Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεου

Στο όρος Θαβώρ ο Χριστός μεταμορφώθηκε ενώπιον των μαθητών Του, έδειξε το κάλλος της θεότητός Του, όσο μπορούσαν να ανθέξουν οι μαθητές, συγχρόνως νεφέλη επισκίασε τους μαθητάς, που ήταν η παρουσία του Αγίου Πνεύματος και μέσα από την νεφέλη ακούσθηκε η φωνή του Πατρός, «ούτος εστιν ο υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε» (Μαρκ. η’, 7).

Την στιγμή που ακούσθηκε η φωνή του Πατρός ήταν ο μεγαλύτερος βαθμός Θεοφανείας, γι’ αυτό και τότε οι μαθητές έπεσαν στην γη. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας πληροφορεί: «και ακούσαντες οι μαθηταί έπεσον επί πρόσωπον αυτών και εφοβήθησαν σφόδρα» (Ματθ. ιζ , 6). Τότε χρειάσθηκε να τους πλησιάση ο Χριστός, να τους αγγίξη και να τους πη: «εγέρθητε και μη φοβείσθε» (Ματθ. ιζ , 7).

Εκείνο που παρατηρούμε εδώ είναι ότι οι μαθητές είδαν το θείον φως, που προχεόταν από το Σώμα του Χριστού, είδαν την νεφέλη την φωτεινή, που ήταν η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, και άκουσαν την φωνή του Πατρός, που και αυτή, κατά την διδασκαλία των Πατέρων μας, ήταν ενέργεια του Θεού, όπως το φως. Έχουμε την εμφάνιση του Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος. Οπότε, όπως γράφεται στην ιερά υμνογραφία, «φως ο Πατήρ, φως ο Λόγος, φως και το άγιον Πνεύμα». Και η ακοή της φωνής του Πατρός είναι φως.

Είναι γνωστόν ότι κανένας άνθρωπος δεν είδε τον Πατέρα. Ο Φίλιππος που ζήτησε από τον Χριστό να τους αποκαλύψη τον Πατέρα, άκουσε τον Χριστό να του λέγη: «ο εωρακώς εμέ εώρακε τον πατέρα· και πως συ λέγεις, δείξον ημίν τον πατέρα;» (Ιωάν. ιδ 9). Ο Πατήρ οράται εν τω Υιώ, επειδή ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, και επειδή κοινή είναι η ενέργεια του Τριαδικού Θεού.

Εκείνο που πρέπει να τονισθή εδώ είναι ότι ο Πατήρ, κατά τον μεγαλύτερο βαθμό Θεοφάνειας, έδωσε εντολή στους μαθητάς να ακούνε τον Χριστό. «Αυτού ακούετε», τους είπε. Ακούει κανείς τον Χριστό, όταν εφαρμόζη τον λόγο Του, όταν τηρή τις εντολές Του, όταν εφαρμόζη όλα όσα Εκείνος είπε. Αυτό σημαίνει ότι η οδός της δικής μας μεταμορφώσεως είναι η εφαρμογή των εντολών του Χριστού. Δεν πρόκειται για την συμμόρφωσή μας σε μερικές γενικές εντολές, αλλά για την τήρηση των εντολών του Θεού που είναι εντάλματα σωτηρίας. Για παράδειγμα ο Χριστός στον Μυστικό Δείπνο είπε στους μαθητάς Του: «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. κβ 20). Αυτό σημαίνει ότι η τέλεση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας και η συμμετοχή μας στο μεγάλο αυτό μυστήριο, είναι εφαρμογή της εντολής του Θεού. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις.

Η προτροπή, όμως, του Πατρός στους μαθητάς «αυτού ακούετε», αναφέρεται και στην Εκκλησία, γιατί η Εκκλησία δεν είναι κάτι ανεξάρτητο από τον Χριστό, αλλά είναι το ευλογημένο και εξαγιασμένο σώμα Του. Έτσι, ο Πατέρας έδωσε εντολή, όπως εκφράσθηκε κατά την αποκάλυψη στο όρος Θαβώρ, να ακούμε και να υπακούομε και στην Εκκλησία. Φυσικά, όταν κάνουμε λόγο για υπακοή στην Εκκλησία εννοούμε υπακοή στους Προφήτας, τους Αποστόλους, τους Μάρτυρας, τους Πατέρας, τους Οσίους και γενικά όλους τους Αγίους που δέχθηκαν στην ζωή τους την προσωπική αποκάλυψη του Θεού και στον ευλογημένο θεσμό της Εκκλησίας τον οποίο συγκροτεί το Άγιον Πνεύμα. Πρέπει να υπακούομε στις αποφάσεις των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων, δια των οποίων το Άγιον Πνεύμα δίδαξε στα μέλη των Εκκλησιών τι να πιστεύουν και τι να πράττουν, πως να ομολογούν την πίστη τους και πως να βιώνουν τον Θεό στην ζωή τους και τι πρέπει να κάνουν για να σωθούν. Αυτό εκφράζει, κατά τρόπο παραστατικό, ο Απόστολος Παύλος, όταν έγραφε ότι οι Χριστιανοί πρέπει να μάθουν «πως δει εν οίκω Θεού αναστρέφεσθαι, ήτις εστιν Εκκλησία Θεού ζώντος στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α ,Τιμ. γ , 15).

Είναι σίγουρο ότι όταν υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι υπακούουν στον Χριστό, αλλά συγχρόνως δεν υπακούουν στην Εκκλησία, αυτοί δεν έχουν χριστοκεντρικό ήθος, γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζήση εν Χριστώ έξω από την Εκκλησία.

Διάφοροι Χριστιανοί στην εποχή μας έχουν πολλές θεωρίες και απόψεις για την χριστιανική ζωή, αλλά εκείνο που έχει μεγάλη αξία και σπουδαιότητα είναι να υπακούομε στον Χριστό, όπως Τον διαφυλάσσει και Τον κηρύττει η Εκκλησία, γιατί αυτή είναι η εντολή του Πατρός.

« Εκκλησιαστική Παρέμβαση» Ιούλιος 2006
http://aktines.blogspot.com/

ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΗΣ(ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ)(MP3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 23-08-08.
Πηγή εἰκόνας:
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:vBpo5DP9ig5sDM:l

Ἡ δική μας σωτηρία θεωρεῖται ἀπό τόν Θεό σάν δόξα δική Του! ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος γράφει στούς Θεσσαλονικεῖς ὅτι μέ τή σωτηρία τους θά δοξάζεται ὁ Θεός( Β΄ Θεσσ.  2.14): εἰς ὃ(σωτηρία) ἐκάλεσεν ὑμᾶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἡμῶν εἰς περιποίησιν δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Θεός εἶναι Αὐτός πού σᾶς ἐκάλεσε στήν σωτηρίαν διά μέσου τοῦ Εὐαγγελίου μας, ὥστε νά δοξαστεῖ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. 

Ἄς προσέξουμε δέ, λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, πῶς ὁ Χριστός μας θεωρεῖ δική Του δόξα, τήν δική μας σωτηρία. Δόξα τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι Χριστιανοί. Ποῖος λοιπόν μπορεῖ νά μήν ἀγαπήσει τέτοιον Θεό καί Δεσπότη; Ἤ ποῖος δέν θά ἀγαπήσει καί δέν θά ἐπιθυμήσει τήν δόξα τέτοιου ἀγαθοῦ Δεσπότη, ἡ ὁποία εἶναι ἡ δική μας σωτηρία; Δέν εἶναι μικρό πρᾶγμα ὁ Παντοδύναμος καί Αὐτοδόξαστος Δημιουργός Μας νά θεωρεῖ δόξα Του τή δική μας σωτηρία.  Δόξα τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ εἶναι τό νά εἶναι πολλοί οἱ σωζόμενοι. Ἄρα, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος « μέγας εἶναι ὁ Κύριός μας, ἐάν ἔτσι ποθεῖ τήν σωτηρία μας· μέγα καί τό  Ἅγιο Πνεῦμα πού ἐργάζεται πάνω μας τόν ἁγιασμό». 

Δίδαγμα 1ον: Πόσο πρέπει νά ἐμβαθύνουμε σ’ αὐτή τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική μας πρόοδος θεωρεῖται ἀπό τόν Θεό σάν δόξα δική Του! Πόσο θά πρέπει νά Τόν ἀγαπήσουμε καί νά ἐκδηλώσουμε αὐτή μας τήν ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. «Ἐκεῖνος εἶναι πού μέ ἀγαπάει» λέγει ὁ Κύριος «αὐτός πού ἔχει τίς ἐντολές μου καί τίς τηρεῖ». Ἔχουμε τίς ἐντολές Του, ὅταν α)τίς γνωρίζουμε καί β)σέ κάθε περίπτωση προσπαθοῦμε νά τίς τηροῦμε. Τίς τηροῦμε δέ ὅταν κάθε στιγμή ἀγωνιζόμαστε ὥστε νά τείνουμε τόν νοῦ μας πρός Αὐτόν καί νά στρέφουμε ὅλες μας τίς ψυχικές δυνάμεις ἀγαπητικά πρός Αὐτόν. Τίς τηροῦμε ὅταν μέσα μας βασιλεύει Ἐκεῖνος καί ὄχι ἡ ἁμαρτία. Γιαυτό τόν σκοπό οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς παρέδωκαν τρεῖς σπουδαιότατες ἀρετές μέ τίς ὁποῖες ὁ ἄνθρωπος νεκρώνει τόν παλαιό ἄνθρωπο καί τόν νόμο τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου μέσα του:α) τήν νηστεία,β) τήν ἀγρυπνία καί γ)τήν προσευχή. Αὐτές τίς ἀσκοῦσε συνεχῶς ὁ Κύριος  ἄν καί δέν εἶχε τήν ἁμαρτία μέσα Του. Νήστευε (40 Ἡμέρες στήν ἔρημο, κρίθινοι ἄρτοι τό καθημερινό Του), ἀγρυπνοῦσε (διανηκτέρευε στήν προσευχή) καί προσευχόταν ἀδιάλειπτα. Ἄς τίς ἐγκολποθοῦμε κι ἐμεῖς γιά νά νεκρώσουμε τόν παλαιό ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις». «Πρέπει νά πεθάνουμε πρίν πεθάνουμε γιά νά μήν πεθάνουμε ὅταν πεθάνουμε» λέγει μία ἐπιγραφή σέ μία πόρτα ἁγιορείτικοῦ μοναστηριοῦ. Ἄς ἀγαπήσουμε ἀπό εὐγνωμοσύνη τόν Κύριο, νεκρώνοντας τόν ἑαυτό μας, δηλ. νεκρώνοντας τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες. Ἄς δεχόμαστε τό κάθε τι πού μᾶς στέλνει ὁ Κύριος μέ χαρά, ἀφοῦ κάθε τί εἶναι γιά τό καλό μας. Τότε ἁγιαζόμαστε. Ἀλλά καί πάλι ἀφοῦ καθαριστοῦμε ἔχουμε ἀνάγκη τῆς ὀρθῆς πίστεως. Μόνο ἔτσι θά συνεχίσουμε τήν νήψη, τήν ἀδιάλειπτη προσευχή καί πνευματική προσπάθεια γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. Ὅσο εἴμαστε σ΄ αὐτήν τή ζωή ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πίστη ζωντανή καί μεγάλη. Ὁ ἁγιασμός μας εἶναι κυρίως ἔργο τοῦ Θεοῦ καί ἐλάχιστα δικό μας κατόρθωμα. Ἐμεῖς μόνο καταθέτουμε τό «θέλω μας» καί ὁ Θεός ἐργάζεται τή σωτηρία μας. Ἄλλωστε μᾶς τό εἶπε: «Χωρίς Ἐμένα δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε». Καί «κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ Κύριον Ἰησοῦν παρά μόνο μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα». Κανείς δέν μπορεῖ νά νηστέψει, νά ἀγρυπνήσει καί νά προσευχηθεῖ σωστά ἄν δέν τοῦ τό δώσει ὁ Κύριος. Ἄς Τοῦ τό ζητήσουμε: «Κύριε, σέ παρακαλῶ δός μου ἐγκράτεια, νηστεία, ἀγρυπνία, αὐτοκυριαρχία καί αὐτοσυγκράτηση». Ἄς ζητήσουμε ἀπό τόν Κύριο: «Κύριε δός μου τήν Χάρη Σου, ὥστε νά προσεύχωμαι ἀδιάλειπτα». Ἄς ζητήσουμε καί τήν βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Πάντων τῶν Ἁγίων μας, ὥστε νά ἁγιασθοῦμε ἀλλά καί νά διαφυλάξουμε τόν ἁγιασμό μας διά τῆς ζωντανῆς πίστεως.

Δίδαγμα 2όν. Τί σημαίνει πίστη; Σημαίνει α) ἐμπιστοσύνη καί β) πιστότητα.

Α)Πιστεύω ἄρα ἐμπιστεύομαι τόν Θεόν, δηλ. ἐμπιστεύομαι τά λόγια Του καί Τά ἔχω (τά ἀκολουθῶ) σάν τίς μοναδικές ὁδηγίες ζωῆς γιά μένα. Ἄν δέν θεωρῶ τά λόγια Του σάν ὁδηγίες πού ὁδηγοῦν στόν ἀληθινό τρόπο ζωῆς τότε σημαίνει ὅτι δέν Τά ἐμπιστεύομαι σάν τήν Μόνη Ἀλήθεια· ἑπομένως ἀποδεικνύομαι στήν πράξη ἄπιστος. Διότι τά ἔργα τῆς πίστεως φανερώνουν ὅτι ἡ πίστις εἶναι ζωντανή. «Δεῖξε μου τήν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου» λέγει ἡ Ἁγ. Γραφή.

Β) Πιστεύω, ἄρα εἶμαι πιστός δηλ. παραμένω συνεχῶς πιστός, φυλάγω τήν πίστη. Εἶναι λέξη πού χρησιμοποιεῖται στό μυστήριο τοῦ γάμου, ὅπου οἱ σύζυγοι ὁφείλουν νά εἶναι πιστοί ὁ ἕνας στόν ἄλλο. Τό ἴδιο καί στούς πνευματικούς γάμους κάθε μιᾶς ψυχῆς (ἀφοῦ κάθε ψυχή εἶναι νύμφη Χριστοῦ) μέ τόν Νυμφίο Χριστό. Δέν μπορεῖς νά εἶσαι στήν Ἐκκλησία ἄν δέν εἶσαι συνεχῶς μέ τόν Χριστό τόν Νυμφίο τόν «κάλλει ὡραῖο». «Νυμφίος, ὁ Χριστός, νύμφη, ἡ καθεμία ψυχή» ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Πορφύριος. Πρέπει νά παραμείνει γιά πάντα πιστή ἡ ψυχή στό Νυμφίο Της. Δέν μπορεῖ νά ἔχει καί ἄλλες «ἀγάπες». Δέν μπορεῖ νά κάνει ἀπιστία, διότι τότε διαλύεται ὁ πνευματικός γάμος. Δέν πρέπει νά ἔχει καί ἄλλες ἐπιθυμίες ἐκτός ἀπό τό νά θέλει νά εἶναι μέ τόν Νυμφίο Χριστό. Δέν μπορεῖ νά ἔχει καί ἄλλα θελήματα ἐκτός ἀπό τό θέλημα τοῦ Νυμφίου της Χριστοῦ. Γιαυτό ὁ Νυμφίος τῶν ψυχῶν μας, μᾶς δίδαξε νά λέμε πάντα: «Γεννηθήτω τό θέλημά Σου» καί ποτέ τό θέλημά μου ἤ τό θέλημα κάποιου ἄλλου, ἐκτός τοῦ Θεοῦ. Ἄς φροντίζουμε ποτέ νά μήν κάνουμε τό θέλημά μας ἄλλά ἄς ἀγωνιζόμαστε, ρωτώντας τόν πνευματικό μας πατέρα νά μαθαίνουμε σέ κάθε περίσταση ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπιστία συνίσταται στήν μή τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ δηλ. τῶν ἐντολῶν,  ἔστω καί μιᾶς. Ἄς ἀγωνιζόμαστε νά παραμένουμε πιστοί στόν Νυμφίο μας Χριστό γιά νά ἀπολαμβάνουμε τήν μακαριότητά τῆς βασιλείας Του αἰωνίως.

π. Σάββας

http://hristospanagia.blogspot.com/

 

ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ (Γέροντος Πορφυρίου)(mp3)-Ὁμιλία Β΄.

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 7-12-09.

ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ (Γέροντος Πορφυρίου)(mp3)-Ὁμιλία Α΄

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 5-07-09

Η ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ-Η ΥΠΑΚΟΗ(MP3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 22-04-09.

Η αναγκαιότητα της υποταγής- Γεροντικό

Η αναγκαιότητα της υποταγής, η ωφέλεια που προέρχεται απ' αυτήν και πως την κατορθώνει ο άνθρωπος.

Από το Γεροντικό

Είπε ο αββάς Αντώνιος, ότι ή υπακοή με την εγκράτεια έχει τη δύναμη να υποτάσσει και τα θηρία.
Ο αββάς Ποιμήν είπε, ότι μία φορά ρώτησε κάποιος τον αββά Παισιο:
Τι θα κάνω με την ψυχή μου, πού είναι αναίσθητη και δεν έχει φόβο Θεού;
Πήγαινε, απάντησε ο γέροντας, και υποτάξου σ' έναν άνθρωπο πού έχει φόβο Θεού. Η αναστροφή σου μ' εκείνον θα σε μάθει κι εσένα να φοβάσαι το Θεό.

Είπε ο αββάς Μωυσής σ' έναν αδελφό:
Έλα, αδελφέ μου, στην αληθινή υπακοή, όπου υπάρχει ταπείνωση όπου υπάρχει δύναμη, όπου υπάρχει χαρά, όπου υπάρχει υπομονή, όπου υπάρχει μακροθυμία, όπου υπάρχει φιλαδελφία, όπου υπάρχει κατάνυξη, όπου υπάρχει αγάπη. Γιατί όποιος κάνει καθαρή υπακοή, έχει αποκτήσει όλες τις εντολές του Θεού.

* * *

Κάποτε τέσσερις σκητιώτες, ντυμένοι με δέρματα ζώων, ήρθαν στον μεγάλο Παμβώ.
Ο καθένας τους του φανέρωσε την αρετή του αλλού: Ο πρώτος έκανε μεγάλη νηστεία.
Ο δεύτερος είχε τέλεια ακτημοσύνη.
Ο τρίτος- ξεχώριζε για την πολλή του αγάπη. και ο τέταρτος έκανε υπακοή σ' έναν γέροντα είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια. Τους λέει λοιπόν ο αββάς Παμβώ:
- Σας βεβαιώνω, πώς η αρετή του τετάρτου είναι μεγαλύτερη από τις αρετές των άλλων. Γιατί ο
καθένας σας την κάθε αρετή, που απέκτησε, την κράτησε με το δικό του θέλημα. Αυτός όμως έκοψε το θέλημά του και κάνει αλλού το θέλημα. Γι' αυτό είναι ανώτερός σας. Ομολογητές είναι όσοι κάνουν υπακοή, αν τη φυλάξουν ως το τέλος.

* * *

Ο αββάς Ρούφος είπε, ότι αυτός πού κάθεται στην υποταγή πνευματικού πατέρα, έχει περισσότερο μισθό από τον αναχωρητή, πού μένει μόνος του στην έρημο.

Ο αββάς Ποιμήν είπε:
Μη μετράς τις αρετές σου, αλλά υποτάξου καλύτερα σε κάποιον πού ζει ενάρετα.

Ο αββάς Ιωσήφ ο Θηβαίος είπε, ότι τρία πράγματα είναι πού εκτιμά περισσότερο ο Θεός το πρώτο, όταν ο άνθρωπος είναι άρρωστος και του έρχονται κι άλλοι πειρασμοί, κι αυτός τούς δέχεται ευχαριστώντας τον Κύριο.
Το δεύτερο, όταν όλα τα έργα γίνονται καθαρά ενώπιον του Θεού, χωρίς να έχουν τίποτα το ανθρώπινο.
Το τρίτο, όταν κανείς μένει στην υποταγή πνευματικού πατέρα και απαρνιέται όλα τα δικά του θελήματα. ο τελευταίος έχει ένα στεφάνι παραπάνω.

Του αββά Μάρκου

Εκείνος πού βρίσκεται κάτω από την εξουσία της αμαρτίας, δεν μπορεί μόνος του να νικήσει το σαρκικό φρόνημα, γιατί έχει τον ερεθισμό ακατάπαυστο και εγκατεστημένο μέσα στα μέλη του.
Όσοι είναι εμπαθείς, πρέπει να προσεύχονται και να υποτάσσονται.
Εκείνος πού αγωνίζεται με υποταγή και προσευχή εναντίον του σαρκικού θελήματος, είναι αγωνιστής πού μεταχειρίζεται καλή μέθοδο, εκδηλώνοντας τον νοητό πόλεμο με την αποχή από τα αισθητά.

Του αγίου Διαδόχου

Η υπακοή έχει αναγνωριστεί σαν το πρώτο καλό ανάμεσα σ' όλες τις βασικές αρετές, γιατί διώχνει την οίηση (δηλαδή τη μεγάλη ιδέα πού έχει κανείς για τον εαυτό του) και γεννάει μέσα μας την ταπεινοφροσύνη. Γι' αυτό και σ' εκείνους πού τη δέχονται με ευχαρίστηση, γίνεται θύρα πού οδηγεί στην αγάπη του Θεού.
Την υπακοή αθέτησε ο Αδάμ, και κατρακύλησε στον αβυσσαλέο τάρταρο. Την υπακοή αγάπησε ο Κύριος, και, οικονομώντας τη δική μας σωτηρία, έγινε άνθρωπος και υπάκουσε στον Πατέρα Του μέχρι θανάτου - κι αυτό, ενώ δεν ήταν καθόλου κατώτερος από τη μεγαλοσύνη Εκείνου - για να καταργήσει το έγκλημα της ανθρώπινης παρακοής με τη δική Του υπακοή και να επαναφέρει στη μακάρια και αιώνια ζωή εκείνους πού θα ζήσουν με υπακοή.
Πρώτα λοιπόν γι' αυτή την αρετή πρέπει να φροντίζουν, όσοι θέλουν να πολεμήσουν τη διαβολική οίηση. Και αυτή ή αρετή, με τον καιρό, θα μας δείξει αλάθητα όλους τούς δρόμους των αρετών.

Του αββά Κασσιανού

Ο διάβολος με κανένα άλλο ελάττωμα δεν οδηγεί τόσο στο βάραθρο της απώλειας τον άνθρωπο, όσο με το να τον πείσει να μην καταδέχεται να ρυθμίζει τη ζωή του σύμφωνα με τη διδασκαλία και τις υποδείξεις των Πατέρων, αλλά ν' ακολουθεί το δικό του θέλημα. Γιατί αυτός πού πορεύεται σύμφωνα με τη δική του κρίση και γνώμη, ποτέ δεν θα προχωρήσει με ασφάλεια, αλλά πολλές φορές θα σκοντάψει και θα πλανηθεί, και, βαδίζοντας λες συνεχώς μέσα στο σκοτάδι, θ' αντιμετωπίσει κινδύνους πολλούς και φοβερούς.
Πρέπει να μάθουμε και τούτο, παίρνοντας παραδείγματα και από τις ανθρώπινες τέχνες και επιστήμες: Αν δηλαδή εκείνες, πού αφορούν πράγματα χειροπιαστά, δεν μπορούμε μόνοι μας να τις μάθουμε, αλλά έχουμε ανάγκη από κάποιον, πού θα μας τις διδάξει σωστά και θα μας αναλύσει κάθε πλευρά τους, δεν είναι αφελές και ανόητο να νομίζουμε, ότι την πνευματική τέχνη, πού είναι απ' όλες τις τέχνες και τις επιστήμες ή πιο δύσκολη κι ή πιο επίμοχθη, θα κατορθώσουμε να τη μάθουμε χωρίς δάσκαλο; Γιατί δεν πρόκειται για τέχνη σωματική και ορατή, όπως είναι οι υπόλοιπες τέχνες, πού ασχολούνται μόνο με σωματικά ζητήματα. πρόκειται για τέχνη κρυμμένη και αόρατη, καθώς αποβλέπει μόνο στην ψυχή και έχει σκοπό να την κάνει θεοειδή. Η αποτυχία σ' αυτή την τέχνη δεν προκαλεί πρόσκαιρη βλάβη, αλλ' απώλεια της ψυχής και αιώνιο. θάνατο και κόλαση.

Του αγίου Μαξίμου

Ο Θεός και Λόγος του Θεού και Πατέρα βρίσκεται μυστικά μέσα σε καθεμιά από τις εντολές Του. Ο Θεός και Πατέρας, πάλι, είναι εκ φύσεως όλος αχώριστος σε όλον το Λόγο Του. Εκείνος λοιπόν πού δέχεται μία θεία εντολή και την εφαρμόζει, δέχεται το Λόγο του Θεού πού υπάρχει μέσα σ' αυτήν. Εκείνος πού δέχθηκε το Λόγο διαμέσου των εντολών, δέχθηκε δια μέσου Αυτού και τον Πατέρα, πού υπάρχει εκ φύσεως μέσα σ' Αυτόν, όπως και το Πνεύμα, πού επίσης υπάρχει εκ φύσεως μέσα σ' Αυτόν. Γιατί λέει: «Αμήν λέγω υμίν, ο λαμβάνων όντινα πέμψω, εμέ λαμβάνει. ο δε εμέ λαμβάνων, λαμβάνει τον πέμψαντά με» (Ίω. 13:20). Εκείνος λοιπόν πού δέχθηκε εντολή και την τήρησε, δέχθηκε και κρατάει μυστικά μέσα του την Αγία Τριάδα.

Του αγίου Εφραίμ

Επειδή δεν υπομένουμε εκούσια μικρή θλίψη για τον Κύριο, πέφτουμε ακούσια σε πολλές και βαρείες θλίψεις. και επειδή δεν θέλουμε ν' αφήσουμε το δικό μας θέλημα για τον Κύριο, προξενούμε στους εαυτούς μας ψυχική βλάβη και καταστροφή. και επειδή δεν ανεχόμαστε να ζούμε ή να μπούμε σε υποταγή και εξουδένωση για τον Κύριο, στερούμε τούς εαυτούς μας από την παρηγοριά των δικαίων. και επειδή δεν πειθαρχούμε στις νουθεσίες όσων μας βάζουν νόμους για τον Κύριο, γινόμαστε αντικείμενα της χαιρεκακίας των πονηρών δαιμόνων. και επειδή δεν ανεχόμαστε την αυστηρή τιμωρία, θα μας δεχθεί το καμίνι της άσβηστης φωτιάς, όπου δεν θα υπάρχει πια ποτέ παρηγοριά.
http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_4377.html#more
imka.gr

Η υπακοή ως οδός ελευθερίας. Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, Ηγούμενος Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

O Θεός εξ αρχής έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο. Ημπορούσε να δεχθή ή να αρνηθή την Αγάπη Του. Να κάμη καλή ή κακή χρήσι της ελευθερίας.
H απαγόρευσις της βρώσεως από το δένδρο της γνώσεως τού καλού και τού κακού, πού ήταν φυτευμένο εν μέσω τού Παραδείσου, τού έδιδε αυτή την δυνατότητα. Κατά τον Άγιο Χρυσόστομο γνώσις τού ‘καλού' ήταν η υπακοή, γνώσις τού ‘κακού' η ανυπακοή. H τήρησις της εντολής, η υπακοή, θα εβοηθούσε τούς πρωτόπλαστους να ασκηθούν, να εθισθούν και να στερεωθούν στην καλή χρήσι της ελευθερίας. Να προσανατολίσουν μόνιμα την ελευθερία τους στον Θεό και να ταυτίσουν το θέλημά τους με το θέλημα τού Δημιουργού. Έτσι θα επετύγχαναν την ένωσί τους με τον Θεό, την θέωσι. Θα ημπορούσαν να φά­γουν και από το δένδρο της ζωής, δηλαδή να γίνουν κατά χάριν αθάνατοι. Η ελευθερία ήταν θείο δώρο, την οποία όμως ο άνθρωπος έπρεπε να διατηρή και να αυξάνη με την ιδική του συνεργεία. Γι' αυτό εδόθη η εντολή.


Λέγει αρχαίος ερμηνευτής ότι ο Θεός έδωσε τριών ειδών δένδρα στον άνθρωπο. Τα κοινά δένδρα, για να εξασφάλιση στον άνθρωπο το ζην. Το δένδρο της γνώσεως τού καλού και τού κακού, για να εξασφάλιση το ευ ζην και το δένδρο της ζωής, για να εξασφαλίση το αει ζην. Δηλαδή έδωσε τα υλικά αγαθά, έδωσε επίσης την ελευθερία, πού καταξιώνεται με την άσκησι της υπακοής και την αγάπη. Και τέλος την αιώνιο ζωή, δηλαδή την θεία Ζωή. Τα δώρα αυτά θα ελάμβανε ο άνθρωπος σταδιακά και
αναγωγικά, από τα κατώτερα στα ανώτερα, αναλόγως με την ιδική του προαίρεσι και συνεργεία. Η ανυπακοή των πρωτο­πλάστων όμως διέκοψε την δυνατότητα μετοχής στα ανώτερα δώρα τού Θεού. Ο άνθρωπος βρέθηκε εξόριστος, στην έρημο της ακοινωνησίας με τον Θεό. Η ψυχή του πού δεν τρέφεται πλέον από τον Θεό, ζητεί να τραφή από τα υλικά αγαθά με ένα εμπαθή και θανατηφόρο τρόπο.

Η αντικατάστασις της θεοκεντρικής ζωής από την εγωκεντρική, ανατρέπει την τάξι της δημιουργίας. Ο άνθρωπος αλλάζει το κέντρο τού κόσμου. Ακολου­θεί η διάσπασις και αποδιοργάνωσις τού κόσμου και των λειτουργιών της ζωής. Ο νους σκοτίζεται. Η θέλησις αρρωσταίνει. Η καρδία γίνεται εμπαθής. Έτσι το κατ' εικόνα αμαυρώνεται με ακραία συνέπεια τον θάνατο. Η ανυπακοή δεν ωδήγησε στην θέωσι, όπως επίστευσαν οι πρωτόπλαστοι παρασυρθέντες από τον διάβολο, αλλά στην νέκρωσι τού ανθρώπου.

Η ορθόδοξος ανθρωπολογία αναλύει το δράμα της ανυπακοής, της πτώ­σεως και της εξορίας του ανθρώπου από την Βασιλεία της Θείας Αγάπης. Ο πρώτος Αδάμ μαζί με την Εύα έφεραν στον κόσμο την ανυπακοή και τον θάνα­το, κάνοντας κακή χρήσι τού δώρου της ελευθερίας. Κληροδοτούν στο ανθρώπι­νο γένος το προπατορικό αμάρτημα, ως κατάστασι αρρώστιας της ανθρωπινής φύσεως, εγωισμού, αποστασίας από τον Θεό. «Νενόσηκεν ουν η φύσις την αμαρτίαν διά της παρακοής τού ενός, τουτέστιν Αδάμ ούτως αμαρτωλοί κατεστάθησαν οι πολλοί, ουχ ως τω Αδάμ συμπαραβεβηκότες, ου γάρ ήσαν πώποτε, άλλ' ως της εκείνου φύσεως όντες...» κατά τον Άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας.

Βέβαια δεν έλειψαν οι δίκαιοι άνθρωποι πού έκαναν καλή χρήσι της ελευθε­ρίας προσανατολίζοντας την προς τον Θεό, χωρίς όμως να ημπορούν να επιτύ­χουν την θέωσι, αφού η ανθρωπινή φύσις είχε θανάσιμα αρρωστήσει και δεν ημπορούσε εξ ιδίων της να υγιάνη και να θεωθή. Οι δίκαιοι αυτοί άνθρωποι απε­τέλεσαν τούς κλάδους ενός ευλογημένου δένδρου πού στο τελευταίο και ωραιότερο κλαδί του, την Πανάμωμο Μαρία, εξήνθισε το άνθος πού ευωδίασε όλο τον κόσμο, τον Κύριο Ιησού Χριστό. «Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εξ αυτής Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας». Η Παρθένος έκανε τελεία υπακοή στον Θεό. Τού έδωσε όλη την ελευθερία της, ως μια προσφορά τελείας αγάπης και εμπιστοσύνης. «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρήμα σου» (Λουκ. 1.38). Έτσι διώρθωσε την ανυπακοή της προμήτορος Εύας. Η Εύα είπε πρώτη το όχι στην αγάπη τού Θεού και στο θέλημα Του για την θέωσι τού ανθρώπου. Η Παρθένος λέγει πρώτη το ναι. Αυτό το ναι περίμενε ο Ελεήμων Κύριος, ως συγκατάθεσι της ελευθερίας του ανθρώπου, για να ημπορέση να σαρκωθή και να αναστήση τόν «Αδάμ παγγενή».

Ο Ιησούς Χριστός, ο νέος Αδάμ, διορθώνει την ανυπακοή τού πρώτου Αδάμ, με την τελεία υπακοή του στο θέλημα τού ουρανίου Πατρός. «Πάτερ μου, ει δυνατόν έστι, παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο πλην ουχ ως εγώ θέλω, άλλ' ως συ» (Ματθ. 26.39). Έτσι έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2.8). Η υπακοή, ζωή η ανυπακοή, θάνατος λέγουν οι Πατέρες. Η υπακοή τού Χριστού γίνεται ζωή για όλο τον κόσμο. «Ώσπερ ο Αδάμ, θανάτω υπέπεσεν, ούτως ο Σωτήρ υπακούσας, τον θάνατον ενέκρωσεν» (Άγιος Θαλάσ­σιος).

Τώρα αρχίζει μία νέα γενεά με πνευματικό γενάρχη τον Ιησού Χριστό. Σκο­πός της γενεάς αυτής είναι η προσφορά της ελευθερίας στον Θεό διά της υπα­κοής. Υπακοής πού δεν γίνεται από εξαναγκασμό και υποχρέωσι, αλλά από αγά­πη. «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης τού Χριστού; θλίψις ή στενοχώρια ή διωγ­μός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;» (Ρωμ. 8.35). Όλα τα υφίσταται υπακούων ο Απόστολος για να μη χωριστή από την αγάπη τού Χριστού. Αυτό δείχνει ότι περιεχόμενο της υπακοής είναι η αγάπη. Στην νέα αυτή χαριτωμένη κατάστασι, τα τέκνα της υπακοής και της αγάπης φθάνουν τα όρια της αληθινής ελευθερίας. Ελευθερίας από τον εγωισμό, από τα πάθη, από τον φόβο, από τον διάβολο, από τον θάνατο. Μετά από πολλή άσκησι υπακοής ο Άγιος Αντώνιος έφθασε στην τελεία απάθεια, αγάπη και ελευθερία «Εγώ ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, αλλά αγαπώ αυτόν. Η γάρ αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Περιεχόμενο και της πραγματικής ελευθερίας είναι η αγάπη.

Στην μακάρια αυτή κατάστασι φθάνει ο χριστιανός μετά από πολλή βία πού ασκεί εκούσια στο εγωιστικό του θέλημα, για να το υποτάξη στο άγιο θέλημα τού Θεού. Όπως λέγει ο Κύριος στο Ιερό Ευαγγέλιο, «η βασιλεία τού Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. 11,12). Η πείρα των Αγίων συνοψίζεται στο λόγιο, «δώσε αίμα και λάβε πνεύμα». Με το αίμα της καρδιάς πού χύνεις καθαρίζεσαι από τα πάθη. Τότε ημπορείς να δεχθής την χάρι τού Αγίου Πνεύμα­τος. «Ου δε το Πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία» (2 Κορ. 3.17).

Ο χριστιανός αγωνιζόμενος συνειδητοποιεί ότι ελευθερία είναι να ζη στον Θεό και ο Θεός σ' αυτόν. Για τον άπιστο η ελευθερία τοποθετείται στον εγωι­σμό: Είμαι ελεύθερος όταν κάνω ότι θέλω. Για τον χριστιανό η ελευθερία τοπο­θετείται στην αγάπη και στον Θεό: Είμαι ελεύθερος όταν κάνω ότι θέλει ο Θεός. Όπως λέγει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης «και τότε μάλλον έσται τό αυτεξούσιον και το θέλημα τον άνθρωπον ενεργείν, θέλοντι εκουσίως το θέλημα τού δημιουργού». (Επιστολή πρός Λαυριώτας). Η ελευθερία είναι χάρις (χάρισμα). Ο αγών τού πιστού γίνεται για να προσφέρεται στον Θεό και να συνεργή, να δέχε­ται και να μην αντιδρά στην θεία Χάρι.

Η ελευθερία διά της υπακοής. Αυτό φαίνεται παράδοξο και αντινομικό. Αντινομικό φαίνεται και το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Τόσο όμως το πρώτο όσο και το δεύτερο, είναι αληθινό επειδή ακριβώς είναι αντινομικό. Μάς ανά­γουν σε μια άλλη κατάστασι, τού μέλλοντος αιώνος. Εάν δεν ήταν αντινομικό, θα μάς άφηναν στην ίδια κατάστασι, στην οποία ευρισκόμεθα, τού παρόντος αιώνος. «Εάν ελευθερωθή ο νους από πάντων των εχθρών αυτού και σαββατίση, έστιν εν ετέρω αιώνι καινώ, καινά λογιζόμενος και άφθαρτα» (Άγιος Ησαΐας Αναχωρητής).

Ο δούλος τού Χριστού γίνεται απελεύθερος Χριστού. Ο Χριστός ελευθερώ­νει όσους γίνονται δούλοι Του. Όταν ο άνθρωπος θελήση να γίνη δούλος τού Χριστού, υπήκοος στον Χριστό, ο Χριστός τον κάνει φίλο Του. Τον εισάγει στην Βασιλεία Του. «Υμείς φίλοι μού έστε... ουκέτι υμάς λέγω δούλους» (Ιωάν. 15.14). Στην Εκκλησία οι άνθρωποι υπακούουν, δουλεύουν στον Χριστό και έτσι γίνονται ελεύθεροι. «Βαπτίζεται ο δούλος τού Θεού εις το όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού Άγιου Πνεύματος». «Μεταλαμβάνει ο δούλος τού Θεού...». Διά μέσου αυτής της δουλείας οι χριστιανοί γίνονται υίοί της «ευλογημένης Βα­σιλείας τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγίου Πνεύματος». Βασιλείας πού έχει ως περιεχόμενο της την αγάπη και την ελευθερία.

Την ελευθερία απολαμβάνει ο χριστιανός ιδιαίτερα στην Θ. Λειτουργία και στην Λατρεία τού Θεού. Ο οσιώτατος Γέρων Αυξέντιος, αδελφός της Μονής μας πού εκοιμήθη τον περασμένο Μάρτιο, μάς παρακαλούσε να μη τον εμποδί­ζουμε να συμμετέχη στην εν τω ναώ Λατρεία, αν και ήταν εξαντλημένος από τα γηρατειά και τυφλός. «Στην Εκκλησία αισθάνομαι ελευθερία», μάς έλεγε. Στην θεία Λειτουργία και την ιερά Λατρεία ο άνθρωπος και ο κόσμος ελευθερώνονται από την φθορά, τον θάνατο και τον διάβολο, μεταμορφώνονται και αφθαρτίζονται. Το «νυν» γίνεται «αεί», γιατί μετέχει στην Βασιλεία τού Θεού. Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία.

Η Εκκλησία με όλους τους θεσμούς της βοηθεί τα τέκνα της να αναχθούν στην εν Χριστώ ελευθερία.

Οι Ιεροί Κανόνες εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι επιβάλλουν ένα νομικό καθεστώς στην Εκκλησία. Εν τούτοις, επειδή πρόκειται για εντολές πού εκφρά­ζουν την Αλήθεια της Εκκλησίας όσον αφορά τις σχέσεις των μελών της μεταξύ των, βοηθούν τα μέλη της Εκκλησίας να ζουν με ενότητα, ευταξία, αγάπη και αρμονία. Οι ιεροί Κανόνες εκφράζουν το φρόνημα της Εκκλησίας ως θεανθρωπίνου Σώματος τού Χριστού. Όποιος ενεργεί παρά τούς κανόνας, ενεργεί εγωι­στικά, ατομικιστικά δεν υπακούει στην Εκκλησία και δεν ελευθερώνεται. Ο ατομικισμός απορρίπτει την κανονική τάξι της Εκκλησίας ή την διαστρέφει, μεταβάλλοντάς την σ' ένα νομικό ανθρωποκεντρικό καθεστώς (παπισμός) ή ένα ηθικιστικό σύστημα αυτοδικαιώσεως τών ανθρώπων, χωρίς την Χάρι του Θεού.

Στην άσκησι της ελευθερίας διά της υπερβάσεως τού εγωιστικού μας θελή­ματος μας βοηθεί επίσης η υπακοή στην εν γένει Παράδοσι και Λειτουρ­γική ζωή της Εκκλησίας. Στην Εκκλησία πιστεύουμε, προσευχόμεθα, ασκούμεθα, λατρεύουμε τον Θεό, όχι όπως φαίνεται σε μάς καλύτερα, αλλά όπως παρελάβαμε από τούς θεοφόρους Πατέρας μας. Η ευσέβεια των Ορθοδόξων είναι θεολογική, δηλαδή εκφράζει τα αληθή δόγματα της Εκκλησίας. Οι τύποι της ορθοδόξου Λατρείας εκφράζουν την δογματική της διδασκαλία, το καθολικό μυ­στήριο τού θεανθρώπου Χριστού και όχι ατομικές, μη μεταμορφωμένες, συναι­σθηματικές ή αρρωστημένες καταστάσεις. Γι' αυτό και όταν ευσεβούμε εκκλη­σιαστικά, ευσεβούμε υπερβαίνοντας τον εγωισμό μας και έτσι αναγόμεθα στην ελευθερία τού Χριστού. Η χρήσις πολυφωνικής μουσικής και οργάνων στην Λα­τρεία, η ζωγραφική της Αναγεννήσεως, οι ‘ατομικές προσευχές', η γονυκλισία την Κυριακή και την περίοδο της Πεντηκοστής, όλα αυτά και άλλες σχετικές αυθαιρεσίες, είναι έξω από την εκκλησιαστική Παρόδοσι και το ήθος της Ορθο­δοξίας. Είναι ατομικιστικά. Δεν ελευθερώνουν. Δεν ανανεώνουν, άλλ' ανατρέ­πουν την Παράδοσι και νοθεύουν το πνεύμα της ορθοδόξου Λατρείας.

Η υπακοή επίσης στους Επισκόπους και τούς πνευματικούς μας πατέρες (εξομολόγους), βοηθεί να αναχθούμε στην εν Χριστώ ελευθερία. Οι Ποι­μένες της Εκκλησίας μας πρέπει να υπακούουν στο Ιερό Ευαγγέλιο, στους Ιε­ρούς Κανόνας, στην Παράδοσι και στους θεσμούς της Εκκλησίας. Οι λαϊκοί πρέ­πει να υπακούουν στους Ποιμένες των. Όλοι μαζί, ποιμένες και ποιμαινόμενοι πρέπει να υπακούουμε στον Χριστό, την αθάνατο Κεφαλή της Εκκλησίας, πού είναι πάντα «ο ώδε ημίν αοράτως συνών», ο Δομήτωρ και Αρχηγός της Εκκλη­σίας.

Οι μοναχοί, επιθυμούντες και αγωνιζόμενοι να ζήσουν μέσα τους τέλεια το θέλημα τού Θεού, λαχταρούν να αδειάσουν τελείως από το ιδικό τους εγωι­στικό θέλημα. Έτσι αποφασίζουν να κάνουν αδιάκριτο και τελεία υπακοή στον πνευματικό τους πατέρα, τον Γέροντά τους. Η υπακοή μάλιστα συγκαταλέγεται στις τρεις μοναχικές υποσχέσεις στον Θεό. Υπακοή, παρθενία, ακτημοσύνη, εκφράζουν την ολοκληρωτική αφιέρωσι τού μοναχού στον Θεό. Η καθημερινή εκκοπή τού θελήματος ισοδυναμεί με μαρτύριο. Με πολύ αγώνα ασκείται διά της υπακοής, ακόμη και σε λεπτομέρειες ή φαινομενικά παράλογες εντολές, να εκκόπτη τελείως το θέλημά του. Η εκκοπή τού θελήματος στην πραγματικότητα δεν είναι αφαίρεσις, αλλά θεραπεία τού αρρωστημένου θελήματος, ταύτισις και υποταγή τού θελήματος στο θέλημα τού Θεού. Ο Σωτήρ Χριστός είχε ανθρώπινο θέλημα τέλεια υποτεταγμένο στο θείο θέλημα. Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης παρατηρεί εύστοχα: «Αυταρέσκεια και θελήματι εαυτού ο εξ αρ­χής ηττήθη βροτός, και τω μη υποταγήναι τω κτίσαντι τούτων αθέτησιν εισάγει το σχήμα τού μοναχού, αυτεξουσίω γνώμη τo αυτεξούσιον αναιρούν, και τούτο δώρον προσάγων τω δεδωκότι».

Ο καλός υποτακτικός θέλει ο,τι θέλει ο Θεός. Και μαθαίνει να θέλη ο,τι θέλει ο Θεός, μαθαίνοντας να θέλη ο,τι θέλει ο Γέροντας. Στο Άγιον Όρος λέ­γουν ότι ο καλός υποτακτικός είναι αυτός πού έμαθε να λέγη με την καρδιά του δύο φράσεις: «Ευλόγησον» και «νάναι ευλογημένο». Έτσι ο μοναχός ελευθερώ­νεται από το ατομικό, εγωιστικό του θέλημα και τα διάφορα τυραννικά πάθη πού πηγάζουν από αυτό. Ελευθερώνεται ακόμη και από τον φόβο τού θανάτου. Υπάρχουν μάλιστα μοναχοί πού τραβούν κομβοσχοίνι να πεθάνουν, γιατί έχουν ήδη διαβεί «εκ τού θανάτου εις την ζωήν». Ο ασκούμενος στην υπακοή μοναχός είναι επίσης ελεύθερος από κάθε αγωνία, γιατί έχει με ταπείνωσι εναποθέσει την ψυχή του στα χέρια τού Γέροντά του, για την αγάπη τού Χριστού. Στο Γε­ροντικό και στην καθημερινή μοναχική πράξι, διαπιστώνουμε πόσο ελεύθερος είναι ο υποτακτικός μοναχός.

Οι χριστιανοί στον κόσμο για τούς οποίους ο μοναχισμός είναι φως, θέλουν επίσης να σωθούν διά της υπακοής και της εκκοπής τού θελήματος πού προσπαθούν κατά το δυνατόν να ασκήσουν μέσα στις συνθήκες και δυνατότη­τες τού κόσμου. Οι γονείς π.χ. πού δεν εμποδίζουν το θέλημα του Θεού στην γέννησι παιδιών, πράγμα πού φανερώνει θυσία και υπακοή στον Θεό, προχωρούν πολύ στην εν Χριστώ ελευθερία. Το ίδιο και όσοι σύζυγοι κάνουν υπομονή στις αδυναμίες των συζύγων τους, κόβουν το θέλημά τους από ταπείνωσι, και σηκώ­νουν καρτερικά και με υπακοή στο θέλημα τού Θεού τις δοκιμασίες και τα βάρη της ζωής.

Με την υπακοή ο πιστός αντιπροσφέρει αυτεξούσια το αυτεξούσιό του στον Θεό. Ο Θεός δέχεται το δώρο και χαρίζει στον πιστό, όχι μόνο την αρχική ελευ­θερία (δυνατότητα εκλογής μεταξύ καλού και κακού), αλλά και την τελική ελευ­θερία πού είναι συμμετοχή στον αιώνιο Θείο Σαββατισμό, στην δόξα τού Θεού και στο άκτιστο Φως της Αγίας Τριάδος:


«Υπακοή εντολής, ψυχής ποιεί κάθαρσιν. Η δε της ψυχής κάθαρσις, φωτός ποιεί μέθεξιν».

Αγιος Θαλάσσιος



(ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΣΥΝΑΞΗ'' - ΤΕΥΧΟΣ 1 - ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1982)(Πηγή ηλ. κειμένου: "Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον")
http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html
www.alopsis.gr