Ανακοίνωση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Εικόνα αγαλλίασης ψυχής. Πρωινό Κυριακής μετά την Θεία Λειτουργία στο Βατοπαίδι

Γραφείο ενημέρωσης
Αθήνα, 13 Ιουλίου 2010.
Το Ελληνικό Δημόσιο πρόσφατα ανακοίνωσε την κατάθεση αγωγής σε βάρος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου..
Η Ιερά Μονή, πιστεύοντας ότι οι δικαστικές υποθέσεις δεν πρέπει να μεταφέρονται εκτός των δικαστικών αιθουσών, δεν προτίθεται να προβεί σε καμία δημόσια αντίκρουση αυτής της αγωγής. Είναι όμως υποχρεωμένη να επισημάνει ότι το Ελληνικό Δημόσιο στην ουσία επαναφέρει επιχειρήματα που ανεπιτυχώς είχαν προβληθεί από το ίδιο εδώ και ένα αιώνα σχετικά με την δήθεν απόκτηση κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου ως διαδόχου του Οθωμανικού –Βουλγαρικού Δημοσίου και την αμφισβήτηση των Χρυσοβούλων ως νόμιμων τίτλων κυριότητας.

Πιο συγκεκριμένα με τη σημερινή αγωγή του το Ελληνικό Δημόσιο, αμφισβητώντας τους καθόλα νόμιμους τίτλους κυριότητος της Ιεράς Μονής καί με την επίκληση μάλιστα της μη υποστατής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης με αρ. 87/2008, (το ανυπόστατο της οποίας θα κριθεί ενώπιον του Αρείου Πάγου, μετά από άσκηση σχετικής αναίρεσης εκ μέρους της Ιεράς Μονής την 2α Νοεμβρίου 2011), επιδίδεται σε νομικούς ακροβατισμούς που δεν υπηρετούν ούτε το δημόσιο ούτε τό εθνικό συμφέρον.
Το μόνο που επιτυγχάνει είναι να συντηρεί μια ανυπόστατη σκανδαλολογία, με στόχο τον διασυρμό της Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, του συνόλου του Αγιώνυμου Όρους και γενικότερα του Ορθόδοξου Μοναχισμού.
Επιστροφή των Ακινήτων από τις ανταλλαγές
Θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθεί ότι πρώτη η Ιερά Μονή πρότεινε την επιστροφή όλων των ακινήτων που νόμιμα είχαν περιέλθει σε αυτήν στα πλαίσια των ανταλλαγών (Οκτώβριος 2008).
Πρώτη επίσης, πρότεινε την επιστροφή του τιμήματος που έλαβε από την πώληση του προερχόμενου επίσης από τις ανταλλαγές Ολυμπιακού ακινήτου αλλά και την επιστροφή του τελευταίου στο Ελληνικό Δημόσιο, δεδομένης και της περί αυτού συναίνεσης της εταιρείας πού το αγόρασε από την Ιερά Μονή.
Η πρόταση αυτή της Ιεράς Μονής κρίθηκε νόμιμη με Γνωμοδότηση της Ολομέλειας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (υπ’ αριθμ. 312/2009). Στη συνέχεια η γνωμοδότηση αυτή έγινε δεκτή από τον Υπουργό Οικονομικών της προηγούμενης Κυβέρνησης (4 Σεπτεμβρίου 2009) και ανακλήθηκε από τον Υπουργό Οικονομικών της σημερινής Κυβέρνησης (12 Φεβρουαρίου 2010).
Με την αγωγή του, λοιπόν, το Ελληνικό Δημόσιο επιχειρεί να διεκδικήσει με ατέρμονες δικαστικούς αγώνες και με αμφίβολο γι’ αυτό αποτέλεσμα ό,τι του προσφέρθηκε το 2008! Άραγε ποιος, πλήττει τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου;
Η Ιστορία
Η ιστορία των τελευταίων εκατό ετών δείχνει ότι η Ελληνική Πολιτεία υπαναχώρησε δύο φορές από τις δικές της τελειωτικές αποφάσεις, σύμφωνα με χαρακτηρισμό του τότε Πρωθυπουργού Παπαναστασίου και Υπουργού Γεωργίας Μπακάλμπαση, που ρύθμισαν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της λίμνης Βιστωνίδας και ανεγνώρισαν υπέρ της Ιεράς Μονής την κυριότητα επ’ αυτής (Νομοθετικό Διάταγμα του 1924 και σήμερα με αποφάσεις Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων).
Η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου για την δικαίωσή της θα δώσει τη μάχη της ενώπιον των αρμοδίων εθνικών Δικαστηρίων – και αν απαιτηθεί και ενώπιον των αρμοδίων ευρωπαϊκών Δικαστηρίων – τα οποία βέβαια θα δώσουν οριστική και αμετάκλητη λύση σ’ αυτό το ζήτημα.
‘Έτσι, ο Ελληνικός Λαός θα αντιληφθεί ότι έπεσε θύμα συστηματικής και σκόπιμης παραπληροφόρησης πού έβλαψε όχι μόνο την τιμή, την προσωπικότητα και την υπόληψη των μοναχών πού υπηρετούν την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, αλλά και την αίγλη αυτής της ίδιας της Ιεράς Μονής και κυρίως, πού κλονίζει την πίστη του λαού στον ορθόδοξο μοναχισμό που διαφυλάττει ευλαβικά τις παραδόσεις του Έθνους.
Αρμόδιος ενημέρωσης: Σπύρος Γ. Αλεξανδρής, δικηγόρος, τηλ. 210 3318207.
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/14

Ο πατέρας του αγιορείτικου κοινοβιακού μοναχισμού Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης που κατηγορήθηκε ως ο “Εφραίμ” του 10ου αιώνα (με φωτογραφικό υλικό)

Εμφάνιση της Παναγίας στον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη και θαυματουργική ανάβλυση πηγής από τον βράχο. Τοιχογραφία νάρθηκος Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (19ος αι.)

Για περισσότερα σχετικά με το ποιός ήταν ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης πατήστε εδώ και εδώ.
Ανάμεσα στα 964 και 972 η Λαύρα ήταν το μόνο σημαντικό ίδρυμα του Άθω, σε αριθμό μοναχών όπως και σε περιουσία. Και προς αυτήν στρέφονταν οι νέοι μοναχοί, οι επισκέπτες και οι δωρητές. Η συρροή μοναχών και δωρεών της επέτρεψαν να κατασκευάσει σε σύντομο διάστημα ένα λιμάνι, το ξενοδοχείο, το νοσοκομείο και μώλους. Η Λαύρα παρουσίαζε αυτόν τον καιρό περισσότερο το θέαμα ενός απέραντου εργοταξίου παρά ενός μοναστηριού στην Αθωνική έρημο. Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί ότι οι μοναχοί της Λαύρας ξεπέρασαν γρήγορα τους ογδόντα, αριθμό που είχε ορίσει ο Νικηφόρος (Φωκάς, αυτοκράτορας του Βυζαντίου) το 964, και πώς, όταν ο Αθανάσιος στο τυπικό του ανεβάζει το όριο στους εκατόν είκοσι, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να νομιμοποιεί μια κατάσταση που ήδη υπήρχε. Για τις οικοδομές του ο Αθανάσιος είχε ανάγκη από εκτάσεις, και είναι αναμφίβολο πως τα εδάφη, που από τον Αντιάθω ως το ακρωτήριο των Αποθηκών όριζαν τον Λαυριωτικό χώρο στα 972-975, δεν συμπεριλαμβάνοντα στα όρια του κελλιού που ο Πρώτος είχε παραχωρήσει στον Αθανάσιο στα 959-960. Του τα παραχώρησαν αργότερα, και μάλλον τμηματικά, και νιώθοντας υποχρεωμένοι, είτε επειδή ο Αθανάσιος πέτυχε την αύξηση της βασιλικής επιχορήγησης για τον Άθω και την ανακαίνιση της Εκκλησίας των Καρεών είτε γιατί ήξεραν ότι είχε την υποστήριξη της ανωτάτης αρχής. Η επίτευξη των σχεδίων του Αθανασίου έχει το αντιστάθισμά της. Πολλοί από τους παλαιούς άρχισαν να δυσανασχετούν, και η δυσαρέσκειά όλο και μεγάλωνε. Στα εδάφη που αποκτούσε η Λαύρα από δόσιμο του κοινού, αγορές ή δωρεές, που μερικές φορές επιτυγχάνονταν κάτω από πιέσεις,
υπήρχαν κελλιά όπου ζούσαν ασκητές. Και αυτοί ήσαν τότε υποχρεωμένοι ή να φύγουν ή να μπούν στην υποταγή της Λαύρας. Γίνεται εύκολα αντιληπτό λοιπόν γιατί το τυπικό του Τζιμισκή αναφέρει παλαιές διενέξεις και γιατί πολλοί μοναχοί θεωρούσαν ( γύρω στα 970-972) ότι ο Αθανάσιος έβλαπτε τα συμφέροντα τους και τους αδικούσε. ( Το κείμενο λέει: «ενήγον σκάνδαλα και φιλονεικίας εφ’ ικανούς χρόνους γίνεσθαι μεταξύ αυτών τε και Αθανασίου…ως ότι περικόπτονται τινες και αδικούνται παρ’ αυτού»).

Και όλοι σχεδόν οι μοναχοί του Άθω είχαν λόγους να εχθρεύονται τον Αθανάσιο: μερικοί εξαιτίας οικονομικών συμφερόντων, άλλοι λόγω της επιρροής του…με λίγα λόγια, κατηγορούσαν τον Αθανάσιο ότι υπέσκαπτε τα θεμέλια του αθωνικού τρόπου άσκησης. Ο βιογράφος, σε έναν κατάλογο, όπου κατονομάζει τα παράπονα των Αθωνιτών εναντίον του Αθανασίου, αναγράφει όλες τις δραστηριότητές του: « οικοδομάς ανεγείροντα πολυτελείς και περιβόλους και ναούς και επίνεια και καταγωγάς υδάτων επινοούντα ( αρδευτικά έργα) και ζεύγη βοών και ημιόνων ωνούμενον», αλλά και ότι έσπειρεν αγρούς και εφύτευσεν αμπελώνας».
Πηγή: Διονυσίας Παπαχρυσάνθου, Ο Αθωνικός Μοναχισμός, Αρχές και Οργάνωση, έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2004

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/07/