ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ

Την έντονη διαμαρτυρία του με επιστολή προς το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, εξέφρασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος.

Συγκεκριμένα ο Μητροπολίτης κ. Ευστάθιος διαμαρτύρεται για την σχετική άδεια που παραχωρήθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για την απόσπαση αρχιτεκτονικών μελών από την τοιχοποιία βυζαντινών Εκκλησιών της Ιεράς Μητροπόλεως.

Η «Romfea.gr» παραθέτει παρακάτω την επιστολή:

Με κατάπληξη πληροφορήθηκα από εφημερίδα πρόσφατη απόφασή σας με την οποία δίδετε άδεια στην επιστημονική ομάδα του διακεκριμένου αρχαιολόγου κ. Δεληβορριά, για να αποξηλώσουν ορθόδοξους Ιερούς Ναούς της Εκκλησιαστικής μας Επαρχίας, στο πλαίσιο αναστηλωτικού προγράμματος που αφορά στο Ιερό του Αμυκλαίου Απόλλωνα.

Για το θέμα αυτό επιτρέψτε στον υπεύθυνο επιχώριο Μητροπολίτη ως πνευματικό ποιμένα και εκκλησιαστικό λειτουργό να καταθέσει την ταπεινή του γνώμη και τον εύλογο προβληματισμό του, αν και δε του ζητήθηκε και δεν ενημερώθηκε έστω και για τυπικούς λόγους, διότι δύο τουλάχιστον εκκλησίες, χώροι λατρείας του Τριαδικού Θεού για πολλούς αιώνες, ουσιαστικά πρόκειται να βεβηλωθούν! νομότυπα για την αναστήλωση ενός αρχαίου, αξιοσέβαστου βεβαίως, μνημείου.

Καταρχήν, θαυμάζω το πάθος και την εργατικότητα του κ. Δεληβορριά και των εκλεκτών συνεργατών του, που επιδεικνύουν στην πρωτόγνωρη προσπάθεια να επαναφέρουν στην αρχέτυπη μορφή του το ιερό αυτό, σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο της εθνικής μας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Θεωρώ, όμως, ότι άπτεται των ορίων του παραλόγου η απόσπαση τμημάτων του τα οποία εν προκειμένω είναι ενσωματωμένα στην τοιχοποιία η το εσωτερικό της Αγίας Κυριακής και του Προφήτου Ηλία των Ενοριών Αμυκλών και Ριβιωτίσσης αντιστοίχως, για να υλοποιηθεί ο εν λόγω στόχος.

Πρώτα-πρώτα τέτοια ενέργεια, η οποία με βάση την απόφαση αυτή μπορεί να φθάσει και σε αφαιρέσεις, δηλαδή καταστροφή υλικού ακόμη και από το ιερό Βήμα η την αγία Τράπεζα, που και ιερόσυλοι η αλλόθρησκοι πολλές φορές σέβονται, αποτελεί πράξη ιεροσυλίας, προσβολή βάναυση του Θεού αλλά και των ευσεβών χριστιανών.

Τη μορφή της αντίδρασης των τελευταίων, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα ανεμπόδιστα να τελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και των οποίων οι Ναοί, όπως και των αλλοθρήσκων, να τυγχάνουν σεβασμού από την ελληνική πολιτεία, δεν μπορούμε ασφαλώς να προδικάσουμε.

Την προβλέπουμε, όμως, δυναμική από τα μηνύματα που μέχρι σήμερα λαμβάνουμε και από τώρα υπόσχομαι ότι θα έχουν αμέριστη τη συμπαράστασή μου.

Η διαβεβαίωση, επιπρόσθετα, ότι είναι εξασφαλισμένη η στατικότητα και ότι δε θα αλλοιωθεί η αισθητική των εκκλησιών, γιατί θα αντικατασταθούν με τα ακριβή τους αντίγραφα είναι αβάσιμη.

Ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί η τεχνική αυτή στο παρελθόν και επομένως απουσιάζει η σχετική εμπειρία, αλλά και αν έχει, δεν είναι εγγυημένης αποτελεσματικότητας, διότι κάθε περίπτωση είναι μοναδική και υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να καταστρέψουν ολοσχερώς το Ναό κατά το εγχείρημα.

Εξάλλου, και η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, η καθ ύλην αρμόδια, της οποίας η θέση δεν ελήφθη υπ όψιν, διαφωνεί κάθετα.

Ας μη λησμονούμε και μία άλλη πολύ σοβαρή διάσταση του θέματος που συνδέεται με τους ιερούς Κανόνες, τους οποίους κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να παραβλέπει η να παραχαράσσει στο βωμό ποικίλων σκοπιμοτήτων.

Οι Κανόνες και σ αυτό το ζήτημα είναι εύγλωττοι, « του ναού πεσόντος, ο τόπος ανίερος ου γίνεται. όθεν ουδέ πωλείται»( ογ Διάτ. του α τίτλ. Νεαρών).

«Τα άπαξ καθιερωθέντα Μοναστήρια (επομένως και ιεροί Ναοί) κατά γνώμην του Επισκόπου, μένειν εις το διηνεκές και τα ανήκοντα αυτοίς πράγματα φυλάττεσθαι και μηκέτι γίνεσθαι ταύτα κοσμικά καταγώγια. Τους δε συγχωρούντας τούτο γίνεσθαι, υποκείσθαι τοις εκ των Κανόνων Επιτιμίοις»( 24ος Κανών Δ Οἰκουμ. Συνόδου).

Συμφωνούν και ο μθ της Στ Οἰκουμ. Συνόδου και ο ιβ της Ζ Οἰκουμ. Συνόδου και ο β του Αγ. Κυρίλλου που επιτάσσουν να μένουν «αναφαίρετα τα κειμήλια και υποστατικά από τας εχούσας αυτά εκκλησίας».

Στο σημείο αυτό θέλω να επικαλεσθώ και μία ιστορική αλήθεια, που σίγουρα γνωρίζετε και αφορά στην αιτία του “παντρέματος αυτού στοιχείων από αρχαία μνημεία με χριστιανικές εκκλησίες.

Είναι, δηλαδή, γνωστό ότι στο απώτερο παρελθόν, όταν τα αρχαιοελληνικά μνημεία, εγκαταλελειμμένα γίνονταν βορά της αρχαιοκαπηλικής βουλιμίας των πάσης φύσεως τυμβωρύχων της ελληνικής ιστορίας, πολλοί έλληνες χριστιανοί, άλλοι γιατί επιδίωκαν διασύνδεση του Ελληνισμού με το Χριστιανισμό με τη δική τους αισθητική αντίληψη, άλλοι για να προστατέψουν τους πολιτισμικούς αυτούς θησαυρούς και άλλοι από άγνοια, ενώ λίγοι από φανατισμό, πήραν διάφορους ογκόλιθους -αγκωνάρια, που ήταν διάσπαρτα παντού, και έκτισαν Εκκλησίες.

Παρατηρήθηκε, μάλιστα, το παράδοξο ιστορικό φαινόμενο αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι επιδρομείς ( π.χ. οι Γότθοι του Αλάριχου κ.α.), όταν κατέστρεφαν αρχαιοελληνικά μνημεία, να σταματούν όπου υπήρχαν χριστιανικοί ναοί από σεβασμό η άλλους λόγους.

Η πολιτική αυτή, τελικά, διέσωσε κυριολεκτικά χιλιάδες τέτοιους μνημειακούς θησαυρούς που βρίσκονταν στους Ιερούς Ναούς η πέριξ αυτών.

Επομένως, η θεμιτή κατά τα άλλα προσπάθεια αποκατάστασης αρχαίων μνημείων, στην προκειμένη περίπτωση του Απολλώνειου ιερού, με την εφαρμογή αυτής της επισφαλούς και αμφιλεγόμενης τεχνικής, αφού δεν έχει την ευρεία επιστημονική συναίνεση, συνιστά και προσβολή και έκφραση ασέβειας προς τους κτίτορες των ορθόδοξων αυτών εκκλησιών και ταυτόχρονη περιφρόνηση της ιστορικής και εθνικής τους προσφοράς.

Με βάση, συνεπώς, τις παραπάνω επισημάνσεις, φρονώ ότι ο τρόπος με τον οποίο τείνει να εφαρμοσθεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα αναστήλωσης δεν αντιμετωπίζει ισότιμα, όπως υποστηρίζεται, αφενός ένα μνημείο που μόνο ίχνος του σώζει και αφετέρου τους ορθόδοξους ναούς, ευκτήριους οίκους λατρείας των ορθόδοξων χριστιανών για εκατοντάδες χρόνια που έτσι απροκάλυπτα θέτει σε κίνδυνο ολοσχερούς καταστροφής.

Ολοκληρώνω τις σκέψεις αυτές με δύο ερωτήματα:

α) Τα πιστά αντίγραφα των μνημειακών τμημάτων με τα οποία η ομάδα σκοπεύει θεωρητικά τουλάχιστον να αντικαταστήσει τα ενσωματωμένα στους Ναούς πρωτότυπα, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν στο ιερό του Απόλλωνα;

Με τον τρόπο αυτό θα εξοικονομηθούν και πόροι και χρόνος και θα αποφευχθούν απρόβλεπτες επιπλοκές.

β) Κανένα σπίτι δεν γκρεμίστηκε και ποτέ, για να αποκαλύψουν τμήματα αρχαίων Ναών η θεάτρων, προκειμένου να αποκαταστήσουν τα μνημεία. Πως τώρα επιχειρείται;

Πηγή: http://www.romfea.gr/component/content/article/13/5557——lr–

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/11

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Σε δέκα υπολογίζονται οι αιματηροί και σκληροί διωγμοί των κοσμικών ηγεμόνων της Ρώμης, οι οποίοι κίνησαν κάθε μέσο για να εξαφανίσουν ολότελα την Εκκλησία του Χριστού. Σε όλους όμως αυτούς τους διωγμούς η Εκκλησία του Χριστού βρίσκεται χωρίς την ελάχιστη κοσμική βοήθεια. Κανένα στράτευμα δεν έχει με το οποίο να διεξαγάγει τον τρομερό πόλεμο, που της έχουν κηρύξει, κανένα βασιλιά ή ηγεμόνα δεν έχει βοηθό. Κανένα κοσμικό όπλο δεν έχει στα χέρια Της, παρά τα άφθονα δάκρυά Της, την υπομονή και την προσευχή Της, την αδυναμία και την αισχύνη Της, τα τραύματά Της και το αίμα Της.

Και ρωτούμε: Εφ΄ όσον καμία ανθρώπινη βοήθεια δεν είχε η Εκκλησία, γιατί δεν υπέκυψε; Γιατί δεν κάμφθηκε από τους πανίσχυρους αυτοκράτορες της Ρώμης και τους σιδηρόφρακτους στρατούς της; Εάν κάποιος έβλεπε μόνο στον εξοντωτικό πόλεμο, τον οποίο ανέλαβαν όλες οι ανθρώπινες δυνάμεις κατά της ανίσχυρης Εκκλησίας του Χριστού, τίποτε άλλο δεν θα ανέμενε και δεν θα πίστευε, παρά ότι ο παγκόσμιος σκοπός των πολεμίων Αυτής θα επιτύγχανε καθ΄ όλη τη γραμμή. Αυτό πίστευε και ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, ότι δηλαδή επιτυχώς παρασκεύασε την εξαφάνιση της Εκκλησίας. Γι΄ αυτό και νόμισμα χάραξε το οποίο από το ένα μέρος είχε την εικόνα του και το όνομά του, και από το άλλο την εξής επιγραφή: «Μετά την εξάλειψη του Χριστιανισμού». Και κατόπιν αρχίζουν τα σκωπτικά άσματα, διότι πίστευαν ότι η χριστιανική Εκκλησία τάφηκε.

Και όμως για μία ακόμη φορά, όπως και τότε έτσι και σήμερα, η χαρά της νίκης προκάλεσε ύστερα από λίγο τη θλιβερή απογοήτευση των ματαιοπονούντων διωκτών. Η Εκκλησία που φαινόταν ότι τάφηκε, αρχίζει μερικά χρόνια αργότερα τον νικηφόρο δρόμο Της προς τα εμπρός, και εξαπλώνεται και κατακτά τη Ρωμαϊκή επικράτεια και εκτείνεται μέχρι των περάτων της γης. Ο Διοκλητιανός ζούσε ακόμα, όταν ο Πάπας Σίλβεστρος έφερε το φως της ημέρας μέσα στις Κατακόμβες, και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος κήρυξε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους.

Το ίδιο επαναλαμβάνεται σ΄ όλους τους αιώνες. Κατά τον 19ο αιώνα οι ασεβείς και ποικίλοι πολέμιοι του Χριστιανισμού πέσανε κατά της Εκκλησίας για να Την εξαφανίσουν. Και αυτοί μεν τάφηκαν από τον πανδαμάτορα χρόνο, η Εκκλησία όμως όχι μόνο υπάρχει, αλλ΄ ολοέν και προσελκύει προς Εαυτήν τα μεγαλύτερα πνεύματα του κόσμου.

Γι΄ αυτό και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στρέφεται εναντίον όλων εκείνων που πολεμούν την Εκκλησία και διατρανώνει το ακατάλυτο Αυτής, αφού δεν είναι η Εκκλησία ανθρώπινο εφεύρημα. Γράφει ο άγιος Γρηγόριος: «Μωρότατε και ασεβέστατε στα μεγάλα. Στρέφεσαι εναντίον του κλήρου και της οικουμενικής Εκκλησίας, που περιέλαβε όλα τα πέρατα με την απλότητα του λόγου και τη μωρία του κηρύγματος, το οποίο νίκησε σοφούς και κατήργησε δαίμονες και ξεπέρασε το χρόνο· αυτό που είναι παλιό μαζί και νέο και σε γενικές γραμμές με την τελείωση του μυστηρίου το οποίο αποταμιεύτηκε σε ίδιους καιρούς; Στρέφεσαι εναντίον της μεγάλης κληρονομίας του Χριστού, που δεν θα παύσει να υπάρχει, ούτε και αν μερικοί αγριεύουν περισσότερο από σένα, και η οποία θα βαδίσει περισσότερο και θα εξυψωθεί, διότι πιστεύω στις προρρήσεις και σε όσα βλέπω. Αυτήν την οποία έκανε ο Θεός και κληρονόμησε ο άνθρωπος, αυτήν που προτύπωσε ο νόμος, συμπλήρωσε η χάρη και την έκανε νέα ο Χριστός; Αυτήν την οποία συγκρότησαν οι Προφήτες, συνένωσαν οι Απόστολοι και κατάρτισαν οι Ευαγγελιστές» (ΕΠΕ 3, 88-90).

(Αρχιμ. ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΛΥΡΑΚΗΣ,Περιοδικό” Μεταμόρφωσις” Ιεράς Μητροπόλεως Σάμου & Κορσέων, Ιανουάριος 2010)

πηγή: http://aktines.blogspot.com/2010/08/blog-post_08.html

http://www.impantokratoros.gr/ekklhsia_digmoi.el.aspx

Πηγή εἰκόνας:

http://i43.tinypic.com/25gchec.jpg

Ψυχολόγους θέλουμε, ιερείς και πνευματικούς δεν θέλουμε! * (Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Εις το «Άνθρωπος ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα» (Ματθ. κα' 33-42, Ευαγγέλιον ΙΒ' Κυριακής του Ματθαίου).

Ο Οικοδεσπότης της Παραβολής είχε φυτεύσει αμπελώνα, τον είχε περιφράξει, είχε α­ναθέσει την καλλιέργειά του σε γεωργούς και, όταν ήλθε ο καιρός της συγκομιδής, έστειλε ανθρώπους του για να συλλέξουν τον καρπό.
Ο αμπελών είναι η ανθρωπότης και ο Οικοδεσπότης είναι ο άγιος Θεός. Από την ανθρωπότητα ο Κύριος περίμενε καρπούς. Έστελνε κατά καιρούς τους απεσταλμένους Του να ζητήσουν τους καρπούς από την ανθρωπότητα, αλλά αυτοί που είχαν σφετερισθή τον αμπελώνα, οι κακοί άρχοντες του Ισραήλ και των διαφόρων λαών που μέχρι σήμερα εξουσιάζουν τους ανθρώπους, αυτοί νό­μιζαν και νομίζουν ότι ο αμπέλων είναι δικός τους. Θέλουν να σφετερισθούν τα αγαθά αυτού του αμπελώνος, αυτού του κόσμου, και να τα χρησιμοποιήσουν ιδιοτελώς όχι για το καλό της ανθρωπότητος, όπως ήθελε ο Ιδιο­κτήτης του.

Βέβαια η Παραβολή αναφέρεται άμεσα στους άρχοντες του Ισραήλ εκείνης της εποχής, οι οποίοι όχι μόνον απέρριψαν τους Προφήτας, τους απεσταλμένους του Θεού, που ζητούσαν τους καρπούς του αμπελώνος, αλλά στο τέλος απέρριψαν και θανάτωσαν και τον Υιό του Οικοδεσπότου, τον Οποίον έστει­λε ο Οικοδεσπότης με την ελπίδα ότι θα συνήρχοντο και θα μετανοούσαν. Αυτοί όμως όχι μόνο δεν μετενόησαν, αλλά βρήκαν ευκαιρία και είπαν: αυτός είναι ο Υιός, ο κληρονόμος του αμπελώνος, ας τον σκοτώσουμε, να τελειώ­νουμε μια για πάντα. Έτσι έκαναν το μεγάλο έγκλημα να θανατώσουν
τον αθώο Κύριο Ιησού Χριστό.
Αλλά η Ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνε­ται. Και σήμερα και σε κάθε εποχή υπάρχουν εκείνοι οι κακοί ποιμένες, οι κακοί οδηγοί των λαών, οι οποίοι παραμερίζουν τον Ιδιοκτήτη του αμπελώνος, τον Δημιουργό Θεό, και θέ­λουν να διαφεντεύουν αυτοί την Ιστορία και τον κόσμο.
Και κάνουν τόσα εγκλήματα, τόσες αδικίες, τόσα παράλογα πράγματα, προκειμένου να ικανοποιήσουν τον εγωισμό και τα πάθη τους.
Και βλέπουμε ότι και στην Πατρίδα μας δυ­στυχώς υπάρχει αυτή η προσπάθεια σιγά-σιγά να εξοβελισθή ο Χριστός από την ζωή μας με πολλούς τρόπους, και τελευταία με την απαγόρευσι από το Υπουργείο Παιδείας στους Πνευματικούς να πηγαίνουν στα σχολεία -όπως γινόταν μέχρι σήμερα- να εξομολογούν τα παιδιά που ήθελαν να εξομολογηθούν. Για­τί οι Πνευματικοί δεν εξομολογούσαν όποιον δεν ήθελε, αλλά όποιον ήθελε. Και το θαυμα­στό είναι ότι τα περισσότερα παιδιά ήθελαν και ανεπαύοντο και ωφελούντο από την πα­ρουσία των Πνευματικών. Ίσως μερικές φορές κάποιοι Πνευματικοί να μην εφέροντο με την δέουσα διάκρισι. Αλλά αυτές ήσαν οι εξαιρέ­σεις. Ο κανών είναι -απ' ό,τι και εμείς γνωρί­ζουμε- ότι οι Πνευματικοί βοηθούσαν πολύ τα παιδιά στα σχολεία.
Τώρα λοιπόν με πρόσφατη απόφασι του Υπουργείου Παιδείας απηγορεύθη στους Πνευματικούς να πηγαίνουν στα σχολεία να εξομολογούν τα παιδιά. Με ανακοίνωσί της η Ιερά Σύνοδος είπε ότι το μέτρο δεν στρέφεται κατά της Εκκλησίας αλλά κυρίως κατά των παιδιών. Γιατί τα παιδιά, ιδιαίτερα σήμερα που βάλλονται από τόσους πειρασμούς, που δέχονται τόσες κακές επιδράσεις, τις οποίες όλοι τις γνωρίζουμε, τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά θα είχαν ανάγκη από την παρουσία ενός Πνευματικού στα σχολεία.
Θα θυμάστε ότι με αφορμή τα γεγονότα που έγιναν τελευταία στην Βέροια προτάθηκε να διορισθούν μόνιμα ψυχολόγοι στα σχολεία. Οι ψυχολόγοι να σώσουν τα παιδιά! Λοιπόν, ψυ­χολόγους θέλουμε, ιερείς και Πνευματικούς δεν θέλουμε!
Αυτός είναι ένας έμμεσος διωγμός του Χρι­στού από τα σχολεία, από την παιδεία και από την κοινωνία.
Διώχνουμε τον Χριστό, αλλά δεν σκεπτόμα­στε ποιες συνέπειες θα έχη η απουσία του Χρι­στού από την ζωή μας. Δεν θέλω να επιρρίψω ευθύνες μόνο στους πολιτικούς. Και εμείς οι άνθρωποι της Εκκλησίας κάνουμε λάθη. Αλλά τα λάθη αυτά δεν έπρεπε να τα εκμεταλλεύωνται οι εχθροί της Εκκλησίας, για να βγάλουν τον Χριστό από την ζωή μας και από τα σχολεία.
Ας έχουμε τον νου μας, γιατί μπορεί και εμείς να εξορίζουμε τον Χριστό από την προ­σωπική μας ζωή. Όχι μόνο το Υπουργείο Παιδείας και δεν ξέρω ποιοι άλλοι Οργανισμοί, αλλά και εμείς οι ίδιοι με τις απροσεξίες μας, με την έλλειψη πίστεως, αγάπης, προσευχής, μετανοίας, διώχνουμε τον Χριστό από την ζωή μας και μένουμε έρημοι.
Τί θα γίνη ο κόσμος χωρίς τον Χριστό; Αυτή είναι η αιωνία κόλασις, να ζη ο άνθρω­πος χωρίς τον Χριστό, χωρίς την Χάρι του Χρι­στού, χωρίς την ειρήνη του Χριστού, χωρίς το Φως του Χριστού, χωρίς την παρηγοριά και την αλήθεια που μόνο ο Χριστός μπορεί να δώση.
Με αυτές τις ταπεινές σκέψεις ήθελα να επι­κοινωνήσω σήμερα μαζί σας -βλέπω ότι έχετε έλθει πολλοί αδελφοί προσκυνηταί και μάλι­στα πολλοί νέοι- και να προβληματισθούμε για το ποια πρέπει να είναι η θέσις του Χρι­στού στην ζωή μας, στα σχολεία μας, στο έθνος μας, στην κοινωνία μας. Θέλουμε έθνος, σχο­λεία, κοινωνία, τον εαυτό μας, χωρίς Χριστό ή με τον Χριστό;
Εάν βγάλουμε τον Χριστό, θα υποφέρουμε, δεν θα χαρούμε αληθινά, θα βασανιζόμαστε. Εάν βάλουμε τον Χριστό στη ζωή μας, έστω και αν αυτό θέλη κόπο και αγώνα, θα έχουμε αληθινή ειρήνη, την χαρά του Χριστού, την οποία εύχομαι εις πάντας υμάς. Αμήν.


* Ομιλία στην Τράπεζα της Μονής στις 28.8.2006

alopsis.gr

ΑΡΧΙΣΕ Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ «ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΑ» ΕΘΝΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. 'Παρίες' της κοινωνίας οι χριστιανοί στην Βρετανία

Στήν Ἀγγλία ὡς γνωστόν ἐπικρατεῖ ἡ αἵρεση τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ( Προτεσταντική παραφυάδα). Ὅμως, ἀκόμη καί τά λίγα χριστιανικά στοιχεῖα, πού διασώζουν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, ἐνοχλοῦν καί τούς θέτουν στό στόχαστρο τῆς ἄθεης ἀγγλικῆς κοινωνίας καί πολιτείας. Ὁ ἀρχέκακος ὄφις παλεύει νά ἐξαλείψει κάθε τι, πού θυμίζει τόν Χριστό Μας ἀκόμη καί στίς ἀλλοτριωμένες ἀπό τήν ὀρθοδοξία κοινότητες τῶν Παπικῶν καί Προτεσταντῶν. Ἡ χριστιανική ἠθική, ἡ οἰκογένεια, ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι μερικά ἀπό αὐτά, πού θεωροῦνται κοινωνικά μή ἀποδεκτά καί ἐντός ὀλίγου «political incorrect», ὁπότε ποινικῶς διωκόμενα...

Τελικῶς ὅμως ὁ Χριστός Μας θά νικήσει...Ὅσο καί ἄν τόν ἀπωθοῦν στό περιθώριο...

Διαβᾶστε τό σχετικό ἄρθρο:

'Παρίες' της κοινωνίας οι χριστιανοί στην Βρετανία

Ο παρουσιαστής του BBC και βραβευμένος δημοσιογράφος, Jeremy Vine, ισχυρίζεται ότι οι χριστιανοί στην Βρετανία έχουν γίνει οι ‘παρίες’ της κοινωνίας, καθώς το να είσαι χριστιανός σήμερα στην Βρετανία έχει καταντήσει να θεωρείται «κοινωνικά μη αποδεκτό».

Όπως δηλώνει στην Telegraph, σε ένα άρθρο που συζητήθηκε πολύ, η κοινωνία έχει γίνει υπερβολικά «μη ανεκτική» στην ελευθερία της έκφρασης θρησκευτικών πεποιθήσεων.

"Δεν μπορεί πλέον κάποιος να εκφράσει απόψεις που πριν 30 ή 40 χρόνια ήταν αποδεκτές από όλους", είπε.

"Σήμερα, το να πεις ότι πιστεύεις στον Θεό θεωρείται κοινωνικά απαράδεκτο".

Οι δηλώσεις του απηχούν και τις απόψεις του καρδινάλιου Cormac Murphy-O'Connor, επικεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας στην Αγγλία και στην Ουαλία, ο οποίος λέει ότι η Βρετανία είναι πλέον μια "εχθρική" χώρα για τους θρησκευόμενους ανθρώπους.

Ο Vine, 43 ετών, αν και θρησκευτικά κινείται στον χώρο του Αγγλικανισμού, (Σ.Σ.«επίσημη» θρησκεία στην Αγγλία), λέει ότι πρέπει να το σκεφτεί για να μιλήσει πιο ανοικτά για την πίστη του στον αέρα.

"Το ότι κάτι είναι αλήθεια δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το πεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό πιστεύω.

"Αν θέλω να ‘ανοίξω τα χαρτιά μου’ σχετικά με την πίστη μου και να συζητήσω για αυτή, θα δημιουργηθεί πρόβλημα."

Σε συνέντευξη του στο περιοδικό ‘Reform’, της Ενωμένης Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας (United Reformed Church), ο Vine λέει ότι αναγκασμένος να ξεχωρίζει τις προσωπικές του πεποιθήσεις από το ρόλο του ως παρουσιαστής.

"Ένα από τα πράγματα που πιστεύω και το οποίο μπορεί να ακούγεται περίεργο, είναι ότι ο Χριστός είναι αυτό που είπε ότι ήταν".

"Δεν νομίζω ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό στο πρόγραμμά μου. Είναι σα να υπάρχει ένα τείχος μεταξύ του τι σκέφτομαι και της δουλειάς που κάνω."

Στην πρώτη δημοσκόπηση που έγινε για τους χριστιανούς που εκκλησιάζονται στην Βρετανία, η οποία πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας ‘The Sunday Telegraph’, διαπιστώθηκε ότι χιλιάδες από αυτούς πιστεύουν ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα και βρίσκουν πολλές φορές «κλειστές πόρτες», εξαιτίας της πίστης τους.

Ένας στους πέντε είπε ότι έχει αντιμετωπίσει αντίδραση στο εργασιακό του περιβάλλον, λόγω των πεποιθήσεών του.

Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς αποκάλυψαν ότι έχουν υποστεί κάποιας μορφής δίωξης για τον λόγο ότι είναι χριστιανοί.

Τα ευρήματα της δημοσκόπησης δείχνουν μια αυξανόμενη εχθρότητα έναντι της θρησκείας στη χώρα αυτή, η οποία έχει χαρακτηριστεί από μια σειρά από συγκρούσεις μεταξύ των πιστών και των εργοδοτών τους.

Πολλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου της Υόρκης, Δρ John Sentamu, καλούν τους Χριστιανούς να "ξυπνήσουν" και να αρχίσουν να υπερασπίζονται τις πεποιθήσεις τους, ιδιαίτερα μετά το περιστατικό με την νοσοκόμα Caroline Petrie, (φωτο) η οποία τέθηκε σε διαθεσιμότητα, γιατί τόλμησε να προσευχηθεί για έναν ασθενή!!! (Σ.Σ. Βλέπε

Οι Χριστιανοί δεν έχουν δικαίωμα να προσευχηθούν στη Βρετανία της "διαφορετικότητας"...)

Τα 'νέα ήθη' προειδοποιούν τους πιστούς ότι ο κάθε εργαζόμενος αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της απόλυσης, σε περίπτωση που θα θελήσει να μοιραστεί την πίστη του με τους συναδέλφους του στον χώρο εργασίας.

Στους εργοδότες έχουν δοθεί «συμβουλές» σύμφωνα με μια νέα εκστρατεία, που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση στα πλαίσια της προστασίας της ‘ισότητας’, που λέει ότι οι άνθρωποι που ‘ευαγγελίζουν’ στον χώρο εργασίας τους είναι "εξαιρετικά πιθανό" να κατηγορηθούν για «παρενόχληση».

Οι κατευθυντήριες γραμμές σχεδιάστηκαν από την ‘Βρετανική Ανθρωπιστική Εταιρία’ (‘British Humanist Association’ - BHA), μια αθεϊστική οργάνωση, με τη βοήθεια μιας επιδότησης £ 35.000 από την ‘Επιτροπή για την Ισότητα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα’ (‘Equality and Human Rights Commission’ - EHRC).

Ο Andrew Copson, εκπαιδευτής στην BHA, ισχυρίστηκε ότι κάθε προσπάθεια που κάνει κάποιος για να «αλλάξει» έναν συνάδελφό του, μπορεί να θεωρηθεί «παρενόχληση» σύμφωνα με τους Κανονισμούς του 2003, σχετικά με την ισότητα (στην θρησκεία ή τις πεποιθήσεις) στην εργασία.

"Ο νόμος προστατεύει τους ανθρώπους από το να γίνουν θύματα ‘εκφοβισμού’ ή να αισθανθούν ότι βρίσκονται σε ένα εχθρικό περιβάλλον στο χώρο εργασίας τους’ είπε.

"Όταν κάποιος συστηματικά υπονομεύει τις πεποιθήσεις του άλλου ή προσπαθεί επίμονα να τον ‘αλλάξει’, τον κάνει να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα εχθρικό περιβάλλον."

Ωστόσο, νομικοί εμπειρογνώμονες επιτέθηκαν σε αυτές τις ‘κατευθυντήριες γραμμές’ τις οποίες αποκάλεσαν «ανοησίες», ενώ χριστιανικές οργανώσεις τις καταγγέλλουν ως σκέτη "προπαγάνδα".

Στην δημοσκόπηση οι πιστοί δήλωσαν ότι ήδη αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εργασία τους και 1 στους 10 δήλωσε ότι τον έχουν απορρίψει τα μέλη της ίδιας του της οικογένειας λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων.

Πολλοί επίσης έως 44%, δήλωσαν ότι γελοιοποιηθήκαν από φίλους, γείτονες ή συναδέλφους τους, μόνο και μόνο επειδή είναι χριστιανοί και 19% δήλωσαν ότι τους παραμέρισαν ή τους απομόνωσαν για τον ίδιο λόγο.

Ισχυρίστηκαν επίσης ότι υφίστανται διακρίσεις στην εργασία τους, ενώ 5% είπαν ότι εμποδίστηκε η προαγωγή τους λόγω της πίστης. Ο ίδιος αριθμός είπε ότι έχουν δεχτεί επιπλήξεις και προειδοποιήσεις να μην εξωτερικεύουν το πιστεύω τους μπροστά σε άλλους.

Ο Ed Stourton, ένας από τους συναδέλφους του ο Jeremy Vine στο BBC, είπε ότι θεωρεί ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους ανθρώπους της πίστης είναι ότι παραγκωνίζονται.

Πρόσθεσε: «Είμαι πολύ ευτυχής να πω είμαι Ρωμαιοκαθολικός και αυτό δεν σημαίνει ότι μου ‘έχει στρίψει’ ".

Ο Τόνι Μπλερ το 2007 αποκάλυψε ότι ήταν δεν σε θέση να δηλώσει ανοικτά την πίστη του (Σ.Σ. ο Μπλερ ασπάσθηκε τον καθολικισμό έχοντας "οικουμενιστικές" τάσεις) όταν ο πρωθυπουργός, γιατί φοβόταν ότι οι άνθρωποι θα του κολλούσαν την ταμπέλα του ‘ψώνιου’ ("nutter").

«Είναι δύσκολο, να μιλήσει κάποιος για τη θρησκευτική του πίστη στο πολιτικό μας σύστημα», είπε.

Σε άρθρο της στην dailymail.co.uk η Melanie Phillips (φωτο) αναρωτιέται «Πόσος χρόνος έχει μείνει ακόμα μέχρι ο Χριστιανισμός να θεωρηθεί παράνομος στην Βρετανία;»

Αναφέρεται σε έναν ευαγγελικό χριστιανό, τον Stephen Green, (φωτο), ο οποίος συνελήφθηκε και του απαγγέλθηκε η κατηγορία ότι χρησιμοποιούσε ‘απειλές’ και προσβλητικά λόγια και συμπεριφορά.

Ποια ήταν αυτή η ‘προσβλητική συμπεριφορά’; Το ότι με ειρηνικό τρόπο μοίραζε κάποια φυλλάδια σε μία εκδήλωση ομοφυλόφιλων στο Cardiff.

Και στα φυλλάδια δεν έγραφε τίποτε άλλο παρά εδάφια της Βίβλου, που καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία και μία πρόσκληση ‘φύγε από την οδό της αμαρτίας και θα σωθείς’.

Αλλά για τους ‘κοσμικούς’ ιερείς των ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η μόνη αμαρτία είναι να αποκαλείς την ομοφυλοφιλία ‘αμαρτία’.

Για το κυνήγι κατά των χριστιανών στην Βρετανία βλέπε άρθρα:

- Άρχισε το κυνήγι των χριστιανών χάριν της "ισότητας"

- Χριστιανός απολύθηκε από φιλανθρωπικό ίδρυμα γιατί είπε την γνώμη του για την ομοφυλοφιλία

-Χριστιανή ληξίαρχος απειλήθηκε με απόλυση επειδή αρνήθηκε να τελέσει γάμους ομοφυλοφίλων

- "Επικίνδυνος" ο σταυρός στα σχολεία!

Πηγές:

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/4277439/Christians-are-becoming-social-pariahs-in-Britain-claims-Jeremy-Vine.html

http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/religion/5413311/Christians-risk-rejection-and-discrimination-for-their-faith-a-study-claims.html

http://www.dailymail.co.uk/news/article-404052/How-Britain-turning-Christianity-crime.html#ixzz0OTwxtVCo

Πηγή τοῦ ἄρθρου: http://redskywarning.blogspot.com/2009/08/christians-social-pariahs.html

Μασονία: η "υπερ-θρησκεία" που διδάσκει τον Οικουμενισμό

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ. 
Δεν είναι δίκαιο να ισχυριστούμε πως όλοι οι Μασόνοι είναι ενημερωμένοι για τα μυστικά σχέδια της οργάνωσής τους. Πολλοί ενώ είναι έμπειροι στα τυπικά και στις επιφανειακές εργασίες του τάγματος, δείχνουν πως δεν κατέχουν σοβαρές γνώσεις για την πραγματική ιστορία ή τις πεποιθήσεις του Τάγματος

Το πιο γνωστό από τα βιβλία των Μασόνων είναι το «Ηθική και Δόγμα» του Άλμπερτ Πάικ, (Albert Pike - φωτο), το βιβλίο αυτό βρίσκεται στις περισσότερες μασονικές βιβλιοθήκες.

Γράφει λοιπόν στην σελίδα 213: «Κάθε Μασονική Στοά είναι ένας θρησκευτικός ναός και οι διδασκαλίες του είναι θρησκευτικές διδαχές».

                

«Δηλώνω χωρίς κανένα δισταγμό, πως η Μασονία είναι, σε κάθε της έννοια, εκτός από μια, λιγότερο φιλοσοφικό και κυρίως θρησκευτικό ίδρυμα και χρωστά αποκλειστικά στο θρησκευτικό στοιχείο την καταγωγή και την συνεχή της ύπαρξη και πως χωρίς θρησκευτικό αυτό στοιχείο σπάνια θα άξιζε μελέτης από τον σοφό και τον καλό» (‘Εγκυκλοπαίδεια του Ελευθεροτεκτονισμού’ του Μακί, σ. 618).

«Η Μασονία είναι η παγκόσμια, αιώνια αμετάβλητη, θρησκεία όπως ο Θεός την φύτεψε στην καρδιά της παγκοσμίου ανθρωπότητας. Κανένα πιστεύω δεν έζησε πολύ εάν δεν πήγασε από αυτό το ίδρυμα. Είναι η βάση, και τα πιστεύω. Η υπεροικοδομή". (‘Ηθική και Δόγμα’, σ. 219).

Ο Πάϊκ περιγράφει τον Ελευθεροτεκτονισμό ως:

«Ο φύλαξ και το δοχείο των μεγάλων φιλοσοφικών και θρησκευτικών αληθειών άγνωστες σε μεγάλο βαθμό στον κόσμο και μεταδιδόμενες από γενεά σε γενεά από μια αδιάρρηκτη ροή παράδοσης, γεμάτη από σύμβολα, εμβλήματα και αλληγορίες’. (‘Ηθική και Δόγμα’ σ. 210).

Είναι τυπικό για τον Ελευθεροτεκτονισμό να παραλείπει το όνομα του Ιησού Χριστού όταν παραθέτει τμήματα από τις Γραφές. Τα παρακάτω αποσπάσματα συγκρίνουν τα γνήσια κείμενα της Ιερής Βίβλου με αυτά που χρησιμοποιεί ο Τόμας Σμιθ Γουέμπ στο βιβλίου του «Ο Σύμβουλος του Ελευθεροτέκτονα» (περισσότερο γνωστό ως ο “Σύμβουλος του Γουέμπ”).

Ένα παράδειγμα είναι από την περικοπή του (Α.’ Πετ β’:5)

«Και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού»

Το χωρίο στον Σύμβουλος του Γουέμπ αναφέρεται (σ. 92): «Και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν»

Διδάσκει τον οικουμενισμό

Όπως και στο κίνημα της Νέας Εποχής, το κεντρικό θέμα του Ελευθεροτεκτονισμού είναι ο οικουμενισμός, μια προσπάθεια ενοποίησης όλων των θρησκειών του κόσμου κάτω από μια ομπρέλα. Για να το κάνει αυτό, υποβιβάζει τον Ιησού Χριστό από Υιό του Θεού σε έναν απλό πνευματικό διδάσκαλο στο ίδιο επίπεδο με τον Βούδα και τους άλλους θρησκευτικούς αρχηγούς.

«Η Μασονία... είναι θρησκεία, μια λατρεία στην οποία όλοι οι καλοί άνθρωποι μπορούν να ενωθούν και ο καθένας να μοιράζεται την πίστη όλων» (Γιόζεφ Φόρτ Νιούτον, “Οι κτίστες” σ. 242)

Περιγράφοντας μια εμπειρία πού είχε σε μια Στοά του Λονδίνου με Μασόνους διαφορετικών πίστεων, ο Γιόζεφ Νιούτον γράφει:

«Ήταν μια σκηνή που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Μια ενοραματική ώρα βαθειά συγκινητική. Ταυτόχρονα εικόνα και προφητεία. Ήταν έντονα εντυπωσιακή, σαν να ακούει κανείς το μέλλον. Με έκανε να σκεφτώ τα λόγια ενός μάντη σ’ένα ιερό βιβλίο της Κίνας. «Αυτός πού έχει ευρύ πνεύμα βλέπει την αλήθεια στις διαφορετικές θρησκείες: ο περιορισμένος βλέπει μόνο τις διαφορές».

«…Πού αλλού, παρά σε μια Μασονική στοά, μπορούν να συναντηθούν άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικές θρησκείες, κάθε ένας να προσεύχεται για όλους και όλοι για έναν; Διδάχθηκα ένα μάθημα: Εάν υπάρξει ποτέ στην γη μια θρησκεία Αδελφότητος στη γη, πρέπει να ξεκινήσει από μια Αδελφότητα των Θρησκειών». (“Οι κτίστες” σελ. 223 - 224)

«Εάν η Μασονία ήταν απλά ένα Χριστιανικό ίδρυμα, ο Εβραίος και ο Ισλαμιστής, ο Βραχμάνος και ο Βουδιστής δεν θα μπορούσαν συνειδητά να συμμετέχουν στην ‘φώτισή’ της, αλλά η παγκοσμιότητα της (ή ο οικουμενισμός της) είναι το καύχημά της. Στην γλώσσα της οι πολίτες κάθε έθνους μπορούν να επικοινωνήσουν. Στο βωμό της, άνθρωποι όλων των θρησκειών μπορούν να γονατίσουν. Στο πιστεύω της μαθητές κάθε πίστης μπορούν να είναι συγκαταβατικοί. (Εγκυκλοπαίδεια του Ελευθεροτεκτονισμού του Μάκι, σ. 439).

Η Μασονία μελετά όλους τους μεγάλους αναμορφωτές. Βλέπει στον Μωυσή τον Νομοθέτη των Εβραίων, στον Κομφούκιο και τον Ζωροάστρη, τον Ιησού της Ναζαρέτ και στους Άραβες εικονοκλάστες, τους Μεγάλους Διδάσκαλους της Ηθικής και τους έξοχους αναμορφωτές και δεν είναι μόνον αυτό: επιτρέπει σε κάθε αδελφό του Τάγματος να θεωρήσει κάθε έναν από τους υψηλούς και θείους χαρακτήρες η πίστη του και η Αλήθεια το απαιτούν». (“Ηθική και Δόγμα”σ. 525)

«Γύρω από τον Βωμό της Μασονίας μπορούν να συναθροιστούν σαν μια αδελφότητα, ο Χριστιανός, ο Εβραίος, ο Ισλαμιστής, ο Βραχμάνος, οι οπαδοί του Κομφούκιου και του Ζωροάστρη, σαν μια αδελφότητα και να ενωθούν προσευχόμενοι προς τον έναν Θεό πού είναι προ πάντος ο Baalim (Βάαλ)... ζητά από κάθε ένα από τους μυημένους της να ερευνήσει στα θεμέλια της πίστης του και να στηρίξει τις ελπίδες του στις γραφές της δικής του θρησκείας». (Ηθική και Δόγμα σ. 226).

«Σε μια στοά αποτελούμενοι ολοκληρωτικά από Εβραίους, μπορεί να τεθεί στο βωμό μόνον η Παλαιά Διαθήκη και οι Τούρκοι Ελευθεροτέκτονες μπορούν να κάνουν χρήση του Κορανίου. Αν και οι ψαλμοί είναι για τον Χριστιανό, η Πεντάτευχος για τον Ισραηλίτη, το Κοράνι για τον Μουσουλμάνο, ή η Βέδες για τον Βραχμάνο κάθε τι Μασονικό μεταδίδει την ίδια ιδέα - πώς ο συμβολισμός της θείας θέλησης απεκαλύφθη στον άνθρωπο». (Εγκυκλοπαίδεια τον Ελευθεροτεκτονισμού του Μακί σ. 133).

Όλες αυτές σι ιδέες είναι αντίθετες στις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού που είπε: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να έλθει προς τον πατέρα παρά μόνον μέσου εμού» (Ιωάννης 14:6).

Πηγή: Από το βιβλίο «Προς Μία Παγκόσμια Δικτατορία» του Gary Kah

ΠΗΓΗ: http://redskywarning.blogspot.com/2010/07/blog-post_23.html

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ. ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ;

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ, ΣΤ’ΑΛΗΘΕΙΑ, Η ΜΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΓΔΑΛΑ;

 (Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, η Ισαπόστολος)

      Ανήκε στον κύκλο των γυναικών εκείνων που ακολουθούσαν τον Χριστό και τους αποστόλους Του, βοηθώντας με πολλούς τρόπους την σωτηριολογική τους αποστολή. Ο ευαγγελιστής Λουκάς διασώζει την πληροφορία ότι πολλές από εκείνες τις μαθήτριες του Κυρίου συντηρούσαν οικονομικά μεγάλο μέρος του ιεραποστολικού του έργου και συνεισέφεραν στη συντήρηση, μετακίνηση και διαμονή της συνοδείας του Ιησού (Λκ. 8,3)¹. Η συγκεκριμένη Μαρία καταγόταν από τα Μάγδαλα, παραλιακή πόλη της Γαλιλαίας. Γι’ αυτό και ονομάζεται Μαγδαληνή. Η επισήμανση της καταγωγής της μάς ενημερώνει αφενός για το ότι δεν ταυτίζεται με τις υπόλοιπες Μαρίες που ακολουθούσαν τον Ιησού, αλλά και αφετέρου μας πληροφορεί ότι δεν είχε σύζυγο, αφού διαφορετικά θα αναφερόταν με το όνομα του συζύγου της (π.χ. η Μαρία του Κλωπά).  

Α. Στη Δύση, η Μαρία η Μαγδαληνή ταυτίστηκε με την μετανοημένη ιερόδουλη του Ευαγγελίου που άλειψε με ακριβό μύρο τα πόδια του Ιησού και τα σκούπισε με τα μαλλιά της (Λουκ. 7, 36-50 & Ματθ. 26,6-16), στο σπίτι του Σίμωνα του φαρισαίου.

Β. Στη σύγχρονη εποχή, η Μαρία η Μαγδαληνή έγινε πρωταγωνίστρια σε ευφάνταστα κινηματογραφικά έργα και ανιστόρητα μυθιστορήματα που την συνδέουν με την δήθεν ερωτική ζωή του Ιησού, ενώ την παρουσιάζουν νεότατη και προκλητική⁷ . 

Γ. Στον Κώδικα Da Vinci παρουσιάζονται οι υποτιθέμενες αλήθειες: (α) πως ο Χριστός και η Μαρία η Μαγδαληνή δεν ήσαν μόνο παντρεμένοι, αλλά ότι είχαν αποκτήσει και παιδιά, (β) ότι η «αλήθεια» αυτή εκδιώχθηκε από τα ευαγγέλια, αργότερα, από τον Μ. Κωνσταντίνο, και (γ) ότι οι «αλήθειες» αυτές του Dan Brown διασώζονται στα «γνωστικά ευαγγέλια» και στα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας³ .

Τι ισχύει όμως ιστορικά και θεολογικά από τα αμέσως προηγούμενα; Τίποτε απολύτως!

Α. Η παρεξήγηση ότι η Μαγδαληνή υπήρξε ιερόδουλη, προέκυψε γιατί συνδέθηκαν ορισμένα παρόμοια περιστατικά με διαφορετικούς όμως πρωταγωνιστές, όπως φαίνεται καθαρά στα Ευαγγέλια: Είναι γεγονός ότι όχι μόνο η προαναφερθείσα μετανοημένη ιερόδουλη, αλλά και η Μαρία, αδελφή του Λαζάρου, μετά την ανάστασή του από τον Ιησού, άλειψε από τη χαρά της και αισθανόμενη μεγάλη ευγνωμοσύνη, τα πόδια του Ιησού με μύρο (Ιωάννης 12,1-11). Οι δύο αυτές Μαρίες της Καινής Διαθήκης θεωρήθηκε εσφαλμένα ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, επειδή: (α) από την τελευταία έβγαλε ο Χριστός «επτά δαιμόνια» (που λανθασμένα θεωρήθηκε ότι προέρχονταν από πορνεία, ενώ η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας εννοούν έτσι τα πάθη της ψυχής που αντιτίθενται στο Πνεύμα του Θεού), (β) πέφτει και η Μαγδαληνή ως Μυροφόρος στα πόδια του Ιησού, αμέσως μετά την ανάστασή Του, (γ) επειδή μύρωσε με τις άλλες μυροφόρες το άπνουν σώμα του Ιησού, ταυτίστηκε με την ανώνυμη πόρνη που μύρωσε τό κεφάλι και τα πόδια του Ιησού, (δ)  ο κοινός για πρώτη φορά εορτασμός από τη Δυτική Εκκλησία, στις 4 Μαϊου, της ανακομιδής των αγίων λειψάνων του αγίου Λαζάρου από την Κύπρο και της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής από την Έφεσο, είχε ως αποτέλεσμα στη Δύση να θεωρηθεί η Μαγδαληνή το ίδιο πρόσωπο με την αδελφή του Λαζάρου, τη Μαρία ^(1,2,5,6)   

Β. Πόσο νέα ήταν στην πραγματικότητα η Μαρία η Μαγδαληνή την εποχή της δράσης του Χριστού για να υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να διακατέχεται από ερωτικά συναισθήματα για το πρόσωπό Του; Αν και στα Ευαγγέλια δεν αναφέρεται κάτι για την ηλικία της, οι ειδικοί ερευνητές συμπεραίνουν ότι πρέπει να ήταν τότε 50-60 ετών. Αυτό εξάγεται από το ότι οι μαθήτριες του Χριστού (ανάμεσα στις οποίες την πρώτη θέση κατείχε η Μαγδαληνή) είχαν ηλικία ως μητέρες που ήσαν γύρω στα 50 με 60 χρόνια, αφού ήσαν μητέρες των μαθητών του Χριστού, που και εκείνοι θα ήσαν περίπου στα 30-35 τους χρόνια. Επομένως, η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν η ώριμη και συνετή μαθήτρια του Κυρίου, που μονάχα από ευσέβεια και ευεργετημένη καθώς ήταν από τον Θείο Διδάσκαλο, παρέμεινε δίπλα του και αφοσιώθηκε στη διακονία του έργου Του, μαζί με τις άλλες μαθήτριες⁷ .

Γ. Ο Χριστός είχε συνάψει οικογένεια με την Μαρία την Μαγδαληνή; Αρχικά λέμε ότι καμμία πηγή των χρόνων του Ιησού, βιβλική ή εξωβιβλική, δεν προσφέρει έστω και μια εμπεριστατωμένη απόδειξη για τη υπόθεση ότι ήταν παντρεμένος. Εάν κάτι τέτοιο συνέβαινε δεν υπήρχε λόγος να το αποκρύψουν οι ευαγγελιστές και ο απ. Παύλος, διότι απλούστατα δεν απαγορευόταν να παντρεύονται οι ιερείς, οι προφήτες και οι διδάσκαλοι. Άλλωστε και ο Πέτρος είχε οικογένεια και αρκετοί άλλοι απόστολοι.  Εξάλλου, λίγο πριν να παραδώσει το πνεύμα του ο Θεάνθρωπος,  ανέθεσε την φροντίδα της μητέρας του στον ευαγγελιστή Ιωάννη. Δεν θα ανέθετε την προστασία της, σύμφωνα με τους νόμους της εποχής, στην Μαγδαληνή, αν ήταν παντρεμένος; Ακόμη, ενώ σε διάφορα αποσπάσματα της Καινής Διαθήκης αναφέρονται τα μέλη της οικογένειας του Ιησού (η μητέρα του, οι αδελφοί και αδελφές του), πουθενά δεν αναφέρεται σύζυγος, ούτε φυσικά αναφέρεται πιθανή κατάσταση χηρείας Του. Τέλος, το ότι ο ίδιος ο Χριστός κηρύττει ως ιδεώδη τρόπο χριστιανικής ζωής έναν ηθελημένο και καρδιακό ασκητισμό (χωρίς φυσικά να μειώνει το γάμο) για την είσοδο στην Βασιλεία των Ουρανών (Ματθ. 19,10-12), οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο ίδιος υπήρξε άγαμος. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό: Ο Χριστός υπήρξε επί γης ο ενσαρκωμένος Θεός. Η σύντομη αποστολή Του δεν ήταν να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια, αλλά από αγάπη και δια του σταυρού Του να σώσει όλο τον κόσμο.

Οι αλήθειες που περιγράφουν και διδάσκουν τα ευαγγέλια είναι εφεύρεση του Μ. Κωνσταντίνου; Όχι βέβαια! Στην εποχή του Μ. Κωνσταντίνου η Εκκλησία γνώριζε τι πίστευε αναφορικά με τον Τριαδικό Θεό, το πρόσωπο και την θεανθρώπινη φύση του Κυρίου κ.λπ. Και εκατομμύρια άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει, βασανιζόμενοι στα αμφιθέατρα και τις ρωμαϊκές αρένες, γιατί πίστευαν στον Χριστό ως Θεό.

Και ερχόμαστε να εξακριβώσουμε τι είδους ‘αλήθειες’ διδάσκουν τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας και τα Γνωστικά Ευαγγέλια, σύμφωνα με τον Dan Brown. Άραγε ανατρέπουν τις αυθεντικές αλήθειες της Αγίας Γραφής; Σαφώς όχι! Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας δεν περιέχουν τίποτε το χριστιανικό, παρά μόνο τμήματα της Παλαιάς Διαθήκης και άλλα αποσπασματικά κείμενα, χωρίς αναφορά στον Χριστό, ούτε φυσικά στο υποτιθέμενο ‘άγιο δισκοπότηρο’. Τα γνωστικά τώρα «ευαγγέλια» (του Θωμά, του Φιλίππου, της Μαρίας, των Αιγυπτίων και της Αληθείας) χρονολογούνται από τον 3^ο αιώνα κ.ε., δεν γράφτηκαν από τους αποστόλους (αν και δανείζονται τα ονόματά τους για να προσδώσουν κύρος στα γραφόμενά τους), είναι γεμάτα φανταστικές επινοήσεις για τον κόσμο του Θεού και για τον Χριστό, ενώ παραποιούν την Καινή Διαθήκη και διαστρέφουν το νόημά της⁴ .

Ποια υπήρξε όμως πραγματικά η Μαρία η Μαγδαληνή;

Ενώ κάθε λουλούδι τρέφεται από τη γη και τον ήλιο⁸, η Μαρία η Μαγδαληνή, το ζωντανό λουλούδι του πνεύματος, αξιώθηκε να χαριτωθεί και να αγιάσει από την ίδια την πηγή της ζωής, τον Θεάνθρωπο Ιηοού. Αξιώθηκε ακόμη να συναντηθεί πρώτη με τον αναστημένο Χριστό, και στη συνέχεια τιμήθηκε από τον Κύριο με το να γίνει απόστολος στους αποστόλους Του, κήρυκας στους μαθητές Του, ευαγγελίστρια στους Ευαγγελιστές. Γνωστοποίησε πρώτη δηλαδή στον κύκλο των μαθητών Του την ζωηφόρα έγερσή Του από τον τάφο (Ι. Χρυσοστόμου, Ερμηνεία στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, Ομιλία Πστ'). Αυτό όμως παραχωρήθηκε ύστερα από θεία Οικονομία. Διό­τι, αφού από μια γυναίκα (την Εύα) ήλθε η λύπη στον κόσμο, από μία γυ­ναίκα (την Παναγία) κυοφορήθηκε ως άνθρωπος ο ίδιος ο Υιός του Θεού, και από μια γυναίκα και πάλι (την Μαρία την Μαγδαληνή)  διακηρύχθηκε το μέγιστο και λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως (βλ. Κοντάκιον, Κυριακής Μυροφόρων, ήχος β')⁶ .

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία κληρονόμησε μια εντελώς διαφορετική παράδοση για το βίο και την πολιτεία της Μαρίας της Μαγδαληνής. Η ίδια υπήρξε δια βίου παρθένος. Και η καθαρότητα της ψυχής της φαινόταν όπως μέσα από καθαρό κρύσταλλο (Μοδέστου, αρχιεπισκ. Ιεροσολύμων «Εις τας Μυροφό­ρους» εκ της Βιβλιοθήκης Φωτίου, αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως και Ρ.G. 104, 244). Οι Πατέρες της Εκκλησίας, αρχής γενομένης από τον Ιωάννη το Χρυσόστομο, την εκτιμούν βαθύτατα (αυτό βέβαια ισχύει τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία) και αναφέρουν ότι ταξίδεψε στη Ρώμη, ομολόγησε την θεότητα του Χριστού στον ίδιο τον αυτοκράτορα Τιβέριο, επέστρεψε στην Παλαιστίνη, συντρόφευσε την Θεοτόκο μέχρι την Κοίμησή της, συνεργάστηκε με τον απόστολο Πέτρο, εξορίστηκε και κύρυξε το ευαγγέλιο στη Μασσαλία, έδρασε ως απόστολος στην Αίγυπτο, Συρία και Φοινίκη, και κατέληξε στην Έφεσο, μαζί με τον Θεολόγο και Ευαγγελιστή Ιωάννη, όπου και κοιμήθηκε και απ’ όπου μεταφέρθηκε άφθαρτο το λείψανό της στην Κωνσταντινούπολη, το 890, από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Σοφό² .

Στη μονή της Σιμωνόπετρας στο Άγιο Όρος φυλάσσεται άφθαρτο το χέρι της, που διατηρείται για αιώνες σε φυσική κατάσταση, ελαστικό, και σε θερμοκρασία ζωντανού σώματος² . Η εκκλησία μας την τιμά ως ισαπόστολο και Μυροφόρο και γιορτάζει τη μνήμη της στις 22 Ιουλίου και στις 4 Μαΐου ημέρα ανακομιδής (δηλ. μεταφοράς) των λειψάνων της. Επίσης την συνεορτάζει μαζί με τις άλλες Μυροφόρες Άγιες Γυναίκες, την τρίτη Κυρια­κή μετά το Πάσχα, την Κυριακή των Μυροφόρων. 

          

 ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:

1.      Βικιπαίδεια, ‘Μαρία Μαγδαληνή’
2.      Θεόδωρου Ρηγινιώτη, «Τα απόκρυφα ευαγγέλια και ο σχηματισμός της Κ.Δ.», Εκδ. Πύρρα
3.      Μιχαήλ Χούλη, «Ιησούς, ο Χριστός», Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, εκδ. Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, 2006
4.      Μιχαήλ Χούλη, ‘Η αλήθεια για τον Κώδικα ντα Βίντσι’, περιοδικό Διάλογος, τ. 42, Αθ. 2005
5.      antiairetikos.blogspot.com/2008/04/blog-post_29.html, ‘Μαρία η Μαγδαληνή: Μια παρεξηγημένη αγία’
6.      www.impantokratoros.gr/C92EE7A9.el.aspx ‘Βίος της Αγίας ενδόξου Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής’
7.      aktines.blogspot.com/2010/04/blog-post_8541.html  ‘Στέργιος Σάκκος, Μαρία Μαγδαληνή, Τό ἀληθινό της πρόσωπο’
8.      Γιώργη Κρόκου, ‘Το ημερολόγιο της αιωνιότητας’, Αθ. 1992
 

   

     Μιχαήλ Χούλης,

 Θεολόγος καθηγητής  

 http://www.egolpion.com/magdalini.el.aspx

Πηγή εἰκόνας: https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnbYT1QbfRSExwdKoYYF3HsAl52XxczA0niApeL4WSF4aBLNbnd3vV-tVBzlJzpYYv-UabC5-ZTX2jCz2nVNiBthTKO4Tetg7Y8IZJAivo3y5hxgZmNklgBSI5adgBZcDnSi-I_IcuSNys/s1600/0722_marymagdalene.jpg

“Θρησκόληπτος ο Γκιόλιας!”, “Είχε κόλλημα με την Ορθοδοξία”! Οι βαθυστόχαστες αναλύσεις του ΑΝΤΕΝΝΑ. ΝΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ.

ΜΟΝΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ 
ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΑΤΟΜΑ ΥΠΟΔΟΥΛΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ.
Για να καταλάβετε ΓΙΑΤΙ ο Γκιόλιας και όχι οι “μεγαλοδημοσιογράφοι”, αρκούν αυτά τα λόγια που ειπώθηκαν πριν από λίγο στην τηλεόραση του Αντέννα (8.11).
Θρησκόληπτος ο Γκιόλιας, που είχε κόλλημα με την θρησκεία και(διαβάστε και φρίξτε) ΔΕΝ είχε σχέση με την διαπλοκή γιατί ΔΕΝ ασχολήθηκε με το Βατοπαίδι!!
Όχι φίλοι, δεν είναι ηλιθιότητα. Είναι στρατευμένη ενημέρωση, πλύση εγκεφάλου.
Αν υπήρχε ένας άνθρωπος που ασχολήθηκε ενδελεχώς με το Βατοπαίδι αυτός ήταν ο Γκιόλιας! Ασχολήθηκε όμως λέγοντας την αλήθεια ενάντια σε όλον τον οχετό παραπληροφόρησης των ελεεινών.

Αυτός ο διάλογος είναι ο πλέον ενδεικτικός για τον λόγο που χτυπήθηκε ο Σωκράτης:
-Είχε Πίστη, άρα ήταν ανεξέλεγκτος
-Δεν μάσησε την καραμέλα του Βατοπαιδίου που (…) στόχο είχε να καλυφθεί η υπόθεση Siemens και Γερμανικής μίζας – πλιάτσικου στην Ελλάδα. (και όχι μόνο)
(…)
 http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/20/

Η αγία νεομάρτυς Λυδία η Ρωσίδα (20 Ιουλίου 1928) και οι συν αυτή στρατιώτες Κύριλλος και Αλέξιος. Μια συγκινητική ιστορία που λέει πολλά…

Από το περιοδικό της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους (υπό την πνευματική πατρότητα του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας), «Αγιορείτικη Μαρτυρία»:
Η Λυδία, κόρη ενός ιερέως της πόλεως Ούφα – βρίσκεται στη δυτική Σιβηρία, στις όχθες του ομωνύμου ποταμού – γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1901. Από παιδί ήταν ευαίσθητη, στοργική και αγαπητή από όλους. Φοβόταν την αμαρτία και κάθε τί που δεν το επέτρεπε ο νόμος του Θεού. Μόλις τελείωσε το παρθεναγωγείο στα δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε και αμέσως έχασε τον άνδρα της στον εμφύλιο πόλεμο με την αναχώρησι του Λευκού(τσαρικού) Στρατού.

Ο πατέρας της, από τις πρώτες αρχές του σχίσματος των «Ανακαινιστών» (πρόκειται για εκκλησιαστικό νεωτεριστικό κίνημα, το οποίο για ένα διάστημα πέτυχε να αναγνωρισθή σαν η επίσημη ρωσική εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και άλλες αυτοκέφαλες εκκλησίες) που οργανώθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1922, προσχώρησε σ’ αυτό. Η θυγατέρα του τότε γονάτισε μπροστά στα πόδια του πατέρα της και είπε : «Δώσε μου την ευχή σου, πατέρα, να σ’ αφήσω, για να μή σε δεσμεύω στη σωτηρία της ψυχής σου». Ο γέρων ιερέας ήξερε καλά την κόρη του, όπως ήξερε καλά το εσφαλμένο της κινήσεώς του. Δάκρυσε και, δίδοντας την ευλογία του στην Λυδία να ζήση μόνη της, της είπε προφητικά: «Κοίταξε, κόρη μου, όταν κερδίσης το στεφάνι σου, να πής στον Κύριο ότι παρόλο που φάνηκα πολύ αδύνατος για αγώνα, ωστόσο δεν σε εμπόδισα, αλλά σού έδωσα την ευχή μου». «Θα το πώ, πατέρα», τού είπε εκείνη φιλώντας του το χέρι και προβλέποντας έτσι κι αυτή προφητικά το μέλλον.
Η Λυδία πέτυχε να διοριστή στην δασονομική υπηρεσία και το 1926 μετατέθηκε στην κολλεκτίβα υλοτομίας της περιοχής, όπου δούλευε κοντά στους πιο χαμηλόμισθους εργάτες. Εδώ ήρθε αμέσως σε επαφή με απλούς ανθρώπους του ρωσικού λαού, τους οποίους αγαπούσε πολύ και οι οποίοι ανταποκρίθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι ξυλοκόποι και οι οδηγοί, που είχαν σκληρυνθή από τη δουλειά μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αφηγούνταν με κατάπληξι ότι στο γραφείο του Τμήματος Υλοτομίας, όπου ερχόταν σε επαφή μαζί τους η Λυδία, τους διαπερνούσε ένα γνώριμο αλλά τώρα μισοξεχασμένο αίσθημα, παρόμοιο μ΄εκείνο που είχαν νιώσει κάποτε όταν πρίν την επανάστασι είχαν πάει να υποδεχθούν την περίφημη εικόνα της Παναγίας από το χωριό Μπογκορόντσκογιε της περιφερείας της Ούφα. Στο γραφείο δεν ακούγονταν πια άσχημες κουβέντες, βρισιές και καυγάδες. Τα πάθη είχαν εκλείψει και οι άνθρωποι έγιναν ευγενικώτεροι μεταξύ τους.
Αυτό ήταν καταπληκτικό και έγινε αντιληπτό απ΄όλους, των κομματικών οργάνων μή εξαιρουμένων. Παρακολούθησαν τη Λυδία, αλλά δεν ανακάλυψαν τίποτε ύποπτο. Δεν πήγαινε καθόλου στις ἐκκλησίες που είχαν νομιμοποιηθή από τους Μπολσεβίκους και συμμετείχε αραιά και προσεκτικά σε ακολουθίες της μυστικής εκκλησίας «των κατακομβών».
Η Γκέ-Πέ-Ού (η σοβιετική αστυνομία κατά τα έτη 1922-34) ήξερε ότι υπήρχαν μέλη της μυστικής εκκλησίας στην περιφέρεια, δεν έβρισκε όμως τον τρόπο να τα ανακαλύψη και να τα συλλάβη. Με σκοπό να ανακαλύψη όσους δεν είχαν ακόμη συλληφθή η Γκέ-Πέ-Ού ξαφνικά επανέφερε από την εξορία τον επίσκοπο Ανδρέα που ήταν πολύ σεβαστός στον λαό, αλλά και σ΄όλους τους παράγοντες της μυστικής εκκλησίας. Σύμφωνα όμως με οδηγίες που είχε στείλει πρωτύτερα, ο επίσκοπος έγινε φανερά δεκτός μόνο από μία εκκλησία της Ούφα, παρόλο που μυστικά ήρθε να τον δή ολόκληρη η περιφέρεια. Η Γκέ-Πέ-Ού πεπεισμένη για την αποτυχία του σχεδίου της συνέλαβε πάλι τον επίσκοπο Ανδρέα και τον εξώρισε.
Η Λυδία συνελήφθη στις 9 Ιουλίου 1928. Οι μυστικές υπηρεσίες για αρκετό καιρό αναζητούσαν μία δακτυλογράφο που εφοδίαζε τους εργάτες της δασονομικής υπηρεσίας με δακτυλογραφημένα φυλλάδια, που περιείχαν βίους Αγίων, προσευχές, ακολουθίες και συμβουλές αρχαίων και συγχρόνων ιεραρχών της Εκκλησίας. Παρατήρησαν ότι στην γραφομηχανή αυτής της δακτυλογράφου το κάτω μέρος του «κ» ήταν σπασμένο. Έτσι αποκαλύφθηκε η Λυδία.
Η Γκέ-Πέ-Ού κατάλαβε ότι είχε πέσει στα χέρια της το κλειδί για να ανακαλύψη ολόκληρη την μυστική εκκλησία. Δέκα μέρες αδιάκοπης ανακρίσεως δεν κατάφεραν να κλονίσουν την μάρτυρα. Πολύ απλά αρνήθηκε να πή οτιδήποτε. Στις 20 Ιουλίου ο ανακριτής, έχοντας χάσει την υπομονή του, παρέδωσε την Λυδία στο «ειδικό τμήμα» για ανάκρισι.
Αυτό το «ειδικό τμήμα» εργαζόταν σ’ ένα γωνιακό δωμάτιο στο υπόγειο της Γκέ-Πέ-Ού. Ένας φρουρός στεκόταν μόνιμα στον διάδρομο του υπογείου. Εκείνη την ημέρα φρουρός ήταν ο Κύριλλος Ατάεβ, ένας εικοσιτριάχρονος φαντάρος. Είδε την Λυδία καθώς την έφερναν στο υπόγειο. Η προηγούμενη δεκαήμερη ανάκρισι είχε εξαντλήσει την μάρτυρα και δεν μπορούσε να κατέβη τα σκαλιά. Ο στρατιώτης Ατάεβ, σε πρόσταγμα των προϊσταμένων του, την κράτησε και την ωδήγησε κάτω στον ανακριτικό θάλαμο. «Ο Χριστός να σε σώση» είπε η Λυδία ευχαριστώντας τον φρουρό, καθώς αντιλήφθηκε μια σπίθα συμπαθείας γι΄ αυτήν στη λεπτή ευγένεια των δυνατών χεριών του φρουρού του Ερυθρού Στρατού.
Και ο Χριστός έσωσε τον Ατάεβ! Τα λόγια της μάρτυρος και τα γεμάτα πόνο μάτια της μίλησαν στην καρδιά του. Δεν μπορούσε πια ν’ ακούη με αδιαφορία τις αδιάκοπες κραυγές και τα κλάμματά της, όπως είχε προηγουμένως ακούσει όμοιες κραυγές από άλλους ανακρινομένους και βασανιζομένους.
Η Λυδία βασανίστηκε πολλή ώρα. Οι βασανιστές της Γκέ-Πέ-Ού δρούσαν συνήθως με τέτοιο τρόπο, ώστε να μήν αφήνουν κανένα ιδιαίτερα ευδιάκριτο σημάδι στο σώμα του βασανιζομένου. Όμως στην ανάκρισι της Λυδίας καμμιά προσοχή δεν δόθηκε σ΄ αυτό. Οι κραυγές και τα κλάμματα της Λυδίας συνεχίστηκαν σχεδόν χωρίς διακοπή για πάνω από μιάμιση ώρα.
«Μα δέν πονάς; Τσιρίζεις και κλαις. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε πονάει;» Ρώτησαν εξαντλημένοι οι βασανιστές σε ένα από τα διαλείμματα.
«Πονάει! Ω Κύριε, πόσο πονάει!» απάντησε η Λυδία μ΄ ένα σπασμένο βογγητό.
«Τότε γιατί δέν μιλάς; Θα σε πονέση περισσότερο!» είπαν με φανερή αμηχανία οι βασανιστές.
«Δεν μπορώ να μιλήσω…Δεν μπορώ…Δεν θα το επιτρέψη αυτό…», βόγγηξε η Λυδία.
«Ποιός δεν θα το επιτρέψη;»
«Ο Θεός δεν θα το επιτρέψη!».
Τότε οι βασανιστές επινόησαν κάτι καινούργιο για τη μάρτυρα: την ηθική κακοποίησι. Ήταν τέσσερεις. Κοιτάχθηκαν μεταξύ τους. Χρειαζόταν ένας άλλος. Φώναξαν τον φρουρό να τους βοηθήση.
Μόλις ο Ατάεβ μπήκε στο δωμάτιο, είδε τη Λυδία, κατάλαβε τον τρόπο του παραπέρα βασανισμού της και τον δικό του ρόλο σ΄ αυτόν, και μέσα του έγινε ένα θαύμα παρόμοιο με την απροσδόκητη μεταστροφή των αρχαίων βασανιστών. Η ψυχή του Ατάεβ είχε σιχαθή την σατανική αποτροπαιότητα και ένας ιερός ενθουσιασμός τον κατέλαβε. Χωρίς καθόλου να συνειδητοποιήση το τί έκανε, ο φρουρός του Ερυθρού Στρατού σκότωσε επί τόπου με το πιστόλι του τους δύο βασανιστές που στέκονταν μπροστά του. Πριν κιόλας αντηχήση ο δεύτερος πυροβολισμός, ο άνδρας της Γκέ-Πέ-Ού που στεκόταν από πίσω, χτύπησε τον Κύριλλο στο κεφάλι με την λαβή του πιστολιού του. Ο Ατάεβ είχε ακόμη αρκετή δύναμι, ώστε να γυρίση και να αρπάξη τον αντίπαλό του από τον λαιμό, αλλά ένας πυροβολισμός από τον τέταρτο τον έρριξε στο πάτωμα.
Ο Κύριλλος έπεσε με το κεφάλι προς το μέρος της Λυδίας, που ήταν δεμένη και τεντωμένη με λουριά. Ο Κύριος τού έδωσε την ευκαιρία ν΄ ακούση για μία ακόμη φορά λόγια ελπίδας από το στόμα της μάρτυρος. Κοιτώντας την Λυδία κατ’ ευθείαν στα μάτια και με το αίμα να τρέχη από το σώμα του, ο Κύριλλος πρόφερε ασθμαίνοντας τις λέξεις που δήλωναν την ένωσι του με τον Θεό.
«Αγία, πάρε με μαζί σου!»
«Θα σε πάρω», χαμογέλασε ολόλαμπη η Λυδία.
Με το άκουσμα και την σημασία αυτής της συνομιλίας ήταν σαν να ανοίχτηκε μια πόρτα για τα ουράνια μπροστά στα μάτια των δύο ανδρών της Γκέ-Πέ-Ού που επέζησαν. Ο τρόμος τούς συσκότισε τήν συνείδησι. Με υστερικές κραυγές άρχισαν να πυροβολούν τα δύο ανυπεράσπιστα θύματα, που είχαν απειλήσει την ασφάλεια της κοσμοθεωρίας τους, μέχρι που άδειασαν και τα δύο πιστόλια τους. Αυτοί που ήρθαν τρέχοντας στο άκουσμα των πυροβολισμών, τους απομάκρυναν, ενώ εκείνοι ούρλιαζαν υστερικά. Αλλά και οι ίδιοι το έβαλαν γρήγορα στα πόδια κυριευμένοι από έναν ακατανόητο τρόμο.
Ο ένας από αυτούς τους δύο άνδρες της Γκέ-Πέ-Ού περιήλθε σε κατάστασι τελείας παραφροσύνης. Ο άλλος σύντομα πέθανε από νευρικό κλονισμό. Πριν από τον θάνατό του αυτός ο δεύτερος τα διηγήθηκε όλα στον φίλο του λοχία Αλεξέϊ Ικόνικωφ, ο οποίος επέστρεψε στον Χριστό και γνωστοποίησε το γεγονός στην Εκκλησία. Λόγω δέ του ότι διέδιδε παντού με ζήλο αυτό τό γεγονός, βρήκε μαρτυρικό θάνατο και ο ίδιος.
Και οι τρείς, Λυδία, Κύριλλος καί Αλέξιος, έχουν καθιερωθή ως άγιοι στη συνείδησι της ρωσικής εκκλησίας «των κατακομβών». Με τις πρεσβείες τους είθε ο Κύριος να ελεήση τον χριστιανικό λαό της Ρωσίας!
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/20

SOS!!! Έκκληση σε όσους διαβάζουν Μιχάλη Καλόπουλο

ΕΚΚΛΗΣΗ
ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΙ
ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟ

Tου Ιερομονάχου Λουκά Γρηγοριάτου

Αγαπητοί

Με αφορμή την συνέντευξη που ο κ. Μιχάλης Καλόπουλος έδωσε στην ομάδα Gateway (στο Διαδίκτυο), καταθέτουμε με συντομία τις σκέψεις μας, για να σας βοηθήσουμε στην κατανόησή της και στην αξιολόγηση του έργου του.

1. Διαφημίζει το βιβλίο του «Βιβλική Θρησκεία - Το μεγάλο ψέμα», ένα βιβλίο για ανυποψίαστους νεοέλληνες, αδύναμους να μελετήσουν την Αγία Γραφή της πίστεώς τους για να καταλάβουν το «μεγάλο ψέμα» του Μιχάλη Καλόπουλου, που γίνεται πιο μεγάλο καθώς ανακυκλώνεται μέσα στην ιστορία. Είναι λίγος ο χώρος εδώ για να πούμε το γιατί. Σίγουρα θα θυμάστε και άλλους θεωρητικούς της αθεΐας που πέρασαν και χάθηκαν. Η αλαζονεία πάντως με την οποία μιλάει στο βιβλίο του, ότι δηλαδή λυπάται εκείνον τον δύστυχο Χριστιανό που θα τολμήση να αντιπαραθέση λόγο στην επιχειρηματολογία του, δεν τιμά το έργο του. Θυμίζει τον χριστιανοκατήγορο Κέλσο τον Αθηναίο, στον οποίο απήντησε μεθοδικώτατα ο μεγάλος Αλεξανδρινός, ο Ωριγένης.
Σας θυμίζουμε τί λέγει εισαγωγικά στο Κατά Κέλσου έργο του:

«Ο Σωτήρας και Κύριός μας Ιησούς Χριστός συκοφαντούμενος σιωπούσε και κατηγορούμενος δεν απαντούσε, διότι ήξερε ότι όλη του η ζωή και τα έργα του προς τους Ιουδαίους ήταν ανώτερα από φωνή που θα ήλεγχε την ψευδομαρτυρία και από λέξεις που θα συνιστούσαν απολογία προς τις κατηγορίες. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν, φιλόθεε Αμβρόσιε, γιατί θέλησες να συντάξω απολογία για όσες ψευδομαρτυρίες κατά των Χριστιανών και κατηγορίες κατά της πίστεως των εκκλησιών έγραψε ο Κέλσος, σαν να μη είναι τα ίδια τα πράγματα ισχυρός έλεγχος και λόγος ανώτερος από κάθε συγγραφή που να εξαφανίζη τις ψευδομαρτυρίες και να μη αφήνη την παραμικρή πιθανότητα στις κατηγορίες να σταθούν». Και συμπληρώνει αμέσως στην συνέχεια ο Ωριγένης: «Ο Ιησούς λοιπόν πάντοτε ψευδομαρτυρείται και δεν υπάρχει καιρός που οι άνθρωποι να μη τον κατηγορούν από κακία. Ο ίδιος βέβαια και τώρα σιωπά για όλα αυτά και δεν αποκρίνεται με λόγια, απολογείται όμως και ελέγχει και ανατρέπει τις ψευδομαρτυρίες και τις κατηγορίες με την ζωή των γνησίων Του μαθητών (σ.σ. των αγίων Του, θα λέγαμε σήμερα), η οποία βροντοφωνάζει τα αντίθετα προς αυτές και είναι ανώτερη από κάθε ψευδομαρτυρία»¹.

2. Υπερτιμώντας ο Μιχάλης Καλόπουλος την σημασία της Μυθολογίας εις βάρος της χριστιανικής Αγίας Γραφής υποστηρίζει στην συνέντευξη: «η ελληνική μυθολογία που είναι αρχαιότερη, πληρέστερη και αυθεντικότερη καταλεηλατήθηκε από τους συγγραφείς της Βίβλου».

Κατ’ αρχήν η απάντησή του είναι πολύ πρόχειρη. Το ερώτημα «ποιος αντέγραψε ποιον» απησχόλησε τους αρχαίους κριτικούς² και τους Χριστιανούς ιστορικούς³. Δεν θα δώσουμε τώρα συνολική απάντηση. Θα κινήσουμε όμως την περιέργειά σας με την πληροφορία ότι ο Ορφέας, ο Πυθαγόρας, ο Σόλων και ο Πλάτων επισκέφθηκαν την Αίγυπτο και άλλες περιοχές και συμπεριέλαβαν πλείστα εξωελλαδικά στοιχεία στην θρησκεία, την φιλοσοφία ή τις συγγραφές τους. Ενδεικτικά θα παραθέσουμε ένα μικρό απόσπασμα: «Ο Ορφέας πήγε στην Αίγυπτο και έλαβε μέρος στην τελετή και κοινώνησε τα Διονυσιακά μυστήρια. Επειδή οι Κάδμειοι τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν, τους έκανε χάρη να μεταθέση (στην Βοιωτία) την γένεσι του θεού (Διονύσου, με τον γνωστό μύθο της Σεμέλης). Ο πολύς λαός όμως είτε από άγνοια είτε γιατί ήθελε να θεωρήται Έλληνας ο θεός (Διόνυσος), δέχθηκε ευχαρίστως τις τελετές και τα μυστήρια»⁴. Οι αρχαίοι χριστιανοί ιστορικοί πάντως αντεπεξήλθαν σε ένα γόνιμο διάλογο για το ζήτημα «ποιος αντέγραψε ποιον» και έχουν ώριμες θέσεις. Αξίζει να τις ερευνήσετε.

Έπειτα, η ελληνική Μυθολογία έχει δεχθή καταλυτική κριτική από τους ιδίους τους αρχαίους φιλοσόφους και τους τραγικούς⁵. Οι φιλόσοφοι την απέρριψαν ή την εξιδανίκευσαν, οι τραγικοί την ειρωνεύθηκαν, αναδεικνύοντας την ενδόμυχη προσδοκία της μονοθεΐας και του αληθινού Λυτρωτή. Σας θυμίζουμε τι γράφει ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος: «Εις Θεός, εν τε θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος, ούτε δέμας θνητοίσι όμοιος ουδέ νόημα». Ο ίδιος πάλι για την μυθολογία των ποιητών: «πάντα θεοίσ’ ανέθηκαν Όμηρος θ’ Ησίοδός τε, όσα παρ’ ανθρώποισιν ονείδεα και ψόγος εστίν,... ως πλείστ’ εφθέγξαντο θεών αθεμίστια έργα, κλέπτειν, μοιχεύειν τε και αλλήλους απατεύειν». Παρόμοια γράφουν οι τραγικοί, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης κ.ά. Ο Πλούταρχος μνημονεύει με ιδιαίτερη σοβαρότητα την πλήρη διαφωνία των φιλοσόφων προς τους ποιητάς, όσον αφορά την αξία της Μυθολογίας⁶.

Και τέλος, πρέπει να γνωρίζετε ότι για μας τους Χριστιανούς η Βίβλος δεν είναι η εβραϊκή μυθολογία. Είναι λόγος για τον αληθινό Θεό που δημιούργησε τον κόσμο και έγινε άνθρωπος για να τον σώση. Ταυτόχρονα είναι λόγος για τον τρόπο που αποκτούμε την αυθεντική γνώση του Θεού, την κοινωνία μαζί Του. Ο ορθολογισμός του Μιχάλη Καλόπου­λου, που συχνά πυκνά εκτρέπεται σε ανορθολογισμό, δεν είναι η μέθοδος που εξασφαλίζει την κατανόηση της Βίβλου. Ερευνά και την ερμηνεύει με εσκοτισμένο μυαλό (χωρίς φωτισμό του Αγίου Πνεύματος), όπως οι προτεστάντες και οι ιεχωβίτες. Την παραπλανητική αυτή μέθοδο ακολούθησαν και άλλοι πριν από αυτόν. Εσείς θα αναζητήσετε την αυθεντική μέθοδο, της καθάρσεως του νου και της καρδιάς, που διασώζει η Ορθόδοξη Εκκλησία;

3.   Οι νεοέλληνες αγνοούν, υποστηρίζει ο κ. Καλόπουλος, την ελληνική Μυθολογία. Οι Έλληνες όμως, αντιπαρατηρούμε, που απέρριψαν την αρχαία ελληνική θρησκεία με πολλή επίγνωση και πολύ μαρτυρικό αίμα, την εγνώριζαν πάρα πολύ καλά. Τα Ελληνόπουλα προηγουμένων εποχών διδάσκονταν την ελληνική Μυθολογία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης παιδείας που περιελάμβανε επίσης τα έπη, τις τραγωδίες, την ιστορία, την φιλοσοφία, την ποίησι και την τέχνη και όλη την αρχαία εθνική μας κληρονομιά. Οι δάσκαλοί τους όμως ήξεραν να ζυγίζουν την ηθική ποιότητα των μύθων και να απορρίπτουν την θρησκεία των ψευδοθεών. Εφήρμοζαν την τακτική του Μεγάλου Βασιλείου: οι μαθητές τους να ερανίζωνται όσα ομιλούν περί αρετής, «όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Γιατί σίγουρα οι μύθοι που περιγράφουν τις ανηθικότητες των ψευδοθεών του Ολύμπου (π.χ. παιδεραστία του Διός - υπόθεσις Γανυμήδους, μοιχεία της Ήρας) δεν έχουν την ίδια ηθική ή διδακτική αξία με άλλες διηγήσεις των ποιητών ή των τραγικών και των φιλοσόφων που εξαίρουν την φιλοπατρία, την φιλοξενία, την φιλανδρία, την σωφροσύνη, την ευορκία, την αρετή γενικά.

4.   Παραθέτει ο κ. Καλόπουλος αποσπάσματα από τα Ερμητικά κείμενα, για να αποδείξη ότι τα δόγματα της Βίβλου είναι κλεμμένα από αλλού. Έχει λάθος. Τα κείμενα που αποδίδονται στον Ερμή τον Τρισμέγιστο έχουν γραφή από νεοπλατωνικούς φιλοσόφους μεταξύ 1ου και 3ου αιώνος μ. Χ. Η θεολογία τους είναι προφανές δάνειο από την διδασκαλία των Γνωστικών, προσαρμοσμένο μάλιστα στην νεοπλατωνική αντίληψη περί Θεού, τριαδικότητος του θείου Όντος, δημιουργίας του κόσμου και πτώσεως του ανθρώπου, ώστε να διασωθή ό,τι ήταν δυνατόν από την καταρρέουσα ειδωλολατρική θρησκεία. 

5.   Κυριευμένος από υστερία κατά του ιερατείου, που δήθεν ασυδοτεί εις βάρος μας υποσχόμενο «μεταθανάτια δώρα», ο Μιχάλης Κα­λόπουλος γράφει: «σήμερα, χωρίς δεύτερη σκέψη, με αντάλλαγμα τα υποθετικά μεταθανάτια δώρα των θρησκειών, καταθέτουμε μαζικά την υποστήριξή μας, στα χέρια των πλέον αδίστακτων κερδοσκοπικών ιερατείων, και είναι ακριβώς αυτή η δική μας απερίσκεπτη θεοσέβεια που γιγαντώνει την πανανθρώπινη ασυδοσία και τελικά προάγει την πιο σκληρή αθεΐα στο όνομα κάποιων δήθεν θεών». Θυμίζουμε όμως ότι και η αρχαιοελληνική θρησκεία συντηρούσε μυστήρια ελευσίνεια, κρόνεια, φρυγικά, σαμοθράκεια, αιγυπτιακά (Ίσιδος και Οσίριδος) και άλλα πολλά λογής-λογής και ολκής, για να προσφέρουν «μεταθανάτια δώρα»: «τοίσδε γαρ μόνοις [τοις τετελεσμένοις] εκεί ζην έστι, τοις δ’ άλλοισι πάντ’ εκεί κακά»⁷ και «ος αν αμύητος και ατέλεστος εις Άιδου αφίκηται, εν βορβόρω κείσεται, ο δε κεκαθαρμένος τε και τετελεσμένος, εκείσε αφικόμενος μετά θεών οικήσει»⁸.

Εκείνα λοιπόν τα μεταθανάτια δώρα ήσαν πραγματικά, ενώ τα χριστιανικά είναι υποθετικά; Ας αγγίξη λοιπόν η υστερία του και εκείνα τα δώρα και ας γκρεμίση ολάκερη την αρχαία θρησκεία ή ας παύση να υψώνη βέβηλη γλώσσα κατά του Χριστιανισμού.

Όσον αφορά πάντως την αναφορά του σε «αδίστακτα κερδοσκοπικά ιερατεία», είναι χρήσιμο να του υπενθυμίσουμε κάποια «ιερατεία» σύγχρονων θρησκειών που για ναό τους έχουν το χρηματιστήριο ή το καζίνο και απομυζούν θεμιτά ή αθέμιτα τους λαούς. Αυτά πού τα βάζει ο κ. Καλόπουλος; Στα πιο φτωχικά και ευγενή; Τα «ιερατεία» της σύγχρονης ψευδωνύμου γνώσεως των αστρολόγων, των εσωτεριστών, των γκουρού, των αποκρυφιστών, που υπόσχονται «δώρα» στην παρούσα και όχι στην μέλλουσα ζωή, πού τα τοποθετεί; Στους αδιάφθορους; Και τα εκατομμύρια των «πιστών» που τους ακριβοπληρώνουν από το υστέρημα του μόχθου τους, πού τους κατατάσ­σει; Στους εχέφρονες; Ας ιδούμε να γράψη λίγες αράδες και για όλους αυτούς!

Πάντως, όταν η συνείδησή μας ταράσσεται και κλυδωνίζεται από την σκανδαλολογία των ημερών, δεν είναι λογικό να ανάγουμε το σκάνδαλο σε δόγμα ούτε να αμφισβητούμε στο πρόσωπο αυτών που έπεσαν, έστω και χαμηλά, το ήθος των αξίων και την τιμή Εκείνου που εκπροσωπούν.

Για να μιλήσουμε εν τέλει επί της ουσίας: Ενδιαφερθήκατε ποτέ, εσείς, φίλοι αναζητητές της αληθινής γνώσης, να μάθετε ποιο είναι το νόημα της ιερωσύνης στα προχριστιανικά και εξωχριστιανικά θρησκεύματα και γιατί το αληθινό της νόημα βρίσκεται στην ιερωσύνη που απορρέει από το πρόσωπο του Χριστού; Ενδιαφερθήκατε να μάθετε για τον εθνικό, κοινωνικό, μορφωτικό και πνευματικό ρόλο του Ορθόδοξου κληρικού, αυτού του ήρωα στην εθνική μας ζωή επί δύο χιλιάδες χρόνια; Καλό θα ήτανε.

6.   Για τα εδάφια της Βίβλου που εξαγγέλλουν τις «εξουσιαστικές και κατακτητικές τάσεις» των Εβραίων, χρειάζεται προσοχή. Πολλή προσοχή. Ο Μιχάλης Καλόπουλος διαβάζει τα βιβλικά αυτά κείμενα με τα ίδια μάτια που τα διαβάζουν οι Σιωνιστές και οι Ταλμουδιστές. Δεν είναι αυτό ούτε φρόνιμο ούτε ελληνοπρεπές. Να υποθέσει κανείς κάτι πονηρό, ότι μια τέτοια ανάγνωση της Βίβλου εξυπηρετεί τα σχέδια των αντιχρίστων που βάλθηκαν να ξεριζώσουν από τον τόπο μας καθετί το χριστιανικό; Εμείς πάντως οι Έλληνες Χριστιανοί διαβάζουμε αιώνες τώρα τα εδάφια αυτά στις εκκλησιές μας, εμείς οι μοναχοί τα διαβάζουμε κάθε μέρα στα Μοναστήρια μας, και δεν βάλαμε ποτέ στον νου μας ότι λέγονται εναντίον μας. Μήπως δεν είμαστε Έλληνες ή μήπως είμαστε χαμηλής νοημοσύνης; Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα εδάφια της Βίβλου έχουν το πραγματικό τους νόημα, που ο Μιχάλης Καλόπουλος δεν φαντάσθηκε ή σκοπίμως απέκρυψε, αλλά είναι τόσο απλό να το βρη κάποιος στα έργα των Ελλήνων Πατέρων, όπως ο Μέγας Βασίλειος ή ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Οι καλοπροαίρετοι μπορούν να το επιχειρήσουν.

7.   «Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει ο καθένας μας για να βρει την ιστορική αλήθεια», κατά τον Μιχάλη Καλόπουλο, είναι «... η μεθοδική βάσανος της αμφισβήτησης». Συνιστούμε την ρήτρα του σε όλους σας. Μην εμπιστεύεσθε στα γραφόμενά του με τυφλή πίστη. Αμφισβητήστε τα πρώτα, αποδείξτε τα με υπευθυνότητα και μετά να τα αποδεχθήτε.

8.  «Οι ηλίθιοι εξουσιαστές του κόσμου, που καθημερινά απειλούν με αφανισμό τον πραγματικά θεϊκό αυτόν πλανήτη» (εννοεί μάλλον ο Μιχ. Καλόπουλος αυτούς που πυροδοτούν τους παγκοσμίους και τους σύγχρονους αποικιοκρατικούς πολέμους, που ρίχνουν τα πυρηνικά, κ.λπ.), δείτε το προσεκτικά, δεν είναι φορείς του Ορθοδόξου Ελληνικού πνεύματος, που είναι πνεύμα σεβασμού στον άνθρωπο και στην δημιουργία γενικά και καλλιεργείται αιώνες τώρα με την διδασκαλία και την ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά φορείς του πνεύματος της υπεροψίας, της αλαζονείας, της αυτοθεώσεως που γέννησαν οι αρνητές της (θρησκευτικοί και πολιτικοί) σε Ανατολή και Δύση και στην Ελλάδα μας.

9. Και κάτι τελευταίο για τον «Σύνδεσμο Απομυθοποιητών Ελλάδος» και όσους τους εμπιστεύονται: Εργασθήτε, φίλοι, εργασθήτε για να γκρεμίσετε ό,τι ιερό και όσιο έχουν στην ψυχή τους οι συμπατριώτες σας. Το ίδιο έκαναν και στην Σοβιετική Ένωση επί 70 χρόνια στον δικό τους λαό. Πολέμησαν την πίστη στον Χριστό. Κατάφεραν όμως να αναδείξουν εκατομμύρια μάρτυρες. Λέτε να το καταφέρετε και σεις στην χώρα μας; Πάντως, αν γκρεμίσετε σε κάποιες ψυχές την πίστη στον αληθινό μας Θεό, τον Ιησού Χριστό, σκεφθήτε τι θα βάλετε στην θέση της. Γιατί πολλοί στο παρελθόν έβαλαν πολλά υποκατάστατά της και είναι περίεργο που ακόμα υπάρχουν και άλλα! Στην περίπτωση όμως που δημιουργήσετε ανθρώπους απέλπιδες —γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γνώση, αλλά έχει πόνο και θάνατο— αφήστε τους να επιστρέψουν στον Χριστό. Τους περιμένει με πολλή αγάπη! Κοντά Του, στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του, στους Αγίους Του, βρίσκουμε την ελπίδα και την Ανάσταση.

Παραπομπές

1. Παραγρ. 1-2 (μετάφραση)
2. Βλ. Διογένη Λαέρτιου, Φιλοσόφων Βίοι, 1, 1-12
3. Βλ. Ευσεβίου, Ευαγγελική προπαρασκευή 
4. Διοδώρου Σικελιώτου, Ιστορική Βιβλιοθήκη 1, 23 
5. Συνοπτική παρουσίασή της θα βρείτε στο μικρό τεύχος «Νεοπαγανισμός», εκδ. Αποστολικής Διακονίας 2002, σσ. 16-20 
6. Ερωτικός, 763CD 
7. Σοφοκλής, Αποσπάσματα
8. Πλάτωνος, Φαίδων

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»
ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2005
ΤΕΥΧΟΣ 42

Δείτε επίσης..

Νεοπαγανισμός Νεο- ειδωλολατρία, Νεο- παγανισμός. Πρόκειται για μια κίνηση που έχει λάβει σοβαρές διαστάσεις. Παγανισμός.  http://www.impantokratoros.gr/kalopoulos-biblos.el.aspx