Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Προσευχή στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ »

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ.136-137)

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου

«Προσευχή στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ »

Ὁ Στάρετς Σάββας ἔτρεφε ἰδιαίτερη , μπορεῖ νά πεῖ κανείς, τρυφερή ἀγάπη καί ἀφοσίωση στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί δέν ἔβρισκε λόγια γιά νά ἐκφράσει κατά τήν δική Της ἀγάπη στούς ἀνθρώπους καί τή δική του πρός Αὐτόν.
Κάποιος χριστιανός εἶδε ἕνα θαυμαστό ὅραμα τῶν μονῶν τοῦ παραδείσου πού εἶχαν μιά ἀσύνήθιστη ὀμορφιά. Ἰδιαιτέρως διακρινόταν γιά τήν ὀμορφιά του ἕνα ἀνάκτορο. Ρώτησε:
   -Ποιός κατοικεῖ ἐκεῖ;
   -Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀπάντησαν.
   -Καί πού εἶναι τώρα; Γιατί δέν εἶναι ἐδῶ;
   -Βρίσκεται στή γῆ.... βοηθάει τούς ἀνθρώπους.

Ὁ πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε κατά τήν προσευχή στήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί τήν ὀνόμαζε «Βροντή κατά τῶν δαιμόνων», γιατί δέν ὑπάρχει τίποτε φοβερώτερο γιά τούς δαίμονες ἀπό τήν πα¬ρουσία τῆς Παναγίας.  Αὐτοί δέν μποροῦν νά βλάψουν τόν ἄνθρωπο, ἄν ἐκεῖνος δέν ἐγκαταλείψει τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
  Ὅλη ἡ ζωή τοῦ στάρετς πέρασε κάτω ἀπό τήν προστασία τῆς Παναγίας. Ὁ στάρετς μέσα στό ἱερό πολλές φορές, ὄταν εἶχε ἐλεύθερο χρόνο, συνομιλοῦσε φωναχτά μ’ αὐτήν, ξεχνώντας ὅτι κοντά του βρίσκονταν ἄνθρωποι.  Διηγόταν πῶς προσευχόταν ὁ ἡγούμενος Ἀλέξιος στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ.  Συχνά μιλοῦσε μαζί Της σάν κάποιο κοντινό του ἄνθρωπο!
  -Κι ἐγώ σᾶς ζητῶ ἀγαπημένα μου τέκνα, ἔλεγε, μέ ζῆλο να προσεύχεσθε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε νά παίρνετε τήν εὐλογία της γιά κάθε ἔργο σας.  Καί μήν λησμονεῖτε νά τήν εὐχαριστεῖτε μετά τό τέλος τοῦ ἔργου σας γιά τήν βοήθεια πού σᾶς ἔστειλε.  Σᾶς ζητῶ ἰδιαιτέρως νά κάμετε τό
Θεομητορικό Κανόνα -150 φορές τό «Θεοτόκε Παρθένε»-καί νά διαβάζετε τό «ἀκοίμητο Ψαλτήρι».
Τό θεόπνευστο βιβλίο τοῦ ψαλτηρίου εἶναι γραμμένο ἀπό τόν προφήτη Δαυΐδ μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπό τήν ἀνάγνωση τοῦ Ψαλτηρίου ὑπάρχει μεγάλη ὠφέλεια. Ἕνας εὐσεβής χριτιανός εἶχε θερμή ἐπιθυμία νά διαβάζει τό «Ψαλτήριον», ἀλλά μετά ἀπό ἀμέλεια ὁ ζῆλος του ψυχράθηκε.  Τότε ἐμφανίστηκε στόν ὕπνο του ἡ Παναγία καί τοῦ εἶπε τρυφερά: «Πρέπει, τέκνο μου, νά διαβάζεις τό Ψαλτήρι. Αὐτό εἶναι ἡ ζωή σου».
Κάποτε ὁ π. Σάββας στή βιογραφία τοῦ ἱερομονάχου Παρθενίου βρῆκε ἕνα σημεῖο ὅπου λεγόταν ὅτι εἶχε δεχθεῖ ἕνα λογισμό ἀμφιβολίας γιά τό ἄν ἡ Ὑπεραγία Παρθένος ἦταν ἡ πρώτη μοναχή στή γῆ.  Κοιμήθηκε ἐλαφρά καί βλέπει μέσα ἀπό τήν Πύλη τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου νά ἔρχεται μέ τή συνοδεία μεγάλου πλήθους ἀγγέλων μια μεγαλοπρεπή Μοναχή μέ μοναχικό μανδύα καί ράβδο στά χέρια.  Πλησιάζοντας σ’ αὐτόν τοῦ λέει: «Παρθένιε, ἐγώ εἶμαι μοναχή». Ἐκεῖνος ξύπνησε καί ἀπό τότε ὀνόμαζε τήν Παναγία Ἡγουμένη τῆς Λαύρας.

http://anavaseis.blogspot.com/2010/08/blog-post_9308.html
Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἀγώνας γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον» Μέρος Δ΄ (Τελευταίο)

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου  
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 94 -102 )
 

Ἀγώνας γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον

 Μέρος Α΄ -  Μέρος Β΄  - Μέρος Γ΄

Γιά ὅλη τήν προσφορά του στό λαό ἔγινε στόχος τόσο τῶν «ἡμετέρων» ὅσο καί τῶν «ἔξω». Ἀλλά οἱ ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου δέν τόν ἔβλαπταν. Ἀκόμη πιό πολύ ἐνδυνάμωναν τόν νοῦ του στήν ἄσκηση τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς.
Ἀκολουθώντας τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, «μαστίγωνε τούς πολεμίους μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, γιατί δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερο ὅπλο ἀπό αὐτό στόν οὐρανό καί στή γῆ». Κατά τήν προσευχή του ζητοῦσε ἀπό τό Θεό:
   -Δώρησέ μου, Κύριε, νά εἶμαι ἄγνωστος καί ὑβριζόμενος σέ τοῦτον τόν αἰῶνα.
Ἦταν πάντοτε ἕτοιμος νά ὑπομείνει μέ χαρά κάθε συκοφαντία, κακολογία καί θλίψη. Ἔλεγε ὁ π. Σάββας:
   -Ὅσο κι ἄν εἶναι μαύρη ἡ ζωή τοῦ μοναχοῦ (ἐνν. ἀπό τούς πειρασμούς), πιό μαύρη ἀπό τά ράσα δέν μπορεῖ νά εἶναι!
Ἡ εὑαγγελική ἀγάπη βοηθοῦσε νά τηρεῖται τό φῶς τῆς διακρίσεως καί γι’ αὐτό χαιρόταν σέ ὁποιοδήποτε θλιβερή περίσταση.
Κάποτε τυχαῖα τόν ἔκλειοσαν μιά ὁλόκληρη νύχτα στό σπήλαιο ἀλλά χάρηκε μένοντας ἐκεῖ προσευχόμενος.  Τοῦ ἄρεσε νά ἐπαναλαμβάνει:
  -Ὅσο περισσότερες θλίψεις, τόσο περισσότερη σωτηρία.  Μᾶς κάνουν κάποιοι κακό, ἀλλά ἐμεῖς θά ψάξουμε νά βροῦμε σ’ αὐτούς τό καλό καί νά τούς εὐεργετήσουμε.  Κι ἔτσι μέ τό καλό γρήγορα θά νικήσουμε τό κακό.

Παντοῦ ὁ στάρετς ἔφερνε τήν εἰρήνη καί τήν ἠρεμία.  Σάν ἀληθινός εἰρηνοποιός μέ ὅλες τίς δυνάμεις του προσπαθοῦσε νά φέρει τήν εἰρήνη ἀνάμεσα σ’ ὅσους εἶχαν ἔχθρα μεταξύ τους καί χαιρόταν
εἰλικρινά, ὅταν πετύχαινε νά παύσει τήν ἔχθρα.
  - Δόξα τῷ Θεῷ! Εἰρήνευσαν, ἔλεγε.
Τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα ὁ στάρετς ἦταν ἰδιαίτερα ζωντανός καί εὔθυμος.
«Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ», ἔγραψε μιά πνευματική του θυγατερά, «εἴχαμε τήν εὐτυχία νά βρισκόμαστε κατά τό χρόνο τῆς ἄδειάς μας στό Πσκώφ-Πετσέρσκ τή Μ. Ἑβδομάδα καί τήν Ἑβδομάδα τῆς Διακοαινησίμου. Ὁ π. Σάββας κατά τή Δικαινήσιμο λειτουργοῦσε κάθε μέρα μέ πνευματικη δύναμη μέ τέτοιο φλογερό ἐνθουσιασμό, ὤστε φαινόταν νά ἔχει μιά ἀπεριόριστη χαρά πού γινόταν αἰσθητή ἀπό τόν τόνο τῆς φωνῆς του καί σέ κάθε του κίνηση. Ὡς ἀπάντηση στήν ἁγία χαρά τοῦ στάρετς ὑψωνόταν ἀπό τό βάθος  τῆς καρδιᾶς τῶν πιστῶν ὁ ἐνθουσιασμός τῆς πασχαλινῆς τους χαρᾶς. «Ὅπως στόν Παράδεισο!», ψιθύριζαν οἱ χριστιανοί καί ἔτρεχαν σέ πολλούς δάκρυα κατανύξεως.  Κι ὅταν ὁ μπάτουσκα μέ τό θυμιατό γρήγορα, «ἀγαλλομένῳ ποδί», διέσχιζε τό ναό μέ τόν πασχαλινό χαιρετισμό «Χριστός Ἀνέστη!», τό αἴσθημα εὐλάβειας τῶν πιστῶν ἔφθανε στόν ὕψιστο βαθμό. «Ἀληθῶς Ἀνέστη!», ἀπαντοῦσαν χαρούμενοι οἱ πιστοί.
Νοιώθαμε τέτοια ἀγάπη στίς καρδιές μας, ὥστε ὅλες οἱ κακίες εἶχαν ξεχαστεῖ, ὅλοι ἤθελαν μόνο νά ἀγαποῦν, νά συμπονοῦν καί ἐπιθυμοῦσαν ὅλοι νά εἶναι μέ την Ἀναστάντα Χριστό».

Μᾶς χαροποιοῦσε ὁ μπάτουσκα καί μέ τά πασχαλινά του μηνύματα τά ὁποῖα κάθε χρόνο μοίραζε σ’ ὅσους βρίσκονταν μαζί του στό κοινόβιο τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ἀλλά καί σέ ἄλλα πνευματικά του τέκνα πού τά ἔστειλνε μέ μορφή ἐπιστολῆς.  Φρόντιζε ὥστε ὅλοι νά παρηγορηθοῦν καί γι’ αὐτό ρωτοῦσε τά πνευματικά του τέκνα που ἔκαμαν χρέη γραμματέως.
  -Δέ μοῦ λέτε, μήπως ξεχάσατε νά στείλετε εὐχές στό Καζάν; Στό Ὀβρούτς, στό Σοχούμ μή τυχόν ξεχάσατε νά στείλετε;
  -Ὄχι, πάτερ, σέ ὅλους στείλαμε.
Καί ὁ στάρετς χαιρόταν, ἀλλά πικραινόταν, ἄν ξεχνοῦσαν κάποιον.  Τότε τούς ἔλεγε:
  -Στεῖλτε σήμερα.  Κάλλιο ἀργά παρά ποτέ!
Ὅταν ὁ μπάτουσκα μοίραζε πασχαλινά αὐγά στό δρόμο, καθώς ἔβγαινε ἀπό τό ναό, ὁ λαός τόν ἔσπρωχνε ἀπ’ ὅλες τίς μεριές καί μέ κόπο ἄνοιγε δρόμο ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν πιστῶν πρός τό κελλί του, παρηγορώντας καί εὐλογώντας ὅλους.

Κατά τή διδασκαλία του ἔλεγε:
 -Κάμετε περισσότερα ἀγαθά ἔργα.  Τά ἀγαθά ἔργα εἶναι πολυτιμότερα ἀπό χίλιες μετάνοιες! 

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα
 http://anavaseis.blogspot.com/2010/08/blog-post_01.html

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἀγώνας γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον» Μέρος Β΄

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου  
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 94 -102 )

Ἀγώνας γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον

 Μέρος Α΄

Στόν π. Σάββα ἄρεσε περισσότερο νά ὁμιλεῖ γία τή χαρά πού δίνει ἡ άγάπη τοῦ Χριστοῦ παρά γιά τή φρίκη τῶν βασάνων καί τῶν τιμωριῶν.  Ποτέ δέν ἀπειλοῦσε καί δέν κατηγοροῦσε κανένα γιά τίς ἁμαρτίες του.  Μόνο παρακαλοῦσε:
-Νά φοβᾶσθε μή τυχόν λυπήσετε τό Θεό καί τόν παροργίσετε.
Ὅπως καί ὁ Ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, δέν τοῦ ἄρεσε νά ἐπιπλήττει κάποιον γιά τά ἐλαττώματά του.  Μόνο τοῦ ἀποκάλυπτε τίς φρικτές συνέπειες ἤ κάποτε σέ ἀκραῖες περιπτώσεις μποροῦσε νά στηλιτεύσει αὐστηρά κάποιον.  Τότε τοῦ μιλοῦσε ἀνοιχτά καί τόν προειδοποιοῦσε:

-Ἐάν μείνετε στά πάθη καί τίς κακίες σας, θά καταστραφεῖτε.
Μετά ἀπ΄αὐτό ζητοῦσε συγγνώμη γιά τήν ἀποτομία καί τήν αὐστηρότητά του καί πρόσθετε:

-Ἄν σωπάσω, τότε ἐσεῖς δέ θά γνωρίσετε τά λάθη σας καί δέ θά διορθωθεῖτε.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ στάρετς κατά τή διάρκεια ὁλόκληρης τῆς ζωῆς του ἦταν ἡ ἁπλότητα. Ἁπλότητα τῶν αἰσθημάτων, ἁπλότητα συμπεριφορᾶς τῶν λόγων καί τῶν σκέψεων.  Τέτοια ἁπλόητητα σημαίνει ἀθωότητα ψυχῆς. Ὁ μπάτουσκα μέ θαυμαστό τρόπο συνδύαζε στά λόγια καί τίς ἐνέργειές του τό βάθος τῆς σοφίας τῶν γερόντων μέ τήν παιδική ἁπλότητα. Ἔλεγε συχνά:
-Ζῆσε ἁπλά, ἀγαπῆστε τήν ἁπλότητα. Ὅπου ὑπάρχει ἁπλότηα, ἐκεῖ ὐπάρχει πλῆθος Ἀγγέλων, ὅπου ὑπάρχουν μπερδέματα ἐκεῖ οὔτε ἕνας! Ἄν ζοῦμε σάν μικρά παιδιά, τότε ἠ χάρη τοῦ Θεοῦ θά παραμείνει στήν ψυχή μας.
Ὁ στάρετς παρηγοροῦσε καί ἀνέπαυσε τούς θλιβομένους καί φορτωμένους μέ πίκρες καί βάσανα μέ τίς νουθεσίες καί τίς προσευχές του.  Στ’ ἀλήθεια, πόσο βοηθεῖ ἡ προσευχή τοῦ δικαίου! Ἡ προσευχή
του στάρετς ἦταν δραστική, γεμάτη παρρησία. Ἀπ’ αὐτήν ἀντλοῦσε δυνάμεις γιά τούς συνεχεῖς κόπους, σ΄ αὐτήν εὔρικσε ἡσυχία καί παρηγοριά ἡ καρδιά του, σ’ αὐτήν ἀναπαυόταν ἀπό τίς βαριές ποιμαντικές μέριμνες καί ἀνησυχίες πού ἔφερναν θλίψη. Ὁ νοῦς του ἦταν διαρκῶς στό Θεό μέ τή θεωρία καί ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή ἦταν ἡ παρηγοριά του.
Ἀγαποῦσε τήν προσευχή ἐνώπιον τοῦ Θυσιαστηρίου καί ἔβαζε μερίδες στήν Προσκομιδή γιά ὅλους, προφέροντας ἥσυχα:
-Ἐγώ εἶμαι ἁμαρτωλός. Ὄχι γιά χάρη μου, ἀλλά ἐξ αἰτίας τῆς χάριτος τῆς ἱερωσύνης πού ἀναπαύεται καί διαμένει σέ μένα, εἰσάκουσόν μου, Κύριε, καί βοήθησέ τους ὅλους.
Πολλές φορές μέ δάκρυα ἔβγαζε μερίδες γιά τούς θλιμμένους, τούς ἀρρώστους, τούς πονεμένους καί χάρη στή δυνατή του πίστη ἐλάμβανε ἀπό τό Θεό τό ζητούμενο πρός ὠφέλεια τῶν βασανισμένων ἀδελφῶν.
Ἰδιαιτέρως ἀγαποῦσε ὁ στάρετς νά τελεῖ τή Θ.Λειτουργία.  Μέ βαθειά κατάνυξη προσέφερε τήν ἀναίμακτη θυσία «κατά πάντα καί διά πάντα», ὑπέρ ζώντων καί κεκοιμημένων.  Στεκόταν ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἀτενίζοντας σέ κατάσταση ἁρπαγῆς τόν οὐρανό μέ φόβο καί εὐλάβεια, ἀλλά καί μέ οὐράνια χαρά στό βλέμμα του.  Τό πρόσωπό του φωτιζόταν ἀπό ἕνα λαμπρό φῶς, τά μάτια του ἔλαμπαν μέσα σέ ἀνέκφραστη μακαριότητα ἐνῷ τά μάγουλά του ἔπαιρναν ἕνα ἐλαφρό, ρόδινο χρῶμα. Ἔνοιωθες ὅτι ζοῦσε ἐκείνη τήν πνευματική κατάσταση γιά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρό ἐτῶν δεκατεσσάρων εἴτε ἐν σώματι, οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτός τοῦ σώματος οὐκ οἶδα΄ὁ Θεός οἶδεν΄ ἁρπαγέντα τόν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ...ἡρπάγη εἰς τόν παράδεισον καί ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι»(Β΄Κορ.12,2,4).  Γι’ αὐτή τήν πνευματική κατάσταση ἔλεγε ὁ μπάτουσκα:
-Ἀκόμη καί τό πιό εὐτυχισμένο ἀνδρόγυνο, ἔστω κι ἄν ζεῖ μέ εὐλάβεια, δέν αἰσθάνεται τήν εὐτυχία καί τή χαρά πού αἰσθάνεται ὁ λειτουργός, ὅταν τελεῖ ἀξίως τή Θ.Λειτουργία.

Κατά τή διάρκεια τῆς ψαλμωδίας τοῦ «Σέ ὑμνοῦμεν, σέ εὐλογοῦμεν» ὁ στάρετς μέ βαθειά πίστη ἀπευθυνόμαστε στόν Κύριο μέ τό τροπάριο: «Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων κυκλούμενος τήν ἀνεξιχνίαστον τῆς εὐσπλαχνίας σου ἐπικαλοῦμαι ἄβυσσον, ἐκ φθορᾶς ὁ Θεός μέ ἀνάγαγε».  Μαζί μ’ αὐτό προσευχόταν ὄχι τόσο γιά τόν ἑαυτό του, ὅσο γιά τούς ἄλλους, γιά ὅλους τούς χριστιανούς.  Τό ἴδιο δίδασκε νά κάμουν καί τά πνευματικά του παιδιά.
Λειτουργοῦσε ὁ μπάτουσκα χωρίς προσποιήσεις μέ φυσικότητα καί ἁπλότητα.  Τοῦ ἄρεσε ἡ ἀκρίβεια σέ ὅλα, ἀλλά δέν τοῦ ἄρεσε, ὅταν κάποιος καθυστεροῦσε, ἤ ἀντιθέτως, ὄταν βιαζόταν ἄσκοπα. Ὁ τόνος τῆς φωνῆς του κατά τήν προσευχή ἐξέφρασε τήν ἀκλόνητη βεβαιότητα καί τήν πνευματική του δύναμη.  Προσευχόταν δυνατά καί μέ παρρησία σάν νά συνομιλοῦσε μέ τό Θεό.
Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_8392.html

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. «Ἀγώνας γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον» Μέρος Α΄

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου  
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 94 -102 )

Ἀγώνας γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον

Καθένας μας γνωρίζει πόσο δύσκολο εἶναι νά βαδίσουμε τήν ὁδό τῆς σωτηρίας χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ἔμπειρο πνευματικό ὁδηγό. «Ὅποιος βαδίζει αὐθαίρετα, ἰδιαίτερα τή μοναχική ὁδό, χωρίς τό νοῦ τοῦ Εὐαγγελίου, χωρίς οἱαδήποτε συμβουλή, λέγει ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής, τότε συνέχεια θά σκοντάφτει».
Γι’ αὐτό ὁ Κύριος σάν φιλότεκνος πατέρας ἔστειλε σέ μᾶς τούς ἁμαρτωλούς τέτοιους πνευματικούς ὁδηγούς στό πρόσωπο τῶν στάρετς.
Ἄν καί τούς τελευταίους καιρούς λιγόστευσαν οἱ καλοί πνευματικοί διδάσκαλοι, ὄμως ὐπάρχουν καί θά ὑπάρχουν μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος, γιατί ὁ Κύριος φροντίζει γιά τή σωτηρία μας καί σ’ ὅλους τούς καιρούς καί σ’ ὅλους τούς τόπους ἀνάβει τούς λύχνους Του.  Κι ὁ χριστιανός, ὁ ὁποῖος διά τῆς προσευχῆς ἀναζητεῖ πνευματικό πατέρα, πάντοτε τόν βρίσκει.  Ὁ Μ.Βασίλειος λέγει: «Ἄν κάποιος μέ θέρμη ἀναζητεῖ καλό διδάσκαλο, ὅπωσδήποτε θά τόν βρεῖ».
Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Ν. Θεολόγος διδάσκει: «Διά τῶν προσευχῶν καί τῶν δακρύων ἱκέτευσε τόν Θεό νά σοῦ φανερώσει τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θά ἐπεμεληθεῖ τή σωτηρία σου» καί πιό κάτω λέγει: «Καλύτερα νά ὀνομάζεσαι μαθητής μαθητοῦ, παρά νά ζεῖς ἰδιόρρυθμα καί νά συλλέγεις τούς ἄχρηστους καρπούς τοῦ ἰδίου θελήματος».
Ἄν κάποιος, παρά τήν ἐγκάρδια ἀναζήτηση, δέν μπορεῖ νά βρεῖ πνευματικό ὁδηγό, σ’ αὐτήν τήν περίπτωση πρέπει νά ἐνεργήσει σύμφωνα μέ τή συμβουλή τοῦ στάρετς Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, ὁ ὁποῖος σέ ἐπιστολή στόν ἱερέα Δημήτριο προτείνει νά χρησιμοποιήσει τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων στή θέση τῆς καθοδηγήσεως τοῦ πνευματικοῦ πατέρα. Ὅμως ἡ ὁδός τῆς καθοδηγήσεως ἀπό πνευματικό πατέρα καθ΄ὄλη τή διάρκεια τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζεται ἀπ΄ὅλους

τούς μεγάλους ἐρημίτες τούς πατέρες καί διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἡ πιό ἐλπιδοφόρος καί
κατάλληλη ὁδός.
Πράγματι, οἱ ἄνθρωποι στόν κόσμο, ἀλλά περισσότερο οἱ μοναχοί αἰσθάνονται καί ἔχουν τήν ἐμπειρία τῆς μεγάλης πνευματικῆς ὠφέλειας ἀπό τίς συμβουλές και παραινέσεις τῶν γερόντων, οἱ ὁποῖοι, φθάνοντας σταδιακά στήν πνευματική τελειότητα, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ γίνονται ὑψηλά πρότυπα εὐσέβειας καί σάν φίλοι τοῦ Θεοῦ, ἤδη ἀπ΄ αὐτή τή ζωή, ἀξιώνονται νά εἶναι γιά ὅλους τούς πιστούς ἀσφαλεῖς ἱκέτες καί πρεσβευτές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.  Δι’ αὐτῶν οἱ ἄρρωστοι θεραπεύονται, ἐλευθερώνονται οἱ δαιμονισμένοι, ἀποκτοῦν παρηγοριά καί ἐλπίδα σωτηρίας οἱ ἀπεγνωσμένοι καί συγχώρηση οἱ ἁμαρτωλοί.

Τό διακόνημα τῆς καθοδηγήσεως τοῦ λαοῦ ὁ π. Σάββας τό ξεκίνησε τηρώντας τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τίς ἐντολές τῶν πνευματικῶν του καί μέχρι τίς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του μέ αὐταπάρνηση ἐπιτελοῦσε αὐτή τή διακονία.  Τό φωτεινό του παράδειγμα διαλύει καί ἀνασκευάζει πλήρως τήν ψευδῆ ἀντίληψη κάποιον μοσμικῶν περί τῆς ἀδράνειας καί τῆς ματαιοπονίας τῶν μοναχῶν.  Κατά τή γνώμη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων τό ράσο τό φοροῦν μόνο οἱ ἀπόκληροι τῆς ζωῆς, αὐτοί πού δέ θέλουν νά ἐργασθοῦν, πού δέν νοιάζονται γιά τίποτα.
Ἀντιθέτως, ὁ π. Σάββας, φεύγοντας ἀπό τόν κόσμο, ἀφιερώθηκε πλήρως στήν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ.  Ἡ ζωή του ἦταν στενά συνδεδεμένη μέ τήν ζωή τῶν συνανθρώπων του.  Σχεδόν τή μισή ζωή του πέρασε ἀνάμεσα στόν κόσμο, ἄν καί μέ τήν καρδιά καί τούς εὐλαβεῖς λογισμούς του βρισκόταν ὑπεράνω κάθε κοσμικοῦ.  Μέ προσοχή μελετώντας ὅλα τά γνωστά ἔργα τῶν ἁγίων Πατέρων ὑπό τήν καθοδήγηση τῶν πνευματικῶν του πατέρων καί γνωρίζοντας ἐξ ἰδίας πείρας τήν ἐπιστήμη τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὄχι μόνο ἀφομοίωσε ὁ ἴδιος, ἀλλά καί στούς ἄλλους διασάφησε τούς κανόνες τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Βλέποντας τή λιθώδη ἀναισθησία πολλῶν ἀνθρώπων, ὁ μπάτουσκα ὑπέφερε γι’ αὐτούς.  Τόν πίκρανε ἡ ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τό Θεό καί μέ τή δύναμη τῆς ἀγάπης του προσπαθοῦσε νά ἐμπνεύσει σ’ αὐτούς τή δίψα τῆς σωτηρίας, νά διώξει τήν ἀθυμία καί τήν ἀκηδία, διότι αὐτοί εἶναι οἱ κυριώτεροι ἐχθροί τῆς σωτηρίας μας.
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_8892.html

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἑρμηνεία τεσσάρων βασικῶν προσευχῶν : δ) Τό Σύμβολο τῆς Πίστεως

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 221 -226)

 

  Ἑρμηνεία τεσσάρων  βασικῶν προσευχῶν : δ) «Τό Σύμβολο τῆς Πίστεως»

 

 

«Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητήν Οὐρανοῦ καί γῆς ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων».  Πιστεύω στό Πρῶτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, στόν Ἕνα Θεό Πατέρα.  Πιστεύω ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Ποιητής οὐρανοῦ καί γῆς ὅλου τοῦ ὁρατοῦ κόσμου καί τῶν ἀοράτων, ἀσωμάτων Οὐρανίων Δυνάμεων.  Πιστεύω ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Παντοκράτωρ. Βασιλεύς  καί Κύριος σέ ὅλα ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου ὡς τό τέλος του.

«Καί εἴς Ἕνα Κύριον Ἰησοῦ Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν Μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων». Πιστεύω στό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τόν Μονογενῆ Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τό Θεό Λόγο ὅτι Αὐτός γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ κόσμου, πρίν ἀπό ὅλους τούς αἰώνες.

«Φῶς ἐκ Φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί δι’ οὗ τά πάντα ἐγένετο».  Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός, τό Φῶς τοῦ κόσμου γεννήθηκε ἀπό τό Φῶς, ὅτι εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ, Ἀληθινός Θεός καί ὅτι γεννήθηκε ἀπό τόν Ἀληθινό Θεό Πατέρα καί εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ ἴσος μέ τό Θεό Πατέρα.
Τά λόγια αὐτά τῆς προσευχῆς διαπερνοῦν βαθιά τήν ψυχή, ἐξάπτουν τήν ἀγάπη στό Θεό Πατέρα καί τον Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν Ἰησοῦ Χριστό πού εἶναι τό Φῶς καί ἀληθινός Θεός.  Ὁ ἀκαθαρτος νοῦς καί ἡ ἁμαρτωλή ψυχή δέν μποροῦν νά χωρέσουν ὅλο αὐτό τό μεγαλεῖο. Ὅταν λέγουν στήν ἐκκλησία τό Σύμβολο τῆς πίστεως, ἡ ψυχή φθάνει σέ ἐνθουσιασμό καί κατάνυξη καί γεννιέται μετάνοια γιά τίς ἁμαρτίες της.
Το Σύμβολο τῆς Πίστεως εἶναι ἡ βάση τοῦ Χριστιανισμοῦ.  Σ’ αὐτό σάν πάνω σέ πέτρα βασίζεται τό οἰκοδόμημα τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους.


«Τόν δι΄ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα». Ὁ Κύριος ἦλθε στή γῆ γιά νά σώσει τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τόν αἰώνιο ὄλεθρο. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησούς Χριστός, ἔλαβε σάρκα ἀνθρώπινη, γεννήθηκε ἀπό τήν Πανάχραντη Παρθένο Μαρία διά τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀκατανόητο τό μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅπως καί κάθε μυστήριο τοῦ Θεοῦ! Ὅμως πιστεύει ἡ ψυχή, χωρίς ἔρευνα στήν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὁ Ἰησούς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ὀ Θεάνθρωπος. Ὁ Ὑψηλός Θεός ταπεινώθηκε κι ἔγινε δοῦλος, ἐνδύθηκε ἀνθρώπινη σάρκα, ἐνανθρώπησε, ἔφερε τόν Ἑαυτό Του πλησίον τοῦ πεσόντος ἀνθρώπου, γιά νά τόν διδάξει, νά τόν λυτρώσει ἀπό τήν κατάρα καί νά τόν σώσει ἀπό τόν αἰώνιο ὄλεθρο.

«Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου καί παθόντα καί ταφέντα». Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔζησε στή γῆ 33 χρόνια, δίδαξε τούς λαούς τίς ἐντολές τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἔδωσε στούς ἀνθρώπους τήν καινή, κύρια ἐντολή τῆς ἀγάπης: νά ἀγαποῦν τό Θεό καί τόν πλήσιον.  Χάριν αὐτῆς τῆς ἀγάπης πρός τό ἀπολωλός ἀνθρώπινο γένος, ἔπαθε, ὑπέμεινε μαρτύρια καί τό σταυρικό θάνατο.  Τό Χριστό Τόν σταύρωσαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν ἦταν Ρωμαῖος ἡγεμῶν ὁ Πόντιος Πιλάτος. Ὁ ἀναμάρτητος Θεός, ἐτάφη ὡς ἄνθρωπος σέ τάφο ἀπό τούς εὐσεβείς ἄνδρες Ἰωσήφ καί Νικόδημο καί τίς Μυροφόρες γυναῖκες.
Ἡ ψυχή αἰσθάνεται πόνο καί ὀδύνη, ὅταν ἐνθυμεῖται τά Πάθη τοῦ Χριστοῦ, κυριαρχεῖ ἡ θλίψη στή συναίσθηση ὅτι ἐγώ ἐκ νέου σταυρώνω τόν Κύριο μέ τίς ἁμαρτίες μου. Τότε κάμπτομαι ἐνώπιον τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ καί μετά δακρύων προσεύχομαι: «Ἐμπτυσμούς, κολαφισμούς καί πληγάς δι’ ἐμέ τόν κατάκριτον καταδεξάμενος, μή κρίνῃς με Κύριε, κατά τά ἔργα μου, ἱλάσθητι τήν τάλαινά μου ψυχήν καί ἐλέησόν μέ καί ὡς τόν εὐγνώμονα ληστήν μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλεία Σου».
 
«Καί ἀναστάντα κατά τῇ τρίτῃ ἡμέρα κατά τάς Γραφάς».  Κατά τό προφητευθέν στήν Ἁγία Γραφή, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἀνέστη ἐκ τοῦ τάφου σύν τῆ σαρκί Αὐτοῦ κατά τήν τρίτη ἡμέρα καί ἀνέστησε ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τόν αἰώνιο ὄλεθρο.

«Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενος ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».  Μετά τήν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἀνελήφθη μέ τή θεωθεῖσα σάρκα Του στούς οὐρανούς δείχνοντάς μας τήν ὁδό τῆς σωτηρίας, καί ἐκάθισε ἐκ δεξιῶν τοῦ οὐρανίου Πατρός διδάσκοντας καί μᾶς ὅτι ἡ Πατρίδα μας εἶναι στούς οὐρανούς καί ὅτι ἡ ἐπίγεια ζωή μας εἶναι μιά προσωρινή ἀποδημία καί προετοιμασία γιά τήν αἰώνια οὐράνια ζωή.  Γι΄ αὐτό πρέπει νά ἀναζητοῦμε τόν οὐράνιο θησαυρό καί νά φιλοσοφοῦμε γιά τά ἐπουράνια κι ὄχι γιά τά ἐπίγεια.

«Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς». Ἡ ψυχή μ’ αὐτές τίς λέξεις τρέμει μέ τήν ἀνάμνηση τῆς ἐσχάτης φοβερᾶς Κρίσεως, ὅπου ὁ καθένας θά δώσει ἀπολογία στόν Κριτή γιά ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του, ὄχι μόνο γιά τά ἔργα, ἀλλά καί γιά τίς σκέψεις καί τίς ἐπιθυμίες. Ὤ ταλαίπωρη ψυχή μου πῶς θά ἀποκριθεῖς γία τίς ἁμαρτίες σου στόν ἀθάνατο Κριτή; Κανείς δέν μπορεῖ νά κρυφτεῖ ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι μέ φόβο θα ἐξετασθοῦν γιά τίς πράξεις καί τις σκέψεις τους. Ὅλοι μέ φόβο καί τρόμο θά περιμένουν γιά τόν ἑαυτό τους τήν τελική ἀπόφαση γιά τήν αἰώνια μακαριότητα ἤ γιά τήν αἰώνια κόλαση γιά τά ὁποῖα δέν θά ὑπάρχει τέλος.

«Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Κύριον, τό Ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῷ συμπροσκοινούμενον καί συνδοξαζόμενον, τό λαλῆσαν διά τῶν προφητῶν».  Πιστεύω καί στό τρίτο πρόσωπο τῆς ἁγίας Τριάδος, στό Ἅγιο Πνεῦμα, τόν Κύριον.  Αὐτός ζωοποιεῖ καί ἐκπληρώνει ὅλα τά προστάγματα τοῦ Θεοῦ.  Προσκυνοῦμε καί δοξάζουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως καί τόν Πατέρα καί τόν Υἱό.  Διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνήγγειλαν οἱ προφῆτες τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκήρυξαν οἱ Ἀπόστολοι στούς διαφόρους λαούς τό λόγο τοῦ Θεοῦ, τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.  Διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καθοδηγήθηκαν πρίν καί καθοδηγοῦνται καί τώρα οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί, οἱ δοῦλοι καί φίλοι τοῦ Θεοῦ.

«Εἰς Μία Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολίκήν Ἐκκλησίαν». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ φάρος μέσα στή φουρτουνιασμένη θάλασσα τῆς καθημερινῆς ζωῆς, τό πλοῖο τῆς σωτηρίας μας. Ἡ Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς ἀποστολικούς χρόνους καί ὁμολογεῖ τή διδασκαλία τους ἀναλλοιώτη.  Γι’ αὐτό ὀνομάζεται Ἀποστολική.  Οἱ Ἀπόστολοι εἶναι διάδοχοι τοῦ Χριστοῦ.  Ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζεται Καθολική, ὄχι μόνο ἐπειδή ὅλα τά δόγματά της ἐπικυρώθηκαν ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες στίς Οἰκουμενικές Συνόδους[28], ἀλλά καί ἐπειδή Αὐτήν τή συνιστοῦν ὅλες οοἱ ἐκκλησίες σέ ὅλον τόν κόσμο καί οἱ χριστιανοί σέ ὅλα τά πέρατα τοῦ κόσμου.
Ἡ ψυχή κάθε εὐσεβοῦς χριστιανοῦ πάντοτε χαίρετε πού βρίσκεται στήν ὀρθή μάνδρα τῆς σώζουσας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλλησίας, ὅτι μέσα στήν ἀμαρτωλή τρικυμία μας, ὅπου ἡ ψυχή ἀνακαινίζεται, λαμβάνει ἐνίσχυση στόν ἀγῶνα κατά τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, κατά τῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων ἐχθρῶν μας. Ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία[29].

«Ὁμολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν». Αὐτἀ τά λόγια ὑπενθυμίζουν τό Βάπτισμα στήν κολυμβήθρα, τή «γέννηση διά τοῦ Πνεύματος».  Κατά τό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος πλύνεται ἡ προπατορική ἁμαρτία τῶν πρωτοπλάστων καί αἵρεται ἡ κατάρα.  Συγχωροῦνται ἐπίσης ὅλες οἱ ἁμαρτίες ὅσων βαπτίστηκαν ὄχι στη νηπιακή ἡλικία.  Καί μετά, μέ τή χρίση τοῦ Μύρου δίνεται στόν νεοβαπτιζόμενο ἡ Χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος.  Κατά τό Βάπτισμα δίνονται οἱ ὑποσχέσεις: ἄρνηση τοῦ Σατανᾶ καί ὅλων τῶν ἔργων τού, καί σύνταξη μέ τό Χριστό, καθώς καί προθυμία νά ζήσουμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, τό Νομο Του καί τό θέλημά Του.

«Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωἠν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, Ἁμμήν».  Πιστεύω ὄτι θά ἀναστηθοῦν οἱ νεκροί ὄλων τῶν αἰώνων καί ὅτι ὅλοι, ζῶντες καί νεκροί, θά ἔλθουν στό ἔσχατο, δίκαιο Κριτήριο.
Περιμένω τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καί τή μέλλουσα αἰώνια ζωή, ὅπου ἀναμένει ὅλους ἐμᾶς ἤ αἰώνια χαρά, αἰώνια μακαριότητα ἤ αἰώνια κόλαση στόν ἀφόρητο Ἅδη, στή γέννα τοῦ πυρός «ὅπου τό πῦρ οὐ σβέννυται καί ὁ σκώληξ οοὐ τελευτᾷ»
Κύριε, μή κρίνῃς με κατά τά ἔργα μου, ἀλλά κατά τό ἔλεος Σου σῶσον με!


Παραπομπές
[28]Στή ρωσική γλῶσσα σο(α)μπόρ σημαίνει καθεδρικός Νάος ἀλλά καί Σύνοδος καί σο(α)μπόρναγια (ἐπιθ.) σημαίνει Καθολική.  Καθολική δηλαδή σημαίνει, κατἀ ἕνα μέρος, Ἑκκλησία Συνοδική, Ἑκκλησία πού ἐξαρτᾶται ἀπό τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμεικῶν Συνόδων.

[29]Ἐπειδή ὁ στάρετς Σάββας λέγει ὅτι ὅλες οἱ Ἐκκλησίες καί ὅλοι οἱ Χριστιανοί σέ ὄλον τόν κόσμο ἀπαρτίζουν τήν Ἑκκλησία, πρός ἀποφυγήν παρανοήσεων τοῦ φρονήματος τοῦ Γέροντος παραθέτουμε ἀπόσπασμα ἀπό μία ἄλλη ἐρμηνεία του στό Σύμβολο τῆς Πίστεως καί συγκεκριμένα στό ἄρθρο  «εἰς Μίαν, Ἁγίαν Καθολικην..» . «Πιστεύω ὅτι μόνο μία εἶναι ἡ Ἁγία, καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ὁποία διά τοῦ Αἵματος καί τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν μαρτύρων ἑδραιώθηκε, ὅτι «πύλαι Ἄδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» καί ὅτι σ’ αὐτήν ἡ ὀρθόδοξη ἀνατολική ὁμολογία καρατεῖται πρός βέβαιη σωτηρία, ἀκολουθώντας τά θεσπίσματα τῆς Ἐκκλησίας ἀνλλοίωτα»(ρωσικό πρώτυπο σ. 269). Ὅταν λοιπόν ὁ στάρετς ὁμιλεῖ γιά Ἐκκλησίες ἐννοεῖ  τίς ἁπανταχοῦ, κατά τόπους ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί ὅταν ὁμιλεῖ γιά χριστιανούς ἐννοεῖ τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ὀρθοδόξους χριστιανούς.

Οι προηγούμενες προσευχές 

α) «Βασιλεῦ Οὐράνιε»     β) «Πάτερ ἡμῶν»

γ) «Θεοτόκε Παρθένε»

http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_03.html

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

 

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἑρμηνεία τεσσάρων βασικῶν προσευχῶν : β) «Πάτερ ἡμῶν»

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 220 -221)

  Ἑρμηνεία τεσσάρων  βασικῶν προσευχῶν : γ) «Θεοτόκε Παρθένε»

Ὤ Σύ Χαρά τῶν Ἀγγέλων! Ὤ παρθενικό θαῦμα! Ἀγάπη ἐνέκφραστη, θάλασσα εὐσπλαχνίας καί γενναιοδωρίας πρός τό ἀνθρώπινο γένος!  Μαζί μέ τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ Σέ  μεγαλύνει πᾶν γόνυ ἐπιγείων καί ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι μέ τά ἀκάθαρτά μας χείλη τολμοῦμε μετά φόβου καί εὐλαβείας νά ὑμνήσουμε τά μεγαλεῖα Σου!

«Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σοῦ».  Τό νόημα αὐτῶν τῶν λόγων τῆς προσευχῆς καθαρά τό αἰσθάνεται ἡ ψυχή: Παρθένε, ἡ ἀνέκφραστως καθαρωτάτη Περιστερά, γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους συνέλαβες καί ἐχώρησες στήν κοιλία Σου τόν Ἀχώρητο Θεό.  Μετά Σοῦ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, μετά Σοῦ ὁ Κύριος, ἐν Σοί ὅλη ἡ δύναμις καί ἡ δόξα.  Πῶς ἐμεῖς οἱ γηγενεῖς νά μή Σέ μεγαλύνουμε τήν ὑπερυμνούμενη ἀπό τοῦς Ἀγγέλους καί ὅλους τούς ἁγίους!

Μέσα στήν ψυχή μου νοιώθω τή χαρά τῆς Ἰδίας τῆς Μακαριωτάτης παρθένου, τῆς Θεοτόκου, ὅταν Ἐκείνη ἔψαλλε τή δική Της Ὠδή μπροστά στήν ἁγία καί δικαία Ἐλισάβετ: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου».
Διά τῆς μεσιτείας τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ ὁ Κύριος καί σέ μᾶς τούς ἁμαρτωλούς στέλνει τή χαρά πού εἶναι ἰδιαιτέρως αἰσθητή μετά τά δάκρυα τῆς μετάνοιας,  κατά τό χρόνο τῆς ἐγκάρδειας και ἀπεριόριστης προσευχῆς.  Μετά τή νίκη πάνω στόν ἑαυτό μας, πάνω στά πάθη μας, ὡς βραβεῖο στέλνει στήν ψυχή χαρά καί κατάνυξη.

«Εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου». Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν γυναικῶν ἀπό τή δημιουργία τοῦ κόσμου εἶναι ἀνώτερη ἀπ΄ὅλες κι εὐλογημένη καί εἶναι γιό ὅλους μας Μητέρα. Αὐτή δέχθηκε στήν κοιλιά Της τόν Εὐλογημένο Καρπό,
τόν Ἀχώρητο Θεό διά τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν εὐαγγελίσθηκε τό Μυστήριο τῆς Ἐνσαρκώσεως διά τοῦ Ἀρχάγγελου Γαβριήλ.

«Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Ἡ ‘Υπεραγία Θεοτόκος γέννησε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν Ἰησοῦ Χριστό.  Κατά τή γέννηση τοῦ Σωτήρος τοῦ κόσμου, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐφυλάχθη ἡ παρθενία Της καί γιά πάντα ἔμεινε Παρθένος. Ὤ παρθενικό θαῦμα!   Καί γι’ αὐτό Ἐκείνη ὀνομάζεται Θεοτόκος καί Παρθένος. Δι΄Αὐτῆς ὁ Θεός ἀπεκάλυψε τό μυστήριο τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ Του, ὁ ὁποῖος διά τοῦ Σταυρικοῦ Του Πάθους ἔσωσε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν  ἁμαρτία, τήν κατάρα καί τό θάνατο.  Διά τῆς ὑπακοῆς Του ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἱκανοποίησε  τό δικαιοκριτή Θεό, ἀφαίρεσε τήν κατάρα ἀπό τό ἀνθρώπινο γένος, τήν κατάρα πού προῆλθε ἀπό τήν ἀνυπακοή τοῦ Ἀδάμ.  Διά τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ ἦλθε ἡ σωτηρία στόν κόσμο.  Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη μας προστάτις καί μεσίτριά μας ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ Της καί Θεοῦ, ὅλα τά βλέπει, ὅλα τά ἀκούει καί φανερά μᾶς βοηθεῖ σέ ὅλα.

Οι προηγούμενες προσευχές 

α) «Βασιλεῦ Οὐράνιε»     β) «Πάτερ ἡμῶν»

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_8641.html

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἑρμηνεία τεσσάρων βασικῶν προσευχῶν : β) «Πάτερ ἡμῶν»

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 218 -220)

  Ἑρμηνεία τεσσάρων  βασικῶν προσευχῶν : β) «Πάτερ ἡμῶν»

 

«Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».  Αὐτά τά λόγια ἐμπνέουν τήν πίστη στήν ψυχή, τήν πίστη ὅτι ὁ Κύριος καί Θεός μας, ὁ Δημιουργός, ὁ Θεός Πατήρ, Ποιητής τοῦ κόσμου, τοῦ Οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, καθήμενος στόν οὐράνιο θρόνο καί κυβερνῶν ὅλα τά σύμπαντα εἶναι τό πρῶτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος.

«Ἁγιασθήτω τό Ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου». Ἄς δοξάζεται τό ἅγιο Σου ὄνομα καί στόν  οὐρανό καί στή γῆ καί ἄς ἁγιάζει ἐμᾶς πού Το ἐπικαλούμασθε. Ἄς γίνει καί γιά μᾶς τούς ἁμαρτωλούς ἡ βασιλεία Σου, πού εἶναι ἡ μακαριότητα τῆς αἰωνίου ζωῆς, καί βασιλεία Σου στίς καρδιές μας, ἐλευθερία ἀπό κάθε ἁμαρτία καί πλήρωμα ἀρετῆς.

«Γενηθήτω τό θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς». Ὅλα στή ζωή μας πραγματοποιοῦνται διά τῆς Θείας Προνοίας καί τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.  Μέ τήν βαθειά ταπείνωση σέ κατάσταση θάμβους ἔτσι προσεύχεται, κράζοντας ἡ ψυχή πρός τόν Οὐράνιο Πατέρα:
«Εὐλαβοῦμαι καί σιωπῶ ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Σου θελήματος καί τῶν ἀνεξιχνιάστων γιά μένα κριμάτων Σου.  Δέν ἔχω ἄλλη ἐπιθυμία πέραν τῆς ἐπιθυμίας νά ἐκπληρώνω τό ἅγιο Σου θέλημα.  Δίδαξέ με νά εἶμαι εὐπειθής καί ὑπάκουος στόν πνευματικό μου πατέρα μέχρι θανάτου, διότι πιστεύω ὅτι δι΄ αὐτοῦ μοῦ ἀποκαλύπτεις τό δικό Σου θέλημα.
Μήν ἐπιτρέψεις οὔτε γιά μιά στιγμή νά κάμω τό δικό μου θέλημα, τό ὁποῖο εἶναι μιά πολύμορφη ἁμαρτία: Φιλαυτία, κακία, μίσος, φθόνος, ὑπερηφάνεια.  Κύριε, δώρισέ μου τή χάρη ὥστε νά τηρῶ πάντοτε τό θέλημά Σου, τό ὁποῖο εἶναι ἀγάπη πρός ὅλους, ἀκόμη καί στούς ἐχθρούς μου καί ἐπιδίωξη τῆς ἁγιότητος».

«Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον».  Ὁ Οὐράνιος Πατέρας γενναιόδωρα παρέχει σέ μᾶς τά ἐλέη Του κάθε μέρα.  Μᾶς στέλνει ὅλα τά ἀπαραίτητα γιά τήν ἐπίγεια ζωή μας.  Δέ μᾶς δίνει ἐντολή νά φροντίζουμε τό μέλλον, γιά τήν αὐριανή ἡμέρα, ἀλλά μόνο γιά τό πλέον ἀπαραίτητο, τόν ἐπιούσιον ἄρτο τῆς ἡμέρας. Ἐντέλλεται νά φροντίζουμε πρό πάντων γιά τόν Οὐράνιο ἄρτο, πού τρέφει καί εἰσάγει τήν ψυχή στήν αἰώνια ζωή, δηλαδή νά φροντίζουμε γιά τή συχνή Κοινωνία τῶν Ἁγίων, Ζωοποιῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἀχράντου Σώματος καί τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ.
Με ἀνερμήνευτη χαρά καί εὐγνωμοσύνη στόν Οὐράνιο Πατέρα ἡ ψυχή κράζει μέ κατάνυξη: «Δῶσε μας κάθε μέρα τόν Ἄρτον Τοῦτον καί τό Πόμα Τοῦτο. Ναι!  Χορταζόμενοι ἀπό Σένα, θά μπορέσουμε ἀνεμπόδιστα νά περάσουμε τήν πλήρη θλίψεων ὁδό τῆς ζωῆς μας καί ἁγιαζόμενοι, φωτιζόμενοι, θεούμενοι διά Σοῦ, θά εἰσέλθουμε στόν Οὐράνιο Θάλαμο τῆς δόξης Σου γιά νά προσφέρουμε αἰώνια δοξολογία στο πανάγιο Ὄνομά Σου.

«Καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Ὁ Πολυεύσπλαχνος Οὐράνιος Πατέρας συγχωρεῖ ὅλες τις ἐξομολογημένες ἁμαρτίες μας, τά καθημερινά σφάλματά μας, τίς παρανομίες μας κάτω ἀπό δύσκολες συνθῆκες, ἄν και ἐμεῖς μέ ἀγάπη φερόμαστε σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἄν μέ εἰλικρίνεια συγχωροῦμε ὅλους καί ὅλα, ἄν, ὄχι μόνο σέ κανένα δέν κρατοῦμε κακία καί δέν νοιώθουμε προσβεβλημένοι, ἀλλά δέν αἰσθανόμαστε οὔτε κἄν πικρία.
Λέγοντας τά λόγια τῆς προσευχῆς πρός τόν Κύριο, ἡ ψυχή γεμίζει μέ εὐλαβῆ εὐγνωμοσύνη πρός τό Θεό γιά τή συγχωρητικότητα  καί τήν ἀγάπη Του πρός ἐμᾶς, τοῦς ἁμαρτωλούς. Καί ἐπειδή διά τῆς χαρίτός Του μᾶς βοηθεῖ, ὀφείλουμε καί ἐμεῖς νά συγχωροῦμε ὅλα σ’ ὅσους μᾶς βλάπτουν, νά συγχωροῦμε ὅλους τούς ὀφειλέτες μας καί νά τούς ἀγαπᾶμε.

«Καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».  Μέ παιδική ἁπλότητα καί ἐμπιστοσύνη ἡ ψυχή προσπίπτει στό Θεό, μέ τήν ἐλπίδα στήν Πατρική φροντίδα καί ὑπεράσπιση ἀπό τους πειρασμούς, οἱ ὁποῖοι ἐπέρχονται ἀπό τόν πονηρό, τό κακό πνεῦμα.  Εἶναι σκληρός καί ὕπουλος ὁ πονηρός, ζητώντας σάν θυσία στόν ἑαυτό του τίς ἀνθρώπινες ψυχές, πού ἀμελοῦν τή σωτηρία τους, πού δέν προσέχουν τόν ἑαυτό τους, πού δέν παρακολουθοῦν μέ προσοχή τήν καρδιά τους καί τίς ἐνέργειές τους.  Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι εὔκολα πέφτουν στήν πονηρή παγίδα, στά δίχτυα τοῦ κακοῦ πνεύματος, κι ἐκεῖνο, καταπίνοντας τους, τούς καταδικάζει στήν αἰώνια κόλαση.

Συναισθανόμενη τήν ἀνημπόρια καί τήν ἀδυναμία της κατά τῶν πονηρῶν δυνάμεων, ἡ ψυχή προφέρει αὐτά τά λόγια μέ ἰδιαίτερα βαθειά αἴσθηση, στήν ὁποία ἑνώνεται ἡ ἀπεριόριστη πίστη καί ἡ ἐλπίδα στή βοήθεια τοῦ Οὐράνιου Πατέρα καί ἡ ταπεινή αἰσθηση τῆς μηδαμινότητας, τῆς ἀναξιότητας, τῆς ἀδυναμίας καί ἡ θερμή ἀγάπη στό Δημιουργό, τό Σωτῆρα, τό Σκεπαστή, τόν Εὐεργέτη Θεό.

α) «Βασιλεῦ Οὐράνιε»

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_5224.html

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Τά θεμέλια τῆς σωτηρίας μας: Ὁμολογία καί πνευματικός ἀγώνας

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  - Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα
Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 213-215)

Τά θεμέλια τῆς σωτηρίας μας: Ὁμολογία καί πνευματικός ἀγώνας

Πρέπει ἀνοιχτά νά ὁμολογοῦμε τό Χριστό.  Αὐτό εἶναι μεγάλη ἀρετή.  Πόσοι χριστιανοί ὑπάρχουν πού λένε: «Πιστεύω στό  Θεό», ἀλλά στήν πράξη δέν πιστεύουν! Πόσα χείλη μένουν βουβά, ὅταν χρειάζεται νά ὐπερασπιστοῦν μέσα στήν κοινωνία τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων Του! Ὁ ἐρχθρός Διάβολος προσπαθεῖ τόσο πολύ γιά νά σβύσει τήν πίστη ἀπό τήν καρδιά καί νά φέρει στή λήθη τίς ἀλήθειες τοῦ Χριστιανισμοῦ.  Γι’ αὐτό βλέπουμε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι εἶναι μόνο κτατ΄ὄνομα χριστιανοί ἀλλά στά ἔργα κανονικοί εἰδωλολάτρες.

Μήν ντρέπεσαι νά κάμεις ὀρθά τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, διότι μέ τόν τρόπο αὐτό νικοῦμε τίς σκοτεινές δυνάμεις: «Οἱ τῷ Σταυρῷ τειχιζόμενοι, τῷ ἐχθρῷ ἀντιτασσόμεθα, μή δειλιῶντες τάς αὐτοῦ μεθοδείας καί ἐνέδρας…» (Ἀπόστιχα Αἴνων τοῦ πλ. Β΄ Τετάρτης πρωί). Ὄχι μόνο τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας νά προσκυνᾶς, ἀλλά καί τήν εἰκόνα τοῦ Σταυροῦ Του, ἐπειδή ὁ Σταυρός εἶναι σημεῖο νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ Διαβόλου καί τοῦ στίφους τῶν ἐναντίων δυνάμεων, γι’ αὐτό αὐτές τρέμουν καί τρέπονται σέ φυγή, ὅταν βλέπουν τό  Σταυρό σχηματιζόμενο.

Κάποιοι ἀμαθεῖς κινοῦν τό χέρι τους μπροστά στά πρόσωπό τους, προσποιούμενοι, ὅτι κάνουν τό σταυρό τους, ἀλλά ματαίως κοπιάζουν, γατί δε σχηματίζουν πάνω τους σωστό, ἀληθινό σταυρό.  Μέ τέτοια κίνηση χαίρονται οἱ δαίμονες ἐνῷ ἐκείνους πού κάμουν ὀρθά τό σταυρό τους, πού ἐνώνουν κανονικά τά τρία δάκτυλα τοῦ δεξιοῦ τους χεριοῦ καί βάζουν ἔτσι τό χέρι τους στό  μέτωπο, στήν κοιλιά, στό  δεξιό πλευρό καί μετά στο ἀριστερό, βλέποντας τους οἱ Ἄγγελοι νά σχηματίζουν τό ἀληθινό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἀγάλλονται.  Καί τότο ὁ Ἄγγελος φύλακας χαίρεται καί μᾶς βοηθεῖ.

Λοιπόν ἄς ἀπορρίψουμε τήν ψεύτικη ντροπή, τόν ψεύτικο φόβο καί ἀνοιχτά καί μέ σοφία καί διάκριση ἄς ὁμολογοῦμε τό Χριστό καί ἄς Τόν ἀκολουθοῦμε. Ἀπ΄αὐτό ξεχωριζουν οἱ χριστιανοί ἀπό τούς εἰδωλολάτρες, ἀπό τους αἱρετικούς, τούς ὀλιγόπιστους, ὅτι ἀνοιχτά, ἀλλά ἐν σοφίᾳ ὁμολογοῦν τό
Χριστό.  Γιατί «ὅς γάρ ἐάν ἐπαισχυνθῇ μέ καί τούς ἐμούς λόγυς ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καί ἁμαρτωλῶ καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῆ δόξῇ τοῦ πατρός αὐτοῦ
μετά τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων»(Μαρκ. 8,38).

Πρέπει νά τηροῦμε τίς νηστεῖες σωματικῶς καί πνευματικῶς σύμφωνα μέ τό ἐκκλησιαστικό Τυπικό
τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τοῦ Δεκαπενταύγουστου καί τῶν Χριστουγέννων, καθώς ἐπίσης νά προσέχουμε τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή.  Γιά τούς ἀσθενεῖς καί ἡλικιωμένους ἡ
νηστεία εἶναι πιό περιορισμένη.

Πρέπει νά κάνουμε μέ ἀγάπη καλά ἔργα γιά τόν πλησίον μας καί νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό κακά ἔργα.  Νά θεωροῦμε χαμένη ἐκείνη τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία δέν κάναμε κανένα καλό ἔργο γιά τόν πλησίον ἤ κάναμε κακό στόν πλησίον μας.  Σέ καμμιά περίπτωση δέν πρέπει νά οἰκοδομοῦμε τήν εὐτυχίια μας πάνω στήν δυστυχία τοῦ ἄλλου.  Μέ τό καλό νά πληρώνουμε τό κακό πού μᾶς κάνουν.

Πρέπει νά προσευχόμαστε χωρίς μετεωρισμό, ὥστε μαζί μέ τά  λόγια τῆς προσευχῆς καί τό νοῦ κατά τήν προσευχή νά συνδυάζεται κα ἡ αἴσθηση τῆς προσευχῆς.  Κάποτε σέ μιά μακρά προσευχή μόνο μιά στιγμή συμβαίνει νά εἶναι εὐάρεστη στό  Θεό καί νά συνιστᾶ ἀληθινή προσευχή καί ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ.  Τό κυριώτερο στήν προσευχή εἶναι ἡ ἐγγύτητα τῆς καρδίας στό  Θεό, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τή γλυκύτητα τῆς θείας παρουσίας στήν ψυχή.

Ἡ ἡμέρα νά μήν ἀρχίζει χωρίς προσευχή καί νά μήν πηγαίνουμε γιά ὕπνο χωρίς προσευχή.  Νά προσευχόμαστε καί ὅταν ἀναπαυόμαστε κατά τήν ἡμέρα.  Κατά τή διάρκεια τῆς  ἡμέρας νά ὑποχρεώνουμε τόν ἑαυτό μας σέ ἀδιάλειπτη προσευχή: Νά κρατοῦμε στήν καρδιά καί τό νοῦ μας τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό «Θεοτόκε παρθένε».  Κι ἀκόμη σταθερά καί παντοῦ νά στοχαζόμαστε τό Θεό.  Κι αὐτό λογίζεται ὡς προσευχή. Ἐάν δέ χάνουμε τήν προσευχή καί τό στοχασμό μας γιά τό Θεό, τότε σέ μᾶς δέ θά εἶναι φοβεροί ὁποιοιδήποτε ἐχθροί, οὔτε μάγοι, οὔτε γόητες, διότι μαζί μας θά εἶναι ὁ Κύριος καί ἡ Παναγία Μητέρα Του.

http://anavaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_5925.html

Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα