλων» και των «Αγγέλων»
, το χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι το "λειτουργικόν εν
διακονίαις και τέλος ο ιερός ύμνος του Αλληλούϊα"» (Φιλοκαλία, τόμ. 3ος,
σελ. 354,355).
«Από την ώρα που βγήκαμε από την μήτρα της Εκκλησίας, την Κολυμβήθρα του
βαπτίσματος, μάς παραστέκει ένας άγγελος, ο οποίος είναι φύλακας των ψυχών
και των σωμάτων μας. Δέν φεύγει από κοντά εάν εμείς δεν τον διώξουμε με την
αμαρτωλή ζωή μας. Εκείνο που τον ξαναφέρνει κοντά μας είναι η αληθινή
μετάνοια. Οι άγγελοι χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν κάποιος μετανοή
ειλικρινά.»
Στό τέλος του «Μικρού Αποδείπνου»,
μιάς κατανυκτικής ακολουθίας που θα πρέπει να την  διαβάζουμε όλοι μας κάθε
βράδυ, υπάρχει  μιά θαυμάσια προσευχή στον φύλακα άγγελό μας.
Ο π. Παΐσιος έλεγε ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε φιλία με τούς
αγίους και τούς αγγέλους. Ιδιαίτερα, με τον άγιο του οποίου φέρουμε το όνομα
και με τον φύλακα άγγελό μας. Καί αυτό μπορεί να γίνη με την οργανική ένταξή
μας στην πνευματική ατμόσφαιρα της Εκκλησίας, με την αδιάλειπτη προσευχή,
την μυστηριακή ζωή και την άσκηση, ήτοι την βίωση των εντολών του Χριστού.
Πηγή: http://www.orthodox-answers.gr/~orthodox/node/436
πηγή εικόνας:http://andronianoi.ucoz.com/news/2-0-24

        Στην  Καινή Διαθήκη  έχουμε αναφορές για  τους αγγέλους
και την ύπαρξη τους;
Η ύπαρξη των  αγγέλων είναι πιστοποιημένη τόσο στην Παλαιά όσο και στην
Καινή Διαθήκη. Βέβαια στην Καινή Διαθήκη οι αναφορές είναι περισσότερες. Ας
τις δούμε:

Ματθ. (α, 20)
Ταύτα δε αυτού ενθυμηθέντος ιδού άγγελος Κυρίου κατ΄ όναρ εφάνη αυτώ λέγων·
Ιωσήφ υιός Δαυΐδ, μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου· το γαρ εν
αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου·

Ματθ. (α, 24)
Διεγερθείς δε ο Ιωσήφ από του ύπνου εποίησεν ως προσέταξεν αυτώ ο άγγελος
Κυρίου και παρέλαβε την γυναίκα αυτού,

Ματθ. (β, 13)
Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ΄ όναρ τω Ιωσήφ
λέγων· εγερθείς παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φεύγε εις
Αίγυπτον, και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι· μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον
του απολέσαι αυτό.

Ματθ. (β, 19)
Τελευτήσαντος δε του Ηρώδου ιδού άγγελος Κυρίου κατ΄ όναρ φαίνεται τω Ιωσήφ
εν Αιγύπτω

Ματθ. (κη, 2)
και ιδού σεισμός εγένετο μέγας· άγγελος γαρ Κυρίου καταβάς εξ ουρανού
προσελθών απεκύλισε τον λίθον από της θύρας και εκάθητο επάνω αυτού,

Ματθ. (κη, 5)
αποκριθείς δε ο άγγελος είπε ταις γυναιξί· μη φοβείσθε υμείς· οίδα γαρ ότι
Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείτε·

Ματθ. (δ, 6)
και λέγει αυτώ· ει υιός ει του Θεού, βάλε σεαυτόν κάτω· γέγραπται γαρ ότι
τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου, και επί χειρών αρούσί σε, μήποτε
προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου.

Ματθ. (δ, 11)
Τότε αφίησιν αυτόν ο διάβολος, και ιδού άγγελοι προσήλθον και διηκόνουν
αυτώ.

Ματθ. (ιγ, 39)
ο δε εχθρός ο σπείρας αυτά εστίν ο διάβολος· ο δε θερισμός συντέλεια του
αιώνος εστίν· οι δε θερισταί άγγελοί εισιν.

Ματθ. (ιγ, 49)
ούτως έσται εν τη συντελεία του αιώνος. εξελεύσονται οι άγγελοι και
αφοριούσι τους πονηρούς εκ μέσου των δικαίων

Ματθ. (ιη, 10)
Οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων· λέγω γαρ υμίν ότι οι άγγελοι
αυτών εν ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του πατρός μου του εν
ουρανοίς.

Ματθ. (κβ, 30)
εν γαρ τη αναστάσει ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ΄ ως άγγελοι Θεού εν
ουρανώ εισί.

Ματθ. (κδ, 36)
Περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των
ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος.

Ματθ. (κε, 31)
Όταν δε έλθη ο υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι
άγγελοι μετ΄ αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού,

Ματθ. (ιστ, 27)
μέλλει γαρ ο υιός του ανθρώπου έρχεσθαι εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των
αγγέλων αυτού, και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού.

Ματθ. (κστ, 53)
ή δοκείς ότι ου δύναμαι άρτι παρακαλέσαι τον πατέρα μου, και παραστήσει μοι
πλείους ή δώδεκα λεγεώνας αγγέλων;

Λουκ. (α, 11)
ώφθη δε αυτώ άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του
θυμιάματος.

Λουκ. (α, 13)

είπε δε προς αυτόν ο άγγελος· μη φοβού, Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς
σου, και  η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού
Ιωάννην·

Λουκ. (α, 19)

και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτώ· εγώ  ειμί Γαβριήλ ο παρεστηκώς ενώπιον
του Θεού, και απεστάλην λαλήσαι προς σε και ευαγγελίσασθαί σοι ταύτα·

Λουκ. (α, 26)

Εν δε τω μηνί τω έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ  υπό του Θεού εις πόλιν της
Γαλιλαίας, η όνομα Ναζαρέτ,

Λουκ. (α, 28)

και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε· χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά
σου· ευλογημένη συ εν γυναιξίν.

Λουκ. (α, 30)

και είπεν  ο άγγελος αυτή· μη φοβού, Μαριάμ·  εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ.

Λουκ. (α, 35)

και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή· Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και
δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι· διο και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός
Θεού.

Λουκ. (α, 38)

είπε δε Μαριάμ·  ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό  μοι κατά το ρήμα σου.
και απήλθεν  απ΄ αυτής ο άγγελος.

Λουκ. (β, 9)

και ιδού άγγελος  Κυρίου επέστη αυτοίς και δόξα Κυρίου περιέλαμψεν αυτούς,
και εφοβήθησαν φόβον μέγαν.

Λουκ. (β, 10)

και είπεν  αυτοίς ο άγγελος· μη φοβείσθαι. ιδού γαρ ευαγγελίζομαι υμίν
χαράν  μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ,

Λουκ. (κβ, 43)

ώφθη δε αυτώ άγγελος απ΄ ουρανού ενισχύων αυτόν.

Λουκ. (β, 15)

και εγένετο  ως απήλθον απ΄ αυτών εις τον  ουρανόν οι άγγελοι, και οι
άνθρωποι οι ποιμένες είπον προς αλλήλους·  διέλθωμεν δη έως Βηθλεέμ και
ίδωμεν το ρήμα τούτο το γεγονός, ο ο Κύριος εγνώρισεν ημίν.

Λουκ. (δ, 10)

γέγραπται γαρ  ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι
σε,

Λουκ. (κ, 36)

ούτε γαρ  αποθανείν έτι δύνανται· ισάγγελοι  γαρ εισί και υιοί εισί
του Θεού, της αναστάσεως υιοί όντες,

Λουκ. (θ, 26)
ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους, τούτον ο υιός του ανθρώπου
επαισχυνθήσεται όταν έλθη εν τη δόξη αυτού και του πατρός και των αγίων
αγγέλων.

Λουκ. (ιβ, 8)
Λέγω δε υμίν· πας ος αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, και ο υιός
του ανθρώπου ομολογήσει εν αυτώ έμπροσθεν των αγγέλων του Θεού·

Λουκ. (ιβ, 9)
ο δε αρνησάμενός με ενώπιον των ανθρώπων απαρνηθήσεται ενώπιον των αγγέλων
του Θεού.

Λουκ. (ιε, 10)
ούτω, λέγω υμίν, χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επί ενί αμαρτωλώ
μετανοούντι.

Λουκ. (ιστ, 22)
εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων εις
τον κόλπον Αβραάμ· απέθανε δε και ο πλούσιος και ετάφη.

Ιωαν. (α, 52)
και λέγει αυτώ· αμήν αμήν λέγω υμίν, απ΄ άρτι όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα,
και τους αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας και καταβαίνοντας επί τον υιόν του
ανθρώπου.

Ιωαν. (ε, 4)
άγγελος γαρ κατά καιρόν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρα, και εταράσσετο το ύδωρ·
ο ουν πρώτος εμβάς μετά την ταραχήν του ύδατος υγιής εγίνετο ω δήποτε
κατείχετο νοσήματι.

Ιωαν. (ιβ, 29)
ο ουν όχλος ο εστώς και ακούσας έλεγε βροντήν γεγονέναι· άλλοι έλεγον·
άγγελος αυτώ λελάληκεν.

Ιωαν. (κ, 12)
ως ουν έκλαιε, παρέκυψεν εις το μνημείον και θεωρεί δύο αγγέλους εν λευκοίς
καθεζομένους, ένα προς τη κεφαλή και ένα προς τοις ποσίν, όπου έκειτο το
σώμα του Ιησού.

Μαρκ. (α, 2)
Ως γέγραπται εν τοις προφήταις, ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελόν μου προ
προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου·

Μαρκ. (α, 13)
και ην εκεί εν τη ερήμω ημέρας τεσσαράκοντα πειραζόμενος υπό του σατανά, και
ην μετά των θηρίων, και οι άγγελοι διηκόνουν αυτώ.

Μαρκ. (ιβ, 25)
όταν γαρ εκ νεκρών αναστώσιν, ούτε γαμούσιν ούτε γαμίζονται, αλλ΄ εισίν ως
άγγελοι οι εν τοις ουρανοίς,

Μαρκ. (ιγ, 27)
και τότε αποστελεί τους αγγέλους αυτού και επισυνάξει τους εκλεκτούς αυτού
εκ των τεσσάρων ανέμων, απ΄ άκρου της γης έως άκρου του ουρανού.

Μαρκ. (ιγ, 32)

Περί δε της  ημέρας εκείνης ή της ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι εν
ουρανώ, ουδέ ο υιός, ει μη ο πατήρ.

Μαρκ. (η, 38)
ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη
μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν
έλθη εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων.


Επίσης πάμπολλες αναφορές έχουμε στις πράξεις των αποστόλων καθώς και στην
αποκάλυψη του Ιωάννου.
http://orthodox-answers.blogspot.com/2007/07/blog-post_17.html
Πηγή εἰκόνας: http://fathers.pblogs.gr/files/f/215940-normal_24.jpg:


ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟ «ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ»;ΑΝ  ΝΑΙ, ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ  ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ  ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΣΤΑΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΟΝ  ΕΩΣΦΟΡΟ;

Ο Άγιος Ιωάννης  ο Δαμασκηνός λέει:
«Άγγελος εστιν ουσία νοερά, αεικίνητος,  αυτεξούσιος, ασώματος, Θεώ
λειτουργούσα, κατά χάριν εν τη φύσει το αθάνατον ειληφυια».
Επομένως είναι πνεύματα άΰλα, ουράνια, ασώματα και αθάνατα. Γι’ αυτό και
ονομάζονται και ουράνιες και ασώματες δυνάμεις. Και συνεχίζει ότι είναι «αεικίνητοι,
αυτεξούσιοι, κατά χάριν εν τη φύσει το αθάνατον ειληφότες».* Επίσης, οι
Άγγελοι είναι «φύσις λογική, νοερά τε και αυτεξούσιος, αθάνατος ου φύσει,
αλλά χάριτι… Ου περιορίζεται υπό τειχών και θυρών και κλείθρων και
σφραγίδων. Ότε δε εισιν εν τω ουρανω, ουκ εισιν εν τη γη· και εις την γην
υπό του Θεού αποστελλόμενοι ουκ εναπομένουσι τω ουρανω».

Από το βιβλίο "Εμφανίσεις και θαύματα των Αγγέλων" Ι.Μ. Παρακλήτου:

Όσοι άγγελοι δεν ακολούθησαν τον Εωσφόρο στη πτώση του, «έλαβαν το χάρισμα
της τελείας ατρεψίας και ακινησίας προς το κακό». Και πότε το έλαβαν; Όταν
έγινε η ενανθρώπηση του Θεού και έμαθαν έμπρακτα το δρόμο που οδηγεί στην
ομοίωση του Θεού που δεν είναι η έπαρση, αλλά η ταπείνωση. Και κυρίως μετά
το πάθος και την ανάσταση του Χριστού, έγιναν από <<δυσκίνητοι στο κακό>>,
<<ακίνητοι όχι στη φύση, αλλά χάριτι του μόνου αγαθού>>. (Αγ.Ιω.Δαμασκηνός)
Η ακινησία τους αυτή στο κακό και η στερέωσή τους στην αρετή, «δεν σημαίνει
ότι εξαφανίζεται το αυτεξούσιό τους, αλλά ότι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος
εξαγιάζεται». Τώρα δηλαδή διαφέρουν από τους δαίμονες μόνο στην αγαθή
προαίρεση, στην αγαθή βούληση και στην υπακοή τους προς το Θεό.

 Η γνωστική  τους ικανότητα και η δύναμη  των αγγέλων είναι μεγάλες
και πολύ ανώτερες από όλους  μαζί τους ανθρώπους, χωρίς
βέβαια να αγγίζουν την παντοδυναμία  του Θεού, όπου μπροστά στην
παγγνωσία του Θεού, είναι μηδαμινή....

Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο, γιατί η φύση τους είναι πνευματική. Δεν έχουν
ανάγκη από υλική τροφή ή ανάπαυση και δεν πεθαίνουν. Είναι αθάνατοι <<κατά
χάριν>>. (Αγ.Ιω.Δαμ.) Είναι ταχύτατοι στις κινήσεις τους αλλά όχι και
<<πανταχού παρόντες>>. Δεν περιορίζονται από τοίχους, πόρτες κλπ τοπικούς
και χρονικούς περιορισμούς. Όταν είναι στον ουρανό δεν είναι στη γη και όταν
είναι στη γη δεν είναι στον ουρανό.

  Οι Άγγελοι διαιρούνται σε τρεις ιεραρχικές τάξεις:
1)Σεραφείμ–Χερουβείμ–Θρόνοι,
2)Κυριότητες–Δυνάμεις–Εξουσίες,
3) Αρχές – Αρχάγγελοι – Άγγελοι.
πηγή:
http://orthodox-answers.blogspot.com/search/label/%CE%86%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B9

  ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

  Άναρχε Λόγε, ιεραίς
δεήσεσι, των Χερουβείμ Σεραφείμ, Εξουσιών Θρόνων, και θείων Δυνάμεων,
Αγγέλων Αρχαγγέλων τε, Αρχών Κυριοτήτων, τα σα ελέη τα πλούσια, δώρησαι ημίν
ως φιλάνθρωπος.

Εκ των σκανδάλων του εχθρού, ω Σεραφείμ ρύσασθέ με, Εξουσίαι Χερουβείμ
ικετεύω, Κυριότητες, Αρχαί και Θρόνοι και Αρχάγγελοι, συν τοις Αγγέλοις
πάσι, τον Λυτρωτήν ικετεύσατε.

Νοεραί σε Δυνάμεις, νυν καθικετεύουσιν εύσπλαχνε  Κύριε, Εξουσίαι Θρόνοι,Σεραφείμ
Κυριότητες Άγγελοι, συν τοις Αρχαγγέλοις και ταις Αρχαίς· Ίλεως έσο τω λαώ
σου, και σώσον ως εύσπλαγχος.

Ρυσθήναι  με της εκεί, αποκειμένης κολάσεως, δεήθητε Χερουβείμ, Θρόνοι
Κυριότητες, Άγγελοι Αρχάγγελοι, Αρχαί και  Δυνάμεις, τον Δεσπότην
πάσης κτίσεως.

Φωτός φώτα δεύτερα, του πρώτου όντες, άγιοι Άγγελοι, εν μεθέξει αΰλω και
πανολβίω καταφαιδρύνεσθε· όθεν κραυγάζω· Τον νουν μου φωτίσατε, εσκοτισμένον
αεί βίου τοις πάθεσιν.

Ως  θείαι Εξουσίαι
και Χερουβείμ, Σεραφείμ Κυριότητες Άγγελοι Θρόνοι, Αρχαί  πάσαι και Δυνάμεις
πανευκλεείς, και ιεροί Αρχάγγελοι, δέησιν ποιείτε  προς τον Θεόν, καλώς ημάς
βιώσαι, τυχείν τε σωτηρίας, και των δεινών απολυτρώσασθαι.

Αρχάγγελοι  Άγγελοι Αρχαί, Θρόνοι Κυριότητες, τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ, και
πολυόμματα Χερουβείμ, τα θεία της σοφίας όργανα, Δυνάμεις Εξουσίαι
θειότατοι, Χριστώ πρεσβεύσατε δωρηθήναι, ταις ψυχαίς ημών την ειρήνην και το
μέγα έλεος.

Πάσαι αι ουράνιαι δυνάμεις των αγίων Αγγέλων και  Αρχαγγέλων, πρεσβεύσατε
υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών  και των σωμάτων ημών, παρά
του  Κυρίου αιτησώμεθα.
          
πηγή: http://fathers.pblogs.gr/2009/20090201.html
http://FATHERS.pblogs.gr/files/f/215939-normal_25.jpg
http://fathers.pblogs.gr/files/f/215939-normal_25.jpg
πηγή εικόνας: http://anastasiosk.blogspot.com/2010/01/blog-post_585.html