*
Ο Θεός είναι η αρχή και το τέλος. Η χάρις Του ενεργεί όλα. Αυτή είναι η
κινητήριος δύναμις. Το δε πώς γίνεται, πώς ενεργείται η αγάπη, είναι
να φύλαξης τας εντολάς.
*
Ένα μόνον ζητεί ο Θεός. να τον τιμάς, να τον αγαπάς και να φυλάττης
τας έντολάς Του, αναγνωρίζων ότι ο Πλαστουργός σου είναι Αυτός. Δεν
θέλει να μοιράζης την δόξαν Του και να λατρεύης, άλλα αντί άλλων. Δεν
θέλει να αγαπήσης κανένα πράγμα περισσότερον απ' Αυτόν...
* Ο κόπος είναι δια το σώμα, η ταπείνωσις δια την ψυχήν. και πάλιν τα δύο ομού, κόπος και ταπείνωσις, δι' όλον τον άνθρωπον. *
Μη αφήνης τον νου σου αργόν, δια να μη διδαχθής τα κακά. Μη αφήνεσαι να
κυττάζης τας ελλείψεις των άλλων, διότι, χωρίς να το εννοής, θα
ευρίσκεσαι συνεργός του πονηρού και απρόκοπος εις το αγαθόν. Μη συμμαχής
εν αγνοία με τον εχθρόν της ψυχής σου... Όσον εσύ εν αγάπη σκεπάζεις
τον αδελφόν, τοσούτον η χάρις θάλπει και φυλάττει σε από συκοφαντίας
ανθρώπων.
Προσέχετε τον εαυτό σας. Η πρόοδος
στην πνευματική ζωή διακρίνεται με την ολοένα και περισσότερη συναίσθησι
της μηδαμινότητός μας. Ενώ όσο αυξάνει η εκτίμησις του εαυτού μας σε
κάτι, τόσο βαδίζουμε στην καταστροφή. Ο εχθρός θα το εκμεταλλευθή αυτό.
Θα πλησιάση και θα επιχειρήση να πετάξη κανένα πετραδάκι στον δρόμο μας
για να σκοντάψουμε. Μια ψυχή που δίνει στον εαυτό της αξία, μοιάζει με
τον κόρακα του Αισώπου που ακούγοντας τις κολακείες της αλεπούς για την
«ωραία» του φωνή, άνοιξε το στόμα και του έπεσε το τυρί…». «Πόσο χρήσιμο θα ‘ταν να βρισκόταν
κάποιος να σας κατηγορή. Να χαίρεσθε , αν ποτέ συμβή αυτό. Είναι πολύ
επικίνδυνο να σας επαινούν όλοι και κανείς να μην σας λέει την αλήθεια.
Είναι νομίζετε δύσκολο να πλανηθή ή να σκοντάψη κανείς; Απέχετε πολύ από
το να θεωρήτε τον εαυτό σας άγιο και άξιο να συμβουλεύη τους άλλους;».
http://www.orthmad.gr/node/1849Με ρωτάς αν πρέπει να προσευχόμαστε
φανερά ή μυστικά. Και το ένα και το άλλο. Μόνο να γνωρίζουμε ότι στη
φανερή προσευχή πρέπει να φυλαγόμαστε από την υποκρισία μπροστά στους
ανθρώπους και στη μυστική από τη δικαιολόγηση του εαυτού μας μπροστά
στον Θεό. Να ένα παράδειγμα μυστική προσευχής, που βρέθηκε ανάμεσα στα
χαρτιά του μητροπολίτη της Μόσχας Φιλάρετου, μετά τον θάνατό του:
«Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα. Μόνον εσύ γνωρίζεις τι μου
χρειάζεται. Συ με αγαπάς περισσότερο από όσο εγώ ξέρω να αγαπώ τον εαυτό
μου. Πατέρα, δώσε στον δούλο Σου εκείνο που ούτε να ζητήσω δεν μπορώ.
Στήν ώρα της διακονίας (εργασίας) μας, ή οτιδήποτε άλλο κάνουμε, αντί
νά αργολογήσουμε, αντί νά συζητήσουμε, αντί να πούμε ιστορίες, αντί νά
πούμε πνευματικά, καλύτερα είναι νά λέμε τήν «ευχή». Γιατί μέσα καί στά
πνευματικά ακόμη θά υπάρχει καί μία κατάκριση, ένα κουτσομπολιό, μία
αργολογία, μία μεμψιμοιρία,, θά υπάρξουν αστεϊσμοί, διάφορα. Όταν μάς
έρχεται διάθεσις γιά συζήτηση, όταν μάς πιάνει πλήξη, μάς πιάνει
στενοχώρια, νά ξέρετε είναι γιατί δέν κυνηγάμε τήν «ευχή».
Στα
χρόνια του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του νέου πλήθος από
Σκύθες με δική του διαταγή ξεκίνησαν για την Ανατολή. Κάποτε έφτασαν και
στην Τραπεζούντα.
Ανάμεσά τους ήταν και κάποιος δεμένος με αλυσίδες, γιατί είχε μέσα του ολόκληρη λεγεώνα πονηρών πνευμάτων.
Οι
άλλοι Σκύθες τον πρόσεχαν νύχτα-μέρα, από φόβο μήπως οι δαίμονες τον
ρίξουν στη φωτιά και τον κάψουν ή τον πνίξουν στο νερό ή τον γκρεμίσουν
σε κανένα βάραθρο…
Πριν δαιμονιστεί ο Σκύθης αυτός, από νέος ακόμα, έκανε τα θελήματα των δαιμόνων και ζούσε ζωή ακόλαστη.
Κάποτε
όμως έκανε και μία φρικτή ασέβεια. Στη Βασιλεύουσα, όπου είχε πάει μαζί
με άλλους ομόφυλους του, επισκέφθηκε μία εκκλησία.
Εκεί,
μολονότι αβάπτιστος και ακάθαρτος, τόλμησε να πλησιάσει στο άγιο
ποτήριο την ώρα της θείας μεταλήψεως και να κοινωνήσει!
Γνωρίζετε βέβαια
αγαπητοί μου αδελφοί, ότι από τότε πού έγινε η παράβασις των
πρωτοπλάστων, δεν μπορεί η ψυχή να γνωρίση, όπως πρέπει, τον Θεό, εάν
δεν περιοριστή μακρυά από τους ανθρώπους και από κάθε περισπασμό. Διότι
τότε θα δοκιμάση τον πόλεμο των εχθρών της. Και αφούνικήση σε κάθε προσβολή
των αντιπάλων, τότε το πνεύμα του Θεού θα κατοικήση μέσα της και όλος ο
κόπος της θα μεταβληθή σε χαρά και αγαλλίασι. Βέβαια στον καιρό του
πολέμου θα υπομείνη θλίψεις, στενοχώριες και άλλα πολυποίκιλα βάσανα.
Αλλά ας μη φοβηθή. Δεν θά νικηθή, εφ’ όσον αγωνίζεται στην ησυχία.
Αυτός ήταν ο λόγος πού οι άγιοι πατέρες ζούσαν
απομονωμένοι στην έρημο, όπως ο Ηλίας ο θεσβίτης, ο Ιωάννης ο βαπτιστής
και όλοι οι υπόλοιποι πατέρες.Μη νομίσετε ότι οι άγιοι κατόρθωσαν να
εξαγιασθούν ζώντας μεταξύ των ανθρώπων. Επέτυχαν να κατοικήση μέσα τους η θεϊκή δύναμις, αφού προηγουμένως ασκήθηκαν πολύ στην ησυχία.
Οκτώβριος. Ο μήνας του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη.
Παραθέτουμε ως τιμή στον Άγιο ένα θαύμα μυρόβλυσης του Αγίου από αυτόπτη μάρτυρα.
Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα
περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως
του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την
περίπου πεντακοσίων ετών (1430 1912) καταδυναστεία των Οθωμανών.
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου
με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που
γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του
Μυροβλύτου. Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με
σαράντα άνθρωποι στο ναό.
Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά
στην λάρ-νακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που
παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού
μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του. Ο τότε προϊστάμενος του ναού και
νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε
παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.
Την Πέμπτη 11.10.2012 και ώρα 6.00 μ.μ., έξω από το θέατρο "χυτήριο"
στην Ιερά Οδό 44 στο Γκάζι, θα πραγματοποιηθεί ειρηνική συγκέντρωση
διαμαρτυρίας κατά της χυδαίας παράστασης με τίτλο "corpus cristi" , η
οποία βλασφημά βάναυσα τον Κύριό μας και τους αγίους Αποστόλους.
Η παρουσία όλων μας είναι απαραίτητη. Το χρωστάμε στο Σωτήρα Χριστό, το
χρωστάμε στις ψυχές μας. Σαφώς και ο Χριστός δεν έχει ανάγκη από τη δική
μας υπεράσπιση, αλλά εμείς έχουμε ανάγκη να είμαστε μαζί του και
να αντιδρούμε όταν οι αντίθετοι καθυβρίζουν τον Πατέρα μας, όπως θα
πράτταμε αν υβριζόταν κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο.
«Τα χρόνια που περνούμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός» (Γέροντας Παϊσιος)
Σήμερα ο κόσμος γέμισε ασφάλειες-ανασφάλειες, αλλά, για να είναι απομακρυσμένος από τον Χριστό, νιώθει την μεγαλύτερη ανασφάλεια. Σε καμμιά εποχή δεν υπήρχε η ανασφάλεια που έχουν οι σημερινοί άνθρωποι. Και επειδή δεν τους βοηθούν οι ανθρώπινες ασφάλειες, τρέχουν τώρα να μπουν στο καράβι της Εκκλησίας, για να νιώσουν πνευματική ασφάλεια, γιατί βλέπουν ότι το κοσμικό καράβι βούλιαξε. Αν όμως δουν ότι και στο καράβι της Εκκλησίας μπαίνει λίγο νερό, ότι και εκεί έχουν πιασθή από το κοσμικό πνεύμα και δεν υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, τότε θα απογοητευθούν οι άνθρωποι, γιατί δεν θα έχουν μετά από που να πιασθούν. Ο κόσμος υποφέρει, χάνεται και δυστυχώς είναι αναγκασμένοι όλοι οι άνθρωποι να ζουν μέσα σ’ αυτήν την κόλαση του κόσμου. Νιώθουν οι περισσότεροι μια μεγάλη εγκατάλειψη, μια αδιαφορία -ιδίως τώρα- από παντού. Δεν έχουν από που να κρατηθούν. Είναι αυτό που λένε: “Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται”. Αυτό δείχνει ότι ο πνιγμένος ζητάει από κάπου να πιασθή, να σωθή. Βλέπεις, το καράβι βουλιάζει και ο άλλος πάει να πιασθή από το κατάρτι. Μα, αφού το καράβι κινδυνεύει να βουλιάξη, δεν σκέφτεται ότι και το κατάρτι θα βουλιάξη. Πιάνεται από το κατάρτι και βουλιάζει πιο γρήγορα! Θέλω να πω ότι οι άνθρωποι ζητούν κάπου να ακουμπήσουν, από κάπου να πιασθούν. Και αν δεν έχουν πίστη να ακουμπήσουν σ’ αυτήν, αν δεν εμπιστευθούν στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψουν τελείως τον εαυτό τους σ’ Αυτόν, θα βασανίζωνται. Μεγάλη υπόθεση η εμπιστοσύνη στον Θεό! Τα χρόνια που περνούμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός. Θα δήτε πως θα εκτιμήσουν την Εκκλησία. Αρκεί εμείς να είμαστε σωστοί. Θα καταλάβουν ότι αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Και οι πολιτικοί έχουν πλέον καταλάβει ότι, αν κάποιοι μπορούν να βοηθήσουν τώρα σ’ αυτό το τρελλοκομείο που έχει γίνει ο κόσμος, αυτοί είναι οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Μη σας φαίνεται παράξενο! Οι πολιτικοί μας σήκωσαν τα χέρια. Ήρθαν στο Καλύβι μερικοί και μου είπαν: “Οι καλόγεροι πρέπει να κάνουν ιεραποστολή, αλλιώς δεν γίνεται”. Δύσκολα χρόνια! Αν γνωρίζατε σε τι κατάσταση βρισκόμαστε και τι μας περιμένει!… Πηγή: Γέροντος Παΐσιου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο” http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/23/
Η ιστορική εκκλησία του Αγίου Νικολάου κάτω από τους δίδυμους πύργους, που λειτουργούσε από το 1922 και καταστράφηκε την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
Την ώρα που γίνεται τεράστιος θόρυβος σε ολόκληρη την Αμερική εδώ και δυο μήνες, με δηλώσεις και αντιδηλώσεις εκατέρωθεν, για το αν θα ανοίξει το ισλαμικό πολιτιστικό κέντρο (με ενεργό Τζαμί εντός του και χωρητικότητα 500 θέσεων) στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης πλησίον της περιοχής (World Trade Center) που επλήγη θανάσιμα την 11 Σεπτεμβρίου 2001 από την Αλ Καϊντα, με χιλιάδες ανυποψίαστα θύματα, ανάμεσά τους και Ελληνοαμερικανοί, και την ίδια στιγμή που ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama τοποθετείται υπέρ της λειτουργίας του Ισλαμικού κέντρου (Τζαμιού) μιας ενέργειας δηλαδή που αν μη τι άλλο προσβάλλει την μνήμη των νεκρών-σύμφωνα με την πλειοψηφία των Αμερικανών- (…) αποφασίζεται να μην λειτουργήσει (!) – όπως είχε προαναγγελθεί και υποσχεθεί από το σύνολο των πολιτειακών και ομοσπονδιακών αρχών – ο ιστορικός ιερός ναός του Αγίου Νικολάου που βρισκόταν στο «Σημείο 0» (Ground Zero), εκεί που έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Την έκπληξή τους εξέφρασαν αυτή την εβδομάδα οι επικεφαλής της ελληνορθόδοξης εκκλησίας των ΗΠΑ για την απόφαση της αρχής μεταφορών της Νέας Υόρκης να μην επιτρέψει την ανοικοδόμηση του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου, του μόνου χώρου λατρείας που καταστράφηκε από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Το γκρεμισμένο πια μικρό τριώροφο κτίσμα του ναού βρισκόταν δίπλα στους Δίδυμους Πύργους, που το καταπλάκωσαν στην πτώση τους. Ο ναός ήταν άδειος τη στιγμή της επίθεσης, ενώ ουδείς τραυματίστηκε από την κατάρρευσή του. Παρά τις συνομιλίες μεταξύ της Αρχιεπισκοπής και της αρχής μεταφορών της Νέας Υόρκης, που είναι ιδιοκτήτρια του χώρου, η πρόσφατη αντιπαράθεση γύρω από την οικοδόμηση ή μη ισλαμικού τεμένους στο σημείο έκαναν τους αξιωματούχους της πολιτείας της Νέας Υόρκης να υπαναχωρήσουν από παλαιότερες δεσμεύσεις τους για κατασκευή νέου ναού. «Οι συνομιλίες είχαν ναυαγήσει πέρυσι. Ελπίζαμε, όμως, να έλθουμε σε επαφή με τους δικηγόρους της Αρχής, οι οποίοι ουδέποτε μας αναζήτησαν. Νιώθουμε απογοήτευση, καθώς μας είχαν υποσχεθεί εναλλακτική τοποθεσία για τον ναό στον αριθμό 130 της οδού Λίμπερτι», ανέφερε ο πατέρας Μαρκ Αρεϊ, εκπρόσωπος της Αρχιεπισκοπής. Η εναλλακτική τοποθεσία βρίσκεται σε απόσταση 100 μέτρων από τον κατεστραμμένο ναό. Η αρχή μεταφορών και η Αρχιεπισκοπή είχαν ανακοινώσει συμφωνία τον Ιούλιο του 2008, σύμφωνα με την οποία η Αρχή θα προσέφερε το οικόπεδο και χρηματικό βοήθημα ύψους 20 εκατ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση του ναού, αλλά και 40 εκατ. επιπλέον για την κατασκευή θωρακισμένης πλατφόρμας κάτω από τον ναό, ανθεκτικής στις βόμβες. Η Αρχή σήμερα υποστηρίζει ότι η Αρχιεπισκοπή ήγειρε νέες, υπερβολικές απαιτήσεις, όπως την άμεση προκαταβολή των 20 εκατ. δολαρίων, αλλά και λόγο στην αρχιτεκτονική διαρρύθμιση της γύρω περιοχής. «Δεν είναι θέμα χρημάτων. H εκκλησία μας πρέπει να ανοικοδομηθεί. Είναι θέμα αρχής, όχι μόνο για τους ορθοδόξους, αλλά για κάθε χριστιανό, για κάθε Αμερικανό. Οι πολίτες σε όλες τις ΗΠΑ σκέφτονται: Γιατί όλη αυτή η συζήτηση για το τζαμί; Τι θα γίνει με εκείνο το εκκλησάκι που καταστράφηκε την 11η Σεπτεμβρίου; Πρόκειται για γραφειοκρατικό κώλυμα, που θα λυθεί χάρη στην παρέμβαση της αμερικανικής κοινής γνώμης», λέει ο πατέρας Αρεϊ. Την Τρίτη, ο Ελληνοαμερικανός υποψήφιος βουλευτής της τοπικής Βουλής Τζορτζ Ντέμος έστειλε ανοιχτή επιστολή στον πρόεδρο Ομπάμα, ζητώντας του να πάρει θέση στο ζήτημα της ανοικοδόμησης του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου. Πηγή: http://trelogiannis.blogspot.com/2010/08/ground-zero.html http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/23/
VatopaidiFriend: Εδώ και χρόνια ο άγιος γέροντας Ιωσήφ την τηλεόραση την έλεγε “τηλεκόλαση”. Μαρτυρία Χρυσοπούλου Ιωάννου, Αρχιτέκτονος από την Αλεξανδρούπολη: «Είμαι παντρεμένος με την Σιοντοπούλου Ευανθία και έχομε τρία παιδιά. Πριν από μερικά χρόνια όταν ο γυιός μου Χρήστος ήταν τριάμισι χρόνων, συνήθιζε βλέποντας την μητέρα του να θυμιάζη το σπίτι, να την ακόλουθή και να θυμιάζη (υποτίθεται) και ο ίδιος με την ξύλινη κουδουνίστρα του, η οποία έμοιαζε με θυμιατό, όλο το σπίτι επαναλαμβάνοντας το «Κύριε ελέησον». Κάποια μέρα ενώ θύμιαζε κατά την συνήθεια του με το παιχνίδι του, παρέλειψε να θυμίαση την γωνιά του σαλονιού όπου βρισκόταν η τηλεόραση. Αυτό το πρόσεξε η γυναίκα μου και τον ρώτησε γιατί δεν θυμιάζει το σαλόνι. Ο Χρήστος απάντησε εντελώς φυσικά ότι αυτός ο ξένος πού κάθεται πάνω στην τηλεόραση δεν του επιτρέπει να θυμιάση εκεί. «Μα ποιος ξένος, Χρήστο», τον ξαναρωτά η γυναίκα μου.
«Νά, αυτός καλέ μαμά, πού κάθεται πάνω στην τηλεόραση, δεν τον βλέπεις»; Ο Χρήστος έβλεπε με τα καθαρά μάτια της ψυχής του τον διάβολο καθήμενο πάνω στην τηλεόραση και τον οποίο μάλιστα ενωχλούσε το υποτιθέμενο θυμίαμα του Χρήστου. Μετά από συζήτηση του παραπάνω γεγονότος με τον Πνευματικό μας πατέρα βγάλαμε την τηλεόραση από το σπίτι μας. Πηγή: Ασκητές μέσα στον κόσμο, εκδόσεως Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», 630 88 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής, σελ. 375-376 (ISBN: 978-960-89593-2-3). http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/19 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:1)Σύνθημα: «Κλείστε την τηλεόραση!»
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ. ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΩΖΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΜΑΣ. ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ.
