ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΓΑΜΟΣ.

Η  ΑΓΝΟΤΗΤΑ  ΕΙΝΑΙ  ΓΙΑ  ΟΛΟΥΣ. 

Ο  ΓΑΜΟΣ   ΕΙΝΑΙ  ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕΓΑ, ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ  ΑΛΛΑ  ΚΑΙ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟ,  «ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΘΟΥΣ».

Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, δι' εὐχῶν τοῦ γέροντος, ἄς μελετήσουμε ἕνα ἀπό τά σοβαρότερα, ἴσως καί τά πιό ἐπείγοντα, ὅπως θά ἔλεγε ὁ ἅγιος Νικόδημος, θέματα, πού ἁφοροῦν στόν ἄνθρωπο καί ἰδιαίτερα στούς νέους. Τό θέμα τῆς ἁγνότητας. Ἕνας ἅγιος ἔλεγε ὅτι ὁ Θεός ζητάει ἀπό τούς νέους κυρίως δύο πράγματα: τήν ἁγνότητα καί τήν ταπείνωση. Ἄς δοῦμε ὅμως...

ΓΙΑΤΙ ΑΓΝΟΣ;

Διότι τό ζητάει ὄντως ὁ Θεός.

Γράφει στήν Πρός Τιμόθεον Ἐπιστολή: «Νά τηρεῖς τόν ἑαυτό σου ἁγνό»(Tim1 5.22.3 «Σεαυτὸν ἁγνὸν τήρει».)

Ἐπίσης στήν Π. Διαθήκη στούς Ψαλμούς τονίζεται ὅτι ὅποιος θέλει νά πλησιάσει στό Θεό πρέπει νά εἶναι καθαρός:(Ps 23.3)«τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ κυρίου καὶ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; 23.4 ἀθῷος χερσὶν καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ͵ ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ. 23.5 οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ κυρίου καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ».

 Αὐτός μόνο θά πάρει τήν Θεϊκή εύλογία. Καί ὁ Μ. Ἀθανάσιος λέει :«Τρία πράγματα ἀπαιτεῖ ὁ Θεός ἀπό κάθε Χριστιανό· ὀρθή πίστη, ἀλήθεια στά λόγια καί ἁγνότητα στό σῶμα».

ΑΓΝΕΙΑ-ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΠΡΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΜΟ:                  

            Ἄς θυμηθοῦμε τόν ἅγιο Ἰωσήφ τόν Πάγκαλο πού ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς τόν προβάλλει σάν πρότυπο ἁγνότητος
«Πῶς εἶναι δυνατόν νά κάνω αὐτή τήν ἁμαρτία μπροστά στό Θεό»; εἶπε καί ἀπέφυγε τόν πειρασμό τῆς Αἰγυπτίας. 

Ἄς θυμηθοῦμε ἀκόμη τί σημαίνουν τά στέφανα στήν ὀρθόδοξη ἀκολουθία τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου καθώς καί ὁ ὕμνος πού ψάλλεται: «Ἅγιοι μάρτυρες, οἱ καλῶς ἀθλήσαντες καί στεφανωθέντες....». Σημαίνουν τήν βράβευση γιά τήν νίκη τῶν νυμφευομένων στόν ἀγῶνα τῆς ἁγνότητος. Τούς ὑποδηλώνεται ἀκόμη ὅτι ἡ ἔγγαμη ζωή εἶναι θυσία (ἀνάλογη μέ τῶν μαρτύρων), εἶναι ἑκούσια καί ἀμοιβαία αὐτοπροσφορά. Εἶναι δρόμος γιά τήν πνευματική ὁλοκλήρωση καί τήν θέωση. Εἶναι δρόμος μαρτυρικός μέ ἀσκητικό χαρακτήρα. 

Ἡ νηστεία, ἡ ἐγκράτεια, ἡ κακοπάθεια, ἡ προσευχή δέν εἶναι μόνο γιά τούς μοναχούς, ἀλλά καί γιά τούς ἐγγάμους. Γιαυτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστ. Παῦλος γράφοντας γιά τούς ἐγγάμους τούς θέλει νά ἔχουν σέ ἁγνότητα καί σωφροσύνη[1]

Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ :Καλούμαστε νά μιμηθοῦμε τόν Χριστό σέ ὅλα. Ὅπως ἐκεῖνος εἶναι ἁγνός ἔτσι καί μεῖς πρέπει νά ἁγνίζομεν ἑαυτούς. Αὐτό γίνεται ζώντας  μέσα στήν Ἐκκλησία σάν ζωντανά μέλη Της. 

Γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος: (Jo1 3.2-3.3) «Ἀγαπητοί͵ νῦν τέκνα θεοῦ ἐσμεν͵ καὶ οὔπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα. Οἴδαμεν ὅτι ἐὰν φανερωθῇ ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα͵ ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστιν. 3.3 καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ΄ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτὸν καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστιν».  

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΙΝΟΥΜΕ, ΤΟ ΚΑΤΑ ΔΥΝΑΜΙΝ. Ο ΓΑΜΟΣ :ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΘΟΥΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΒΕΙ ΣΤΗ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ  Η ΑΓΝΕΙΑ (ΑΓΝΟΤΗΤΑ-ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΟΣ).
Γράφει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὅτι «ὁ γάμος εἶναι συγγνώμη πάθους. Εἶχε τά πρωτεῖα στόν καιρό τοῦ νόμου καί τῶν σκιῶν · ὅταν πνευματικά ὁ κόσμος ἦταν νήπιο. Ἀλλά ὅταν ξεπεράστηκε τό γράμμα ἀντ' αὐτοῦ εἰσῆλθε τό πνεῦμα. Τότε ἔπαθε ὁ Χριστός ἐν σαρκί. Τότε ἔλαμψε ἡ ἁγνότητα συντέμνουσα τόν κόσμο. Ἐκεῖ πρέπει νά μεταβεῖ καί ὁ κόσμος καί νά συνανέλθει μέ τόν Χριστό» [2]. Ὁ Θεός δηλ. παραχώρησε τόν Γάμο γιά τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, γιά νά μήν πέφτουμε στήν ἁμαρτία. Τόν εὐλόγησε καί γιαυτό εἶναι τίμιος. Ὅμως ὁ ἴδιος ἔζησε παρθενικά. Ὅρισε καί τίς προδιαγραφές τοῦ γάμου. Ὅτι θά εἶναι ἀδιάλυτος (ἐκτός λόγου μοιχείας) καί μέ ἕνα μόνο πρόσωπο. Οἱ σαρκικές σχέσεις θά πρέπει νά ὑπάρχουν μετά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου. Ἄν σήμερα τόσοι γάμοι διαλύονται αὐτό ὁφείλεται στήν ἀπουσία τοῦ Χριστοῦ ἀπό τά σπίτια καί τίς οἰκογένειες. Ὁ Χριστός δέν βρίσκει κατάλυμα σ' αὐτές διότι δέν τηροῦν τό θέλημά Του. Ὁ Θεός θέλει νά ἔλθουμε σιγά-σιγά ὅλοι στήν κατάσταση τῆς Παρθενίας-σωφροσύνης μιμούμενοι τόν Ἴδιο.

ΓΙΑΥΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΑΜΟ. ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΥΤΟΝΟΜΕΙΤΑΙ Η ΝΟΜΙΜΗ ΗΔΟΝΗ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΟΠΟΙΪΑ. 

Ὁ ἰδανικός καί σύμφωνος μέ τό πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας στόχος, πρός τόν ὁποῖο ὁφείλουν νά κατευθύνονται οἱ πιστοί, εἶναι ἡ ὑπερνίκηση τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος. Ὅπως ἀπό τούς ἀγάμους  (σ' αὐτούς περιλαμβάνονται καί οἱ μνηστευμένοι) ἀπαιτεῖται ἡ καθολική ἁγνότητα, ἔτσι καί ἀπό τούς ἐγγάμους ἀπαιτεῖται ὁ ἀπόλυτος σεβασμός τῆς συνδέσεως τῶν σαρκικῶν σχέσεων μέ τήν τεκνογονία[3].Γιαυτό καί πολλοί Χριστιανοί σύζυγοι μετά τήν ἀπόκτηση μερικῶν παιδιῶν, ζοῦσαν καί ζοῦν σάν ἀδέλφια, ἐντείνοντας τήν πνευματική τους ζωή καί ὑπερνικώντας τό σαρκικό φρόνημα. Αὐτό κατανοεῖται, ὅταν ληφθεῖ ὑπόψη ὅτι καί ἡ νόμιμη στόν γάμο ἡδονή δέν παύει νά ἀποτελεῖ σαρκικό στοιχεῖο[4].

Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. 
ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ 
ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΑΣ.

Καλούμαστε νά γίνουμε τό φῶς καί τό ἁλάτι τοῦ κόσμου εἰδικά σ' αὐτό τό θέμα τῆς ἁγνότητας στό ὁποῖο βλέπουμε πόσο πολύ ἔχει ξεφύγει. Ἄν ἐμεῖς οἱ χριστιανοί δέν ἀντισταθοῦμε, τότε εἴμαστε σάν αὐτούς, πού σκεπάζουν τό φῶς μέ παραπετάσματα καί σάν τό ἁλάτι πού ἔχασε τήν ἁλμύρα του , τήν ἁλιστική του ἰδιότητα καί εἶναι γιά πέταμα. 

Γράφει ὁ ἅγιος Ἀπ. Παῦλος στόν ἅγιο νεαρό Τιμόθεο:(Tim1 4.12.1). «Μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω͵ ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ͵ ἐν ἀναστροφῇ͵ ἐν ἀγάπῃ͵ ἐν πίστει͵ ἐν ἁγνείᾳ». Ἡ ἁγνότητα εἶναι ἕνα ἀπό τά συστατικά, ἕνα ἀπό τά στοιχεῖα ταυτότητας τοῦ ἀληθινοῦ χριστιανοῦ»[5]

ΠΟΙΟ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΓΝΕΙΑΣ:
ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ 
ΣΤΟ ΣΩΜΑ 
ΑΛΛΑ ΚΑΙ
ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ:
«Τὸ λοιπόν͵ ἀδελφοί͵ ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ͵ ὅσα σεμνά͵ ὅσα δίκαια͵ ὅσα ἁγνά͵ ὅσα προσφιλῆ͵ ὅσα εὔφημα͵ 
εἴ τις ἀρετὴ καὶ 
εἴ τις ἔπαινος͵ ταῦτα λογίζεσθε»(Phil 4.8) 

ΑΓΝΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΟΥ, ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ,
ΣΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.
  Μᾶς λέει ὁ Κύριος ὅτι μπορεῖς νά μολυνθεῖς στήν καρδιά καί νά πάψεις ἔτσι νά εἶσαι ἁγνός, ἀκόμη καί ἄν σωματικά δέν κάνεις τήν ἁμαρτία.         «Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη͵ Οὐ μοιχεύσεις. 5.28 ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ»(Matt 5.27).
Γιαυτό πάλι μᾶς προτρέπει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τήν γραφίδα τοῦ ἁγίου Ἰακώβου: «ἐγγίσατε τῷ Θεῷ͵ καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν. καθαρίσατε χεῖρας͵ ἁμαρτωλοί͵ καὶ ἁγνίσατε καρδίας͵ δίψυχοι. 4.9 ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος μετατραπήτω καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν»
( Jac 4.8.1). 
Δόξα τῷ Θεῷ ὑπάρχει ἡ μετάνοια!  καί ὅσο χαμηλά καί ἄν πέσει κανείς (καί βέβαια πέφτει φοβερά, ὅταν κάνει καί σωματικά τήν σαρκική ἁμαρτία) δέν πρέπει νά ἀπελπιστεῖ· μέ ἐπαινετό θράσος νά καταφύγει στό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης· καί γίνεται δεκτός. Ὅμως, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος,  εἶναι προτιμότερο νά μή πέσει κανείς σέ βάραθρο, παρά ὅταν πέσει νά βγεῖ σῶος. Ἡ ἀνηθικότητα εἶναι τέτοια ἀρρώστια, ὥστε ὅποιος προσβληθεἶ πρίν ἀπό τό γάμο, εἶναι πολύ πιθανό νά τήν ἔχει καί μετά τό γάμο.

ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΓΝΟΙ:

1)ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ:Ἡ πίστη έσωσε ἀπό ἀφάνταστα μεγάλο πειρασμό τόν Ἰωσήφ στά 17 του χρόνια, τό 1700 π. Χ. στήν Αἴγυπτο· πειρασμό πού τοῦ δημιούργησε ἡ διεφθαρμένη γυναίκα τοῦ Πετεφρῆ. Ὁ ἁγνός, λοιπόν, ἐκεῖνος νέος σώθηκε μέ τή βαθιά πίστη του στήν πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ (Γεν. 39,9).Ἡ πίστη ὁδηγεῖ στό φόβο τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος εἶναι πολύ βοηθητικός . Ὅταν σκέφτεσαι , ὅπως ὁ παγκαλος Ἰωσήφ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι δίπλα σου καί σέ παρακολουθεῖ· σέ βλέπει ὄχι σάν τιμωρός ἀλλά σάν ἀδελφός πού σέ ἀγαπάει καί ἔχει πεθάνει γιά σένα. Τότε δέν μπορεῖς νά ἁμαρτήσεις· δέν μπορεῖς νά πληγώσεις αὐτήν τήν Ἀγάπη. Γιαυτό καί ὀνομάζετα ὁ φόβος τοῦ Κυρίου ἁγνός · διότι μᾶς κάνει ἀναμάρτητους, ἁγνούς. Γιαυτό καί «διαμένει εἰς αἰῶνα αἰῶνος» διότι μᾶς κάνει αἰώνιους, μᾶς σώζει[6].

2)ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ Οἱ αἰσθήσεις εἶναι οἱ πύλες τῆς ψυχῆς, οἱ θυρίδες. Ἄν δέν προσέξουμε μπορεῖ νά περάσει ἀπ' αὐτές ὁ θάνατος δηλ. ἡ ἁμαρτία. Γιαυτό λέει ἡ Ἁγία Γραφή : «ἀνέβη ὁ θάνατος διά τῶν θυρίδων».Ἕνα ἀπρόσεκτο βλέμμα   τοῦ Δαβίδ τόν ἔρριξε σέ διπλό ἁμάρτημα: μοιχεία καί φόνο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει τήν ἀποφυγή μεταβάσεως στά θέατρα τῆς ἐποχῆς, τά ὁποῖα παρουσίαζαν πρωτοφανή διαφθορά. Σέ μία ὁμιλία του, μάλιστα, ρωτάει:«Μήπως, εἶσαι πέτρα ἤ σίδερο; Ἄνθρωπος εἶσαι μέ ἀσθενική φύση. Βάζεις φωτιά στό χορτάρι καί λέγεις ὅτι δέν καίεται»; Συνιστᾶ, λοιπόν, μεγάλη προσοχή ἀκόμη καί στά βλέμματα. Σκεφτεῖτε καί τό λόγο τοῦ Κυρίου πού προαναφέραμε:«Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη͵ Οὐ μοιχεύσεις. ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ». Καταλαβαίνει ἀπ' αὐτά κανείς πόσο μεγάλη ζημιά παθαίνουμε βλέποντας, περιεργαζόμενοι, ὅλα αὐτά τά αἰσχρά τῆς μικρῆς ἤ μεγάλης ὀθόνης ἤ τά ὅποια ἄλλα, ὅπου ἀλλοῦ ὑπάρχουν αὐτά! Ἄν φυλάξουμε τίς θυρίδες, μάτια αὐτιά κλπ, τότε ὁ ἀγῶνας γίνεται πολύ εὔκολος. Μᾶλλον δέν εἶναι ἀνάγκη νά γίνει κἄν ἀγώνας· γίνεται αὐτό πού λέει ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ: «νίκη δίχα ἀγῶνος».

3)ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ:ΑΠΛΑ, ΑΠΟΝΗΡΕΥΤΑ, ΣΑΝ ΑΔΕΛΦΟΥΣ, ΣΑΝ ΑΔΕΛΦΕΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΑΓΝΟΤΗΤΑ:  Ἄς μήν ἐπιτρέπουμε ποτέ νά μπεῖ ἐμπάθεια, πονηρία, σαρκικότης. Γράφει ὁ ἅγιος Ἀπ. Παῦλος στόν ἅγιο Τιμόθεο: «νεωτέρους ὡς ἀδελφούς͵ 5.2 πρεσβυτέρας ὡς μητέρας͵ νεωτέρας ὡς ἀδελφὰς ἐν πάσῃ ἁγνείᾳ»(Tim1 5.1.2).

3)ΜΕ ΤΗΝ ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ: Ὁ Κύριος μᾶς τό ἀποκάλυψε: ἡ βρώμικη καρδιά μας εἶναι ἡ πηγή τῆς μόλυνσης. Ἐμεῖς τήν καταστήσαμε τέτοια, μέ τήν ἀμέλειά μας καί μέ τήν μή τήρηση(προσοχή) τῶν αἰσθήσεων καί τῆς φαντασίας. Ἡ καρδιά πρέπει νά καθαρισθεῖ· καί νά προσέξουμε νά μήν ξαναμολυνθεῖ οὔτε ἀπό λογισμούς ἤ φαντασίες, οὔτε ἀπό ἐξωτερικές ἐντυπώσεις, πού περνᾶνε σ' αὐτήν διά μέσου τῶν αἰσθήσεων:«τὰ δὲ ἐκπορευόμενα ἐκ τοῦ στόματος ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχεται͵ κἀκεῖνα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον. 15.19 ἐκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί͵ φόνοι͵ μοιχεῖαι͵ πορνεῖαι͵ κλοπαί͵ ψευδομαρτυ ρίαι͵ βλασφημίαι. 15.20 ταῦτά ἐστιν τὰ κοινοῦντα τὸν ἄνθρωπον».(Ματθ. 15, 18-20)  Ἡ τήρηση τοῦ νοός ἀπό τούς πονηρούς λογισμούς ἐπιτυγχάνεται μέ τήν νήψη (ἐγρήγορση ,προσοχή) καί τήν προσευχή.Ὁ πόλεμος τῶν πονηρῶν σκέψεων, τῶν λογισμῶν, εἶναι καί ὁ πιό δύσκολος καί ἰσόβιος. Μέ ὡραῖες εἰκόνες τό χρυσό στόμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τονίζει τούς πρακτικούς τρόπους ἀντιμετωπίσεως τῶν πονηρῶν λογισμῶν. Μιά ὡραία εἰκόνα εἶναι τῆς πολιορκίας τῆς πόλεως. Μέ αὐτή λέει, ὅτι ὅπως μιά πόλη πολιορκούμενη πολλές φορές νικιέται ἀπό προδοσία ἑνός ἤ δύο ἀνθρώπων πού κατοικοῦν σέ αὐτή ἔτσι ἀκριβῶς πέφτει καί τό κάστρο τῆς ψυχῆς μας, ὅταν οἱ δικοί μας λογισμοί τό προδώσουν. Ἄν ὅμως, φυλαχτοῦμε, καί ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δέν προδώσουμε τόν ἑαυτό μας, τότε καί ὁ διάβολος ἄν κουβαλήσει ὅλα του τά μηχανήματα, θά τά κουβαλήσει μάταια. Ἡ ἐπιτυχία ἔγκειται στό νά περιφρονήσουμε ἀ μ έ σ ω ς τόν λογισμό καί νά στρέψουμε ἀλλοῦ τή σκέψη μας· νά σκεφτοῦμε κάτι πού μᾶς ἀρέσει, π.χ. ἕνα ἄθλημα κλπ. Ἐπίσης νά βγοῦμε ἔξω μιά βόλτα, νά δοῦμε κάτι ἄσχετο π.χ. τό νούμερο , τή μάρκα ἑνός αὐτοκινήτου, νά κάνουμε μιά πράξη ἀριθμητικῆς μἐ τό νοῦ μας κλπ. Ἔτσι περιφρονοῦμε  τό διάβολο καί δέν μπαίνουμε στήν καρβουναποθήκη του. Οὔτε πρέπει νά ξανασκεφτοῦμε τό λογισμό-πειρασμό, οὔτε ἄν καί πόσο συγκατατεθήκαμε· διότι αὐτά εἶναι τἐχνη τοῦ πονηροῦ μέ σκοπό νά ξαναπέσουμε ἤ τουλαχιστον νά ξαναμολυνόμαστε ἀσχολούμενοι μέ τά σκουπίδια του. Ἡ καθαρότης τῆς καρδίας ἐπιτυγχάνεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, ὅλων τῶν ἐντολῶν.

3)ΜΕ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ:Ἡ νηστεία εἶναι ἡ «ἀρχή τῆς ὁδοῦ τοῦ χριστιανισμοῦ» καί ἡ ἀρχή κάθε πνευματικοῦ ἀγώνα, ἡ προϋπόθεση τῶν καλῶν ἔργων καί ἡ πηγή τῆς σωφροσύνης. Ἄν θέλεις νά νικήσεις τά πάθη σου καί τήν ἁμαρτία, ὁ ἀγῶνας καί ἡ πάλη ἀρχίζει ἀπό τόν κόπο τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας καί τῆς ἡσυχίας. . Διακηρύττει, ὁ Χρυσορρήμων, πώς ἄν ὅλοι δοκιμάσουμε τή νηστεία ἔστω τῆς Τετάρτης καί Παρασκευῆς θά δοῦμε καί θά αἰσθανθοῦμε μεγάλη δύναμη στήν ἀπόκρουση τῶν ποικίλων πειρασμῶν. Καθώς καί ὅτι δέν θά πρέπει νά περιοριζόμαστε μόνο στήν ὑλική νηστεία (τῶν τροφῶν) ἀλλά ν’ ἀσκοῦμε καί τήν πνευματική (δηλαδή τῶν πάσης φύσης κακιῶν καί παθῶν μας).

Ὅπως  μᾶς διδάσκει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, τό θεμέλιο ὅλων τῶν καλῶν ἔργων καί ἡ ἀπελευθέρωση τῆς ψυχῆς ἀπό τήν αἰχμαλωσία  τοῦ διαβόλου, καί ὁ δρόμος  πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο πρός τήν αὐθεντική ζωή τῆς καθαρότητας καί τῆς ἀπάθειας(ἡ ὁποία ταυτίζεται μέ τήν ἁγνότητα), συνίσταται στίς δύο ἑπόμενες ἀσκητικές ἐργασίες: Στό «συνάξαι ἑαυτόν εἰς ἕνα τόπον, καί τό ἀεί νηστεῦσαι» Τό νά ἀποφεύγει κανείς τίς πολλές μετακινήσεις καί τό νά νηστεύει πάντοτε. Ἀπό αὐτά προέρχεται ἡ ὑποταγή τῶν αἰσθήσεων (Ἡ συγκράτηση τῶν ὀφθαλμῶν καί γενικά ἡ φυλακή τῶν 5 αἰσθήσεων)καί ἡ πνευματική ἐγρήγορση. Καί ὄχι μόνο ἡ νηστεία, ἀλλά  καί ἡ ἐγκράτεια (καί στόν ὕπνο καί στήν ἀνάπαυση καί στά λόγια καί στίς σκέψεις καί στά θεάματα) καί ἡ χαμευνία(τό νά κοιμᾶται κανείς στό πάτωμα) καί κάθε κακοπάθεια τοῦ σώματος ἐπίσης, ὁδηγοῦν στή σωφροσύνη (ἁγνότητα), γεννοῦν τήν «συστολή τῶν αἰσθήσεων» καί καταστέλλουν  τίς ἐμπαθεῖς κινήσεις τοῦ σώματος. Εἶναι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα ὅπλα, πού διαθέτουμε  ἐναντίον τοῦ Πονηροῦ. Εἶναι τόσο σημαντικό ὥστε κάποιος πνευματικός ἄνθρωπος συμβούλευε ἕνα πνευματικό του παιδί:«Πήγαινε ὅπου θέλεις, κάνε ὅ,τι θέλεις, φτάνει νά κρατᾶς τήν νηστεία». Γιατί τότε δέν μπορεῖ νά πράγματι νά σέ φθάσει κανένα βέλος τοῦ Πονηροῦ. Κατ' ἀρχήν ἡ Νηστεία σέ κάνει νά ξεχνᾶς τό σῶμα. Τό «τί φάγωμεν; τί πίωμεν». Ὁπότε ἔχεις τό νοῦ σου στό πνεῦμα. Καί τότε τό πνεῦμα εὐλογεῖται ἀπό τόν Θεό, δέχεται καί παίρνει τήν Θεία Χάρη, καί μποροῦμε νά ζοῦμε μιά ζωή κατά Χριστόν, ὅπως τήν εὐχόμαστε ὅλοι καί ὅπως θέλουμε νά τήν ζοῦμε. Ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ μάλιστα λέει χαρακτηριστικά, ὅτι ἡ νηστεία μᾶς φέρνει τήν ἐπιθυμία γιά προσευχή. Τότε ἔρχεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ πάνω μας. Καί βέβαια ἡ νηστεία, ἡ ἐγκράτεια ἀφορᾶ ὄχι μόνο στό φαγητό ἀλλά καί στίς διασκεδάσεις καί στή σχέση τῶν συζύγων μέσα στό γάμο. Γι' αὐτό τό πρῶτο πού πρέπει νά ρωτήσει ὁ νέος πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, εἶναι: «Εἶναι Χριστιανός καί τό ἕτερον ἥμισυ» μέ τό ὁποῖο σκοπεύω νά συνδεθῶ μέ τά ἀδιάλυτα δεσμά τοῦ Γάμου; Ἄν δέν εἶναι , δέν ὑπάρχει λόγος νά ἀρχίσει μιά οἰκογένεια...

4)ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΟΝΟ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ                             

 Ἡ ἐκτενής προσευχή, πού γίνεται μέ συγκεντρωμένο νοῦ καταλύει, διαλύει τούς κακούς λογισμούς Θέτει σέ κίνηση ὅλη τήν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι κατορθώνει ὁ ἄνθρωπος νά σταυρώνει τά πάθη του καί τούς ἁμαρτωλούς λογισμούς πού κατατρύχουν τήν ψυχή του. «Εὐχή ἐστι νέκρωσις τῶν ἐννοιῶν τοῦ θελήματος τῆς ζωῆς τῆς σαρκός» λέει ὁ  Ἀββᾶς Ἰσαάκ[7] καί «ὅπως ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται τό πρόσωπο τῆς γῆς στίς ἀκτίνες τοῦ ἡλίου καί διαλύεται τό σκοτάδι, ἔτσι μπορεῖ καί ἡ εὐχή νά διαλύσει καί νά διασκορπίσει ἀπό τήν ψυχή τά σύννεφα τῶν παθῶν». «Δέν πρέπει νά ἐπιτρέπουμε νά ἀνεβαίνει λογισμός στήν καρδιά μας γιά γυναίκα ἤ γιά πορνεία», λέει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος. «Ἐάν κάνουμε αὐτό τό πονηρό ἔργο, κατεργαζόμαστε τό θάνατο στόν ἑαυτό μας. Θά τό πετύχουμε δέ, τό νά φυλάξουμε τήν ἁγνότητα μέ τήν εὐχή καί τήν ταπείνωση»[8].
Γιαυτό καί δέν πρέπει νά κατακρίνουμε. Ἡ κατάκριση φανερώνει μεγάλη ὑπερηφάνεια, ἔλλειψη ταπείνωσης. Πολλές φορές ὁ Θεός παραχωρεῖ νά πέφτουμε στό θέμα τῆς ἁγνότητας γιά νά ταπεινωθοῦμε καί νά πάψουμε νά κατακρίνουμε. Ἄν ἐπιρρίπτουμε ταπεινά τόν ἀδύναμο ἑαυτό μας στά πόδια τοῦ Κυρίου αὐτό εἶναι τό πιό ἀποτελεσματικό ὅπλο ἐναντίον τῶν αἰσχρῶν λογισμῶν. Ὅποιος ἐνδυθεῖ τήν ταπείνωση ἀποκεφάλισε τό σαρκικό πάθος . Εἶναι ὁ πιό δυνατός φρουρός τῆς ἁγνότητας.

 5)ΜΕ ΤΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΝΗ ΜΩΡΙΑ(ΘΕΩΡΙΑ ΦΡΟΫΝΤ, ΣΥΓΡΟΝΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ) ΦΑΥΛΟΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Ἡ ἀληθινή σοφία εἶναι ἁγνή, γεμάτη ἀπό ἀγαθούς καρπούς. Ἀντίθετα ἡ σοφία τοῦ  κόσμου εἶναι γεμάτη σύγχυση καί ἀκαταστασία(δεῖτε γιά παράδειγμα πόσες «σχολές ψυχολογίας» ὑπάρχουν πού δέν συμφωνοῦν μεταξύ τους) [9]. Ἡ κοσμική σοφία-μωρία διδάσκει ὅλα τά ἀντίθετα ἀπό τήν θεϊκή: τήν ἀποχαλίνωση τῶν ἐνστίκτων, τήν προσοχή στά ὄνειρα, τήν μνήμη τῶν σαρκικῶν πτώσεων και γενικά τήν ἀνάπλαση ὅλων τῶν καταστάσεων πού ζήσαμε, τήν αὔξηση τῆς αὐτοπεποίθησης καί τῆς αὐτοδυναμίας(δηλ. τοῦ ἐγωισμοῦ) καί τήν ἀπενοχοποίηση τοῦ ἑαυτοῦ μας μέσω τοῦ ψυχολόγου. Ἀντίθετα ὅλα αὐτά μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἠθική, ἡ ὁποία μᾶς προτρέπει νά χαλιναγωγοῦμε τά ἔνστικτά μας καί νά εἴμαστε ἁγνοί ὄχι μόνο στό σῶμα ἀλλά καί στήν ψυχή· ἀκόμη μᾶς προτρέπει νά μήν προσέχουμε στά ὄνειρα, νά μήν θυμόμαστε, εἰδικά τίς σαρκικές μας πτώσεις, άλλά καί γενικότερα τίς ἁμαρτίες μας, ἀπό τή στιγμή πού πήραμε τήν συγχώρηση μέσω τοῦ πνευματικοῦ μας· ἀκόμη μᾶς προτρέπει νά μήν ἐμπιστευόμαστε στόν ἑαυτό μας ἀλλά στό Θεό ταπεινά καί νά μήν ἀπωθοῦμε τούς ἐλέγχους τῆς συνείδησής μας, ἀλλά νά τούς ἀποκαλύπτουμε καί νά ἐξομολογούμαστε, ὁπότε τά ἐνοχικά συναισθήματα ἐξαλείφονται. Ἡ σύγχρονη ψυχολογία, θεμελιωμένη στίς ἀθειστικές θεωρίες (ὁ Φρόυντ ὀνόμαζε τήν θρησκεία : αὐταπάτη μιᾶς διαχρονικῆς δυσλειτουργίας τῶν ἐνστίκτων) εἶναι δαιμονολογία(γέρων Πορφύριος). Παρουσιάζεται σάν καταξιωμένη ἐπιστημονική κατάκτηση καί ὅμως δέν θεραπεύει κανέναν. Ἀντίθετα ἔχει «γεμίσει τά ψυχιατρεῖα»(γέρων Πορφύριος). Στατιστικές στήν Ἀμερική (ἡ ὁποία σημειῶστε εἶναι γεμάτη ἀπό ψυχολόγους) ἀνεβάζει τό ποσοστό τῶν ἀνθρώπων πού παίρνουν ψυχοφάρμακα στό 93% τοὐλάχιστον. Ἡ ἁγνότητα δέν βλάπτει τήν ὑγεία, ὅπως διαδίδεται λανθασμένα καί σκόπιμα. Ἀντίθετα ἔχουν γίνει πάρα πολλά ἐπιστημονικά συνέδρια, πού διακηρύττουν ὅτι ἡ ἀπόλυτη ἐγκράτεια καί ἡ ἁγνότητα ὄχι μόνο δέν βλάπτει ἀλλά καί εἶναι πρωταρχικός παράγοντας σωματικῆς καί ψυχικῆς ὑγείας (Σ. Παπακώστα, Ηθική Υγεία, Αθήνα 1972). Εἶναι μάλιστα ἡ ἁγνότητα καί ὁ κυριώτερος συντελεστής γιά μιά μελλοντική ἐπιτυχημένη ,εὐλογημένη ἀπό τό Θεό οἰκογένεια.            

 6) ΜΕ ΤΗΝ  ΑΓΝΗ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ. 

ΜΕ ΤΟ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΙΑ. ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΗ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΜΕ ΑΣΕΜΝΑ ΛΟΓΙΑ, ΝΤΥΣΙΜΑΤΑ, ΠΑΡΕΕΣ, ΚΛΠ 

Γράφει ὁ ἅγιος Ἀπ. Πέτρος: «Ὁμοίως [αἱ] γυναῖκες ὑποτασσόμεναι τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν͵ ἵνα καὶ εἴ τινες ἀπειθοῦσιν τῷ λόγῳ διὰ τῆς τῶν γυναικῶν ἀναστροφῆς ἄνευ λόγου κερδηθήσονται 3.2 ἐποπτεύσαντες τὴν ἐν φόβῳ ἁγνὴν ἀναστροφὴν ὑμῶν. 3.3 ὧν ἔστω οὐχ ὁ ἔξωθεν ἐμπλοκῆς τριχῶν καὶ περι θέσεως χρυσίων ἢ ἐνδύσεως ἱματίων κόσμος͵ 3.4 ἀλλ΄ ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέως καὶ ἡσυχίου πνεύματος͵ ὅ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ θεοῦ πολυτελές»(Πετ.Α΄3, 1-5).

7)ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ. ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΗ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Πράγματι, ἡ νεανική ἡλικία εἶναι ὡραία ἐποχή, ἀλλά δύσκολη. Είναι εὐκολόπιστη, εὐάλωτη καί ὀλισθηρή ἡ νεότης. Τά λόγια τοῦ ἁγίου εἶναι σαφέστατα:  «Χαλεπόν ἡ νεότης ὅτι εὐρίπιστον, εὐεξαπάτητον, εὐόλισθον και σφοδροτέρου δεῖται τοῦ χαλινοῦ». Χρειάζεται νά βάλουμε ἰσχυρό χαλινάρι στόν ἑαυτό μας. Κυρίως ὅμως μέ τήν ἄνωθεν βοήθεια θά νικήσουμε. Τά λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὠφελοῦν τά μέγιστα: «μεγάλη ὠφέλεια πρός τό μή ἁμαρτάνειν, τῶν Γραφῶν ἡ ἀνάγνωσις», λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Χρυσή συμβουλή εἶναι καί ἡ παραγγελία νά μάθουν ἀπό μικρά τά παιδιά, να διαβάζουν ἐρευνητικά τή Βίβλο μέ τά τόσα ἠθικά παραδείγματα καί τίς ἀθάνατες ἰδέες της. 

Κυρίως ὅμως καί πρό πάντων νικοῦμε, ὅταν κάνουμε μυστηριακή ζωή, ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν θέλουμε, μποροῦμε νά νικήσουμε. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θέλοντας νά ὑποστηρίξει ἀκράδαντα ὅτι ἡ ἐγκράτεια είναι δυνατή, άναφέρει σάν ὑπέροχο παράδειγμα τόν Ἰσαάκ, ποὑ νυμφεύτηκε στήν ἡλικία τῶν 40 ἐτῶν, μένοντας μέχρι τότε ἁγνός. Και προσθέτει: ἄν ἕνας νέος στήν ἐποχή ἐκείνη τή μακρινή, κρατήθηκε μακριά ἀπό τήν ἁμαρτία, πόσο μᾶλλον πιό εὔκολα, μπορεί νά κατορθώσει τό ἴδιο, ἕνας νέος, πού ζεῖ στήν ἐποχή τῆς χάριτος, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας.

ΠΟΙΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΝΕΙΑΣ                             

Διακηρύσσει ὁ Μ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: «Μεγάλη ἀρετὴ ἐγκράτεια͵ μέγα καύχημά ἐστιν ἁγνεία͵ μεγάλα ἐγκώμια τῆς παρθενίας. ὦ παρθενία͵ πλοῦτος ἀκατάληπτος ὦ παρθενία͵ στέφανος ἀμαράντινος ὦ παρθενία͵ ναὸς Θεοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος οἰκητήριον ὦ παρθενία͵ μαργαρῖτα τίμιε παρὰ πολλοῖς ἀφανὴς͵ ὀλίγοις δὲ μόνοις εὑρισκόμενος ὦ ἐγκρά τεια φίλη Θεοῦ καὶ παρὰ ἁγίοις ἐγκωμιαζομένη ὦ ἐγκράτεια παρὰ πολλοῖς μισουμένη͵ τοῖς δὲ ἀξίοις σου γνωριζομένη ὦ ἐγκράτεια θάνατον καὶ ᾅδην ἀποφεύγουσα͵ καὶ ὑπὸ ἀθανασίας κατεχομένη ὦ ἐγκράτεια͵ χαρὰ προφητῶν͵ καὶ ἀποστόλων»(Work #029 24.7  to     Work #029 24.15).
Λέγει καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός: «Καλὸν ἁγνεία͵ καὶ παρθενία· καὶ πειθέτω σε Παῦλος περὶ τούτων νομοθετῶν͵ καὶ βραβεύων δικαίως γάμῳ καὶ ἀγαμίᾳ͵ καὶ Ἰησοῦς αὐτὸς ἐκ Παρθένου γεννώμενος͵ ἵνα καὶ γέννησιν τιμήσῃ͵ καὶ προτιμήσῃ παρθενίαν»(Work #027 35.861.24  to     Work #027 35.861.28)      

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Γιά νά σωθοῦμε χρειάζονται δύο πράγματα: Ἡ Θεία Χάρις καί ἡ ἀνθρώπινη συνέργεια. Ἡ θεία χάρις ἔρχεται διά τῶν Μυστηρίων. Ἡ ἀνθρώπινη συνέργεια εἶναι ἡ ἀπόφασή μας νά πεθάνουμε γιά τόν κόσμο καί τή σάρκα, νά περιφρονήσουμε τά κοσμικά καί σαρκικά ἔργα. Μέ τήν παροῦσα πτωχή ἐργασία μελετήσαμε τό πῶς θά νεκρωθοῦμε ὡς πρός τά λεγόμενα σαρκικά ἁμαρτήματα, μέ τήν στενή ἔννοια τοῦ ὅρου καί θά μείνουμε ἁγνοί. Μετά τήν προπατορική πτώση ἡ σάρκα, τό σαρκικό φρόνημα ἀποζητάει νά τραφεῖ μέ τήν ἁμαρτία, κι ἔτσι ἀντιπολεμάει τά πνευματικά ἔργα. «Ἡ γάρ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ Πνεύματος, τό δέ Πνεῦμα κατά τῆς σαρκός. Φανερά δέ ἐστι τά ἔργα τῆς σαρκός· ἅτινα ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι , κῶμοι καί τά ὅμοια τούτοις. Οἱ τά τοιαῦτα πράσσοντες  βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν». 

Ἀντίθετα , ὅσοι ἀνήκουν στόν Χριστό, «τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις». Αὐτοί ἀγωνίζονται νά καθαριστοῦν «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ». Ἀγωνίζονται μέ φόβο Θεοῦ νά γίνουν ἅγιοι, ἁγνοί, ὁδηγούμενοι ἀπό τό πανάγιο Πνεῦμα, σύμφωνα μέ τήν ἀποστολική προτροπή:«Πνεύματι περιπατεῖτε καί ἐπιθυμίαν σαρκός οὐ μή τελέσητε. Οἱ γάρ κατά σάρκα  ὄντες τά τῆς σαρκός φρονοῦσιν, οἱ δέ κατά Πνεῦμα τά τοῦ Πνεύματος. Τό γάρ φρόνημα τοῦ Πνεύματος ζωή καί εἰρήνη· διότι τό φρόνημα τῆς σαρκός ἔχθρα εἰς Θεόν· τῷ γάρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδέ γάρ δύναται. Εἰ γάρ κατά σάρκα ζῆτε, μέλλετε ἀποθνήσκειν· εἰ δέ Πνεύματι τάς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦτε, ζήσεσθε». Ἄς νεκρώσουμε λοιπόν, ζώντας ἀληθινά μέσα στήν Ἐκκλησία, μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τόν αὐτοπροαίρετο ἀγῶνα μας, τό κοσμικό καί σαρκικό μας φρόνημα. «Ὅσο ἄφθαρτος καί ἀσώματος εἶναι ὁ Κύριος, τόσο εὐφραίνεται μέ τήν ἁγνότητα καί ἀφθαρσία τοῦ σώματός μας. Ἀντιθέτως οἱ δαίμονες, μέ κανένα ἄλλο δέν χαίρονται τόσο, ὅσο μέ τή δυσωδία τῆς πορνείας, καί μέ κανένα ἄλλο πάθος, ὅσο μέ τό μολυσμό τοῦ σώματος. Ἡ ἁγνεία εἶναι προσοικείωσις τοῦ Θεοῦ καί ὁμοίωσις πρός Αὐτόν, ὅσο εἶναι δυνατόν στόν ἄνθρωπο»[10]. Ἄς ἀγωνιστοῦμε λοιπόν γιά αὐτή τήν διπλῆ νέκρωση (ὡς πρός τόν κόσμο καί τή σάρκα). Ἄς μείνουμε ἁγνοί, γιά νά ζήσουμε αἰώνια μαζί μέ τό Χριστό, ἀλλά καί γιά νά φωτίσουμε τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, πού ζοῦν στό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καί τῆς ἁμαρτίας. Ἄς γίνουμε σύμφωνα μέ αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος: «Ὑμεῖς ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου. Οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν Πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

                  ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΩΝ: Ι.ΗΣΥΧ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΕΜΜΑΟΥΣ, ΛΑΓΚΑΔΑ.

---

[1] Tit 2.4.1  to     Tit 2.5.3 «ἵνα σωφρονίζωσιν τὰς νέας φιλάνδρους εἶναι͵ φιλοτέκνους͵ 2.5 σώφρονας͵ ἁγνάς͵ οἰκουρούς͵ ἀγαθάς͵ ὑποτασσομένας τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν͵ ἵνα μὴ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ βλασφημῆται». Οἱ γυναῖκες πρέπει νά ἀγαποῦν τόν ἄνδρα τους καθώς καί νά εἶναι ἁγνές παρόλο πού εἶναι στά δεσμά τοῦ Γάμου.

[2] Ἁγ. Ἀθανασίου: Work #060 634.7  to     Work #060 635.8 «Αἰνείσθω σοι καὶ γάμος͵ πρὸ γάμου δ΄ ἀφθορία· Γάμος συγγνώμη πάθους͵ ἁγνεία δὲ λαμπρότης· Γάμος πατὴρ ἁγίων͵ ἁγνεία δὲ λατρεία. Ταύτην καὶ τότε καιροῖς ἐτίμων τοῖς εὐθέτοις͵ Ἀδὰμ ἐν παραδείσῳ. Μωσὴς ἐν ὄρει Σινᾶ͵ Λειτουργῶν ὁ Ζαχαρίας͵ ὁ πατὴρ τοῦ Προδρόμου. 635 Γάμος καὶ παρθενίας ῥίζα τῆς Θεῷ φίλης͵ Ἀλλ΄ ἔστιν ὁμῶς σαρκὸς καὶ βράσματος δουλεία. Ὅτ΄ ἦν νόμος͵ καὶ σκιαὶ͵ καὶ πρόσκαιροι λατρεῖαι͵ Τότ΄ εἶχε πρῶτα καὶ γάμος͵ ὡς ἔτι νηπιώδης· Ὅτε δ΄ ὑπεξῆλθε τὸ γράμμα͵ τὸ πνεῦμ΄ ἀντεισήχθη͵ Καὶ Χριστὸς ἔπαθε σαρκὶ͵ προελθὼν ἐκ Παρθένου͵ Τότ΄ ἐξέλαμψεν ἁγνεία συντέμνουσα τὸν κόσμον͵ Ὃν ἐκεῖ δεῖ μεταβῆναι Χριστῷ συνανελθόντι».

[3] Ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ:«Κακία ἐστίν ἡ ἐσφαλμένη κρίσις τῶν νοημάτων, ᾗ ἐπακολουθεῖ ἡ παράχρησις τῶν πραγμάτων. Οἷον ὡς ἐπί τῆς γυναικός, ἡ ὀρθή κρίσις τῆς συνουσίας ὁ σκοπός ἐστι τῆς παιδοποιίας. Ὁ οὖν εἰς τήν ἠδονήν ἀποβλεψάμενος ἐσφάλη περί τήν κρίσιν, τό μή καλόν ὡς καλόν ἡγησάμενος. Ὁ γοῦν τοιοῦτος παραχρῆται γυναικί συνουσιαζόμενος» Κεφάλαια περί ἀγάπης 2,17,PG90,989ΑΒ.

[4] Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων 1,1,22 ἔκδ. Π. Χρήστου, Γρηγορίου Παλαμᾶ Συγγράμματα, τόμ. 1, σ. 385:«Ὡς γάρ ἡ ἐπί παιδοποιΐᾳ κατά τούς νομίμους τῶν γάμων ἡδονή θεῖον Θεοῦ δῶρον ἥκιστ' ἄν κληθείῃ, σαρκικόν γάρ καί φύσεως, ἀλλ' οὐ χάριτος τό δῶρον, καίτοι τήν φύσιν ὁ Θεός ἐποίησεν».

[5] Cor2 6.4.1  to     Cor2 6.6.1 «ἀλλ΄ ἐν παντὶ συνιστάνοντες ἑαυτοὺς ὡς θεοῦ διάκονοι͵ ἐν ὑπομονῇ πολλῇ͵ ἐν θλίψεσιν͵ ἐν ἀνάγκαις͵ ἐν στενοχωρίαις͵ 6.5 ἐν πληγαῖς͵ ἐν φυλακαῖς͵ ἐν ἀκαταστασίαις͵ ἐν κόποις͵ ἐν ἀγρυπνίαις͵ ἐν νηστείαις͵ 6.6 ἐν ἁγνότητι͵ ἐν γνώσει»

[6] Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:       Work #061 27.125.14  to     Work #061 27.125.20 «Ὁ φόβος Κυρίου ἁγνὸς διαμένων εἰς αἰῶνα αἰῶνος. Ὡς πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ νομικοῦ φόβου τὸ τοιοῦτον· ἐκεῖνος γὰρ κολαστής. Ἡμῶν ἁγνεία ἐστὶν ἁμαρτημάτων ἀποχή. Διὸ καὶ ἁγνὸς εἴρηται ὁ φόβος͵ ὡς ἁγνοὺς ποιῶν· τῷ γὰρ φόβῳ Κυρίου͵ φη σὶν͵ ἐκκλίνει τις ἀπὸ κακοῦ. Αἰώνιος δὲ ὢν ὁ φόβος͵ ἐν οἷς ἂν γένηται καὶ αὐτοὺς αἰωνίους ποιεῖ».

[7] Λογ. ξθ', σ.272

[8] Μ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ:       Work #026 1.6.17  to     Work #026 1.6.24 «φύλασσε τὴν ἁγνείαν καὶ μὴ ἀναβαινέτω εἰς τὴν καρδίαν σου περὶ γυναικὸς ἀλλοτρίας ἢ περὶ πορνείας. Εἰ δέ τις ἐργάζεται τὸ ἔργον τοῦτο τὸ πονηρὸν͵ θάνατον ἑαυτῷ κατεργάζεται. βλέπε οὖν͵ ἀπέχου ἀπὸ τῆς ἐνθυμήσεως ταύτης. ὅπου γὰρ σεμνό της καὶ ἁγνεία κατοικεῖ͵ ἐκεῖ ἀνομία οὐκ ὀφείλει ἀνα βαίνειν· τοῦτο γὰρ κατορθοῦται διὰ πόνου εὐχῆς καὶ ταπεινώσεως».

[9] Jac 3.16.1  to     Jac 3.17.3 «ὅπου γὰρ ζῆλος καὶ ἐριθεία͵ ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα. 3.17 ἡ δὲ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν͵ ἔπειτα εἰρηνική͵ ἐπιεικής͵ εὐπειθής͵ μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν͵ ἀδιάκριτος͵ ἀνυπόκριτος». 

[10] Ἁγ. Ιωάννου  Σιναΐτου : Κλῖμαξ Λόγ. ΙΕ στ.32,33.

π. Σάββας 

http://HristosPanagia3.blogspot.com

«ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΕΛΘΟΥΝ Σ΄ ΕΜΕΝΑ»(MP3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σἀββα στίς 8-07-09.
Πηγή εἰκόνας:
http://t2.gstatic.com

«Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια» (Μέρος Ζ΄ - Τελευταίο). Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη.

Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια
Μέρος ΣΤ΄

Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(άπομαγνητοφωνημένη ομιλία που μπορείτε να ακούσετε εδώ ή εδώ)

Μέρος Α΄  - Μέρος Β΄  - Μέρος Γ΄  - Μέρος Δ΄  - Μέρος Ε΄ -  Μέρος ΣΤ΄

 

Ἐρώτηση:
-    Νά ρωτήσω ;
-    Ναι!
-    Ὑπάρχει μία συγκεκριμένη προσευχή ἤ αὐτό πού νοιώθουμε νά ζητήσουμε;
-    Αὐτό πού σᾶς εἶπα.  Χριστέ μου βοήθησέ μέ, φώτισέ με νά κατανοήσω αὐτά, πού θά διαβάσω, αὐτά, πού θά ἀκούσω.  Φώτισε καί τόν ὁμιλητή νά ὁμιλήσει σωστά. Κάνε νά γίνει τό θέλημά Σου  σέ ὅλα... Ἔτσι ἁπλᾶ νά προσευχηθοῦμε.
-    Καί γιά τά παιδάκια;……..
-    Καί γιά τά  παιδάκια.  Πᾶμε νά κάνουμε μάθημα στό  σχολεῖο.  «Φώτισέ με Χριστέ Μου, τί νά πῶ στά παιδάκια.  Φώτισε καί τά  παιδάκια νά κατανοήσουν αὐτά, πού θά τούς πῶ, νά τά  ἐφαρμόσουν στήν ζωή τους». Ἐννοεῖται ὅτι θά τούς πεῖτε  σωστά πράγματα, γιά νά τά ἐφαρμόσουν...
 Ἀλλά ἄν προσευχηθεῖτε σωστά θά σᾶς φωτίσει ὁ Θεός, ὁπότε θά ὁμιλήσετε τά πρέποντα.
Ἐρώτηση:
-    Κι ἄν κάποια φορά αἰσθάνεσαι ὅτι δέν σέ ἀκούνε. Ὅτι αὐτά, πού λές τούς φαίνονται λίγο ἤ τελείως παράξενα, θά συνεχίσεις ἤ ὄχι;
-    Ἐμεῖς θά συνεχίσουμε. Ἐμεῖς θά τά ποῦμε, ἔστω καί γιά τόν ἕναν.  Μπορεῖ νά τά  ἀκούσει, ἕνας ἀπ΄τους τριάντα, ἔτσι;... Γιά αὐτόν τόν ἕναν, θά τά ποῦμε. Βλέπετε οἱ Ἀπόστολοι πού γύρισαν ὅλο τόν κόσμο...Τούς ἄκουγαν ὅλοι;
Τούς ἄκουγαν. Ἀλλά τούς ὑπάκουαν ὅλοι; Ἐλάχιστοι.

Πῆγε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν Ἀθῆνα, μίλησε στόν Ἄρειο Πάγο. Ἀποτέλεσμα; Ἐλάχιστοι πίστεψαν·
καί ἀπ΄ αὐτούς, πού ἤτανε μορφωμένοι ἐλαχιστότατοι.
Κι ὅμως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πῆγε γιά αὐτούς. Γιά ὅλους πῆγε, ἀλλά δέν τόν πίστεψαν ὅλοι.  Ἀνάμεσά σ’ αὐτούς, πού πίστεψαν ἦταν κι ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης. Μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστός ὅλους τούς καλεῖ ἀλλά, δέν θέλουν ὅλοι. Ἐμεῖς θά πᾶμε γιά αὐτούς πού θέλουνε.  Καί δέν θά πάψουμε νά μιλᾶμε.  «Λάλει καί μή σιωπήσεις»,  δέν  λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ;
Θυμηθεῖτε τήν παραβολή τοῦ σπορέως καί τίς ἐνδεχόμενες περιπτώσεις. Ὁ σπόρος ἔπεσε στήν καλή γῆ, ἔπεσε στἰς πέτρες, στά ἀγκάθια καί στό  δρόμο. Ἀπ΄ τίς τέσσερις περιπτώσεις, ἡ μία καρποφόρησε. Νά τό πάρουμε καί ἀναλογικά, μαθηματικά: τό 25% εἶναι αὐτοί, πού δέχονται ὅ,τι πού λέμε. Ὁπότε νά μήν ἀπογοητεύεστε. Ἀπό τούς ἑκατό δηλαδή, οἱ εἰκοσιπέντε θά τό δεχτοῦνε. Ἤ μᾶλλον τό δέχονται περισσότεροι στήν ἀρχή, ἀλλά μετά δέν καρποφοροῦνε.
Πᾶνε νά καρποφορήσουν, ἀλλά συμβαίνουν διάφορα.  Θυμᾶστε πού ἔλεγε ἐκεῖ ὁ Κύριος: α)Βγαίνουν τ΄ ἀγκάθια, πνίγουν τόν σπόρο ἤ β)Πέφτει ὁ σπόρος σέ ξηρό πετρῶδες ἔδαφος, βγαίνει ὁ ἥλιος καί τό καίει ἤ γ)Πέφτει ὁ σπόρος στήν πατημένη γῆ, ἔρχονται τά πουλιά καί τόν τρῶνε.
 Ἐμεῖς θά κηρύττουμε τό λόγο τοῦ Θεοῦ κι ὅποιος ἔχει καλλιεργημένο τό χωράφι του, θά τόν δέχεται τόν σπόρο καί θά καρποφορεῖ.
  Ἄλλωστε ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι καί ἡ δική μας ἡ παρηγοριά.  Τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ;
 Λέει ὁ Χριστός μας κάπου - γι’ αὐτό θέλω νά διαβάζετε τήν Ἁγία Γραφή, γιά νά παίρνετε κουράγιο καί δύναμη-  ὅτι «ἄν τόν δικό Μου λόγο τόν ἐτήρησαν οἱ ἄνθρωποι καί τόν δικό σας θά τόν τηρήσουν».
Καί πραγματικά κάποιοι τόν δέχτηκαν τόν Χριστό μας καί τόν τήρησαν τόν λόγο Του.  Λέει λοιπόν ὁ Χριστός Μας: Καί ἐσεῖς, πού θά μιλήσετε γιά Μένα, θά σᾶς ἀκούσουν κάποιοι καί θά σᾶς πιστέψουν. Ἐμεῖς γιά αὐτούς τούς κάποιους, θά μποῦμε στόν κόπο νά ὁμιλήσουμε, πρέπει νά ὁμιλήσουμε.
 Εἶναι λάθος αὐτό, πού λένε κάποιοι σήμερα, ὅτι «δέν πρέπει νά μιλᾶς στούς ἀλλόθρησκους γιά τόν Χριστό, διότι εἶναι φανατισμός αὐτό».
Τό νά λές τήν ἀλήθεια εἶναι φανατισμος;  Τό νά πεῖς στούς μουσουλμάνους ὅτι «εἶστε λάθος κύριοι, εἶστε στήν πλάνη, προσκυνᾶτε τόν ἔξω ἀπό ἐδῶ», αὐτό εἶναι φανατισμός;
Θά πρέπει, λένε κάποιοι, νά τόν ἀφήσεις ὅπως εἶναι, νά μήν θέλεις νά  τόν ἀλλάξεις.
Αὐτά εἶναι τά  διδάγματα τῆς νέας ἐποχῆς.  Εἶναι ὅμως τελείως λάθος.  Αὐτό δέν ἔχει ἀγάπη.
Τότε καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι δέν θά ἔπρεπε νά κηρύξουν στούς εἰδωλολάτρες, γιά νά μήν θεωρηθοῦν φανατικοί, γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τίς ἄλλες θρησκεῖες, γιά νά μήν τούς κατηγορήσουν ὡς φανατικούς, ταλιμπάν, μουτζαχεντίν, κολλημένους, μεσαιωνικούς κ.λ.π., γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τήν διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου κ.λ.π.
Τότε ὁ κόσμος δέν θά ἄλλαζε ποτέ. Ἡ εἰρήνη πού εἶναι ὁ  Χριστός δέν θά ἐρχόταν ποτέ μέσα στούς ἀνθρώπους, οὔτε μέσα στίς οἰκογένειες, οὔτε μέσα στίς κοινωνίες. Ἐνῶ τώρα, ὅπου ἐφαρμόζεται ὁ ἀληθινός χριστιανισμός ὑπάρχει καί ἡ ἀληθινή εἰρήνη.
Ὅταν ὁ καρκινοπαθής, γιά παράδειγμα, πάει στό  γιατρό καί ὁ για-τρός τοῦ λέει: «Μιά χαρά εἶσαι, δέν ἔχεις τίποτα.  Νά τρῶς ἀπό ὅλα, νά κοιμᾶσαι...Τό πολύ-πολύ νά παίρνεις καμμιά ἀσπιρινούλα γιά νά μήν πονᾶς καί εἶσαι ἐντάξει».  Τί κάνει;
Τόν ἐμπαίζει, τόν κοροϊδεύει. Ἐνῶ ἔχει καρκίνο τοῦ λέει ὅτι εἶναι ὑγιής. Ἔτσι καί ἐσυ, ἐνῶ ξέρεις ὅτι ὁ ἄλλος εἶναι αἱρετικός, ὅτι εἶναι στήν πλάνη, ὅτι προσκυνάει τόν διάβολο,... μέ τό νά τοῦ λές: «Μιά χαρά εἶσαι καί μεῖνε ὅπως εἶσαι».  Γιατί ἀλλιῶς ἐγώ θά θεωρηθῶ φανατικός ἄν τοῦ πῶ ὅτι εἶναι στήν πλάνη, ε; τότε τί τόν κάνεις αὐτόν τόν ἄνθρωπο;
Τόν ἐμπαίζεις, τόν κοροϊδεύεις καί δέν πρόκειται ποτέ αὐτός νά γίνει ὑγιής.
Ὅπως τώρα, γιά παράδειγμα, πού θά πάει ὁ Πάπας στήν Κύπρο .  Δέν ξέρω ἄν τό γνωρίζετε...
Βγῆκε λοιπόν, ὀρθότατα πράττων, ὁ πατήρ Ἀθανάσιος (Ἐπίσκοπος Λεμεσοῦ) καί εἶπε τό αὐτονόητο: ὅτι ὁ πάπας εἶναι αἱρετικός.
Πέσανε λοιπόν ἐπάνω του ὅλοι οἱ  ψευτοκουλτουριάρηδες  καί ψευτοπνευματικοί ἄνθρωποι. Καί λένε πώ! πώ! τί πράγματα εἶναι αὐτά, αὐτά εἶναι μεσαιωνικά πράγματα, αὐτό δέν ἔχει ἀγάπη καί ἄλλα παρόμοια. Μά ἀκριβῶς αὐτό ἔχει ἀγάπη.  Τό νά πεῖς στόν ἄλλον ὅτι ἔχεις καρκίνο καί πρέπει νά φροντίσεις νά θεραπευτεῖς.  Ὁ Πάπας ἔχει καρκίνο καί οἱ παπικοί καί ὅλοι οἱ ἄλλοι ἑτερόδοξοι καί ἀλλόδοξοι. Μεγάλο καρκίνο, εἶναι αἱρετικοί.  Δηλαδή εἶναι ἐκτός Ἒκκλησίας.  Γιαυτό καί δέν ἔχουν εἰρήνη μέσα τους, οὔτε γύρω τους. Δέν μποροῦν νά μήν ταράζουν καί νά μήν ταράζονται, διότι εἶναι ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτός τοῦ θεανθρώπινου σώματος τοῦ Χριστοῦ.
-Αὐτό πάλι τί σημαίνει;
-Ὅτι δέν μποροῦν νά σωθοῦνε.  Διότι «ἐκτός Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία».  Λοιπόν ὅταν ἐσύ λές: «ὄχι μήν τό λές αὐτό, μήν λές ὅτι ὁ πάπας εἶναι αἱρετικός», τότε τί θά τοῦ πεῖς;
«Ὅτι εἶσαι ἐντάξει!». Ἄρα τόν κοροϊδεύουμε, τόν ἐμπαίζουμε, δέν τόν ἀγαπᾶμε, καταλάβατε; Τόν ἀφήνουμε νά πεθάνει στήν ἄγνοιά του καί στήν πλάνη του μαζί μέ τούς ὁπαδούς του.
Καί ὅμως βλέπετε πόσο διεστραμμένη εἶναι ἡ ἐποχή μας, πού ἔχει βαφτίσει τόν ἐμπαιγμό ἀγάπη.
Λένε: «μήν τοῦ λές, μήν τοῦ λές ὅτι εἶναι αἱρετικός..., ἀγάπη, ἀγάπη».  Μά αὐτή εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀγάπη, νά τοῦ πεῖς ὅτι «εἶσαι ἄρρωστος· νά πᾶς νά θεραπευτεῖς, νά μετανοιώσεις, νά εἰρηνεύσεις ἐσύ καί οἱ ὁπαδοί σου».
 Τώρα ἄν θά τό ἀκούσει ἤ ὄχι, ἐκεῖνος ξέρει. Ἀλλά κάποιοι θά τό ἀκούσουν.  Γιατί ἀπό τους παπικούς, πού εἶναι 1.200.000.000 κάποιοι ἔχουν καλή διάθεση, ἔχουν ὀργωμένο τό χωράφι τους.  Γι΄ αὐτούς πρέπει νά μιλήσουμε καί νά τούς ποῦμε: «κύριοι εἶστε στήν αἵρεση, δέν εἶστε σέ καλό δρόμο, πρέπει νά ἀλλάξετε. Γιά νά ἔλθει ἡ ἀληθινή εἰρήνη μέσα σας, μέσα στίς οἰκογένειές σας καί στίς κοινωνίες σας, πού κινδυνεύουν νά διαλυθοῦν».
 Ὄχι σοῦ λένε οἱ οἰκουμενιστές, οἱ νεοεποχίτες· αὐτό εἶναι φανατικό, δέν πρέπει νά τό λές, ἄφησέ τους ὅπως εἶναι, δέν πρέπει νά ἀλλάξουν.
Καί τά λένε καί «θρησκευόμενοι», δυστυχῶς καί «ὀρθόδοξοι» ἱερωμένοι αὐτά τά  πράγματα.  Δυστυχῶς.
 Εἶναι αὐτό τό πνεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς, τό ὁποῖο πρωτοξεκίνησε καί καλλιεργήθηκε ἀπό ἀποκρυφιστές, μέντιουμ, μάγους καί μάγισσες.  Ἀπό ἐκεῖ ξεκίνησε ἡ νέα ἐποχή, ἄν ἔχετε ὑπ΄ὄψιν σας τήν ἰστορία. Ἀπό μία ὀνόματι Μπλαβατσκυ, κάποια Ἀλίκη Μπέϋλι καί κάποιους ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἦταν μέντιουμ, ὑπηρετοῦσαν τόν Σατανά.
Αὐτοί βαφτίσανε τήν ἀγάπη, τήν πραγματική ἀγάπη, τήν ὀνομάσανε φανατισμό· καί αὐτό πού λέμε θρησκευτικό συγκρητισμό.  (δηλαδή τήν ἀντίληψη ὅτι ὅλες οἱ θρησκείες εἶναι τό ἴδιο) αὐτό τό ὀνομάσανε πρόοδο καί ἀλήθεια. Ἄν εἶναι δυνατόν νά εἶναι αὐτή ἡ ἀλήθεια, ἡ ἀντίληψη ὅτι ὅλες οἱ θρησκείες ὁδηγοῦν στόν ἴδιο Θεό καί ὅλες πιστεύουν στόν ἴδιο Θεό. Αὐτά εἶναι τά  διδάγματα τῆς Νέας Ἐποχῆς (New Age), τοῦ νέου Ἔιτζ.
Λοιπόν, αὐτά σᾶς τά εἶπα μέ ἀφορμή τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα καί τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, τήν ὁποία ἔχουμε καταστρέψει, τήν ἔχουμε κατά-κρεουργήσει, γιαυτό καί δέν ἔχουμε οὔτε εἰρήνη.  Ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια δέν εἶναι ἀγάπη καί δέν φέρνει ποτέ εἰρήνη.  Αὐτό νά τό ξέρετε, νά τό ξεκαθαρίσετε μέσα σας. Δηλαδή ὅταν γιά τόν ἄλλον ξέρεις τήν σωτήρια ἀλήθεια καί δέν τοῦ τή λές, τότε δέν τόν ἀγαπᾶς. Τοῦ στερεῖς ἔτσι τήν θεραπεία, τήν εἰρήνη, τήν σωτηρία.
Ὅπως κάποιοι ξέρουν ὅτι ὁ ἄνθρωπός τους πεθαίνει καί σοῦ λένε μήν τοῦ τό λές.
-Μά πρέπει νά ἐξολογηθεῖ, νά κοινωνήσει.
-Ὄχι μήν τοῦ τό λές, θά τρομάξει.
Καί τόν ἀφήνουν νά πεθάνει ἀνεξομολόγητος καί ἀκοινώνητος, γεμάτος τρόμο, νά τόν πάρει ὁ ἔξω ἀπό δῶ, νά τόν πάει στήν κόλαση κατευθείαν,... γιά νά μήν τρομάξει. Μά τότε εἶναι πού θά τρομάξει καί μάλιστα αἰώνια.
Δυστυχῶς ὅμως ὅλο αὐτό τό θεωροῦν ἀγάπη.
Λοιπόν, ἄλλο... Τά εἴπαμε ὅλα.
Ἐλᾶτε νά κάνουμε προσευχή.
 
Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐλογητός εἶ Χριστέ ὁ Θεός Ἡμῶν, ὁ πανσόφους τούς ἁλιεῖς
ἀναδείξας καταπέμψας αὐτοῖς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί διά αὐτῶν τήν οἰκουμένη σαγηνεύσας φιλάνθρωπε . Δόξα Σοι.
Δι΄εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός Ἡμῶν, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ὁ Θεός μαζί σας παιδιά!

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/08/blog-post_229.html

«Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια» (Μέρος Δ΄).

Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια
Μέρος Δ΄
Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(άπομαγνητοφωνημένη ομιλία που μπορείτε να ακούσετε εδώ ή εδώ)

Μέρος Α΄  - Μέρος Β΄  - Μέρος Γ΄

Λένε πολλές φορές: «Ἀφοῦ οἱ γονεῖς ἦταν τῆς Ἐκκλησίας, πῶς ἔγινε ἔτσι τό παιδί;»

Δυστυχῶς ὅμως σᾶς λέω ὅτι σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις, δέν εἶναι πραγματικά «τῆς Ἐκκλησίας» οἱ γονεῖς, κατά κανόνα.  Δηλαδή εἶναι μόνο ἐξωτερικά.  Πᾶνε τό πολύ-πολύ στήν ἐκκλησία κάθε Κυριακή καί αὐτό βεβαίως δέν εἶναι καθόλου ἐπαρκές γιά τήν σωστή ἀγωγή τῶν παιδιῶν.
Τό θέμα εἶναι καί πῶς πᾶς στήν ἐκκλησία; Μέ τί φρόνημα; Ἀγαπᾶς τόν Χριστό; ἤ ἁπλῶς πᾶς ἀπό μιά συνήθεια, ἀπό μιά ψυχολογική ἀνάγκη. Ὅπως, ἄς ποῦμε, κάποιος ἔχει συνηθίσει νά πηγαίνει στό  κυνήγι κάθε Κυριακή πρωί καί ἄν μία φορά δέν πάει, τότε δέν αἰσθάνεται καλά μέσα του. Τοῦ ἔχει δημιουργηθεῖ μία ψυχολογική ἀνάγκη. Ἔτσι καί ὁ ἄλλος ἔχει μάθει νά πηγαίνει στήν Ἐκκλησία.
  -Ἀλλά φτάνει αὐτό;
  -Δέν φτάνει.
Τούς λένε «τῆς Ἐκκλησίας», ἀλλά δέν εἶναι.  «Τῆς Ἐκκλησίας» εἶσαι ὅταν ἔχεις ζωντανή σχέση μέ τόν Χριστό ἤ γιά νά σᾶς τό πῶ καί πιό σωστά: Ὅταν ὁ Χριστός ζεῖ μέσα σου καί σύ μέσα Του. Τότε εἶσαι «τῆς Ἐκκλησίας». Τότε καί τά  παιδιά πολύ δύσκολα θά παραστρατήσουν.
 

Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου μιά οἰκογένεια, εὐλογημένη πολύ, καί τά  παιδιά στήν ἐφηβεία, δεκατέσσερα- δεκαέξι χρονῶν. Μοῦ λέει ὁ πατέρας: « Πάτερ δόξα τῷ Θεῷ, δέν ἔχουμε προβλήματα, καθόλου». Ἐνῶ ξέρετε τί γίνεται, πόσο εὔκολα τά  παιδιά ἀπ΄ αὐτήν τήν ἡλικία κάνουν ἐλεύθερες σχέσεις, ὁλοκληρωμένες σχέσεις (ὁλοκληρωμένη πορνεία δηλαδή) καί ἕνα σωρό τέτοια πράγματα.
  

-Γιατί ἐδῶ τά παιδιά δέν παρουσιάζουν τέτοια συμπεριφορά προβληματική καί ἁμαρτωλή; 

 -Διότι οἱ γονείς αὐτῶν τῶν καλῶν παιδιῶν, πού σᾶς ἀνέφερα, εἶναι μέ τόν Θεό, εἶναι δοσμένοι δηλαδή ὁλοκληρωτικά στόν Θεό. Ἔχουν μιά ζωντανή σχέση μέ τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία Του.
Δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει κακός, λέει ὁ Ἱερός ὁ Χρυσόστομος, αὐτός, πού ἀπό τήν ἀρχή ἀπήλαυσε πολύ ἐπιμέλεια καί φροντίδα· αὐτός πού ἔτυχε σωστῆς ἀγωγῆς ἀπό τήν στιγμή τῆς συλλήψεώς του στήν μήτρα τῆς μητέρας του.
 

-Γιατί εἶναι αὐτό μία μεγάλη ἀλήθεια;

 

-Διότι ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, δέν εἶναι μές τήν φύση μας. Οἱ διάφορες ἁμαρτωλές προκλήσεις ἀπό τήν κοινωνία, δέν μποροῦν νά νικήσουν μιά σωστή καί  ἐπιμελημένη φροντίδα-ἀγωγή, ὅπως εἶναι αὐτή πού προσφέρουν οἱ Χριστιανοί γονεῖς· οἱ πραγματικά Χριστιανοί γονεῖς.
Ἡ ἁμαρτία, ὅσο δυνατή κι ἄν εἶναι στήν κοινωνία σήμερα, (γιά τήν ὁποία κοινωνία λέμε λανθασμένα, ὅτι αὐτή εἶναι, πού διαστρέφει τά  παιδιά) ὡστόσο δέν εἶναι τόσο δυνατή, (ὅσο διεστραμμένη καί ἄν εἶναι ἡ κοινωνία) ὥστε νά μπορέσει νά ἐξουδετερώσει αὐτήν τήν ἐπιμελημένη ὀρθόδοξη ἀγωγή, πού θά δοθεῖ ἀπό τους σωστούς χριστιανούς γονεῖς.
    Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι τό παιδί γιά νά βγεῖ στήν κοινωνία θά πρέπει νά περάσουνε πέντε χρόνια τουλάχιστον. Μέχρι τότε ἔχει ζήσει κυρίως μόνο μέ τούς γονεῖς του.  Σύν τούς ἑννιά μῆνες πού ἤτανε μέσα στήν κοιλιά τῆς μητέρας του. Αὐτό ἐπίσης τό ξεχνᾶμε, ἄν καί εἶναι ὁ πιό καθοριστικός χρόνος γιά τήν μετέπειτα ζωή μας (οἱ ἐννέα μῆνες τῆς ἐνδομήτριας ζωῆς καί τό πῶς ἔζησε ἡ μητέρα σ’ ἐκείνη τήν χρονική περίοδο).
Ὅταν ὅλα αὐτά τά  χρόνια (τά 5 πρῶτα χρόνια), τό παιδί ἔχει πάρει πολλά καί ἰσχυρά ἀντισώματα ἐναντίον τοῦ κακοῦ,  μετά δέν θά τό ἐπηρεάσει ἡ κοινωνία. Τό ἀντίθετο, θά ἔλεγα, ὅτι τό ἴδιο θά ἐπηρεάσει θετικά τήν κοινωνία, κι ἄς εἶναι ἀκόμη μικρό παιδάκι.
Βεβαίως ὅμως αὐτό δέν γίνεται μαγικά, αὐτόματα καί πάντα. Δηλαδή τό θρησκευτικό ποιόν τῶν γονέων, το τί εἶναι οἱ γονεῖς δέν σημαίνει ὅτι θά προσδιορίσει ἁπόλυτα καί τό τί θά εἶναι τά  παιδιά.
 

-Γιατί;
 

-Γιατί ὑπάρχει καί ὁ παράγοντας, πού λέγεται ἐλευθερία τῶν παιδιῶν. Μπορεῖ μέν νά γίνουν ὅλα αὐτά πού εἴπαμε.  Νά δοθοῦν σωστές κατευθύνσεις ἀπ΄τους γονεῖς.  Νά εἶναι πραγματικά χριστιανοί οἱ γονεῖς.  Νά εἶναι «ζωντανοί» πνευματικά, σύμφωνοι μέ τήν Ἐκκλησία, καί ὅμως τό παιδί νά μήν ἀκολουθήσει.  Διότι δέν θέλει. Καί ὁ Θεός τό ἀφήνει νά μήν θέλει. Δέν ἀναγκάζει ὁ Θεός κανέναν νά Τόν ἀκολουθήσει.
Ἀκόμα καί σ’ αὐτούς τους μαθητές Του, τί τούς εἶπε θυμᾶστε; «Μῆπως θέλετε καί ἐσεῖς νά φύγετε»;
Τούς τό εἶπε σ’ ἐκείνη τήν περίπτωση πού φύγανε ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀκροατές διότι δέν ἄντεξαν τό κήρυγμα· τούς φάνηκε πολύ σκληρό...Καί ὁ Χριστός  λέει στούς Ἀποστόλους:
 

-Μήπως θέλετε καί ἐσεῖς νά φύγετε;
Δέν ἔχει πρόβλημα ὁ Θεός, ὁ Χριστός μέ τούς πολλούς ἤ μέ τούς λίγους, μέ τόν ἀριθμό. Ὁ Χριστός μᾶς θέλει ὅλους, ἀλλά δέν ἀναγκάζει κανέναν, νά μένει κοντά Του, καταπιέζοντάς τον.
Μόνο ὅταν τά  παιδιά μιμηθοῦν ἐλεύθερα τό ὑπόδειγμα τῶν γονέων τους, μποροῦν νά ὠφεληθοῦν ἀπό τήν ἀρετή τους. Ἐδῶ, αὐτό εἶναι τό πολύ σημαντικό μήνυμα: νά μήν καταπιέζουμε τά  παιδιά.
Καί ἐσεῖς τό λέτε πολλές φορές: «δέν θέλω καταπίεση».  Καί εἶναι σωστό.  Γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄντως ἄνθρωπος, ὅταν εἶναι ἐλεύθερος. Ἐκεῖνο πού τόν χαρακτηρίζει εἶναι ἡ ἐλευθερία. Ἡ ἐλευθερία καί ὁ νοῦς, εἶναι αὐτά, πού μᾶς ξεχωρίζουν ἀπό τά  ζῶα, τά  ὁποῖα δέν ἔχουν οὔτε ἐλευθερία (αὐτεξούσιο), οὔτε νοῦ. Ἔχουνε μόνο ἔνστικτο.
Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τό αὐτεξούσιο, αὐτό τό μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι κάνει πρέπει νά τό κάνει μέ ἐλευθερία.  Ἀλλιῶς μετά ἀντιδράει.  Μπορεῖ νά μήν ἀντιδράσει ἀμέσως, ἀλλά ἄν τώρα κάνει κάτι ἀναγκαστικά, ἀργότερα θά δημιουργηθεῖ μία ἀντίδραση μέσα του.
Λέει, πολύ χαρακτηριστικά ὁ πατήρ Πορφύριος, ὅτι αὐτό συμβαίνει μέ τά παιδιά, πού προέρχονται ἀπό λεγόμενες χριστιανικές οἰκογένειες. Αὐτοί οἱ γονεῖς δέν ἤξεραν πῶς νά ἀναθρέψουν σωστά τά  παιδιά, σεβόμενοι τό αὐτεξούσιο τους, γιαυτό καί τά  καταπίεσαν.  Ὅταν μεγάλωσαν τά  παιδιά αὐτά, τότε τά πέταξαν ὅλα τά  «καλά» διδάγματα τῶν γονέων τους. Σταμάτησαν νά πηγαίνουν στήν Ἐκκλησία καί νά κάνουν ὅ,τι ἔκαναν ἀπό τά «θρησκευτικά τους καθήκοντα», διότι μέχρι τότε τά ἔκαναν ὅλα ἐξωτερικά, χωρίς τήν θέλησή τους, ἐξαναγκασμένα ἀπό τούς γονεῖς.
 Ἡ μεγάλη τέχνη τώρα πιά εἶναι;  Νά βοηθήσεις τό παιδί νά πειστεῖ, ὥστε ἐλεύθερα νά κάνει τό καλό.  Αὐτο εἶναι τό ζητούμενο καί ἡ δυσκολία:
«Πῶς θά πείσεις τό παιδάκι νά πάει στήν ἐκκλησία». Νά τό θέλει ἀπό μόνο του νά πάει. Ὄχι νά τό καταπιέζεις: «Ὁπωσδήποτε πρέπει νά πᾶς».
  Πρέπει νά τοῦ ἐξηγήσεις τί σημαίνει Ἐκκλησία. Ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι ἡ ζωή μας, ἡ τροφή μας, τό φαγητό τῆς ψυχῆ μας· ὁ Χριστός Μας, εἶναι τό Πᾶν. Χωρίς Αὐτόν δέν ζοῦμε, δέν ὑπάρχουμε, δέν ἔχουμε χαρά, δέν ἔχουμε ἐλπίδα, δέν ἔχουμε τίποτε καί δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτε. Πρέπει νά καταλάβει ἡ ψυχούλα του ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ζήσει χωρίς τόν Χριστό, χωρίς τήν Θεία Χάρη, πού πηγάζει ἀπό τήν Θεία Λειτουργία.
Αὐτά πρέπει νά τά διδάξει, νά τά ἐμπνεύσει ὁ γονιός στό παιδί· καί ἡ διδαχή βεβαίως θέλει χρόνο, θέλει καί πνεῦμα, θέλει ζωτικότητα.  Θέλει ἐνέργεια νά καταναλώσεις γιά νά τό δώσεις αὐτό στό  παιδί νά τό καταλάβει, θέλει προπάντων πολύ προσευχή καί φυσικά πρῶτα νά τό ἔχεις βιώσει ἐσύ αὐτό πού διδάσκεις...
Ὅταν τό καταλάβει τό παιδί καί τό κάνει ἐλεύθερα, μετά δέν θά τ’ ἀφήσει ποτέ στήν ζωή του. Ποτέ δέν θά ἀφήσει πιά τήν Ἐκκλησία.
Πολλοί γονεῖς μοῦ λένε:«Πήγαινε τό παιδί μου πάτερ, μέχρι τά δεκαοχτώ, μετά σταμάτησε. Οὔτε Ἐκκλησία, οὔτε ἐξομολόγηση οὔτε τίποτα».
 

-Γιατί; Γιατί δέν εἶχε πειστεῖ, γιά τό ἀπαραίτητο τοῦ πράγματος. Πηγαινέ ἀναγκαστικά, διότι δέν μποροῦσε νά κάνει διαφορετικά.
Μόνο ὅταν τά  παιδιά μιμηθοῦν ἐλεύθερα τό ὑπόδειγμα τῶν γονέων τους, μποροῦν νά ὠφεληθοῦν ἀπό τήν ἀρετή τους.
Πολλές φορές οἱ γονεῖς θέλουν νά κάνουν τά  παιδιά φωτο-αντίγραφά τους. Καί τά πιέζουνε νά μιμηθοῦνε τή δική τους συμπεριφορά. Θέλουν νά τά κάνουνε φωτοκόπιες τους. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι σωστό. Θά πρέπει τό παιδί νά βλέπει τήν ἀρετή στό πρόσωπο τοῦ πατέρα καί τῆς μητέρας καί νά τά ἀντιγράφει ἐλεύθερα. Νά μιμηθεῖ ἐλεύθερα τήν ἀρετή, πού βλέπει καί ὄχι ἀναγκαστικά.
Ἔλεγε ὁ πατήρ Πορφύριος σχετικά μέ τό πῶς θά παρακινήσει ὁ γονιός τά  παιδιά γιά νά πᾶνε στήν Ἐκκλησία: «Θά ξυπνήσει τό πρωί ὁ πατέρας καί θά πεῖ: παιδιά ἐγώ πάω στήν Ἐκκλησία.  Ὅποτε θέλετε καί ἐσεῖς ἐλᾶτε».
Βέβαια ἐδῶ θέλει μία διάκριση:
 

-Σέ ποιά ἡλικία θά τό πεῖς αὐτό;
 

-Στά μωρά καί στά πολύ μικρά παιδιά βεβαίως, δέν μπορεῖς νά τό πεῖς. Ἐκεῖνα θά τά πάρεις μαζί σου. 

 

Ἀπό κάποια ἡλικία καί μετά, στούς ἐφήβους γιά παράδειγμα καί στούς μεγαλύτερους θά πρέπει νά ὀμιλήσεις ἔτσι.  Τότε πού ἀρχίζει καί ξυπνάει τό αἴτημα γιά  ἐλευθερία καί αὐτονόμηση, θά πρέπει νά μιλήσουμε μέ τόν τρόπο πού διδάσκει ὁ π. Πορφύριος. Πρίν ἀπό αὐτή τήν ἡλικία θά πρέπει ὁ γονιός νά «ἐπιβάλλει», πάλι μέ τόν γλυκό τρόπο καί τήν πειθώ, τόν Ἐκκλησιασμό καί τά τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Γιατί τό μικρό παιδάκι εἶναι ἀκόμα σάν τό δεντράκι τό νεοφύτευτο, τό ὁποῖο χρειάζεται ἕνα στήριγμα, ἀπαιτεῖ καί λίγο δέσιμο, καί λίγο περιορισμό, γιά νά μήν τό σπάσει ὁ ἀέρας.  Μετά ὅμως θά πρέπει νά τό ἐλευθερώσεις, νά τό ἀφήσεις νά προχωρήσει ἄνετα, ἐλεύθερα, πρός τά πάνω, πρός τόν Θεό.
    Ἡ συγγένεια τοῦ αἵματος δέν συνεπάγεται καί ταυτότητα συμπεριφορᾶς  ἀπό τούς φορεῖς του. Τό γεγονός ὅτι ἔχουνε τό ἴδιο αἷμα, τά παιδιά μέ τους γονεῖς, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι θά ἔχουν καί τήν ἴδια συμπεριφορά. Ὑπάρχει ἐκτός ἀπό τό σῶμα καί ὁ παράγοντας ψυχή, προσωπική βούληση, αὐτεξούσιο, προσωπική ἐλευθερία. Θά πρέπει αὐτή ἡ ψυχή, ὁ ὅλος ἄνθρωπος νά καλλιεργηθεῖ, νά «παιδαγωγηθεῖ εἰς Χριστόν». Ἄν ὁ ἄνθρωπος δέν παιδαγωγηθεῖ, θά βλαστήσει τήν κακία καί θά ὑποταχθεῖ στίς κακές ροπές καί κλίσεις, πού κληρονομεῖ λόγῳ τῆς προπατορικῆς καί τῶν πολλῶν μεταπατορικῶν ἁμαρτιῶν τῶν προγόνων του.
  Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική ἀγωγή τῶν παιδιῶν, ἑπομένως, ὄχι μόνο δέν ἐμφανίζεται ὡς ἀντίθετη ἤ ξένη πρός τίς φυσικές καταβολές τοῦ παιδιοῦ, ἀλλά ἀποτελεῖ κατ΄ ἐξοχήν θετική ἐνέργεια, πού ἀνταποκρίνεται στό βαθύτερο εἶναι τοῦ παιδιοῦ καί στόν προορισμό του: τό «καθ’ ὁμοίωσιν».  Γι΄ αὐτό ἡ ἀγωγή θεωρεῖται ἀναγκαία πράξη προκειμένου τό παιδί νά καλλιεργηθεῖ, νά ἀναπτυχθεῖ, νά καρποφορήσει τήν ἀρετή καί νά ἐπιτύχει τήν θέωση πού εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς του καί τῆς ζωῆς ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «κεκελευσμένος θεός», εἶναι δηλ. προορισμένος νά γίνει κατά χάριν Θεός.
  Ἡ ἀρετή εἶναι τό φυσικό μας.  Εἶναι τό νορμάλ. Ὅταν λοιπόν, οἱ γονεῖς βοηθοῦν τό παιδί στό νά πράξει τήν ἀρετή, στό νά πραγματώσει τήν ἀρετή καί ἐν τέλει τήν θέωση, κάνουν αὐτό πού εἶναι σύμφωνο μέ τήν φύση του καί μέ τόν προορισμό του.
Δέν κάνουν κάτι ἀντίθετο, ὅπως λένε κάποιοι ἐξυπνάκηδες: «Ἄφησε το παιδί ἐλεύθερο μή τοῦ λές τίποτα». Εἶναι λάθος αὐτό. Θά πρέπει νά τοῦ πεῖς αὐτά τά  ὁποῖα εἶναι σύμφωνα μέ τήν φύση μας,  μέ τό «κατ’ εἰκόνα», πού ἔχουμε μέσα μας καί τό «καθ’ ὁμοίωσιν», πού πρέπει νά ἐπιτύχουμε.
Ἡ ἀληθινή μας φύση εἶναι ἡ ἀρετή, ἡ ὁμοίωσή μας μέ τό πρωτότυπο, τόν Χριστό.
Τό νορμάλ εἶναι νά εἴμαστε ἐνάρετοι.  Δηλαδή νά εἴμαστε ἁγνοί, νά εἴμαστε ταπεινοί, νά εἴμαστε συγχωρητικοί, νά εἴμαστε ἀγαπητικοί.  Νά μήν βλέπουμε τόν ἄλλο σάν ἐχθρό, ἀλλά σάν ἀδελφό. Νά τόν ἀντιμετωπίζουμε ὄχι σάν ἀνταγωνιστή, ἀλλά σάν ἕναν συμπορευτή στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.  Αὐτό εἶναι τό νορμάλ.
Αὐτό θά πρέπει νά τό πεῖ ὁ γονιός στό  παιδί, νά τό διδάξει. «Αὐτό εἶναι τό φυσικό σου παιδί μου καί ἔτσι πρέπει νά πορευθεῖς».  Αὐτό δέν εἶναι καταπίεση- προσέξτε.
Ἐδῶ εἶναι τό θεμέλιο τῆς ἀγωγῆς: νά διδάξουμε στό παιδί τί εἶναι ὁ Θεός, τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πῶς εἴμαστε φτιαγμένοι, ποιός εἶναι ὁ προορισμός μας, γιατί ὑπάρχουμε, πῶς πρέπει νά βλέπουμε τούς ἄλλους.
Εἶναι ἔλλειψη ἀγάπης τό νά μην κάνουμε καμμιά ἀγωγή. Κάποιοι δυστυχῶς ἐν ὀνόματι τῆς κακῆς ἐλευθερίας, τό ὑποστηρίζουν λέγοντας:
-Ἄφησε τό παιδί νά ἐκφραστεῖ ἐλεύθερα καί μήν τοῦ λές τίποτα.
Ἀρχίζουν τότε τά παιδιά νά κάνουν ὅλα τά διεστραμένα καί τά  διαβολικά. Ὅ,τι τά «φωτίσει» ἤ μᾶλλον ὅ,τι τά  σκοτίσει ὁ ἔξω ἀπό ἐδῶ. Καί σοῦ λένε οἱ «μοντέρνοι παιδαγωγοί»: «Ἄφησέ τό, τό παιδί, ἔτσι μαθαίνει».
 Θά πρέπει νά χτυπήσει τό κεφάλι του, νά κινδυνεύει νά βγάλει τό μάτι του... γιά νά μάθει τί; Ὅτι δέν ἔπρεπε νά κάνει αὐτά πού ἔκανε.
Ὄχι αὐτό δέν εἶναι σωστό.  Θά πρέπει νά τό βοηθήσεις τό παιδί, νά τό προφυλάξεις, νά τό περιορίσεις λίγο, νά τοῦ πεῖς ποιό εἶναι τό νορμάλ, ποιό εἶναι τό φυσιολογικό, ποιά εἶναι ἡ Χριστοφυσιολογία του.

συνεχίζεται ...

«Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια» (Μέρος Γ΄).

Ἡ εἰρήνη στήν οἰκογένεια
Μέρος Γ΄
Ὁμιλίες μέ τον ἱερομόναχο Πατέρα Σάββα Ἁγιορείτη

(άπομαγνητοφωνημένη ομιλία που μπορείτε να ακούσετε εδώ ή εδώ)

Μέρος Α΄  - Μέρος Β΄

Τότε ξέρετε τί ὅμορφα τακτοποιοῦνται ὅλα; Πολλές φορές μάλιστα αὐτό, πού σέ εἶχε πικράνει, βλέπεις μετά ὅτι ἦταν ἕνα τίποτα καί ἔφταιγες ἐσύ, δέν ἔφταιγε ὁ ἄλλος. Ὁ ἄλλος μπορεῖ νά ἐνήργησε ἀπό μιά ἁπλότητα, μιά ἀφέλεια, μιά παιδικότητα καί ἐσύ τό πῆρες τελείως ἀνάποδα, γιατί εἶσαι ἐσύ διεστραμμένος. Ἐσύ δέν σκέφτεσαι σωστά· ἔχεις καί πολύ φαντασία καί φτιάχνεις πολλά καί διάφορα σενάρια, ἐνῶ οὐσιαστικά δέν συμβαίνει τίποτα.
Ἄν ὅμως εἶχες τήν ἁπλότητα νά τοῦ πεῖς ἀμέσως, ἰδιαιτέρως, μέ ἡρεμία τήν στενοχώρια σου, τότε θά σοῦ ἔλεγε καί ὁ ἄλλος τί πραγματικά συμβαίνει, ὁπότε μετά θά ἀποφευγόταν, ἐξ ἀρχῆς, ἡ δύσκολη κατάσταση τῆς ψυχρότητας καί δυσαρέσκειας.
 Συμβαίνει δυστυχῶς αὐτή ἡ ἀπομάκρυνση καί δυσαρέσκεια νά «τραβάει» γιά πολύ καιρό.  Τά θέματα αὐτά θά πρέπει ἀμέσως νά τακτοποιοῦνται.
Γι’ αὐτό καί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ:«Μή ἐπιδυέτῳ ὁ ἥλιος ἐπί τῷ παροργισμῷ ἡμῶν», «νά μήν δύει  ὁ ἥλιος καί ἐσεῖς εἴσαστε ἀκόμη ὀργισμένοι». Δηλαδή «Νά μήν ἔχετε μέσα σας κάτι, ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Θά πρέπει νά τό φροντίσετε νά τό τακτοποιήσετε τό ἀργότερο  πρίν δύσει ὁ ἥλιος. Καί βεβαίως θά πρέπει νά ἔχετε  τήν καλοσύνη καί τήν ἁπλότητα νά δεχθεῖτε τήν ἐξήγηση πού θά σᾶς πεῖ ὁ ἄλλος».

Γιατί βεβαίως μπορεῖ νά τοῦ πεῖς:
  - Γιατί τό ἔκανες αὐτό;
Ἐκεῖνος τότε θά σοῦ πεῖ τήν ἀπάντηση καί ἐσύ εἶναι ἐνδεχόμενο, ἄν δέν ἔχεις καλή διάθεση μέσα σου, νά σκεφτεῖς: «μπά.... ψέμματα μοῦ λέει».
Τότε βέβαια δέν γίνεται τίποτα. Τότε τόν κατακρίνεις μέσα σου. Τότε δέν τόν ἀγαπᾶς- ἀφοῦ σκέφτεσαι ὅτι ὁ ἄλλος σοῦ λέει ψέματα. «Ἡ ἀγάπη οὐ λογίζεται τό κακό».  Θά πρέπει νά ἔχεις τήν ἁπλότητα νά δεχτεῖς τήν ἐξήγηση πού θα σοῦ δώσει ὁ ἄλλος καί νά εἰρηνεύσεις.
Λέει πολύ ὡραῖα στό  Γεροντικό:
Κάνει κάποιος ἕνα λάθος, τό βλέπεις ἐσύ καί πᾶς καί τοῦ λές: «Γιατί τό ἔκανες αὐτό;»  Καί σοῦ λέει: «Ὄχι δέν τό ΄κανα».
Τί πρέπει νά κάνεις ἐσύ μετά; Δέν πρέπει νά τοῦ πεῖς: «Ὄχι το΄κανες ἀφοῦ σέ εἶδα». Ἀντίθετα θά πρέπει νά τό δεχτεῖς, ὅπως σοῦ τό λέει.  Νά μήν ἐπιμείνεις. Γιατί μπορεῖ νά κάνεις ἐσύ λάθος.
Ἀκόμη καί στά μάτια σου νά μήν ἐμπιστεύεσαι.  Τό εἶδες σἰγουρα; Πόσες φορές βλέπουμε καί δέν βλέπουμε σωστά.  Νομίζουμε, ὅτι βλέπουμε σωστά.  Θά πρέπει νά ἔχεις τήν ἑτοιμότητα νά δεχτεῖς τόν λόγο τοῦ ἀδελφοῦ σου.  Νά πεῖς ἀφοῦ μοῦ λέει «δέν το’ κανα», πράγματι δέν το’ κανε, ὁπότε κατόπιν εἰρηνεύουμε. Ἐνῶ μέ τό νά ἐπιμείνεις λέγοντας: «το’ κανες, βέβαια το’ κανες καί πρέπει νά τό παραδεχτεῖς, νά βάλεις μυαλό», δέν θά γίνει τίποτα. Οὔτε ἐσύ εἰρηνεύεις καί ἐκεῖνον τόν ταράζεις.
Ἔτσι λοιπόν θά διασφαλίζεται ἡ βαθειά εἰρήνη στήν οἰκογένεια: Ὅταν καί οἱ δυό φροντίζουν νά ἀπομακρύνουν τά  αἴτια τῆς δυσαρέσκειας.
Πολύ εὔκολα, ξέρετε, ὅταν ζοῦμε εἴκοσι τέσσερις ὥρες μαζί, δημιουργοῦνται τέτοια αἴτια δυσαρέσκειας καί ἀπ΄τόν ἕναν καί ἀπ΄ τόν ἄλλον.  Καί ἀπό μιά κουβέντα πού θά πεῖ καί ἀπό μιά συμπεριφορά καί ἀπό ἕνα κοίταγμα καί ἀπό μια κίνηση ἀκόμα.  Καί πρέπει νά ἔχει τήν  ἁπλότητα ὁ ἕνας στόν ἄλλον νά πεῖ: «γιατί το΄κανες αὐτό».
Ἀλλά ἀπ΄τήν ἄλλη, βέβαια, προσέξτε, δέν πρέπει νά γίνουμε  «μυγιάγγιχτοι».  Κάθε στιγμή, δηλαδή, νά πηγαίνει ὁ νοῦς μας στό κακό καί νά ζητᾶμε ἀπό τόν ἄλλον νά ἀπολογηθεῖ.  Θά πρέπει νά μάθουμε νά ξεπερνᾶμε κάποια πράγματα καί νά μήν πηγαίνει ὁ νοῦς μας στό  κακό.
Ἔτσι λοιπόν ὁ ἱερός Πατήρ συνιστᾶ οἱ σύζυγοι,νά μήν παίρνουν κατά γράμμα τίς ἐνδεχόμενες δίκαιες ἤ ἄδικες κατηγορίες, πού ἀπό ἀδυναμία καί ὑποβολή τοῦ πονηροῦ, ἐκτοξεύουν κάποτε ὁ ἕνας στόν ἄλλο.  Προσέξτε καί αὐτό.
Πολλές φορές μάλιστα εἶναι ἄδικη ἡ κατηγορία.  Σοῦ προσάπτει μία κατηγορία ὁ ἄλλος πού δέν ἰσχύει: «Γιατί τό ἔκανες αὐτό;»  Καί ἐσύ δέν το΄ κανεις. Ἔ! Δέν πρέπει νά τό πάρεις καί κατά γράμμα. Ἐντάξει.  Τόν πείραξε ὁ πονηρός τόν ξεγέλασε τοῦ ἔβαλε αὐτήν τήν ἰδέα.
Στό πονηρό θά τά  φορτώσεις καί ὄχι στόν ἀδελφό, στόν σύζυγο. Δέν θά τά παίρνεις κατά γράμμα. Ἐνῶ παράλληλα θά πρέπει καί οἱ ἄνδρες καί οἱ γυναῖκες, προπάντων οἱ ἄνδρες, νά εἶναι ἐπιεικεῖς καί ἥμεροι. Οἱ γυναῖκες ἐπίσης θά πρέπει νά εἶναι εἰρηνικές καί ἀφοσιωμένες στούς ἄνδρες τους. Ἐκτός βεβαίως ἁμαρτίας. Ἀφοσιωμένη στόν ἄνδρα δέν σημαίνει νά τοῦ κάνει τά  ἁμαρτωλά θελήματα. Ὄχι αὐτό δέν εἶναι σωστό.  Νά τόν βοηθήσει σ’ αὐτά, πού εἶναι κατά Θεόν, βεβαίως.  Γιά αὐτό λέει ἐπλάσθηκε καί «βοηθός κατ’ αὐτόν» (γιά τόν Ἀδάμ), ἡ Εὔα.
Ἡ οἰκογένεια παραβάλλεται ἀπό τόν ἱερό Πατέρα Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο, μέ πλοῖο. Ὁ διαπληκτισμός τοῦ ἄντρα με τήν γυναῖκα  μές τήν οἰκογένεια, μοιάζει μέ τόν διαπληκτισμό τοῦ κυβερνήτη μέ τόν πηδαλιοῦχο. Τή στιγμή πού τό πλοῖο θαλασσοδέρνεται...
Ἡ διχόνοια τῶν γονέων ἐπηρεάζει δυσμενῶς ὅλα τά  μέλη τῆς οἰκο¬γένειας. Ὅταν οἱ κυβερνῆτες τῶν πλοίων κάνουν στάση, λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, συμμετέχουν στίς θλιβερές συνέπειες καί οἱ συνταξιδιῶτες. Ὅταν εἶναι τό πλοῖο ἀκυβέρνητο, ἀφοῦ τσακώνεται ὁ καπετάνιος μέ τούς ναῦτες ἤ μέ τόν τιμονιέρη, ἑπόμενο εἶναι νά βυθιστεῖ· καί μαζί μ’ αὐτό νά βυθιστοῦν καί ὅλοι ὅσοι εἶναι μέσα σ’ αὐτό.
Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τήν οἰκογένεια, στήν ὁποία ὑπάρχει διχόνοια ἀνάμεσα στόν ἄντρα καί στήν γυναῖκα. Τά παιδιά τότε, ἐπίσης ταλαιπωροῦνται, καθώς καί ὅλα τά ὑπόλοιπα μέλη τῆς οἰκογένειας.
Γιά αὐτό λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσότστομος, ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε χειρότερο ἀπό τό νά μαλώνει ὁ ἄντρας μέ τήν γυναῖκα. Σκεφτεῖτε ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, πόσο ἀλλοτριωμένη  εἶναι ἡ ἐποχή μας, πού τό θεωρεῖ φυσιολογικό καί νόμιμο νά τσακώνονται οἱ σύζυγοι.
Ἔχουμε δυστυχῶς ἀποδεχθεῖ τήν ἀρρώστια σάν κάτι τό φυσιολογικό.
Τό ἤρεμο οἰκογενειακό περιβάλλον, εἶναι παράγοντας, πού συμβάλει ἀποφασιστικά καί καθοριστικά στό ἀνώτερο πνευματικό καί ἠθικό ποιόν τῶν παιδιῶν. Τά  παιδιά μιμοῦνται τήν ἀρετή τῶν γονέων, ὅταν ἡ ἀρετή αὐτή ἀποτελεῖ τήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τοῦ σπιτιου. Ὅταν ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα τοῦ σπιτιοῦ εἶναι ἁγνή, καθαρή, τά παιδιά εὔκολα «μπαίνουν» σ’ αὐτό τό κλίμα. Μιμοῦνται αὐτό πού ζοῦνε καί αὐτό πού βλέπουνε στούς γονεῖς τους.
«Τότε γάρ» λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος «οἱ τικτόμενοι τῇ τῶν γεγενηκότων ἀρετῇ κατακολουθήσωσι».  «Οἱ τικτόμενοι», τά  παιδιά, θά ἀκολουθήσουν τήν ἀρετή τῶν γονέων τους.
Τό οἰκογενειακό περιβάλλον καί ἰδιαίτερα οἱ γονεῖς ἐπηρέαζουν   βαθύτατα τήν προσωπικότητα τῶν παιδιῶν τους.  Ἐπιδροῦν καθοριστικά στήν μελλοντική πνευματική τους πορεία.
Δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει κακός, ἐκεῖνος πού ἀπό τήν ἀρχή ἀνατράφηκε μέ πολύ ἐπιμέλεια καί ἀπήλαυσε πολύ φροντίδα.

συνεχίζεται ...
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_26.html#more

ΑΡΧΙΣΕ Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ «ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΑ» ΕΘΝΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. 'Παρίες' της κοινωνίας οι χριστιανοί στην Βρετανία

Στήν Ἀγγλία ὡς γνωστόν ἐπικρατεῖ ἡ αἵρεση τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ( Προτεσταντική παραφυάδα). Ὅμως, ἀκόμη καί τά λίγα χριστιανικά στοιχεῖα, πού διασώζουν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, ἐνοχλοῦν καί τούς θέτουν στό στόχαστρο τῆς ἄθεης ἀγγλικῆς κοινωνίας καί πολιτείας. Ὁ ἀρχέκακος ὄφις παλεύει νά ἐξαλείψει κάθε τι, πού θυμίζει τόν Χριστό Μας ἀκόμη καί στίς ἀλλοτριωμένες ἀπό τήν ὀρθοδοξία κοινότητες τῶν Παπικῶν καί Προτεσταντῶν. Ἡ χριστιανική ἠθική, ἡ οἰκογένεια, ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι μερικά ἀπό αὐτά, πού θεωροῦνται κοινωνικά μή ἀποδεκτά καί ἐντός ὀλίγου «political incorrect», ὁπότε ποινικῶς διωκόμενα...

Τελικῶς ὅμως ὁ Χριστός Μας θά νικήσει...Ὅσο καί ἄν τόν ἀπωθοῦν στό περιθώριο...

Διαβᾶστε τό σχετικό ἄρθρο:

'Παρίες' της κοινωνίας οι χριστιανοί στην Βρετανία

Ο παρουσιαστής του BBC και βραβευμένος δημοσιογράφος, Jeremy Vine, ισχυρίζεται ότι οι χριστιανοί στην Βρετανία έχουν γίνει οι ‘παρίες’ της κοινωνίας, καθώς το να είσαι χριστιανός σήμερα στην Βρετανία έχει καταντήσει να θεωρείται «κοινωνικά μη αποδεκτό».

Όπως δηλώνει στην Telegraph, σε ένα άρθρο που συζητήθηκε πολύ, η κοινωνία έχει γίνει υπερβολικά «μη ανεκτική» στην ελευθερία της έκφρασης θρησκευτικών πεποιθήσεων.

"Δεν μπορεί πλέον κάποιος να εκφράσει απόψεις που πριν 30 ή 40 χρόνια ήταν αποδεκτές από όλους", είπε.

"Σήμερα, το να πεις ότι πιστεύεις στον Θεό θεωρείται κοινωνικά απαράδεκτο".

Οι δηλώσεις του απηχούν και τις απόψεις του καρδινάλιου Cormac Murphy-O'Connor, επικεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας στην Αγγλία και στην Ουαλία, ο οποίος λέει ότι η Βρετανία είναι πλέον μια "εχθρική" χώρα για τους θρησκευόμενους ανθρώπους.

Ο Vine, 43 ετών, αν και θρησκευτικά κινείται στον χώρο του Αγγλικανισμού, (Σ.Σ.«επίσημη» θρησκεία στην Αγγλία), λέει ότι πρέπει να το σκεφτεί για να μιλήσει πιο ανοικτά για την πίστη του στον αέρα.

"Το ότι κάτι είναι αλήθεια δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το πεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό πιστεύω.

"Αν θέλω να ‘ανοίξω τα χαρτιά μου’ σχετικά με την πίστη μου και να συζητήσω για αυτή, θα δημιουργηθεί πρόβλημα."

Σε συνέντευξη του στο περιοδικό ‘Reform’, της Ενωμένης Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας (United Reformed Church), ο Vine λέει ότι αναγκασμένος να ξεχωρίζει τις προσωπικές του πεποιθήσεις από το ρόλο του ως παρουσιαστής.

"Ένα από τα πράγματα που πιστεύω και το οποίο μπορεί να ακούγεται περίεργο, είναι ότι ο Χριστός είναι αυτό που είπε ότι ήταν".

"Δεν νομίζω ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό στο πρόγραμμά μου. Είναι σα να υπάρχει ένα τείχος μεταξύ του τι σκέφτομαι και της δουλειάς που κάνω."

Στην πρώτη δημοσκόπηση που έγινε για τους χριστιανούς που εκκλησιάζονται στην Βρετανία, η οποία πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας ‘The Sunday Telegraph’, διαπιστώθηκε ότι χιλιάδες από αυτούς πιστεύουν ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα και βρίσκουν πολλές φορές «κλειστές πόρτες», εξαιτίας της πίστης τους.

Ένας στους πέντε είπε ότι έχει αντιμετωπίσει αντίδραση στο εργασιακό του περιβάλλον, λόγω των πεποιθήσεών του.

Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς αποκάλυψαν ότι έχουν υποστεί κάποιας μορφής δίωξης για τον λόγο ότι είναι χριστιανοί.

Τα ευρήματα της δημοσκόπησης δείχνουν μια αυξανόμενη εχθρότητα έναντι της θρησκείας στη χώρα αυτή, η οποία έχει χαρακτηριστεί από μια σειρά από συγκρούσεις μεταξύ των πιστών και των εργοδοτών τους.

Πολλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου της Υόρκης, Δρ John Sentamu, καλούν τους Χριστιανούς να "ξυπνήσουν" και να αρχίσουν να υπερασπίζονται τις πεποιθήσεις τους, ιδιαίτερα μετά το περιστατικό με την νοσοκόμα Caroline Petrie, (φωτο) η οποία τέθηκε σε διαθεσιμότητα, γιατί τόλμησε να προσευχηθεί για έναν ασθενή!!! (Σ.Σ. Βλέπε

Οι Χριστιανοί δεν έχουν δικαίωμα να προσευχηθούν στη Βρετανία της "διαφορετικότητας"...)

Τα 'νέα ήθη' προειδοποιούν τους πιστούς ότι ο κάθε εργαζόμενος αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της απόλυσης, σε περίπτωση που θα θελήσει να μοιραστεί την πίστη του με τους συναδέλφους του στον χώρο εργασίας.

Στους εργοδότες έχουν δοθεί «συμβουλές» σύμφωνα με μια νέα εκστρατεία, που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση στα πλαίσια της προστασίας της ‘ισότητας’, που λέει ότι οι άνθρωποι που ‘ευαγγελίζουν’ στον χώρο εργασίας τους είναι "εξαιρετικά πιθανό" να κατηγορηθούν για «παρενόχληση».

Οι κατευθυντήριες γραμμές σχεδιάστηκαν από την ‘Βρετανική Ανθρωπιστική Εταιρία’ (‘British Humanist Association’ - BHA), μια αθεϊστική οργάνωση, με τη βοήθεια μιας επιδότησης £ 35.000 από την ‘Επιτροπή για την Ισότητα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα’ (‘Equality and Human Rights Commission’ - EHRC).

Ο Andrew Copson, εκπαιδευτής στην BHA, ισχυρίστηκε ότι κάθε προσπάθεια που κάνει κάποιος για να «αλλάξει» έναν συνάδελφό του, μπορεί να θεωρηθεί «παρενόχληση» σύμφωνα με τους Κανονισμούς του 2003, σχετικά με την ισότητα (στην θρησκεία ή τις πεποιθήσεις) στην εργασία.

"Ο νόμος προστατεύει τους ανθρώπους από το να γίνουν θύματα ‘εκφοβισμού’ ή να αισθανθούν ότι βρίσκονται σε ένα εχθρικό περιβάλλον στο χώρο εργασίας τους’ είπε.

"Όταν κάποιος συστηματικά υπονομεύει τις πεποιθήσεις του άλλου ή προσπαθεί επίμονα να τον ‘αλλάξει’, τον κάνει να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα εχθρικό περιβάλλον."

Ωστόσο, νομικοί εμπειρογνώμονες επιτέθηκαν σε αυτές τις ‘κατευθυντήριες γραμμές’ τις οποίες αποκάλεσαν «ανοησίες», ενώ χριστιανικές οργανώσεις τις καταγγέλλουν ως σκέτη "προπαγάνδα".

Στην δημοσκόπηση οι πιστοί δήλωσαν ότι ήδη αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εργασία τους και 1 στους 10 δήλωσε ότι τον έχουν απορρίψει τα μέλη της ίδιας του της οικογένειας λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων.

Πολλοί επίσης έως 44%, δήλωσαν ότι γελοιοποιηθήκαν από φίλους, γείτονες ή συναδέλφους τους, μόνο και μόνο επειδή είναι χριστιανοί και 19% δήλωσαν ότι τους παραμέρισαν ή τους απομόνωσαν για τον ίδιο λόγο.

Ισχυρίστηκαν επίσης ότι υφίστανται διακρίσεις στην εργασία τους, ενώ 5% είπαν ότι εμποδίστηκε η προαγωγή τους λόγω της πίστης. Ο ίδιος αριθμός είπε ότι έχουν δεχτεί επιπλήξεις και προειδοποιήσεις να μην εξωτερικεύουν το πιστεύω τους μπροστά σε άλλους.

Ο Ed Stourton, ένας από τους συναδέλφους του ο Jeremy Vine στο BBC, είπε ότι θεωρεί ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους ανθρώπους της πίστης είναι ότι παραγκωνίζονται.

Πρόσθεσε: «Είμαι πολύ ευτυχής να πω είμαι Ρωμαιοκαθολικός και αυτό δεν σημαίνει ότι μου ‘έχει στρίψει’ ".

Ο Τόνι Μπλερ το 2007 αποκάλυψε ότι ήταν δεν σε θέση να δηλώσει ανοικτά την πίστη του (Σ.Σ. ο Μπλερ ασπάσθηκε τον καθολικισμό έχοντας "οικουμενιστικές" τάσεις) όταν ο πρωθυπουργός, γιατί φοβόταν ότι οι άνθρωποι θα του κολλούσαν την ταμπέλα του ‘ψώνιου’ ("nutter").

«Είναι δύσκολο, να μιλήσει κάποιος για τη θρησκευτική του πίστη στο πολιτικό μας σύστημα», είπε.

Σε άρθρο της στην dailymail.co.uk η Melanie Phillips (φωτο) αναρωτιέται «Πόσος χρόνος έχει μείνει ακόμα μέχρι ο Χριστιανισμός να θεωρηθεί παράνομος στην Βρετανία;»

Αναφέρεται σε έναν ευαγγελικό χριστιανό, τον Stephen Green, (φωτο), ο οποίος συνελήφθηκε και του απαγγέλθηκε η κατηγορία ότι χρησιμοποιούσε ‘απειλές’ και προσβλητικά λόγια και συμπεριφορά.

Ποια ήταν αυτή η ‘προσβλητική συμπεριφορά’; Το ότι με ειρηνικό τρόπο μοίραζε κάποια φυλλάδια σε μία εκδήλωση ομοφυλόφιλων στο Cardiff.

Και στα φυλλάδια δεν έγραφε τίποτε άλλο παρά εδάφια της Βίβλου, που καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία και μία πρόσκληση ‘φύγε από την οδό της αμαρτίας και θα σωθείς’.

Αλλά για τους ‘κοσμικούς’ ιερείς των ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η μόνη αμαρτία είναι να αποκαλείς την ομοφυλοφιλία ‘αμαρτία’.

Για το κυνήγι κατά των χριστιανών στην Βρετανία βλέπε άρθρα:

- Άρχισε το κυνήγι των χριστιανών χάριν της "ισότητας"

- Χριστιανός απολύθηκε από φιλανθρωπικό ίδρυμα γιατί είπε την γνώμη του για την ομοφυλοφιλία

-Χριστιανή ληξίαρχος απειλήθηκε με απόλυση επειδή αρνήθηκε να τελέσει γάμους ομοφυλοφίλων

- "Επικίνδυνος" ο σταυρός στα σχολεία!

Πηγές:

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/4277439/Christians-are-becoming-social-pariahs-in-Britain-claims-Jeremy-Vine.html

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/5413311/Christians-risk-rejection-and-discrimination-for-their-faith-a-study-claims.html

http://www.dailymail.co.uk/news/article-404052/How-Britain-turning-Christianity-crime.html#ixzz0OTwxtVCo

Πηγή τοῦ ἄρθρου: http://redskywarning.blogspot.com/2009/08/christians-social-pariahs.html