Ο ΝΕΟΣ (τέταρτος) ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ (Ο ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ)

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ

Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΒΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΑΝΕΓΕΡΘΕΙ

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ.

 Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
(Η ΕΛΙΤ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΩΝ)

  Μετά τήν πρόσφατη κυκλοφορία

ἀστικῶν λεωφορείων στό Λονδίνο πού διαφημίζουν ὅτι: «Πιθανόν ὁ Θεός δέν ὑπάρχει, τώρα σταμάτα νά ἀνησυχεῖς καί διασκέδασε τή ζωή σου»! ( ἄρα κάνε ὅ,τι θέλεις, ἁμάρτανε…Αὐτό εἶναι τό πλάγιο μήνυμα - σλόγκαν τοῦ εὐθέως μηνύματος ),

                                                                 

ἡ Νέα Τάξη «διά χειρός Σιωνιστῶν», προχώρησε θρασύτερα.
Ἔκανε copy right ( πιστή ἀντιγραφή )  αὐτοῦ τοῦ τρόπου διαφήμισης, γιά νά προβάλλει καί νά ἐπισπεύσει τήν ἀνέγερση τοῦ Τρίτου (γιά τήν ἀκρίβεια θά εἶναι ὁ τέταρτος ναός: 1ος Ὁ τοῦ Σολομῶντος, 2ος: Ὁ τοῦ Ζοροβάβελ, 3ος:Ὁ τοῦ Ἡρώδη) Ναοῦ. Σ' αὐτόν τόν ναό θέλουν νά καθίσει ὁ Ἀντίχριστος πού ἑτοιμάζουν, ὁ Χριστός τῆς Νέας Ἐποχῆς. Νομίζουν ὅτι ἔτσι θά μπορέσουν νά ἐγκαθιδρύσουν τήν Παγκόσμια Δικτατορία του!  Δεῖτε ἐδῶ:

Διαφημίσεις στα λεωφορεία της Ιερουσαλήμ καλούν για την ανέγερση του Τρίτου Ναού.

Εκατοντάδες δημόσια λεωφορεία που κυκλοφορούν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ αυτό το Πάσχα έχουν μια διαφήμιση που καλεί για την άμεση κατασκευή του Τρίτου Ναού στο Όρος του Ναού?

Η διαφήμιση υποστηρίζεται οικονομικά από την οργάνωση «Our Land of Israel» (επίσης γνωστή ως «SOS "Israel") και απεικονίζει έναν ανοικοδομημένο Ιουδαϊκό Ναό στο Όρος του Ναού στη θέση που δεσπόζουν σήμερα τα δύο μουσουλμανικά τζαμιά (Αλ Ακσά και Ομάρ).

Κάτω από την εικόνα είναι η φράση, «Είθε ο Ναός να κατασκευαστεί γρήγορα στις μέρες μας», που είναι φράση από το καθημερινό εβραϊκό   προσευχητάρι.

Εκπρόσωποι από την οργάνωση «SOS-Ισραήλ», δήλωσαν ότι ελπίζουν ότι αυτή η εκστρατεία θα θυμίσει σε πολλούς Ισραηλινούς ότι ανοικοδόμηση του Ναού ήταν η επιθυμία του εβραϊκού λαού για χιλιετίες και ότι είναι καιρός για το Ισραήλ να προχωρήσει στην εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας, ανεξάρτητα από τις «διεθνείς ευαισθησίες»...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

http://www.orthodoxosagon.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1144&Itemid=1231

Πηγή εἰκόνας τοῦ ναοῦ:  http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTXUTe-X8hbfUOJTv8J-TBmSXe0gOBqEcslgLYLH9L_WABSDpI&t=1&usg=__m3_85y160Mv0GX1Z-8WCj_U12xk=                       

πηγή εικόνας λεωφορείου: https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxKbtb0Y13c5OVWvz8Kh9GuHNMTPL8832tVUsRofdwZymXjEJcTusbWhZvARhjXjNt7RZ18Xg6aFlzAOt2ObbOfK5sdRTdQFWlu-3qJNEcVqTu7KGbDhN_wSfa9YwuHCBMA4WmkCB8ym4Z/s1600-h/30-03-09_273119_31.jpg

Ένας πρώην ραβίνος εξομολογείται!

ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΜΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Παύλου Φωτίου

Τέως ραβίνου της ισραηλινής κοινότητος Άρτης

Από το έτος 1930 περίπου διάβαζα την Αγίαν Γραφήν είς την Εβραϊκήν γλώσσαν, όσον και είς την Ελληνικήν. Αφού όμως πέρασε καιρός και εν τω μεταξύ ανέλαβον και ως επίτροπος της Συναγωγής μας είχα την ευκαιρία να διαβάζω περισσότερον αυτής και να κατανοώ και περισσότερα. Εκεί πάντος που εδυσκολευόμην ήτο το πρόσωπον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Εις το σημείον αυτό συναντούσα δυσκολίαν να διακρίνω εις τους προφήτας, τους ψαλμούς και την πεντάτευχον τον Μεσσίαν Ιησούν.

Πάντως πέρασαν αρκετά χρόνια, όπου τέλος ήλθε η τελευταία μας καταστροφή παρά των Γερμανών και αφού επήγα όμηρος εις την Γερμανίαν και επέστρεψα, ως φαίνετε είδεν ο Θεός την προσπάθειά μου εις την έρευναν των Αγίων Γραφών και εξαπέστειλεν και εις σε μένα το Πνεύμα του το Άγιον του συνιέναι τας Γραφάς. Και κατά το έτος 1952 μίαν των ημερών αυτού απεφάσισα να γίνω ως νήπιον εις τας φρένας μη παραδεχόμενος πλέον τας ψευδείς παραδόσεις των πατέρων υμών, και εδέχθην τον Ιησούν ως τον Μεσσίαν και Λυτρωτήν ανθρωπότητος ολοκλήρου και εμού, ως τον διέκρινα πλέον εις την Αγίαν Γραφήν, προερχόμενον έκ της οικογενείας του Δαυίδ και της ρίζης Ιεσσαί.(Α’ Βασ. 16, 2).

Εννόησα δε αυτό μόλις απέρριψα τας βλασφήμους παραδώσεις των πατέρων μας, δια των οποίων βλασθημούν την Θεομήτορα ως μίαν κοινήν γυναίκα (μη γένοιτο Κυριε!) ως και τον Σωτήρα μας Χριστόν ως νόθον , και διαστρέφοντα, δήθεν, τον Μωσαϊκόν Νόμον και τον τότε λαόν του Ισραήλ. Όταν Λέγω απέρριψα τον Ραββινικόν αυτόν Νόμον, ως συνέταξαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι ως άλλοι Άνναι και Καϊάφαι, και όλας τας συκοφαντίας κατ’ Αυτού ως ψευδείς και αντιθέτους των Αγίων Γραφών, τότε είδα φώς και διέκρινα τον Ιησούν είς την Παλαιάν Διαθήκην.

Πάντως θα παραθέσω κατά σειράν εις την συνέχειαν τας περικοπάς της Αγίας Γραφής που με διεφώτισαν είς ανεύρεσιν του Μεσσίου Ιησού....

ΤΡΙΑΣ Ο ΘΕΟΣ

1) Το πρώτον εδάφιον της Γενέσεως του πρώτου κεφαλαίου όπου λέγει «Έν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γήν». Αυτό εις την Εβραϊκήν το διαβάζουμε εμείς «Μπερεσύθ μπαρα έλωημ» δηλαδή είς την αρχήν έπλασεν ο Θεός. Η λέξις όμως «ελωήμ» είναι είς τον πληθυντικόν αριθμόν και εξηγείται «Θεοί». Δεν γράφει «ελόα» ούτε «έλ» που είναι είς τον ενικόν αριθμόν ως ακούομεν τον Ίησούν είς την προσευχήν του είς τον Σταυρόν λέγοντα «Ήλι ήλι, λαμά σαβαχθανί» (Ματθ. ΚΖ’ 46) τούτ’ έστι, «Θεέ μου, Θεέ μου ινατί με εγκατέλιπες;» Άκούομεν και βλέπομεν ο Χριστός το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος να φωνάζει προς τον Πατέρα Του.

2) Το 26ον εδάφιον του ίδιου κεφαλαίου της Γενέσεως όπου λέγει «Ναασέ αδάμ μπετσαλμενού» δηλαδή «Ποιήσομεν άνθρωπον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Είς αυτήν την περίπτωσιν διέκρινα την ύπαρξη δευτέρου προσώπου του υιού, προς τον οποίο ομιλεί ο Πατήρ του Σωτήρους Χριστού, την οποία πολύ σωστά έχει διατυπώσει το Σύμβολον της Πίστεως το «Πιστεύω» η Α’ Οικουμενική Σύνοδος είς το δεύτερον αυτής άρθρον δία των εξής: «..Και είς ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αίώνων». Είς το εδάφιον αυτό λοιπόν διέκρινα ότι οι χριστιανοί έχουν δίκαιον και ημείς πλάνην. Διότι ποίον ωμίλησεν ο Θεός πρωτού να πλάσει τον Αδάμ, εάν ο Χριστός ο Λόγος του Θεού, δεν υπήρχεν ως υποστηρίζουν;

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ

3) Το 40ον κεφάλαιον της Γενέσεως στίχος 8-10 όπου αναφέρεται η Γενεαλογία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, από την φυλήν του Ιούδα του υιού Ιακώβ. Είς τους τρείς αυτούς στίχους παρουσιάζετε η Αγία Τριας και είς τον 10ον στίχον, αναφέρεται σαφώς περί του Ιησού έχων ούτω «Ούκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα, και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως αν έλθη τα αποκείμενα αυτώ και αυτός προσδοκία των εθνών».

Αυτό κατά τους 70 μεταφραστάς. Είς το εβραϊκόν διαβάζω ούτω: «Δεν θέλει εκλείψει το σκήπτρον έκ του Ιούδα, ουδέ νομοθέτης έκ μέσου των ποδών αυτού εώσου έλθει ο ΣΗΛΩ και είς αυτόν θέλει είσθε η υπακοή των λαών».

Ποίος λοπόν είναι ο Σηλώ; Ασφαλώς ο απεσταλμένος Χριστός που είς Αυτόν πρέπει να υπακούσουν όλοι οι λαοί, ως άλλωστε το βεβαιώνει αυτό ο Μωϋσής είς το Δευτερονόμιον γράφων ούτω: «Προφήτην έκ μέσου σου θέλει αναστήσει εις σε κύριος ο Κύριος ο Θεός σου έκ των αδελφόν σου, ως εμέ, αυτού θέλετε ακούει» (κεφ. ιη’ 15) και πιο κάτω, επαναλαμβάνει και προσθέτει «Προφήτην έν μέσω των αδελφών αυτών θέλω αναστήσει είς αυτούς, ως σε, και θέλω βάλει τους λόγους μου είς το στόμα αυτού, και θέλει λαλεί προς αυτούς πάντα όσα εγώ προστάζω είς αυτόν» (εδαφ. 18).

Πώς λοιπόν να μην πιστέψω εις αυτόν τον (Προφήτην) που έδωσε ο Θεός, τον Ιησούν, όστις την προφητείαν ταυτήν καθ’ ο ούδέν έπραξεν ή ελάλησεν Αυτός, ειμί ο Πατήρ δι’ αυτού, ως διαβάζουμεν είς τον Ιωάννην (ιδ’ 8-11), «Λέγει αυτώ Φίλιππος, Κύριε, δείξον ημίν τον πατέρα και αρκεί ημίν. Λέγει αυτώ ο Ιησούς, τοσούτον χρόνον μεθ, ύμών ειμί, και ούκ έγνωκάς με, Φίλιπε; Ο εωρακώς εμέ εώρακε τον πατέρα, και πώς σύ λέγεις δείξον ημίν τον πατέρα; ού πιστεύεις ότι εγώ έν το πατρί και ο πατήρ εν έμοί εστί; τα ρήματα ά εγώ λαλώ ημίν, άπ’ έμαυτού ού λαλώ, ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. Πιστεύετέ μοί ότι εγώ τω πατρί και ο πατήρ έν έμοί».

Και αλού εδίαβασα ότι είπε : «Εγώ έξ έμαυτού ούκ ελάλησα, άλλ’ ο πέμψας με πατήρ αυτός μοι έντολήν έδωκε τι ειπώ και τι λαλήσω… ά ούν λαλώ εγώ, καθώς είρηκέ μοι ο πατήρ, ούτω λαλλώ» (Ιωάννης ιβ’ 49-50)

Και διαβάζω ακόμη είς το Δευτερονόμιον: «Και ο άνθρωπος όστις δεν υπακούση είς τους λόγους μου, τους οποίους αυτός θέλει λαλήσει εν τω ονοματί μου, εγώ θέλω εκζητήσει τούτο παρ’ αυτού» (εδάφιον 19) και διακρίνω είς τα λόγια αυτά τον Θεόν Πατέρα όπου θα ομιλήση δια του Ιησού και πιστεύω απολύτως είς αυτό, διότι βλέπω τα λόγια αυτά του Μωϋσέως τα επραγματοποίησεν όλα ο Ιησούς, όπως διαβάζω είς την Κ. Διαθήκην (το Εύαγγέλιον).

Αυτά άλλωστε που γράφει ο Μωϋσής είς το Δευτερονόμιον τα εζήτησαν οι Ισραηλίται είς το όρος Σινά καθ’ ήν ημέραν εδόθη είς αυτούς ο Νόμος, είπόντες μετά λιποθυμίαν των να στείλη ο Θεός προφήτην να τους διδάσκη καθ’ εκάστην, πράγμα που έγινεν δια του Ιησού Χρηστού, ‘Οστις εδίδασκεν καθημερινώ εις τας συναγωγάς (βλέπε Ματθ. Δ’ 23, Μάρκος α’39, Λουκάς δ’ 44, Ιωάννης ι’η 20) και από νεανικής ακόμη ηλικίας είς τον Ναόν του Σολομώντος (βλέπε Ιωάν. Β’ 41-52) επραγματοποίησεν την Γραφήν αυτήν. Άλλ’ αυτοί ού κατενόήσαν τας Γραφάς και εζήτησαν τον δια Σταυρού θάνατον Του, όπερ και έγινεν επί Ποντίου Πιλάτου και Άννα και Καϊάφα αρχιερέων.

4) Το έβδομον κεφάλαιον του Ησαϊου, στίχος 14, και που ομιλεί ο Προφήτης δια την ενσάρκωσιν του Θείου Λόγου, λέγων: «Θέλει στήσει Κύριος σημείον (θαύμα) ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσουσιν το όνομα αυτού Εμμανουήλ». Όταν λοιπόν διάβασα αυτό, είδα το θαύμα της ενσάρκου οικονομίας. Πιστοποίησα την πραγματοποίησην των λόγων του Παύλου: «Μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον, Θεός εφανερώθη έν σαρκί» (Α’ Τιμ. γ’ 16) ως και των του Αγγέλου λεχθέντων είς τον Μνήστορα Ιωσήφ, όταν διενοήθη λάθρα απολύσαι την Μαριαμ: «Το γαρ έν αυτή γεννηθέν έκ πνεύματος έστιν Αγίου» και πάλι το: «Τούτο δε όλον γέγονεν ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος, «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ» του Ησαϊου, «ό εστί μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός» (Ματθαίος α’ 22-23).

Όταν λοιπόν εδιάβασα, τόσον τον Ησαΐα, όσον και τον Ευαγγελιστήν Ματθαίον, είδα ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας, ο προφητευθείς και επ’ εσχάτων των ημερών σαρκωθείς και γεννηθείς Λόγος του Θεού και επίστευσα είς Αυτόν.

Ακόμη με εβοήθησε είς το να πιστέψω, ότι πράγματι ο Χριστός είναι Μεσσίας, η συμπεριφορά του Θεοδόχου Συμεών, όστις εις ηλικίαν περίπου 240 ετών, διότι ως ερμηνευτής της Βίβλου (είς εκ των 72 ερμηνευτών ) επί Πτολεμαίου και απιστήσας αναφορικώς με την πραγματοποίηση αυτού του εδαφίου του Ησαϊου (Γ’ 14) είχε υπόσχεσιν από τον Θεόν ότι δεν θα αποθάνει εάν δεν ιδή πραγματοποιούμενον τούτο: «Και ίδου είς άνθρωπος έν Ιερουσαλήμ (γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς) ώ όνομα Συμεών, και ο άνθρωπος ούτος δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ, και Πνεύμα ήν Άγιον επ’ αυτού και ήν αυτό κεχρησμένον υπό του Πνεύματος του Άγιου μη ιδείν θάνατον πρίν η ιδή τον Χριστόν Κυρίου». Και πράγματι, ήλθεν έν τω Πνεύματι είς το Ιερόν όταν εγεννήθη ο Χριστός και τον έφεραν οι γονείς του κατά τον Νόμον (Λεϋτικόν ΙΒ’2-8 Έξοδος ΙΓ’ 2-12) δια τον καθαρισμόν και εδέχθη είς τάς αγκάλας του τον Χριστόν και είπεν: «Νύν απολυείς τους δούλους σου, δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φώς είς αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού του Ισραήλ». (Λουκάς Β’ 22-32).

Αυτό δι’ εμέ ήτο μέγα βοήθημα και σας το τονίζω διότι, εάν ο Χριστός ήτο νόθος υιός, ως υποστιρίζει το Ταλμούδ (Ραββινικός νόμος), πώς ο Συμεών τον εδέχθη μία και ο Νόμος λέγει ότι δεν επιτρέπετε νόθος υιός να εισέλθη είς τον Ναόν μέχρι δεκάτης γενεάς; Προσοχή λοιπόν διότι είναι πλάνη αυτό και βλασφημία.

5) Ό 2ος ψαλμός όστις αναφέρει την αποστασίαν των ανθρώπων εναντίον του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. «Διατί (λέγει) εφρύαξαν τα έθνη και οι λαοί εμελέτησαν μάταια;

Παρέστησαν οι βασιλείς της γης, και οι άρχοντες συνήχθησαν επί το αυτό κατά του Κυρίου και κατά του ΧΡΙΣΤΟΥ αυτού, λέγοντες: Άς διασπάσουμε τους δεσμούς αυτών και άς απορίψουμε αφ’ ημών τας αλύσεις αυτών». (ψαλ. Β’ 1-3).

 Τα οποία επραγματοποιήθησαν εναντίον του Ιησού εκ μέρους των πατέρων μας, των Γραμματέων των Φαρισαίων και του Πιλάτου του τότε κυβερνήτου και κατακτητού των Ιεροσολύμων, οίτινες συμβούλιον εποίησαν και εστάυρωσαν αυτόν, ως ακούομεν κατά την Μ. εβδομάδα είς την υμνολογίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και πράγματι τον εσταύρωσαν, ίνα απαλλαγώσιν έξ Αυτού. Αλλά η υπόθεσις του Χριστού δεν ήτο μέχρι του Σταυρού, όπου έβλεπαν αυτοί, άλλα πέραν αυτού. Δι’ αυτό ο ψαλμωδός συνεχίζων λέγει:

«Υιός μου είσαι σύ, εγώ σημερόν σε εγέννησα ζήτησον παρ εμού, και εγώ σου δώσει τα έθνη κληρονομία σου και ιδιοκτησίαν σου τα πέρατα της γής» (ψαλ. Β’ 7-8).

Δηλαδή μετά την ανάστασίν Του το όνομά του θα γίνει πιστευτόν είς όλον τον κόσμον, κατά το «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γής» (Ματθαίου κη’ 18). Ώστε με βάσιν αυτά δεν ήτο δυνατόν να μην πιστεύσω ότι ο Χριστός ήτο Μεσσίας.

6) Η σταυρική θυσία του Ιησού, η οποία σταυρική θυσία υπάρχει εις τον προφήτην Ησαΐα είς το ΝΓ’ κεφάλαιον.

Διότι τις θα δυνηθή να αμφισβητήση ότι ο Χριστός ο φερόμενος ως άκακον αρνίον ενώπιον του Πιλάτου, των Γραμματέων και Φαρισαίων αμίλητος, και ενώπιον των αρχόντων δια τας αμαρτίας ημών, και που εσταυρώθη μεταξύ των κακούργων δεν είναι ο αμνός του Θεού.

7) Μία προσευχή του Χριστού που έκαμε επί του Σταυρού και που έχει γραφεί 1000 χρόνια πρό Χριστού δια του Δαυϊδ είς τον 22ον ψαλμόν ως εξής: «Θεέ μου, διά τι με εγκατέλιπες» (ψαλ. ΚΒ’ 1) και (Ματθ. κη’ 46) και εν συνέχεια μια άλλη λεπτομέρεια που γράφεται είς τον ίδιον ψαλμόν «ετρύπησαν τας χείρας μου και τους πόδας μου» (στίχος 6) και πού διαβάζομεν ότι έλαβε χώραν είς τον Ιησούν (βλ. Ματθ. κζ’ 35).

 Και ακόμη το «Διεμερίσθησαν τα ιμάτιά μου εις εαυτούς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον» (στίχος 18) βλέπε και (Λουκάς κγ’34) όπου αυτά έγιναν όλα είς το πρόσωπον του Χριστού. Πώς να μη πιστέψω ότι είναι Μεσσίας;

Και ένα ακόμη που έχει σχέσιν με την αμοιβήν του Θεού προς τον Υιόν πού το λέγει και το κάμνει. Δηλαδή είς αντίκρυσμα όλων αυτών που θα σου κάνουν εγώ θα σε αναστήσω. «Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψη την ψυχήν μου έν τω άδη, ουδέ θέλεις αφήσει τον Όσιον σου να ίδη διαφθοράν» (ψαλμ. 16,10) και έν συνέχεια πιστεύω είς την ανάστασιν του Ιησού, διότη και πάλιν διαβάζω είς τον ψαλμόν το: «Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου κάθου έκ δεξιών μου έως αν θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου» (ψαλ. ΡΘ’ 1).

Πώς λοιπόν να πιστέψω τα ψεύδη των Ραββίνων ότι δήθεν εκλάπη ο Ιησούς και ουχί ανέστη, αφού ο Δαυϊδ προφητεύει, τόσον την ανάστασιν όσον και την ανάληψιν Αυτού;

Ακόμη, πώς να μη πιστέψω είς την ανάληψιν του Ιησού αλλά είς την κλοπήν Αυτού, αφού και μετά την ανάστασιν Αυτού ευρέθησαν τα οθόνια και το σουδάριον τά οποία ήσαν κολλημένα είς το σώμα Του, με ειδικόν μείγμα κολλητικόν ως εσυνήθιζον οι τότε να ενταφιάζούν; Πώς να μη παραδεχθώ λοιπόν την ανάστασιν, αφού ως Παντοδύναμος Θεός άφησε τον Τάφον κενόν και τας αποδείξεις της αναστάσεώς Του;

Τον επίστευσα λοιπόν ως γεννηθέντα, σταυρωθέντα, αναστάντα, αναληφθέντα εις τους ουρανούς και ότι θα έλθει πάλιν κρίναι ζώντας και νεκρούς και αλοίμονον σε εκείνους που δεν τον εδέχθησαν.

Έν ακόμη σοβαρόν ζήτημα που εβοήθησεν είς την επιστροφήν μου είς Χριστόν, είναι το χρήμα. Το χρήμα το οποίον διέθεσαν και διαθέτουν ακόμη οι εχθροί του Χριστού, δια να μη διαδοθή η έλευσίς Του, η σταυρωσίς Του, η ανάστασίς Του, αρχής γενομένης από τα τριάκοντα αργύρια που έδωσαν εις τον Ιούδα, ως είχε προφητεύσει ο Προφήτης Ζαχαρίας και τα οποία θα διετίθεντο δια την αγορά του αγρού του κεραμέως, διότι ήτο αξίας αθώου αίματος το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερον ως νεκροταφείον των ξένων, Ζαχ. ια’ 12-13.

Άλλ’ επίσης χρήματα εδόθησαν εις τους στρατιώτας ίνα καλύψουν την ανάστασιν και διαδόσουν οι στρατιώται ότι εκλάπη υπό των Μαθητών και ουχί ανέστη. Το χρήμα λοιπόν είναι αυτό που εξαγοράζει συνειδήσεις. Αυτό που κλείνει μάτια σοφών και διαστρεβώνει γνώμας συνετών, ως διαβάζουμεν είς την Πεντάτευχον.

Πόσοι και πόσαι σήμερον δεν δωροδοκούνται ίνα κρύψουν την ύπαρξιν του Σωτήρος, και έν τούτοις Μεσσίας Χριστός ήλθε.

Μας επληροφόρησαν αι μυροφόρες. Μας το εβεβαίωσαν η Σαμαρείτις, ήτις συνεζήτησε μαζί Του, και το επεκύρωσεν ο εκ γενετής τυφλός, ο παράλυτος και τόσοι άλλοι.

 · «Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον αγαπητό φίλο Ζαφείριο Κελεμενίδη, εκπαιδευτικό πληροφορικής, από την Ορεστιάδα, ο οποίος μου έστειλε αυτή την αποκαλυπτική ομολογία.»

(Μας το έστειλε ο καλός φίλος μας  Κ. Σακελλαρίου)

http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/08/blog-post_6892.html#more

ΤΑΛΜΟΥΔ καί……. ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ! Η ΕΒΡΑΪΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

 Οἱ κύριοι παγκοσμιοποιηταί, πασχίζουν καί βιάζονται γιά νά έξαφανισθοῦν τά ἔθνη καί νά ἀνοίξουν τά σύνορα. Ἀπώτερος στόχος τους εἶναι τό νά ἔλθουν ὅλα τά ἐδάφη ὡς ἕνα, ὑπό τήν κατοχή τους!

Ἔκαναν τό πᾶν γιά νά δημιουργήσουν ἑνιαία παγκόσμια οἰκονομία, ἕτσι ὥστε νά ροκανίζουν ὅλο τό χρῆμα πού ὑπάρχει στή γῆ...μιά πού τό πολύ χρῆμα πού ἤδη κατέχουν δέν τούς φτάνει...!

Πάσχισαν νά καθιερώσουν τήν ἀγγλική γλῶσσα ὡς κοινή γιά ὅλους, ὥστε νά μή δυσκολεύονται στήν ἐπιβολή τῶν ἐντολῶν τους καί νά μή χρειάζονται «ὑπότιτλοι» καί ἐπεξηγήσεις, σέ ὅσους δέν κατάλαβαν καλά τίς προσταγές τους. Γιαυτό καί διάτήρησαν σέ «κῶμα» ὅλες τίς ὑπόλοιπες μητρικές γλῶσσες τοῦ διαφόρων ἐθνῶν τοῦ κόσμου!

Πασχίζου νά έξαλείψουν ἤθη, ἔθιμα καί τοπικές παραδόσεις ὥστενά ζοῦμε ὅλοι μέ τόν ἴδιο «έξαμερικανισμένο» τρόπο ζωῆς, γιά νά ἀποτελοῦμε «ὁμογενοποιημένο πολτό»,   ὁμοιόμορφη καί ὁμόφωνη μάζα, εὕκολη πρός χειραγώγηση!

 Ἐπειδή ὅμως, πίσω τους στέκει ὁ ἐχθρός τοῦ Θεοῦ, ὁ διάβολος, δέν τούς φτάνουν ὅλα αὐτά...Γιαυτό καί πασχίζουν παρακινημένοι ἀπό τόν Ἐωσφόρο νά άλέσουν στόν μῦλο  τῆς ἰσοπέδωσης καί τά ἱερά θρησκευτικά πιστεύω, νά ἀνακατέψουν

τόν Ἕναν Ἀληθινό Τριαδικό Θεό καί τήν Μία Ὀρθόδομη Ἀλήθεια,

 μέ ὅ,τι ἄλλο ἐτερόδοξο, αἱρετικό καί κακόδοξο ὑπάρχει ἀνά τήν ὑφήλιο...

Κι αὐτό ὅπως λένε τό κάνουν:

 ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!!

Γιά νά «συσφίξουμε  ἀγαπητικά τίς σχέσεις μας» οἱ ἄνθρωποι καί οἱ λαοί λοιπόν, καλούμαστε οὐσαστικά ἀπό τή Νέα Τάξη Πραγμάτων, νά «χαλαρώσουμε» ὅσο δέν πάει τή σχέση μας μέ τόν Θεό καί Δημιουργό μας. Παρακινούμαστε νά γυρίσουμε τήν πλάτη μας σ’ Αὐτόν καί σέ ὅλα ἐκεῖνα στά ὁποῖα Αὐτός μᾶς καλεῖ καί νά ὑποταχθοῦμε στά δικά τους κελεύσματα.

Μή γένοιτο!

Κι ἐπειδή καλό εἶναι κανείς νά ψάχνει γιά τήν ἀλήθεια μέ ἀποδειξεις

( τά πάντα δοκιμάζετε, τά καλά κρατεῖτε ), ἄς ἐξετάσουμε λοιπόν, κατά πόσο στήν πράξη εἶναι ἐφικτή αὐτή ἡ περιβόητη ἀγάπη

πού θά ὁδηγήσει στήν παγκόσμια ἕνωση λαῶν καί θρησκειῶν.

 Γιατί γιά νά ἐφαρμοστεῖ ἡ ἀγάπη,

ἁπλά προϋποτίθεται ὅτι ὑπάρχει!ΠΟΣΟ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΝ ΑΓΑΠΗ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΓΑΠΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ(ΠΑΠΙΚΟΙ, ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ), ΑΛΛΟΔΟΞΟΙ(ΕΒΡΑΙΟΙ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΟΠΑΔΟΙ) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ;

ΤΑΛΜΟΥΔ

Ἄς δοῦμε γιά παράδειγμα τί πιστεύουν οἱ Ἐβραῖοι, οἱ ὁποίοι ἀσπάζονται τό ἱερό γι’ αὐτούς βιβλίο Ταλμούδ καί πόσο «ἀγαποῦν» τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς καί τόν Χριστό Μας. 

Κατ΄ ἀρχήν ἄς δοῦμε τήν ἐπίσημη ἀπάντηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σέ σχετική ἐπιστολή-ἐρώτηση γιά τό Ταλμούδ:

Προς Τον αξιότιμον Κ. Κωνσταντίνο Πλεύρη,
Δικηγόρον
Ενταύθα.
Εις απάντησιν των από 11.1.2007 και 9.5.2007 υμετέρων εγγράφων, δι΄ων διαπυνθάνεσθε περί της θέσεως της Εκκλησίας περί του βιβλίου των Εβραίων "Ταλμούδ", και αντιπαρερχόμενοι το ανοίκειον ύφος του τελευταίου εξ αυτών, γνωρίζομεν υμίν τα ως κάτωθι:
Το Ταλμούδ (Talmud = διδασκαλία) είναι σώμα (Corpus) Ιουδαϊκών ραββινικών σχολίων εις τον Μωσαϊκόν Νόμον και ταυτοχρόνως καταγραφή της διδασκαλίας των ραββινικών σχολών. Σύγκειται από την "Μισνά", η οποία είναι σχόλιον και κωδικοποίησις του Προφορικού Νόμου και την "Γκρεμάρα", η οποία αποτελεί ουσιαστικώς σχολιασμόν εις την Μισνά. Η ύλη του Ταλμούδ είναι ποικίλη και εξαιρετικά ογκώδης. Το Ταλμούδ κατατάσσεται εις τας τρεις μείζονας κειμενικάς παραδόσεις του Ιουδαϊσμού. (Βλ. ενδεικτικώς: H.l. Strack, Introduction to the Talmud and Midrash, New York 1955. R. Gradwohl, Was ist der Talmud? Stuttgard 1989. S. Bergler, Talmud fur Anfanger. Ein Werkbuch, Hannover 1991. M. Krupp, Der Talmud. Eine Einfuhrung in die Grundschrift des Judentums mit ausgew. Texten, Gutersloh 1995).
Υπάρχουν δύο καταγραφαί - εκδοχαί του Ταλμούδ. Το Ιεροσολυμιτικόν (Talmud Yerushalmi), το οποίον εγράφη εν Παλαιστίνη και το Βαβυλωνιακόν (Talmud Bavli), μεγαλύτερον εις όγκον εξ απόψεως υλικού, συνταχθέν μεν εν Βαβυλώνι, τυχόν δε μεταγενεστέρας αναθεωρήσεως. (Βλ. Babylonischen Talmud, Berlin 1967. P. Schafer - H.J. Becker (HRSG), Synopse zum Talmud Yerushalmi, Tubingen 1991 εξ.).
Αι απαξιωτικαί και δυσφημιστικαί αναφοραί του Ταλμούδ περί του προσώπου του Θεανθρώπου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι γνωσταί και έχουν τύχει της πρεπούσης κριτικής αξιολογήσεώς των εκ μέρους Ορθοδόξων Ακαδημαϊκών διδασκάλων. (Βλ. ενδεικτικώς: Γρηγ. Παπαμιχαήλ, ο Ιησούς ως ιστορικόν πρόσωπον, 4η εκδ., Αθήναι 1953, Παν. Τρεμπέλα, Απολογητικαί Μελέται. Τόμος Έ. Ιησούς ο από Ναζαρέτ, 5η εκδ., Αθήναι 1982).
Διά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν είναι υβριστική, απαράδεκτος και απορριπτέα πάσα απαξιωτική αναφορά εις το πρόσωπον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων. Εξ ίσου απαράδεκτος και απορριπτέα δια την Εκκλησίαν ημών είναι πάσα απαξιωτική και υβριστική αναφορά εις τους φορείς της εν Χριστώ Ιησού Θείας Αποκαλύψεως, τουτέστιν την Αγίαν Γραφήν, Παλαιάν και Καινήν Διαθήκην, ως αύτη κατωχυρώθη κανονικώς (βλ. π.χ. ΛΒ' Κανών της εν Καρθαγένη Τοπικής Συνόδου) και την Ιεράν Παράδοσιν. Είναι αυτονόητον ότι τούτο ισχύει και διά πάσαν ανιστόρητον και απαξιωτικήν θέσιν του Ταλμούδ, αφορώσαν εις το πρόσωπον του Θεανθρώπου και της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Εντολή και Εξουσιοδοτήσει της Ιεράς Συνόδου
Ο Αρχιγραμματεύων Αρχιμ. Κύριλλος Μισιακούλης
(http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=87:epikairotita&id=1087:2009-04-01-11-46-50&Itemid=277) 

Ἐν ὀλίγοις, τό Ταλμούδ, παίρνει τό ὅνομά του ἀπό τή λεξη Lamud, πού σημαίνει διδαγμένο ἤ διδασκαλία. Εἶναι τό δογματικό βιβλίο τῶν Ἐβραίων πού ἐξηγεῖ καί ἐμβαθύνει στίς θέσεις καί τίς διδασκαλίες τῆς θρησκείας τῶν Ἐβραίων(Ἰουδαϊσμός).

Οἱ Ἐβραῖοι διαδίδουν ὅτι ὁ Μωϋσῆς ἐκτός ἀπό τίς Γραπτές Δέκα Ἐντολές πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό, παρέλαβε καί προφορικό λόγο, τόν ὁποῖο μετέφερε στόν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ. Αὐτός μέ τή σειρά του τήν παρέδωσε στούς Ἑβδομήντα Πρεσβυτέρους, αὐτοί στούς Προφῆτες. Οἱ προφῆτες τήν προφορική αὐτή παράδοση τήν παρέδωσαν στή Μεγάλη Συναγωγή καί αὐτή σέ συγκεκριμένους ραββίνους.

Τόν 2^ο μ.Χ. αἰῶνα, ἄρχισε ἡ καταγραφή τῶν προφορικῶν παραδόσεων-πληροφοριῶν καί ἡ τελική μορφή, κατέληξε νά εἶναι τό Ταλμούδ μέ 6 κύρια μέρη, στό καθένα ἀπ’ τά ὁποῖα, ἀντιστοιχοῦν πολλά δευτερεύοντα.

Τά κύρια μέρη εἶναι τό ZERAIM, MOED, NASCHIM, NEZIKIN, KOBASCHIM, TOHOROTH.

Καί νά ἐπιγραμματικά ( καί πολύ περιληπτικά ) τί διδάσκουν γιά τόν Χριστιανισμό:

1. Ἀποδίδουν ἀπαξιωτικά ὁνόματα στόν Χριστό, ὅπως «ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος».
2. Διδάσκουν ὅτι ἦταν μάγος, ἀνόητος, τρελός, ἀποπλανητής, ἐξορκιστής, ἐιδωλολάτρης κι ὅτι κατέληξε θαμμένος στήν κόλαση.
3. Ὅτι ἦταν νόθο παιδί πού συνελήφθη κατά τή διάρκεια ἔμμηνης ρήσης.
4. Ὁ σταυρός, δέν ἀναφέρεται μέ συγκεκριμένη λέξη στά ἐβραϊκά κείμενα, ἀλλά ἀπαξιωτικά ὅπως γλυπτό σκαλιστό εἴδωλο κ.α.
5. Γιά τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, λένε ὅτι βασίζεται σέ ἀναληθεῖς, αἱρετικές ἀρχές πού εἶναι ἀδύνατον νά τηρηθοῦν.
6. Οἱ Χριστιανοί, ἀναφέρονται μέ ἀπαξιωτικές ὁνομασίες καί ἰδιότητες, ὅπως δολοφόνοι, μοιχοί, ἀκάθαρτοι, περισσότερο κτήνη παρά ἄνθρωποι, ὅτι διαφέρουν ἀπό τά κτήνη μόνο στή μορφή, ζῶα, χειρότεροι ἀπό ζῶα, ὅτι πολλαπλασιάζονται ὄπως τά κτήνη, παιδιά τοῦ διαβόλου, ὅτι οἱ ψυχές τους εῖναι διαβολικές καί ἀκάθαρτες, ὅτι μετά τόν θάνατο κατεβαίνουν στήν κόλαση, ὅτι δέν πρέπει νά δίνονται συλλυπητήρια στό θάνατό τους γιατί εἶναι «ὑπηρέτες» καί ὅτι ὁ Θεός θά ἀντικαταστήσει «τό κενό» τους, μέ τόν ἴδιο τρόπου πού κάποιος ἀντικαθιστά τό ζῶο του( ὅπως π.χ.ὅταν κάποιος χάνει μία ἀγελάδα ἤ ἕνα γαϊδούρι! καί στή θέση του παίρνει ἕνα ἄλλο).
7. Ὑβρίζονται τά δισκοπότηρα ὡς ἀγγεῖα πού προσφέρουν βρώμικο ὑγρό στά εἴδωλα.
8. Τά βιβλία τῶν Χριστιανῶν ὑβρίζονται ὡς αἱρετικά.
9. Οἱ χριστιανικές προσευχές χαρακτηρίζονται ὡς ἁμαρτία, ἀνοησία καί παρανομία.
10. Οἱ χριστιανικές γιορτές  θεωροῦνται ὡς ἡμέρες καταστροφῆς, συμφορᾶς κ.α.
11. Διδάσκουν οἱ Ἐβραῖοι στό Ταλμούδ ἀκόμη: ὅτι οἱ Χριστιανοί πρέπει νά ἀποφεύγονται γιατί εἶναι ἀνάξιοι νά γίνουν κοινωνοί τῶν ἐβραϊκῶν ἐθίμων.
12. Ἐπίσης: Ὅτι δέν πρέπει Ἐβραῖος νά χαιρετᾶ Χριστιανό, οὔτε νά ἀνταποδίδει τόν χαιρετισμό του.
13. Ὅτι δέν πρέπει Ἐβραῖος νά δικάζεται σέ Χριστιανικό δικαστήριο κι ὅτι δέν μπορεῖ νά χρησιμοποιηθεῖ Χριστιανός ὡς μάρτυρας.
14. Ὅτι δέν πρέπει νά γευτοῦν Χριστιανικό φαγητό.
15. Ὅτι δέν πρέπει νά ἐνεργοῦν ὅπως οἰ Χριστιανοί.
16. Ὅτι πρέπει νά ἀποφεύγονται οἱ Χριστιανοί ὡς ἀκάθαρτοι, ὡς εἰδωλολάτρες.
17. Ὅτι δέν πρέπει ἐπουδενί νά χρησιμοποιεῖται ὁ,τιδήποτε ἀνήκει σέ Χριστιανική λατρεία.
18. Ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ πώληση σέ Χριστιανούς, ὁτιδήποτε πράγματος πού ἔχει σχέση μέ τήν εἰδωλολατρική λατρεία τους.
19. Ὅτι ἀπαγορεύονται τά δῶρα στούς Χριστιανούς.
20. Ὅτι πρέπει οἱ Χριστιανοί νά ἀποφεύγονται ὡς κακοί.
21. Ἀπαγορεύονται οἱ Χριστιανοί παιδονόμοι, δάσκαλοι, γιατροί, κουρεῖς, μαιευτῆρες.
22. Οἱ Χριστιανοί πρέπει νά βλάπτονται!
23. Νά μήν ἀποδίδεται κανένα καλό σ’ αὐτούς!
24. Νά μήν ἐπαινοῦνται!
25. Νά μήν τούς ἀναφέρουν πράγματα πού μπορεῖ νά χρησιμοποιηθοῦν στή λατρεία τους!
26. Νά ἀναφέρονται περιφρονητικά στά ἀντικείμενα λατρείας τους ( τά ἀναφέρουν ὡς εἴδωλα )!
27. Ὑβρίζονται ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι, ἡ Κυριακή, τά Χριστούγεννα, τό Πάσχα, ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία ( οἶκος ματαιότητας ), τά Εὐαγγέλια ( βιβλία ἀνομίας ) κλπ.
28. Ἀπαγορεύονται οἰ πωλήσεις στούς Χριστιανούς.
29. Ἡ διδασκαλία κάποιας τέχνης σ’ αὐτούς.
30. Ἡ ἐργασία τῶν Χριστιανῶν πρέπει νά βλάπτεται.
31. Νά έξαπατῶνται καί νά «ρίχνονται» στίς ἀμοιβές τους.
32. Νά μήν τούς ἐπιστρέφεται χαμένη ἰδιοκτησία.
33. Ἕνας Ἐβραῖος μπορεῖ νά προσποιηθεῖ τόν Χριστιανό γιά νά ἐξαπατήσει τούς Χριστιανούς ( μᾶς θυμίζει τίποτε αὐτό, είδικά γιά κάποιους πολιτικούς μας πού κρύβουν τήν καταγωγή τους;).
34. Νά βλάπτονται νομικά οἰ Χριστιανοί.
35. Ὁ Ἐβραῖος μπορεῖ νά πεῖ ψέματα καί νά γίνει ἐπίορκος προκειμένου νά καταδικαστεῖ ὁ Χριστιανός.
36. Ὁ Ἐβραῖος μπορεῖ νά ψευδορκήσει μέ καθαρή συνείδηση.
37. Οἰ Χριστιανοί πρέπει νά βλάπτονται σέ θέματα ἐπιβίωσης.
38. Ἕνας ἄρρωστος Χριστιανός, πρέπει νά μένει ἀβοήθητος, τό ἴδιο καί μία ἐτοιμόγεννη Χριστιανή, τό ἴδιο καί ἕνας ἑτοιμοθάνατος Χριστιανός.
39. Οἱ Χριστιανοί, πρέπει νά θανατώνονται.
40. Οἱ Ἐβραῖοι πού βαπτίζονται, πρέπει νά θανατώνονται.
41. Ὁ Ἐβραῖος πού θανατώνει Χριστιανό, δέν διαπράττει ἁμάρτημα, ἀλλά προσφέρει μᾶλλον ἀποδεκτή θυσία στό Θεό καί θά τιμηθεῖ ἀνάλογα γι’ αὐτό.
42. Ἡ Χριστιανική θρησκεία πρέπει νά ἐξαφανιστεῖ!

πηγή: «ΤΟ ΞΕΣΚΕΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ» τοῦ I.B. Pranaitis. Ἐκδόθηκε τό 1892 καί κάθε προσπάθεια ἐπανέκδοσής του, συναντοῦσε προβλήματα.

Πηγή εἰκόνας : 

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhU8QPnB1aR011x3QGnvGE3A_bNluxEinm4s0tbAvY-kv0R-9LTQpoiuBVhD8jWwgXFD-bG75VDIlML3AGXI_vFSfLwSECK3NAkYnuav96tNMC6HdUxb2BUa_f-kmV7fKLDFCOJ9yXy_f8/s1600/AgioiDeka.jpg

ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Διάλογος μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών ^[1]

© John S. Romanides

Πηγή: http://www.romanity.org/htm/rom.24.en.jewish_and_christian_orthodox_dialogue.htm

Βουκουρέστι, Ρουμανία, 29-31 Οκτωβρίου 1979. Η συνέχεια του διαλόγου που έγινε τον Μάρτιο 1977 στην Λουκέρνη της Ελβετίας, υπό την αιγίδα του Πατριάρχου Ιουστινιανού της Ρουμανίας και του Αρχιραββίνου Μωϋσή  Ρόζεν της Ρουμανίας.

Στην συνάντηση προήδρευσαν από κοινού ο Μητροπολίτης Δαμασκηνός Τρανουπόλεως, ^[2] Διευθυντής του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ Ελβετίας κα ο Καθηγητής Σεμαρυαχου Ταλμών, Πρόεδρος του Εβραϊκού Συμβουλίου για Διαθρησκειακές Διαβουλεύσεις στο Ισραήλ, Καθηγητής Αγίας Γραφής στο Ινστιτούτο Εβραϊκών Σπουδών και Πρύτανης του Τμήματος Ανθρωποτήτων, Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.

Τα κείμενα που παρουσιάσθηκαν κατά την διάρκεια των συναντήσεων της πρώτης ημέρας είχαν ετοιμασθεί και παρουσιάσθηκαν από τον Καθηγητή κ. Μιχαήλ Βύσογκροντ του Πανεπιστημίου City University of New York, με τον τίτλο «Παράδοση και Κοινωνία στον Ιουδαϊσμό», και το Ορθόδοξο κείμενο είχε ετοιμασθεί από τον Διάκονο Ηλί Τζόουνς Γκολίτζιν του Ινστιτούτου Βιβλικών Επιστημών, Τμήμα Θεολογίας, Ελβετία, με τίτλο «Ο ρόλος της Αγίας Γραφής στην Ορθόδοξη Παράδοση» ^[3]

Πριν από την έναρξη της συναντήσεως, είχα μοιράσει μία μελέτη με θέμα «Ο Λόγος εις την Παλαιά Διαθήκη», σύμφωνα με τους Πατέρες των Εννέα Ορθοδόξων Οικουμενικών Συνόδων. ^[4] Οι Εβραίοι εκπρόσωποι αντέδρασαν, υποδεικνύοντας πως ήταν η πρώτη φορά που συναντούσαν Χριστιανούς που θα μπορούσαν να δείξουν ποιος είναι ο Λόγος μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, και επίσης ζήτησαν την άδειά μου να αναπαράγουν αυτό το μικρό κείμενο και να το διανείμουν.

Τα δύο κείμενα της συνάντησης περί «Αγίας Γραφής και Παράδοσης» ουσιαστικά είχαν τόσο όμοιες θέσεις, που κατέστησαν δυνατή την λήξη της συζήτησης πολύ γρήγορα.  Δεδομένου αυτού, ρώτησα αν θα ήταν δυνατόν να θέσω ένα ερώτημα στον Εβραίο προεδρεύοντα, σε σχέση με το κείμενο που είχα διανείμει πριν από την έναρξη της συνάντησης. 

Η ερώτησή μου ήταν:  «Ο Άγγελος Κυρίου που εμφανίσθηκε στον Μωϋσή μέσα στην φλεγόμενη βάτο, ήταν μια εκδήλωση του Θεού;»

«Φυσικά και είναι!» ήρθε η αστραπιαία απάντηση.

Εγώ αντέδρασα με την επόμενη ερώτησή μου: «Είναι κτιστός, ή άκτιστος;»

Ήρθε η απάντηση σαν σφαίρα: «Φυσικά άκτιστος! Εμείς οι Εβραίοι δεν πιστεύουμε πως ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μέσω κτισμάτων!»  

Το άμεσο σχόλιο μου σ’ αυτό ήταν:  «Αυτό ακριβώς είναι η Ορθόδοξη διδασκαλία μας για την Αγία Τριάδα».

Τότε ο Εβραίος προεδρεύων αντέδρασε, ρωτώντας: «Τότε προς τι, όλοι αυτοί οι φιλοσοφικοί όροι όπως ‘μία ουσία’, ‘τρεις υποστάσεις’ και ‘ομοούσιο’»;

Του απάντησα πως «Αυτοί οι όροι αποτελούσαν αντιδράσεις στους αιρετικούς, οι οποίοι είχαν μεταβάλλει την διδασκαλία της Εκκλησίας σε φιλοσοφικά συστήματα, ενώ,» συνέχισα, «ο μοναδικός σκοπός τέτοιων όρων ήταν να διασφαλισθεί η θεραπεία του κέντρου της ανθρώπινης προσωπικότητας μέσω του εξαγνισμού της καρδιάς, τον φωτισμό της, και τον αγιασμό ολόκληρου του ανθρώπου».

Οι Εβραίοι αντέδρασαν, με την πληροφορία πως αυτό είναι παράδοση των Χασιδείμ. Τότε τον ρώτησα αν είναι παράδοση και των σύγχρονων Χασιδείμ. Μου απάντησαν πως «εξ όσων γνωρίζουμε, πιθανόν να είναι».

Όμως αυτό δεν πρόκειται για παράδοση μόνο των Χασιδείμ. Ήταν, και συνέχισε να αποτελεί, το θεμέλιο της αποστολικότητας και της «προφητικότητας», της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, καθώς και της συνεχιζόμενης ζωής της Εκκλησίας από την ημέρα της Πεντηκοστής.  Ο μόνος τρόπος που μπορεί κανείς να γίνει μέλος του Σώματος του Χριστού είναι μέσω του εξαγνισμού της καρδιάς, ολοκληρωμένη με τον φωτισμό και τον αγιασμό της στην παρούσα ζωή αλλά και στην μέλλουσα.

Είμαι μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών από το 1975 στο Ναϊρόμπι, και της Κεντρικής Επιτροπής από το 1983 στο Βανκούβερ. Έχω ακούσει πολλές δηλώσεις Προτεσταντών ότι τους «άγγιξε το Άγιο Πνεύμα». Όμως, το μόνο σημείο πραγματικού αγγίγματος από το Άγιο Πνεύμα είναι ακριβώς αυτός ο εξαγνισμός και φωτισμός της καρδιάς και της θέωσης, που αποτελούν το θεμέλιο των Εννέα Οικουμενικών Συνόδων υπό την αιγίδα της Νέας Ρώμης. Αυτή η θεραπεία γιατρεύει τις διάφορες φαντασίες, μεταξύ των οποίων οι θρησκείες, που μπορούν να αποβούν εξαιρετικά επικίνδυνες.  Αυτός είναι ο λόγος που η παράδοση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και των Εννέα Οικουμενικών Συνόδων υπό την αιγίδα της Νέας Ρώμης δεν είναι διόλου μια «θρησκεία».  Αντιθέτως, η παράδοση αυτή είναι η θεραπεία της αρρώστιας που λέγεται «Θρησκεία». ^[5]

Αν και οι Εβραίοι στην συνάντηση αυτή μας επισήμαναν πως η Ορθόδοξη παράδοση περί θεραπείας της ανθρώπινης προσωπικότητας μέσω εξαγνισμού και φωτισμού της καρδιάς και θέωσης είναι η αυτή των Χασιδείμ της  Παλαιάς Διαθήκης,  παρά ταύτα, αυτό δεν συμπεριελήφθη στην περίληψη των συζητήσεών μας, που ήταν ως ακολούθως:

«Το επίκεντρο των συζητήσεων ήταν η σχέση ανάμεσα στην Αγία Γραφή και την Παράδοση, με εστίαση στην ερμηνεία της Αγίας Γραφής στην Παράδοση. Διαπιστώθηκε πως και οι δύο πλευρές συμφωνούν, πως η ερμηνεία της Γραφής ήταν ανέκαθεν άρρηκτα δεμένη με το κείμενο της Γραφής, καθ’ ότι η παράδοση είναι πρωτίστως παράδοση της αποκάλυψης.  Επίσης, και οι δύο πλευρές ετόνισαν πως η Γραφή και η Παράδοση ήρθαν στην ύπαρξη μέσα σε κοινωνία πιστών η οποία και τις συντηρεί, αλλά η οποία επίσης τις ερμηνεύει και τις εφαρμόζει στην καθημερινή ζωή, ως αυθεντία και πηγή της ταυτότητάς της.»

«Το κείμενο της Γραφής και η ερμηνεία του είναι αμφότερα το αποτέλεσμα ή μέρος της αποκάλυψης, στο κέντρο της οποίας είναι η αποκάλυψη του Θεού στον Μωϋσή στο όρος Σινά».

«Η Εβραϊκή παράδοση για την αποκάλυψη του γραπτού και προφορικού Τορά στο όρος Σινά βρέθηκε να έχει παράλληλό της στην Ορθόδοξή Χριστιανική θρησκεία, όπου ο Θεός αποκάλυψε στο Σινά το άκτιστο Τορά Του, εμπνέοντας έτσι τον Μωϋσή να παραδώσει στον εκλεκτό λαό Του το κτιστό ή γραπτό Τορά.»

«Η κεντρικότητα της αποκάλυψης του Θεού του Εαυτού Του στον Μωϋσή -για την Εβραϊκή και την Ορθόδοξη Χριστιανική κατανόηση της πίστεως και πνευματικότητας- έγινε εμφανής από τις συζητήσεις μας.»

«Διαπιστώθηκε πως, παρά τις γνωστές διαφορές στην πίστη, υπάρχουν παρά ταύτα σημεία ταύτισης και ομοιότητας που θα άξιζαν να ερευνηθούν, σε ένα προοδευτικό διάλογο.»

«Απεφασίσθη λοιπόν, πως το θέμα προς διερεύνηση στην επόμενη συνάντηση θα είναι το θέμα του νόμου στην πνευματική και κοινωνική ζωή της Εβραϊκής και της Ορθοδόξου Χριστιανικής παράδοσης.»

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

^[1] A) Συμμετοχή Εβραϊκή: 1. Ραββίνος Μπαλφούρ Μπρίκνερ, Ένωση Εβραϊκών Συναθροίσεων της Αμερικής: 2. Δρ. Αντρέ Σουρακί, Εβραϊκό Συμβούλιο για Δια-θρησκειακές Διαβουλεύσεις του Ισραήλ. 3. Μιχαήλ Κλάϊν, Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο. 4. Δρ. Μωϋσής Ρόζεν, Αρχιραββίνος της Ρουμανίας. 5. Ραββίνος Ηλί Σαμπετάλ, Κεντρική Επιτροπή Εβραϊκών Κοινοτήτων στην Ελλάδα. 6. Ζαχαρίας Σούστερ, Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή. 7. Ισραήλ Σίνγκερ, Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο. 8. Καθηγητής Σεμαρυάχου Ταλμών, Εβραϊκή Επιτροπή για Δια-θρησκειακές Διαβουλεύσεις. 9. Καθηγητής Μιχαήλ Βυσογκρόντ, Συμβούλιο Συναγωγών της Αμερικής.

B) Συμμετοχή Ορθοδόξων: Πατήρ Ντουμίτρου, Καθηγητής Παλαιάς Διαθήκης στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Σιμπίου Ρουμανίας, Επίσκοπος Αντώνιος, Εφημέριος του Πατριαρχείου της Ρουμανίας, Βουκουρέστι, Πατήρ Κύριλλος Αργκέντι, Μασσαλία Γαλλίας, Καθηγητής Ιων Μπρία, Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, Διάκονος Αιμιλιανός Κονριτέσκου, Θεολογικό Ινστιτούτο του Βουκουρεστίου, Μητροπολίτης Δαμασκηνός Τρανουπόλεως, Διευθυντής του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Σαμπεζύ, Ελβετία, Διάκονος Ηλίας Τζόνς Γκολιτζιν, Ινστιτούτο Βιβλικών Σπουδών, Τμήμα Θεολογίας, Λωζάννη, Ελβετία, Διάκονος Βασίλειος Καραγιάννης, Ορθόδοξο Κέντρο, Σαμπεζύ, Ελβετία, καθηγητής Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ελλάς, Σλάβκο Βαλκάνοφ Σλάβοφ, Θεολογική Ακαδημία της Σόφιας, Βουλγαρία.

^[2] Νυν επίσης Μητροπολίτης Ελβετίας.

^[3] Κείμενα που προφανώς δεν είχαν αρχικά προγραμματισθεί αλλά διαβάσθηκαν στην συνάντηση αυτή, ήσαν τα ακόλουθα: «Παράδοση και η Αγία Γραφή στην Ορθόδοξη Εκκλησία», του πατρός Κυρίλλου Αργκέντι της Μασσαλίας, Γαλλία,  "Le role des diverses traditions dans la vie de l’Eglise Orhodoxe," (Ο ρόλος των ποικίλων παραδόσεων στην ζωή της Εκκλησίας) του πατρός Ντουμίτρου του Θεολογικού Ινστιτούτου της Σιμπιου, Ρουμανίας, "Peace and Justice in Biblical Tradition" (Ειρήνη και Δικαιοσύνη στην Βιβλική Παράδοση) του Σλάβκο Βαλκάνοφ Σλάβοφ, "Jewish Community in the Light of Jewish Tradition," (Εβραϊκή Κοινότητα υπό το φώς της Εβραϊκής Παράδοσης) του Ισραήλ Σίνγκερ του Πανεπιστημίου City University of New York και του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου.

^[4] 1) Νίκαια 325, 2) Κωνσταντινούπολη 381, 3) Έφεσος 431, 4) Χαλκηδών 451, 5) Κωνσταντινούπολη 553, 6) Κωνσταντινούπολη 680, 7) Νίκαια 786/7, 8) Κωνσταντινούπολη 879, 9) Κωνσταντινούπολη 1341. (Περισσότερα εδώ).

^[5] Στο http://www.romanity.org/ (Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ)

 

Μετάφραση στα Ελληνικά Κ. Ν.