Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΣΣΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΣΣΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 18 Ιουλίου 2010

ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΛΥΤΡΩΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ. ΟΛΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙΑ

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Προσμονή Λυτρωτού στην Αμερική

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Έχουμε τονίσει ότι ο κάθε λαός, εκφράζει την πείρα της μακρινής «ανταρσίας» με τον δικό του τρόπο, αλλά και το θαυμαστό που αποδεικνύει την ενότητα του ανθρωπίνου γένους, είναι ότι σε όλες τις παραδόσεις υφίσταται και ο κοινός πυρήνας της προσμονής της λυτρώσεως. Θα αποτελούσε μεγάλη παράλειψη αν στο σημείο αυτό, δεν γινόταν ειδική αναφορά στον Σωκράτη και στον Πλάτωνα. Διαφαίνεται τόσο εναργώς η νοσταλγία του Λυτρωτού ο οποίος θα ξυπνήσει τους ανθρώπους από τον πνευματικό τους ύπνο που βρίσκονται βυθισμένοι......
Χαρακτηριστικά στην «Απολογία» του, που καταγράφει ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης φέρεται να λέει προς τους δικαστές οι οποίοι τελικώς τον καταδικάζουν, τα εξής βαρυσήμαντα: «… τον λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοίτε αν, ει μη τινά άλλον ο Θεός υμίν επιπέμψειε κηδόμενος υμών» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18(31Α)).
Και επίσης στον «Αλκιβιάδη δευτέρω» του Πλάτωνος, ο Σωκράτης τονίζει στον Αλκιβιάδη, ότι ο άνθρωπος πρέπει να ζει εν αναμονή, έως ότου φθάσει ο καιρός να διδαχθεί από τον προσδοκώμενο υπεράνθρωπο Διδάσκαλο «ως δει προς θεούς και προς ανθρώπους διακείσθαι».
Βλέπουμε λοιπόν στις δύο αυτές χαρακτηριστικές περιπτώσεις πώς μέσω του «σπερματικού λόγου» (κατά τον απολογητή Ιουστίνο), ο «απάντων των ανδρών σοφότερος», ο Σωκράτης, συνελάμβανε και διετύπωνε την νοσταλγία και τη λύτρωση του ανθρώπου, αναμένοντας όχι απλώς κάποιες ιδέες ή κάποιο φιλοσοφικό σύστημα, αλλά συγκεκριμένο πρόσωπο Λυτρωτού!
Αλλ’ ας περάσουμε μετά τους προγόνους μας Έλληνες, να διαπιστώσουμε την ανάμνηση του απολεσθέντος παραδείσου και σε άλλες εθνικές παραδόσεις.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι όταν ο Κολόμβος έφθασε στην Αμερική το 1492 την οποία ενόμισαν ως Νέο Κόσμο, οι πρώτοι ιθαγενείς που τον αντίκρυσαν, τον ρώτησαν στην γλώσσα τους: «Εσύ είσαι που προσδοκούμε; Εσύ είσαι αυτός που τόσο περιμένουμε;»…
Συγκλονιστικό, όταν συνειδητοποιούμε το τι ακριβώς κρύβεται πίσω από τις «αφελείς» τούτες ερωτήσεις!
Αλήθεια, τι έχουν να απαντήσουν όσοι αρνούνται γενικώς το θρησκευτικό συναίσθημα που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και σε όλες τις εποχές; Και με τι τρόπο τώρα θα εξηγήσουν τα υπαρξιακά και συγκλονιστικά αυτά ερωτήματα των ιθαγενών, μπροστά σε ένα νέο και άγνωστο, μέχρι τη στιγμή εκείνη, πρόσωπο;
Αλλ’ ας παραμείνουμε για λίγο ακόμα στην μακρινή, μέχρι πριν μερικά έτη Αμερική, πολύ κοντινή όμως σήμερα που με τα τεχνολογικά και ηλεκτρονικά μέσα που διαθέτουμε, ο πλανήτης μας «έγινε μια γειτονιά».
Στα δυτικά της Πενσυλβανίας, μια φοβερή θύελλα, τον προπερασμένο αιώνα, ξερίζωσε μια αιωνόβια βελανιδιά, που σύμφωνα με τους ειδικούς η ηλικία της έφτανε περίπου τα 600 έτη!
Ήταν επομένως το δένδρο αυτό, πριν φτάσει στην Αμερική ο Κολόμβος.
Όταν αυτή η βελανιδιά έπεσε, εμφανίστηκε μια λίθινη πλάκα δεκαέξι τετραγωνικών ποδών, που έφερε ανάγλυφες παραστάσεις. Ανάμεσα από τα ελάφια και τις αρκούδες και τα πουλιά, υπάρχει παράστασις ενός δένδρου που χωρίζει έναν άνδρα και μια γυναίκα που κρατάει καρπούς.
Οι ειδικοί μελετητές, ερμηνεύουν την παράσταση ως την φοβερή σκηνή της Παλαιάς Διαθήκης (Γεν. Γ’,6), όπου μέσα στον Παράδεισο, η Εύα «… έφαγε και έδωκε και τω ανδρί αυτής…» τον απαγορευμένο καρπό.
Επίσης στην Αμερική υπάρχουν παραδόσεις, φυσικά προ της κολομβιανής εποχής, κατά τις οποίες παραδόσεις, ο Πουρού απέστειλε τον υιόν αυτού εξ’ ουρανού, για να φονεύσει ένα τρομερό φίδι που είχε άμεση συνάρτηση προς το κακό του Κόσμου και των ανθρώπων.
Και φυσικά δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι και αυτοί οι Μεξικανοί ονόμαζαν την πρώτη γυναίκα: «η μητέρα της σάρκας όλων μας» και την ζωγράφιζαν, όπως φάνηκε από τα ιερογλυφικά των μνημείων τους ως Κιχουά-Κοχούαλτ, που σημαίνει: «η γυναίκα με το φίδι» και αυτό διότι πάντοτε τη συσχέτιζαν με το φίδι.
Και ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, και όπως θα δούμε στη συνέχεια υπάρχει πλήθος παρόμοιων παραδόσεων σε όλους τους αρχαίους λαούς, τίθεται το ερώτημα: «Γιατί αυτές τις αλήθειες τις θάπτουν και δεν τις διδάσκουν στην εκπαίδευση, με αποτέλεσμα οι νέοι κυρίως άνθρωποι να τις αγνοούν»;
Αλλ’ ισχύει εν προκειμένω ο λόγος του Θεού που λέει ότι και αν οι άνθρωποι σιωπήσουν με την ένοχοι και σατανική σιωπή «οι λίθοι κεκράξονται» (Λουκά ιθ’ 40).
Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς. 
http://thriskeftika.blogspot.com/2010/07/blog-post_14.html 

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

Γέρων Παΐσιος o Αγιορείτης, Αντίχριστος, Οικουμενισμός - Συγκρητισμός Σχέδια διαβόλων. ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, ΜΑΣΣΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Οικουμενισμός - Συγκρητισμός Σχέδια διαβόλων
Γέρων Παΐσιος o Αγιορείτης

 Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία. Γι' αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήση εδώ στην γη. Οι Ιεχωβάδες και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι». Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πη: «Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδας, εγώ είμαι ο Χριστός που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων». Πέντε «εγώ» θα έχη!... (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β'- Πνευματική αφύπνιση, Ι. Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θες/νίκης 1999,σ.176)  




Όλα από ‘κει ξεκινούν 

Μου έκανε εντύπωση αυτό που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. Του είχα πεί: « Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Από την μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο σατανισμός!...Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δυό κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό». «Σήμερα, μου λέει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β'». Ο Παΐσιος ο Β' τι έκανε; Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στην μέση, αποφασισμένος δηλαδή
να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: «Μην ψάχνης σχοινί και χασομεράς ˙ άμα θέλης να με κρεμάσης, έτοιμο το έχω το σχοινί»...Βλέπετε πως τους έφερνε σβούρα; Κι αυτό, γιατί είχε αποφασίσει τον θάνατο. Αν δεν αποφασίση κανείς τον θάνατο, τίποτε δεν γίνεται. Όλα από ‘κεί ξεκινούν. (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, έ.ά., σ.230-232) 


Γίνεται ειρήνη με αμαρτωλό συνεταιρισμό; 

Τα βιβλία των Μακκαβαίων να τα διαβάσετε όλα. Είναι πολύ δυνατά. Τι διαταγή είχε δώσει ο Βασιλιάς! Να καταπατήσουν οι ελέφαντες τους Ισραηλίτες! Πήγαν οι άλλοι, ετοίμασαν την τελετή, πότισαν πεντακόσιους ελέφαντες με δυνατό κρασί και λιβανωτό, για να τους εξαγριώσουν, και περίμεναν τον Βασιλιά να παρουσιασθή, για να αρχίσουν την τελετή. Αλλά ο βασιλιάς είχε ξεχάσει την διαταγή που έδωσε. Πηγαίνει ο ελεφαντάρχης να ειδοποιήση τον βασιλιά, γιατί δεν είχε παρουσιασθή ακόμη. «Βασιλιά, του λέει, σε περιμένουμε. Όλα τα έχουμε έτοιμα ˙ τους ελέφαντες, τους Ιουδαίους, οι προσκαλεσμένοι περιμένουν». «Ποιος σας είπε να κάνετε τέτοιο πράγμα;», του λέει! Φωνές, απειλές... Και αυτό δεν έγινε μια φορά αλλά τρείς (*). Μικρό πράγμα ήταν να ξεχάση ο βασιλιάς την εντολή που είχε δώσει ο ίδιος; Και όχι μόνον αυτό αλλά τελικά άλλαξε όλη την στάση του προς τους Ιουδαίους. Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος. -Γέροντα οι σύλλογοι ειρήνης που ιδρύονται από διάφορα κράτη βοηθούν για την ειρήνη στον κόσμο; -Εξαρτάται. Είναι και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση. Αλλά, όταν μαζεύωνται τι μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις -, για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν; Ο Θεός να με συγχωρέση, αυτά είναι κουρελούδες του διαβόλου. Γίνεται ειρήνη με αμαρτωλό συνεταιρισμό; Πως μπορεί να έρθη η ειρήνη, όταν οι άνθρωποι δεν ἔχουν συμφιλιωθή με τον Θεό; Μόνον όταν συμφιλιωθή ο άνθρωπος με τον Θεό, έρχεται και η εσωτερική ειρήνη και η εξωτερική. Για να συμφιλιωθή όμως ο άνθρωπος με τον Θεό, πρέπει να έρθη σε συναίσθηση, να μετανοήση, να ζη σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, και τότε έρχεται η Χάρις και η ειρήνη του Θεού μέσα του, οπότε μπορεί να βοηθήση και για την ειρήνη γύρω του. (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, έ.ά.,   σ.   355-356)  


Διακοπή μνημοσύνου του πατριάρχου 

Ιδιαιτέρως σεβόταν τον Οικουμενικό θρόνο. Αναγνώριζε την πανορθόδοξη αποστολή του και κατανοούσε την δύσκολη θέση που βρίσκεται. Προσευχόταν πολύ και τον υπερασπίστηκε δημόσια σε πολλές περιπτώσεις.  Από το Στόμιο είδαμε τον Γέροντα σφοδρό πολέμιο των αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος.  Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι' αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα «μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να κατηχούνται καλά πριν βαπτισθούν.  Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, την πληροφορία του αρυόμενος από την εν καρδία του θεία χάρι. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας.  Για ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε σε κάποιον, «για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του».  Για τους Αντιχαλκηδονίους (μονοφυσίτες) είπε: «Αυτοί δεν λένε ότι δεν κατάλαβαν τους αγίους Πατέρες, αλλ' ότι οι άγιοι Πατέρες δεν τους κατάλαβαν. Δηλαδή σαν να έχουν αυτοί δίκαιο και τους παρεξηγήσανε».Χαρακτήρισε ως βλασφημία κατά των αγίων Πατέρων την προτεινόμενη κάθαρση των Λειτουργικών βιβλίων από τον χαρακτηρισμό του αιρετικού για τον Διόσκορο και Σεβήρο. Είπε: «Τόσοι άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και ήταν σύγχρονοι δεν τους κατάλαβαν και τους παρεξήγησαν, και ερχόμαστε εμείς μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους αγίους Πατέρες; Αλλά και το θαύμα της αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον τόμο των αιρετικών;». Χωρίς να επιδιώκη να φαίνεται ομολογητής, με τον τρόπο του, αντιδρούσε, μιλούσε και έγραφε σε εκκλησιαστικά πρόσωπα. «Η Εκκλησία», έλεγε, «δεν είναι καράβι του κάθε επισκόπου να κάνει ότι θέλει». Οι αντιδράσεις του αυτές συνωδεύονταν από πολλή προσευχή και αγάπη για την Εκκλησία, αλλά και για τους παρεκτρεπομένους, και προϋπέθεταν απάθεια, διάκριση και άνωθεν φωτισμό. († Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ.690-691)  


Τα τρία πλοκάμια του διάβολου 

Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον κουμμουνισμό, για τους πιστούς τον οικουμενισμό και για τους πλουσίους την μασσωνία.

 († Μακαρίου Ιερομονάχου, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι σοφίας και χάριτος,   Άγιον Όρος, σελ. 73)
Εκ του περιοδικού "ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ" Αριθ. Φύλ. 634 Νοέμβριος 2005
http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/o_26.html

impantokratoros.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...