Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΛΑΝΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΛΑΝΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010

Το μεγάλο ψέμα (Ότι δήθεν η επιστήμη εναντιώνεται στην πίστη )

undefined
Χριστιανική Ένωση Επιστημόνων 
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ

Ότι δήθεν η επιστήμη εναντιώνεται στην πίστη 
Οι φυσικές επιστήμες ερευ­νούν τον επιστητό (ορατό) κόσμο, με το μαθηματικό λογισμό και την παρατήρηση, πραγματοποιώντας διάφορα πειρά­ματα με τα όργανα παρατηρήσεως που διαθέτουν (μικροσκόπιο, τηλε­σκόπιο κ.λπ.), οι επιστήμονες προσπαθούν να κατανοήσουν τη δομή και τους νόμους του σύμπαντος που ζούμε και να εφεύρουν λύσεις στα καθημερινά μας προβλήματα (αρρώστιες, πλημμύρες, σεισμούς, καιρικά φαινόμενα, μέσα μετα­φοράς και επικοινωνίας κ.λπ.). Όλοι οι επιστήμονες ανεξαιρέτως ομολογούν, ότι ειδικά μετά τη διά­σπαση του ατόμου και την αποκωδικοποίηση του DΝΑ μένουν εκστατικοί μπροστά στην ασύλ­ληπτη «τελειότητα» της κτίσεως! Ο φυσικός Fransis Crick και ο Βιο­λόγος James Watson, με την ανακάλυψή τους (της διπλής έλικας), άνοιξαν το δρόμο για την απο­κωδικοποίηση του DΝΑ και γι' αυτό βραβεύτηκαν με το βραβείο Νόμπελ. Μετά τη συγκλονιστική τους ανακάλυψη ο Crick έγραψε: «...O Θεός κατευθύνει τη ζωή και τη συμπεριφορά των ζωτικών συ­στημάτων, όμως αυτός δε μπορεί να εξηγηθεί με τις επιστημονικές δοξασίες μας...».
Η σύγχρονη επιστήμη, με τη βοήθεια των προγενεστέρων με­γάλων επιστημόνων, έχει γνωρίσει μεγάλη πρόοδο, δεν παύει όμως να περιορίζεται στα ίδια όρια με παλαιότερα. Δηλαδή, όσο και αν προόδευσε η επιστήμη, ποτέ δε μπόρεσε να μας πει κάτι για το Θεό, για το αν υπάρχει ψυχή, τι συμβαίνει μετά το θάνατο, πώς δημιουργήθηκαν η γη και το σύμ­παν (η θεωρία του Big Βαηg, η θεω­ρία της σταθεράς καταστάσεως, η θεωρία των πάντων κ.λπ., δεν έχουν αποδειχθεί και ούτε πρόκει­ται, όπως μας λέει και ο πιο διάσημος, ίσως, φυσικός Stephen Hawking: «Η σημερινή επιστήμη μπορεί να συμπεράνει ότι το σύμ­παν πρέπει να είχε μια αρχή, αλλά δε μπορεί να ξέρει πώς έγινε η γέν­νηση του σύμπαντος. Γι' αυτό κά­ποιος θα πρέπει να επικαλεστεί τον Θεό!»1). Στον κλάδο της κο­σμογονίας, η επιστήμη δε μπορεί να αποδείξει τίποτα το ουσιαστι­κό, διότι κανείς δεν ήταν παρών την ώρα της γεννήσεως του σύ­μπαντος. Για τα θέματα τα μετα­φυσικά, τα υπερφυσικά και το θέ­μα της κοσμογονίας, δικαίωμα και αρμοδιότητα έχει μόνο η πίστη των ανθρώπων. Οπότε, αβίαστα βγαίνει το μοναδικό ορθό συμπέ­ρασμα: «Από εκεί που τελειώνει η επιστήμη, αρχίζει η πίστη». Αυτοί οι δυο κυρίαρχοι χώροι της ανθρωπότητος, ούτε συμφωνούν, ούτε διαφωνούν. Συνεργάζονται ασυγχύτως, σε όλους τους τομείς της ζωής, για την ψυχοσωματική σω­τηρία της ανθρωπότητος. Κάθε φορά που διαταράσσεται η απο­λύτως αναγκαία, υγιής συνεργα­σία τους, δημιουργούνται προ­βλήματα ανάλογα με το μέγεθος της διαταραχής που προκλήθηκε.
Η ιστορία όλων των εποχών, μας έχει διδάξει πώς όλα τα δεινά της ανθρωπότητος, προέκυψαν από την κακή χρήση των επιστημο­νικών γνώσεων (βλ. πυρηνικά όπλα, καταστροφή του όζοντος, μεταλλάξεις στα DΝΑ φυτών και ζώων, εκτρώσεις κ.λπ.) που έγινε και γίνεται από ανθρώπους που απέρριψαν τους ηθικούς νόμους του Δημιουργού του σύμπαντος. Το ίδιο ισχύει και για ορισμένους απλούς συνανθρώπους μας, που υιοθετούν μεν όλες τις επιστημο­νικές εφευρέσεις (ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο κ.λπ.) απορρίπτουν όμως τις αναγκαιότερες απ' αυτές αλήθειες της Ορθοδόξου Χριστια­νικής Πίστεως, με αποτέλεσμα να ζουν σε υπερσύγχρονα οικήματα, στα οποία όμως στεγάζουν τα αθεράπευτα ψυχικά τους νοσήματα (υπερηφάνεια, φθόνος, μίσος, φι­ληδονία κ.λπ.), οδηγώντας οι ίδιοι την οικογένειά τους απ' το κα­κό στο χειρότερο (βλ. διαζύγια, ανώμαλα παιδιά κ.λπ.). Ένεκα της μεγάλης διαταραχής της αρμο­νικής συνεργασίας πίστεως και επιστήμης, σήμερα η ανθρωπό­τητα έφθασε στο σημείο να στέ­κει έντρομη ενώπιον των ανυπο­λόγιστων επερχομένων κληματολογικών καταστροφών και της απειλής ενός 3ου Παγκοσμίου πυ­ρηνικού πολέμου!!!
Ο W. Von Braun, «Πατήρ» των πυραύλων και των διαστημοπλοίων και πρώην υποδιευθυντής της N.A.S.A., δήλωσε: «Η επιστήμη και η πίστη δεν είναι ανταγωνίστριες, αλλά δύο αδελφές! Και οι δύο εμβαθύνουν εις την υψίστην αλήθειαν... όσο περισσότερο εμβα­θύνουμε εις την έρευνα του διαστήματος, τόσο μεγαλυτέρα γίνε­ται η πίστη μας!!!».
Αυτό μας δείχνουν με το παρά­δειγμά τους οι μεγάλοι θεμελιωτές της επιστήμης, που ήταν συγχρόνως βαθειά θρησκευόμενοι άνθρωποι! Ονόματα όπως: Αϊνστάιν, Πλάνκ, Παστέρ, Τόμσον, Αμπέρ, Νεύτων, Μάξουελ, Πασκάλ, Λεμαίτρ, Έντιγκτον, Κόμπτον, Λαπλάς, Κέπλερ, Μπράουν, Ντιράκ, Καρτέσιος, Σμάρτ, Λεπρένς, Σωάρ, Βάγκνερ, Κοπέρνικος, Μέντελ. Χάϊζεμπεργκ, Σμιθ, Ντεσάουερ, Μιλν, Κώσυ, Καντ, Μαρκόνι, Μίλικαν, Λάϊμπνιτς και πολλοί άλλοι κορυφαίοι νομπελίστες, αποδίδουν την αιτία της υπάρξεως των μηχανισμών του σύμπαντος, στο Θεό δημιουργό!
Οι άθεοι υλιστές από την άλλη, μέσω του National Geografic , του Discovery (NOVA), του Σκάϊ, του περιοδικού Focus και των δωρεάν DVD στις εφημερίδες (BBC κ.λ.π.), επιχειρούν μία παγκόσμια αντιεπιστημονική πλύση εγκεφάλου, με απόψεις όπως: «τυχαία εμφά­νιση της ζωής στη γη, εξέλιξη των εμβίων όντων από τα ατελέστερα προς τα συνθετότερα και κατ' επέ­κταση από τον πίθηκο προς τον άνθρωπο» και όλα αυτά ως δήθεν απόψεις της επιστήμης!!! Αγωνιζόμενος κατά του υλιστή Pouchet, ο Νομπελίστας L. Pasteur απέδειξε το ιστορικό: «Η ζωή προέρχε­ται μόνο από τη ζωή», σε αντίθεση με τη θεωρία της εξελίξεως από τον τετράποδο πίθηκο που απορρίφθηκε ως εντελώς αντιεπιστημονική από το διεθνές επιστημο­νικό συνέδριο του Σικάγου, όπου ήταν παρόντες 160 βιολόγοι, γε­νετιστές, γεωλόγοι, παλαιοντο­λόγοι, εμβρυολόγοι κ.λπ.
Εκτός από τα ανωτέρω ψεύδη, οι υλιστές παρουσίασαν κατά καιρούς και διάφορα κομματάκια κρανίων ως δήθεν ανήκοντα στο ενδιάμεσο είδος ανθρώπου - πιθή­κου (ευρήματα του Πίλταουν, της Νεβράσκας, του Κολοράντο κ.λπ.). Όταν ξεσκεπάστηκε η απάτη του Πίλταουν, αποκαλύφθηκε ότι η σιαγόνα ανήκε σε πίθηκο του 19ου αιώνος (!!!), τα δόντια τα είχαν τροχίσει και τα κόκκαλα τα είχαν χρωματίσει με άλατα διχρωμικού οξέως!!! Το περίφημο δόντι της Νεβράσκας ήταν τελικά από χοίρο...! ενώ το δόντι του Κολο­ράντο από άλογο!! Παρ' όλα αυτά, η πλύση εγκεφάλου μέσω των λεγομένων ντοκυμαντέρ συνεχίζε­ται...! Αναφερόμενος στην εξελι­κτική θεωρία του Δαρβίνου, ο βιο­λόγος του ινστιτούτου Smithsonian Austin M. Clarck, δήλωσε: «ενδιάμεσοι τύποι στην αλυσίδα των όντων, είναι παραπλανητικές συ­ζητήσεις!» και ο W. Von Braun: «Οι Υλιστές του 19ου και 20ου αιώνος (Σαρτρ, Ένγκελς, Φόϊερμπαρχ, Χάϊκελ, Μπύχνερ, Φρόϋντ, κ.λπ.) μας λένε ότι οι αναπτυσσόμενες επιστημονικές γνώσεις της δημι­ουργίας, μας δίνουν το δικαίωμα να ξεπεράσουμε την πίστη στο δη­μιουργό της! Αλλά μέχρι τώρα, κάθε απάντηση στα προβλήματα της επιστήμης παρουσίασε χίλια - δυο νέα ερωτήματα! Όσο καλύ­τερα καταλαβαίνουμε την πολυπλο­κότητα του ατομικού τομέα, των ζώων, των φυτών, ή τις κινήσεις των γαλαξιών, βρίσκουμε παρα­πάνω λόγους να θαυμάζουμε τη δόξα της σοφίας του Θεού στη δη­μιουργία... Ο άνθρωπος χρειάζε­ται την πίστη όπως έχει ανάγκη από το ψωμί ή το νερό και το οξυγόνο μαζί με την επιστήμη όλου του κόσμου, έχουμε ανάγκη και από την πίστη στο Θεό, διότι όσον αφορά την πίστη στον εαυτό μας έχουμε ήδη φθάσει στο όριά μας!»2.
Μέχρι το 1950 περίπου, οι επι­στήμονες δεν γνώριζαν ότι το σύμ­παν διαστέλλεται, οπότε δε γινό­ταν και λόγος για: «αρχή του κόσμου», έτσι πολλοί επιστήμονες αντιτάσσονταν (αυθαίρετα) στην Αγία Γραφή, που πριν από 3500 χρόνια αποκάλυψε τη μεγάλη αλήθεια: «εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην»!!! (Γένεσις α' 1). Το σύμπαν έχει αρχή!!! και μάλιστα από τομή (όχι εξελι­κτική)!!! δηλαδή, ο άνθρωπος, τα φυτά, τα ζώα και το περιβάλλον, εμφανίσθηκαν κατευθείαν όπως είναι τώρα, «εν τάξει»!!! Αυτό μας δείχνουν τα εκατομμύρια απολιθώματα ασπόνδυλων, σπονδυλωτών και θηλαστικών, αφού είναι όλα ανεξαιρέτως, ακριβώς ίδια με τα σημερινά είδη! Εκεί κατέληξαν και οι σημερινοί κοσμολόγοι μέσω των εξισώσεων του Αϊνστάιν!!! Ο βραβευθείς με το βραβείο Νόμπελ το 1979 Steven Weinberg γράφει σχετικώς: «είναι σχεδόν αναγ­καστικό να πιστεύουμε, ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ένα κωμικό αποτέλεσμα μιας αλυσίδας τυχαίων συμβάντων, αλλά ότι κα­τά κάποιο τρόπο έχουμε δημιουργηθεί από την αρχή»3!!!
Αλλά μήπως γινόταν λόγος στην επιστήμη, για «τέλος του κό­σμου»; Ουδαμώς! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός όμως μας λέει: «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. κδ' 35-36)!!! Σή­μερα, ο Stephen Hawking γράφει σχετικώς: «Η παλιά ιδέα για ένα αμετάβλητο σύμπαν... έχει αντικατασταθεί από την αντίληψη ενός δυναμικού, διαστελλομένου σύ­μπαντος, που φαίνεται να έχει αρχίσει σ' ένα ορισμένο χρόνο στο παρελθόν και μπορεί να τελειώ­σει σε κάποιο χρόνο στο μέλλον!» Η επιστήμη του 21ου αιώνος διέψευσε όλους τους αρχαίους Έλλη­νες θεμελιωτές της (Αριστοτέλη, Δημόκριτο κ.λ.π.), όλους τους κλη­ρονόμους των απόψεων τους, κα­θώς και όλες τις μη θεόπνευστες θρησκείες (ινδουισμό κ.λπ.), που πίστευαν ότι ο κόσμος είναι αιώνι­ος και αμετάβλητος. Μόνο η Αγία Γραφή επαληθεύθηκε και απεδεί­χθη ανώτερη της ανθρώπινης επιστήμης, αποκαλύπτοντας ασά­λευτα επί 3500 χρόνια την αλήθεια για τα θέματα αυτά!!!
Εξίσου εντυπωσιακό είναι το ότι ο θεόπνευστος Μωυσής έγρα­ψε, πως για τα υπόλοιπα κτίσματά του: «Ο Θεός είπε και εγενήθησαν», για χάρη του ανθρώπου! Ενώ τον άνθρωπο τον έπλασε και ενεφύσησε μέσα του την αθάνα­τη τρισυπόστατη ψυχή του. Η επι­στήμη, μόλις τις τελευταίες δεκα­ετίες ανακάλυψε, ότι η διατήρη­ση της υπάρξεώς μας, οφείλεται στις ακριβέστατα ρυθμισμένες «παγκόσμιες φυσικές σταθερές» του σύμπαντος (=οι βασικές ποσό­τητες, που επηρεάζουν τους νόμους του σύμπαντος και έχουν την ίδια αριθμητική τιμή παντού και πάν­τοτε!). Σύμφωνα με την, επίσης πρόσφατη, «ανθρωπική αρχή» της επιστήμης (HUMAN PRINCIPLE), όλες αυτές οι «σταθερές» έχουν ρυθμιστεί έτσι ώστε να υπάρχει  άνθρωπος!!! Απίστευτο κι όμως αληθινό!!!
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία, από τους υλιστές ψευτοεπιστήμο­νες στα τηλεοπτικά πάνελ, για τις σταυροφορίες και την «Ιερά» εξέ­ταση των παπικών, όπου φονεύθη­καν και πολλοί επιστήμονες. Σκοπί­μως δεν αναφέρουν όμως τα δεινά που υπέστη η Εκκλησία μας από τους σταυροφόρους αλλά και ότι την εποχή της «Ιεράς» (μιαράς) εξέτασης, βραβεύονταν στην ορθόδοξη Εκκλησία μεγάλοι επιστή­μονες και μάλιστα ιερείς, όπως ο Διονύσιος Πύρρος (χειρουργός, αστρονόμος και φυσικός!), ο πα­τριάρχης Χρύσανθος Νοταράς (ιδρυτής αστεροσκοπείων, ανωτ. σχολών, κατασκευαστής αστρο­νομικών οργάνων!!!) οι μητρο­πολίτες: Ευγένιος Βούλγαρης και Νικηφόρος Θεοτόκης (συγγρα­φείς πλήθους επιστημονικών βι­βλίων της σημερινής πανεπιστη­μιακής διδακτ. ύλης!!!) και άλλοι μεγάλοι ευεργέτες της ανθρωπότητος. Απ' τους σύγχρονους θα αναφέρουμε μόνο τον άγιο Λουκά αρχιεπίσκοπο Κριμαίας (ιατρός-χειρουργός· βασανίστηκε και εξο­ρίστηκε από τους κομμουνιστές στη Ρωσία), ο οποίος είναι ο πρώτος που πραγματοποίησε μεταμόσχευση νεφρού το 1924 (!!!!) και επιτυχείς εγχειρήσεις σε πυώδεις λοιμώξεις!!! Όλες δηλαδή οι με­ταμοσχεύσεις νεφρών, όλων των εποχών, οφείλονται στον άγιο Λουκά!!! Ιδού η πραγματική σχέ­ση της επιστήμης με την (αληθι­νή) πίστη!!!
Η απόδοση ευθυνών στην ορθό­δοξη Εκκλησία του Χριστού για τα εγκλήματα των παπικών, είναι και αυτή μια από τις έντεχνες μεθό­δους παραποίησης της αληθείας εκ μέρους των υλιστών, επειδή δεν υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες για παρόμοια εγκλήματα εναντίον μας! Τους παπικούς τους αποκόψα­με το 1054 για τη βλάσφημη προσ­θήκη του Filioque στο Σύμβολο τής Πίστεως (Filioque = ότι το Άγιο Πνεύμα είναι κατώτερο του πατρός και του υιού!!!;). Από τότε, ο «αγιασμός» τους μουχλιάζει, διότι έχασαν τη χάρη του Αγίου Πνεύμα­τος. Από αυτό και μόνο αποδει­κνύεται ότι έπαψαν να είναι μέλη της εκκλησίας του Χριστού, σαν όλους τους αιρετικούς! Συνεπώς, δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση με αυτούς σε κανέναν τομέα.
Ακόμη, οι ίδιοι άθεοι υλιστές υποστηρίζουν και διάφορες αυθαίρετες ερμηνείες σε επιστημονικώς ανεξήγητα θέματα! Λένε π.χ. ότι η αιώνια αφθαρσία του αγιασμού, οφείλεται στον βασιλικό που κρα­τάει ο ιερεύς μαζί με τον τίμιο σταυρό, ενώ επικαλείται την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Η πραγματική θέση όμως της επι­στήμης έχει ως εξής: «είναι αποδεδειγμένη η αιώνια αφθαρσία που παρουσιάζει το υπό οποιουδήποτε ορθόδοξου ιερέως αγιασμένο νερό. Όλα τα φαγητά και ποτά υπόκεινται στο νόμο της φθοράς. Πάντοτε εκτός από αυτή τη μο­ναδική εξαίρεση! Το φαινόμενο είναι υπερφυσικό και είναι αδύνατο να ερευνηθεί και να εξηγη­θεί επιστημονικώς. Όσο για τον βασιλικό εφ' όσον ο ίδιος φθείρε­ται, τα σχόλια περιττεύουν...
Επίσης βγαίνουν κάθε Πάσχα στα κανάλια και επαναλαμβάνουν τα ίδια αντιεπιστημονικά ψεύδη για το άγιο Φως, εκμεταλλευόμε­νοι την απουσία αληθινού επιστήμονος που θα εξηγήσει στους τη­λεθεατές, τα αληθινά όρια της επι­στήμης. Χαρακτηριστικό είναι το ότι δεν αναφέρονται καθόλου στις γαλαζόλευκες κυματιστές αστρα­πές που φαίνονται στα βίντεο ντο­κουμέντα, παρά ομιλούν για πυ­ροτεχνικές αναφλέξεις από τη φαν­τασία τους, με μηδέν στοιχεία!
Την παραμονή της ψήφισης του νόμου περί της ελεύθερης καύ­σης των κεκοιμημένων (!!!), έγι­νε η εκταφή του άφθαρτου σκηνώ­ματος του ιερομόναχου Βησσαρίω­νος. Εμφανίσθηκε τότε στα κανά­λια ο κ. Γιαμαρέλος (ίσως ο πιο έμπειρος έλληνας ιατροδικαστής) και είπε αντικειμενικότατα ότι, σε μια φυσιολογική εκταφή 3 χρό­νων, έχουν λιώσει και τα ρούχα!!! οπότε, σε μια εκταφή 15 χρόνων που παραμένει σχεδόν άθικτο όλο το σώμα, οι φλέβες, το δέρμα, μέχρι και η γενειάδα του σκηνώματος, οι φυσικοί νόμοι έχουν καταργη­θεί! Άρα το φαινόμενο είναι υπερ­φυσικό. Περί μουμιοποίησης, δεν τίθεται θέμα διότι το σώμα δεν είναι τυλιγμένο. Εκτός όμως από τον κ. Γιαμαρέλο, εμφανίσθηκε και κάποιος υλιστής, ο οποίος δή­λωσε εν ολίγοις, πως δεν πρέπει «στις μέρες μας» να γίνεται λόγος για υπερφυσικά φαινόμενα, χω­ρίς όμως να τεκμηριώσει επιστημονικώς τη θέση του (ως συνήθως)!
Η επιστημονική κοινότητα αδυνατεί να πάρει θέση στα υπερ­φυσικά φαινόμενα, δεδομένου ότι το θαύμα είναι: «Ένα ορατό υπερ­φυσικό αποτέλεσμα, με αόρατη αιτία». Στο όνομα ποιας επιστήμης λοιπόν παίρνουν θέση οι κύριοι αυτοί; Μάλλον στο όνομα της θρη­σκείας του υλισμού, η οποία μά­χεται τις ορθόδοξες χριστιανικές αλήθειες διαστρεβλώνοντας την επιστήμη, όπως τεκμηριωμένα αποδείξαμε. Πολλοί συνάνθρω­ποί μας έχουν τη λανθασμένη εν­τύπωση πώς οι άθεοι είναι άπιστοι. Κι' όμως όσο αδογμάτιστοι και αν παρουσιάζονται, όλοι οι άθεοι ανεξαιρέτως στηρίζονται στην πί­στη τους περισσότερο από εμάς τους Χριστιανούς! Πιστεύουν δηλα­δή στις απόψεις τους. Δε γνωρί­ζουν. Ο μεγάλος μαθηματικός Pascal ξεκαθαρίζει το θέμα αυτό, λέγοντας: «Για να είναι κανείς άθε­ος χρειάζεται πάρα πολλή πίστη σε απίθανα πράγματα».
Η Χριστιανική Ένωση Ελλή­νων Επιστημόνων καταγγέλει συ­νεχώς τις ύπουλες μεθόδους των, όντως σκοταδιστών υλιστών. Πο­τέ στην ιστορία το ψέμα δεν ήταν τόσο οργανωμένο όσο σήμερα. Με τα σημερινά προηγμένα τεχνολο­γικά μέσα η πλύση εγκεφάλου βρί­σκει εύκολα στόχο στις καρδιές των αμόρφωτων ανθρώπων, που εγκληματικά σίγουρα εμπιστεύτηκαν για την επιστημονική και πνευματική τους μόρφωση, πνευ­ματικά υποανάπτυκτα και ανέ­ντιμα πρόσωπα. Το τίμημα της επιπόλαιης εμπιστοσύνης τους, είναι συνήθως ή να χάσουν οι δυ­στυχείς την πίστη τους ή να βιώνουν έναν ψεύτικο, επιφανειακό και αδιάφορο Χριστιανισμό, που αγγίζει τα όρια του αιρετικού Προ­τεσταντισμού.
Κλείνουμε την παρούσα εργα­σία με το γνωστό αρχαίο διαχρο­νικό ρητό: «Πάσα επιστήμη χω­ριζομένη αρετής, πανουργία εστίν».
 
  • 1.   Black holes... baby universes. Bantam books σ. 41.
  • 2.   Pour vous ... Editions Du Cerf, σ. 89.
  • 3.   The first... Flamingoeditions, Fontana paper back σ. 148.
Πηγή:   «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ» Τριμηνιαία Έκδοση Ορθοδόξου Διδαχής
Έτος Ι΄. Τεύχος  2  .  Απρίλιος - Ιούνιος  2008

Αγγλικό Κείμενο 
http://www.impantokratoros.gr/62F6760B.el.aspx 

Τρίτη 17 Αυγούστου 2010

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩΓΗΪΝΟΙ (UFO- A.T.I.A). ΤΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ(Π. ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ).




Ἀπό τό:   http://www.kivotoshelp.gr/Pages/apories1.htm        
UFO  ΚΑΙ  ΑΣΤΡΟ  ΤΗΣ  ΒΗΘΛΕΕΜ...
Λένε μερικοί ότι το άστρο της Βηθλεέμ ανήκε στα λεγόμενα  Α.Τ.Ι.Α. ( Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενα Αντικείμενα  ή  U. F. O. ). Εχω διαβάσει και σχετικά άρθρα σε κάποια περιοδικά πού με έχουν βάλει σε αμφιβολίες αν πράγματι ήταν άστρο του Χριστού ή κάτι άλλο.     Θανάσης Ζ. --  Βέροια.
 Αγαπητέ φίλε Θανάση. 
Ευχαριστούμε κατ΄αρχάς πού επικοινωνήσατε μαζί μας. Σύμφωνα με την αρχαία Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και σε συνάρτηση πάντα με τά κείμενα των  Ευαγγελίων πού είναι και οι μόνες γραπτές για εκείνο το φαινόμενο ιστορικές πηγές ( άς αφήσουμε  τις μετέπειτα  θεωρίες και εικασίες ανθρώπων πού δεν έζησαν τα γεγονότα ), το άστρο της Γεννήσεως του Χριστού είχε μία νοήμονα συμπεριφορά, συνοδείας και επισημάνσεως.Τό άστρο της Βηθλεέμ απασχόλησε όχι μόνο τους θεολόγους αλλά και πολλούς σοφούς αστρονόμους.


 Μερικοί είπαν ότι ήταν κομήτης, και μάλιστα ο γνωστός κομήτης του Χάλλεϋ, υπόθεση πού δεν ευσταθεί γιατί οι Μάγοι ήσαν αστρονόμοι, ξέρανε ασφαλώς να ξεχωρίζουν τους κομήτες, σαν ένα κοινό, περιοδικό φαινόμενο πού δεν είχε καμία ιδιαίτερη, ιερή σημασία. Τό άστρο αυτό ήταν σημαδιακό θα λέγαμε, πού έφερνε κάποιον οιωνό, κάποιο μήνυμα, γι΄αυτό και όταν φθάνουν οι Μάγοι στα Ιεροσόλυμα το πρώτο πού κάνουν είναι να ρωτήσουν, « πού εστιν ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων » ψάχνοντας για συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ειπώθηκε ακόμη ότι ήταν σύμπλεγμα ή και σύνοδος αστέρων, λανθασμένα βέβαια γιατί η Αγία Γραφή μιλάει για ένα αστέρα, «είδομεν  γάρ αυτού τον αστέρα» (Ματθ.β2) .
Το άστρο αυτό το βλέπουν μόνο οι Μάγοι, φαίνεται και την ημέρα, κρύβεται στην διάρκεια συνομιλίας Ηρώδη-Μάγων, και εμφανίζεται πάλι μετά, καθοδηγώντας τους. Φθάνει και στέκεται επάνω από το σπήλαιο, σαν λογικό πρόσωπο, και μετά εξαφανίζεται όταν τελειώνει η αποστολή του... Δικαίως λοιπόν ο ¨Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρεί τον αστέρα ως « δύναμι θείαν ή απεσταλμένο άγγελο με μορφή ουρανίου φαινομένου ». 
Μη ξεχνάμε ότι παρόμοια περιστατικά σημειώνονται στούς Εβραίους, όπου για 40 χρόνια  στήλη πύρινη τούς φώτιζε κάθε βράδυ, στην πορεία τους στην έρημο, καθώς επίσης καί στον ουρανό της Ιερουσαλήμ, 40 ημέρες πρίν έλθη ο Αντίοχος ο Επιφανής και την καταστρέψει, (με εμφάνιση ιππέων με χρυσές στολές να τρέχουν και να συγκρούονται με τρομαχτικό θόρυβο στον αέρα (Βασλ.Β΄ε2)
Τά  U.F.O. πού αναφέρετε, εμφανίζονται για πρώτη φορά το 1948 με μορφή ιπταμένων δίσκων, τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, και γίνονται άφαντα μπροστά στα μάτια αυτοπτών μαρτύρων, ( αν υποθέσουμε ότι πράγματι τα είδαν και ότι δεν έπεσαν θύματα αντικατοπρισμού ή άλλων φυσικών μετεώρων). 
Η παρουσία των φαινομένων αυτών, κατά την γνώμη πολλών Αγιορειτών πατέρων αλλά και άλλων πνευματικών προσώπων, είναι ότι όλα αυτά  είναι μετασχηματισμοί δαιμόνων και ανήκουν στα προαναγγελλόμενα σημεία πού είπε ο Χριστός, όταν ρωτήθηκε για την συντελεία του κόσμου, « φόβητρα  και σημεία απ΄ουρανού μεγάλα έσται ».                       ( Λουκάς κα΄11). 
Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι δαίμονες μπορούν να πάρουν την μορφή ακόμη και « αγγέλων φωτός». 
Δεν θα σας κουράσουμε με ατέλειωτες αναφορές παρόμοιων φαινομένων από τον χώρο της Ορθοδοξίας, θα σταθούμε μόνο σε μία σύγχρονη περιγραφή τού γνωστού Ρουμάνου ασκητού, Γέροντος Κλεόπα  Ηλίε, όταν καταδιωκόμενος από την Κρατική Ασφάλεια του Τσαουσέσκου, έζησε για κάποιο διάστημα στα βουνά Στηνισιοάρα ( 1952-1954). Διηγείται λοιπόν:
Ό γνωστός Ρουμάνος ασκητής π. Ηλίας Κλεόπα
« Μια νύκτα, μετά τα μεσάνυκτα ήμουν στην σπηλιά και είχα τελειώσει την ακολουθία του Μεσονυκτικού. Εφθασα στο τέλος του όρθρου, όταν ξαφνικά άκουσα: Μπούφ, μπούφ, μπούφ…
Ενόμιζα ότι έτρεμε όλη η γή. Βγήκα έξω να ιδώ τι είναι αυτό πού ακούγεται, αλλά, όταν άνοιξα την πόρτα της σπηλιάς μου, είδα έξω ένα δυνατό φώς και μέσα σ΄αυτό ένα χάλκινο τάνκς με πολλούς τροχούς. 
Από αυτό κατέβηκε ένας ψηλός άνθρωπος με μεγάλα μάτια, με μαύρο αγριωπό πρόσωπο και μ΄ ερώτησε κοφτά :
« Τι ζητάς εσύ εδώ; ».
Τότε θυμήθηκα τί λέγουν οι ¨Αγιοι Πατέρες μας.¨Ότι, αν έχεις τά ¨Αγια Μυστήρια, έχεις τον Χριστό ολοζώντανο! 
Είχα τήν Αγία Κοινωνία, φυλαγμένη σε θήκη, στην κουφάλα ενός ελάτου, μέσα στην σπηλιά μου.   
 Όταν είδα αυτή την δαιμονική σκηνή ( και το τάνκς μέσα στα έλατα ), μπήκα γρήγορα μέσα, πήρα στα χέρια μου τά Αγια Δώρα, και μόνο μ΄αυτά είπα: 
«Κύριε Ιησού Χριστέ, μή μέ εγκαταλείπης!».
Νά ιδείς εσύ τι προσευχή γίνεται, όταν βλέπεις τόν δράκοντα στην πόρτα σου! 
Όταν εκύτταξα πάλι έξω, είδα ότι απεμακρύνοντο με την δύναμι του Χριστού. Δίπλα στην σπηλιά μου ήταν μια βαθειά χαράδρα όπου έπεσε μέσα σ΄αυτή, το ακάθαρτο εκείνο πνεύμα. 
Αλλά πώς έπεσε; 
Φθάνοντας στο χείλος της χαράδρας, έκανε τρείς κύκλους γύρω από τον εαυτό του μαζί με το τάνκς, και μετά έπεσε μέσα με φοβερό κρότο. Αυτός ο κρότος ακουγόταν στα αυτιά μου μέχρι και την άλλη νύκτα, δηλαδή επί 24 ώρες». 
Φυσικά, δεν βρέθηκε κανένα τάνκς...
Μια άλλη φορά, διηγείται πάλι ο Ρουμάνος ασκητής, άκουσε πάλι θόρυβο. Βγαίνοντας έξω, είδε να γίνεται ένας αληθινός πόλεμος. 
Εβλεπε τάνκς να έρχονται προς το μέρος του, και στρατιώτες αρματωμένους να τρέχουν προσπαθώντας να τον συλλάβουν. Προσευχήθηκε στον Χριστό και η δαιμονική φαντασία εξαφανίσθηκε!
( από το βιβλίο « Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα Ηλίε ».εκδόσεις « Ορθόδ. Κυψέλη». Θεσ/κη).
Για το θέμα των U.F.O., των εξωγήϊνων, και της ζωής σε άλλους πλανήτες ο γνωστός ασκητής π.Πορφύριος, ο άνθρωπος του Θεού, πού μπορούσε από μία φωτογραφία προσώπου να σού πεί τα πάντα γι΄αυτό, ή να σού υποδείξει από φωτογραφία, σε ποιο βάθος μπορούσες να βρείς νερό ή πετρέλαιο, όταν ρωτήθηκε σχετικά, είχε πεί: 
« Αυτά  όλα να ξέρεις, είναι πράγματα φανταστικά, δαιμονικά. Ζωή σε άλλον πλανήτη δεν υπάρχει... »      
ΠΗΓΗ:    http://www.kivotoshelp.gr/Pages/apories1.htm           
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Π. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ:
  http://clubs.pathfinder.gr/logo.php?club=PORFYRIOS       
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: 

1)EΠΑΦΕΣ ΜΕ “ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ” Ή ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΑ; (UFO, ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΓΙΟΥΡΙ ΓΚΕΛΛΕΡ)


2)UFO- A.T.I.A. Εξήγηση των φαινομένων UFO- ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE.

Σάββατο 14 Αυγούστου 2010

«Εν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος· ἐν τῇ Κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος» : Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΡΙΟΥ

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η διδασκαλία περί «ασπίλου συλλήψεως» της Θεοτόκου υπό των Παπικών

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 2/4/2010
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ» ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης1. ῾Η παπική αἵρεση καί ἡ ὀρθόδοξη θέση.
Μεταξύ τῶν καινοφανῶν καί αἱρετικῶν δογμάτων τοῦ Παπισμοῦ συγκαταλέγεται καί ἡ διδασκαλία περί τῆς "ἀσπίλου συλλήψεως" (immaculata conceptio) τῆς Θεοτόκου. Σύμφωνα μέ αὐτήν ἡ Θεοτόκος ἦτο ἀπηλλαγμένη ὄχι μόνον τῶν προσωπικῶν ἁμαρτιῶν, ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, τοῦ μεταδιδομένου διά τῆς φυσικῆς γεννήσεως εἰς πάντας τούς ἀνθρώπους......

Συνελήφθη δηλαδή ἀπό τούς γονεῖς της ᾿Ιωακείμ καί ῎Αννα "ἀσπίλως", χωρίς νά τῆς μεταδοθεῖ τό προπατορικό ἁμάρτημα. ῾Η αἱρετική αὐτή διδασκαλία ἐπί αἰῶνες ἀπερρίπτετο καί ἀπό μεγάλους παπικούς θεολόγους, ὅπως π.χ. ὁ Θωμᾶς ὁ ᾿Ακινάτης, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι δέν ἔχει κανένα ἔρεισμα στήν ῾Αγία Γραφή καί στήν Πατερική Παράδοση, προσβάλλει τήν μοναδικότητα τῆς ὑπερφυοῦς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Μόνον ὁ Χριστός ἐγεννήθη ἀσπίλως, διέκοψε τήν διά τῆς φυσικῆς γεννήσεως διαδοχική μετάδοση τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, διότι ἡ ἰδική του σύλληψη δέν ἦταν φυσική, ἀλλά ὑπερφυσική, δέν συνελήφθη ἐκ θελήματος καί ἐκ τῆς συναφείας ἀνδρός καί γυναικός, ἀλλά ἀσπόρως "ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου". ῾Η ῾Υπεραγία Θεοτόκος ἦτο "ἀπείρανδρος" καί "ἀπειρόγαμος", δέν εἶχε δηλαδή πεῖρα ἀνδρός καί γάμου, καί ἦταν ἀκόμη "ἄνανδρος", δέν εἶχε σύζυγο, ἄνδρα. Ο ᾿Ιωσήφ ὁ Μνήστωρ ἦταν ἁπλῶς προστάτης καί κηδεμών, γι᾿ αὐτό καί ὅταν
διεπίστωσε ὅτι ἦτο ἔγκυ ος, μή γνωρίζων ἀκόμη τήν θαυμαστήν ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου σύλληψη, σκέφθηκε νά τήν διώξει• "ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν" (Ματθ. 1, 18- 19). ῾Η Θεοτόκος κατά θαυμαστό τρόπο ἐγέννησε, ἐνῶ ἦταν παρθένος, ἀλλά καί μετά τόν τόκο ἐπίσης παρθένος, τριπάρθενος καί ἀειπάρθενος· πρό τοῦ τόκου, ἐν τῷ τόκῳ καί μετά τόν τόκον.
Δέν συνέβη τό ἴδιο καί μέ τήν σύλληψη καί γέννηση τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου. ᾿Εγεννήθη βέβαια μέ θαῦμα ἀπό στείρους καί ἡλικιωμένους γονεῖς, τόν ᾿Ιωακείμ καί τήν ῎Αννα, κατά τά ἄλλα ὅμως ἦσαν ὅλα φυσικά· ὑπῆρξε συνάφεια ἀνδρός καί γυναικός, συζυγία καί σπορά· ἡ θεοπρομήτωρ ῎Αννα δέν ἦταν ἀπείρανδρος καί ἀπειρόγαμος καί ἄνανδρος, οὔτε παρθένος· εἶχε σύζυγο τόν ᾿Ιωακείμ· ἡ σύλληψη τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου δέν ἦταν ἄσπορος, ἀλλά ἐκ σπέρματος τοῦ πατρός της ᾿Ιωακείμ, ὅπως ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Γι᾿ αὐτό καί μεταδόθηκε καί εἰς Αὐτήν τό προπατορικό ἁμάρτημα. ῾Η μόνη ἄσπιλος καί ὑπερφυής σύλληψη εἶναι ἡ ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί ἄνευ σπορᾶς σύλληψη καί γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ἐκ τῆς Παρ θένου Μαρίας. Εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος καθ ὅλα, ὁ τελείως καί ἀπολύτως ἀναμάρτητος. ῾Η ῾Υπεραγία Θεοτόκος εἶναι σχετικῶς ἀναμάρτητη, ὡς μετέχουσα τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος.
Παρά ταῦτα, ἐνώπιον τόσον σαφοῦς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας, ὑποστηριζομένης καί ὑπό πολλῶν παπικῶν θεολόγων, ὁ πάπας Πίος ὁ Θ´ δέν ἐδειλίασε, ἀλλά αὐθαιρέτως καί ἐγωϊστικῶς καινοτομῶν ὕψωσεν εἰς δόγμα τό ἔτος 1854 τήν περί "ἀσπίλου συλλήψεως" διδασκαλία, προσθέσας καί ἄλλην αἵρεση στίς πολλές ἄλλες αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ. ᾿Από πολλούς εἰδικούς ἐρευνητάς ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ ἐνέργεια αὐτή προετοίμαζε τήν ἄλλη φοβερή αἵρεση καί πλάνη τοῦ Παπισμοῦ, τό "ἀλάθητο" τοῦ πάπα, τό ὁποῖο ἐδογμάτισε μετά ἀπό λίγο ἡ Α´ Βατικάνειος σύνοδος τοῦ 1870. ῎Ηθελε, δηλαδή, τό Βατικανό νά δείξει ὅτι ὁ πάπας δέν δεσμεύεται οὔτε ἀπό τήν ῾Αγία Γραφή οὔτε ἀπό τήν Πατερική Παράδοση· μπορεῖ νά δογματίσει καί ἐναντίον αὐτῶν, γιατί εἶναι "ἀλάθητος".
2. Τό τροπάριο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως δέν διδάσκει τήν "ἄσπιλον σύλληψιν".
᾿Εκθέσαμε ἁπλοϊκά καί σύντομα τή σχετική διδασκαλία, τήν αἱρετική τοῦ Παπισμοῦ καί τήν ὀρθόδοξη τῆς ᾿Εκκλησίας, γιά τίς ὁποῖες μπορεῖ κανείς νά βρεῖ πολύ περισσότερα στά δογματικά ἐγχειρίδια ᾿Ορθοδόξων Θεολόγων καί σέ εἰδικές μονογραφίες. ῾Η σύντομη καί ποιμαντική ἐνασχόλησή μας μέ τό θέμα αὐτό παρακινήθηκε ἀπό σχόλιο τοῦ "᾿Ορθοδόξου Τύπου" στό φ. 1819 τῆς 12ης Φεβρουαρίου 2010, στή στήλη "Γεγονότα καί Σχόλια", μέ τίτλο "Σύλληψις “ἄσπιλος” καί σύλληψις “ἄσπορος”". ᾿Αφορμή τοῦ σχετικοῦ σχολίου, ἦταν ἐρώτημα πού ὑπεβλήθη ἀπό ἀναγνώστη, μήπως κακῶς ἀπορρίπτουμε τό παπικό δόγμα περί "ἀσπίλου συλλήψεως" τῆς Θεοτόκου, ἀφοῦ στό τρίτο (3) κάθισμα τοῦ ὄρθρου τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως γίνεται λόγος γιά Γέννηση μέ ἄσπορη σύλληψη. Μπορεῖ πράγματι κανείς, ἄν δέν προσέξει καλά τό κείμενο τοῦ τροπαρίου, νά προβληματισθεῖ καί νά ἀπορήσει γιά τό νόημά του.Τό ἴδιο ἐρώτημα ὑπεβλήθη εἰς τόν γράφοντα σχεδόν κατά τήν αὐτή περίοδο, ἴσως καί ἀπό τό ἴδιο πρόσωπο, πού ἤθελε φαίνεται νά διασταυρώσει καί νά ἀσφαλίσει τήν ἀπάντηση, ὥστε νά μή ὑπάρχουν ἀμφιβολίες καί ἐπιφυλάξεις. Σπεύδουμε πάντως νά ποῦμε ὅτι, ἄν ὄντως τό τροπάριο αὐτό ἐδίδασκε τήν "ἄσπιλον σύλληψιν", θά τό εἶχαν ἤδη ἐντοπίσει οἱ παπικοί θεολόγοι καί θά εἶχαν μέ αὐτό πλουτήσει τό ὁπλοστάσιό τους ἐναντίον ὅσων ἀπορρίπτουν τό αἱρετικό τους δόγμα, ἰδιαίτερα ἐναντίον ἡμῶν τῶν ᾿Ορθοδόξων, λέγοντας ὅτι οὔτε τά κείμενα τῆς λατρείας μας δέν προσέχουμε. Τό ἔχουν κάνει αὐτό, ἰδιαίτερα ὁ γνωστός παπικός θεολόγος M. Jugie, ἐπικαλούμενοι ῾Αγίους Πατέρες, τῶν ὁποίων ὅμως τά χωρία κακοποιοῦν καί παρερμηνεύουν.
Πάντως τό ἐν λόγῳ τροπάριο, ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, δέν τό ἐπικαλέσθηκαν, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι δέν ὑποστηρίζει τήν "ἄσπιλον σύλληψιν". ῎Αν τήν ὑπεστήριζε, εἶναι σχεδόν βέβαιο ὅτι θά τό εἶχαν ἤδη χρησιμοποιήσει.
῎Ας δοῦμε ὅμως τό τροπάριο τί λέγει καί ποιό εἶναι τό θεολογικό του νόημα:
Κάθισμα. ῏Ηχος γ´. Τήν ὡραιότητα
᾿Εν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος· ἐν τῇ Κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος· θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν συνέδραμε Θεοτόκε. Πῶς γάρ ἡ ἀπείρανδρος βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; Πῶς δέ ἡ μητρόθεος νεκροφόρος μυρίζουσα; Διό σύν τῷ ᾿Αγγέλῳ βοῶμεν σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.Τό πρόβλημα δημιουργεῖ ἡ ἀρχική φράση "᾿Εν τῇ Γεννήσει σου" καί ἰδιαίτερα ἡ γενική "σοῦ", ἡ ὁποία ὅμως, ὅπως διδασκόμασταν ἀπό τό Συντακτικό, δέν εἶναι ὑποκειμενική ἀλλά ἀντικειμενική· δέν πρέπει δηλαδή νά ἑρμηνευθεῖ "ὅταν γεννήθηκες", ἀλλά "ὅταν γέννησες". ᾿Εννοεῖται, δηλαδή, ἐδῶ "᾿Εν τῇ Γεννήσει τοῦ Υἱοῦ σου"· ὅταν γέννησες τόν Υἱόν σου, τόν Χριστό, καί ὄχι "ὅταν γεννήθηκες ἐσύ" ἀπό τόν ᾿Ιωακείμ καί τήν ῎Αννα. ῾Η ἀναμφίβολη αὐτή ἑρμηνεία ἐνισχύεται ἀπό τήν ἀκολουθοῦσα προσδιοριστική φράση "σύλληψις ἄσπορος", ἡ ὁποία παραπέμπει σαφῶς στήν γέννηση ὄχι τῆς Θεοτόκου ἀπό τούς ᾿Ιωακείμ καί ῎Αννα, ὅπου ὑπῆρχε σπορά, ἀλλά στήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν Θεοτόκο, ἡ ὁποία ἦταν ἄνευ σπορᾶς, "ἄσπορος", ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου. Οὐδείς μέχρι τώρα, οὔτε οἱ παπικοί, ἐτόλμησε νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι ἡ Γέννηση τῆς Παναγίας ἀπό τούς γονεῖς της ἦταν ἄσπορος. ῾Επομένως τό "᾿Εν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος" ἑρμηνεύεται: "Κατά τήν Γέννηση τοῦ Υἱοῦ σου ἡ σύλληψη ἦταν ἄσπορος" καί ὄχι "Κατά τήν ἰδική σου γέννηση ἡ σύλληψη ἦταν ἄσπορος".
Τό ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῶν ῾Αγίων Προπατόρων, κατά τήν δεύτερη πρό τῶν Χριστουγέννων Κυριακή, λέγει σαφῶς ὅτι ἡ Παναγία ἐγεννήθη "ἐκ σπέρματος" τῶν γονέων της, ἐνῶ ἡ ἴδια ἐγέννησε τόν Χριστόν ἀσπόρως. "Καυχῶνται ἐν δόξῃ οἱ ῞Αγιοι ὅτι ἐκ σπέρματος αὐτῶν ὑπάρχει καρπός εὐκλεής ἡ ἀσπόρως τεκοῦσα σε". Στό γνωστό ἐπίσης δοξαστικό Θεοτοκίο τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ α´ ἤχου λέγεται ὅτι ἡ Θεοτόκος ἐσπάρη ἀπό ἀνθρώπους: "Τήν παγκόσμιον δόξαν τήν ἐξ ἀνθρώπων σπαρεῖσαν καί τόν Δεσπότην τεκοῦσαν". Καί ἡ συνέχεια τοῦ καθίσματος τῆς Κοιμήσεως ἀναφέρεται στήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τῆς Θεοτόκου. ᾿Αφοῦ κάνει λόγο γιά τό διπλό θαῦμα τῆς ἀσπόρου συλλήψεως καί τῆς ἀφθάρτου νεκρώσεως ἐπεξηγεῖ μέ τό "γάρ": "Πῶς γάρ ἡ ἀπείρανδρος βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα;". Δηλαδή· "Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐσύ πού δέν γνώρισες ἄνδρα (ἀπείρανδρος) καί εἶσαι ἁγνή, νά τρέφεις μέ τό γάλα σου ἕνα βρέφος;".
Δέν ὑπάρχει ἑπομένως καμμία ἀμφιβολία ὅτι τό ἐν λόγῳ κάθισμα δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τό δόγμα τῆς "ἀσπίλου συλλήψεως" τῶν Παπικῶν. ᾿Αναφέρεται στήν μόνη ἄσπιλη καί ἄσπορη σύλληψη τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο ἐγέννησεν ἡ Θεοτόκος ὑπερφυῶς ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου, ἐγκαινιάζοντας ἔτσι καί τήν πνευματική γέννηση ὅλων τῶν πιστῶν ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου μέσα στήν κολυμβήθρα τοῦ ῾Αγίου Βαπτίσματος
http://thriskeftika.blogspot.com/2010/04/blog-post_5447.html

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

Προτεσταντικές αντιφάσεις στο θέμα του νηπιοβαπτισμού




Προτεσταντικές αντιφάσεις στο θέμα του νηπιοβαπτισμού
Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (Μ.ΤΗ) 

Πηγή: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον 


 Τον εικοστό αιώνα, ο νηπιοβαπτισμός τόσο ως προς τις θεολογικές του προϋποθέσεις όσο και ως εκκλησιαστική πράξη, απασχόλησε την προτεσταντική θεολογία κατά τρόπο έντονο. Στην εν λόγω συζήτηση, συμμετείχαν επιφανείς εκπρόσωποι της προτεσταντικής θεολογικής διανοήσεως, διαφόρων θεολογικών τάσεων και ειδικοτήτων, πως π.χ. οι K. Barth, O. Cullmann, J. Jeremias, K. Aland, E. Staufer, κ.ά.1
 Σκοπός όμως τού παρόντος άρθρου δεν είναι να παρουσιάσει τις προτεσταντικές ακαδημαϊκές τοποθετήσεις και αντιθέσεις της ετερόδοξης θεολογίας, αλλά τις θέσεις των ελλήνων προτεσταντών σχετικά με το ζήτημα τού νηπιοβαπτισμού και να τις συγκρίνει με τις απόψεις των δημιουργών και ηγετών της μεταρρυθμίσεως, των Μ. Λούθηρου, Ι. Καλβίνου, Ου. Σβίγγλιου.
Η σύγκριση είναι επιβεβλημένη, αν σκεφθούμε ότι οι Έλληνες προτεστάντες σήμερα ανήκουν στους πνευματικούς επιγόνους των δημιουργών τού προτεσταντισμού, καθώς η απαρχή των πρώτων προτεσταντικών ελληνικών κοινοτήτων, ιστορικά σχετίζεται με την έντονη προσηλυτιστική δραστηριότητα των προτεσταντών μισσιοναρίων, θεωρώντας ταυτοχρόνως τους εαυτούς τους ως προς την πίστη τους εντεταγμένους στον ευρύτερο προτεσταντικό χώρο.

 
Η σύγκριση των αντιλήψεων των ελλήνων προτεσταντών με τις αντιλήψεις των δημιουργών της μεταρρυθμίσεως και η επισήμανση των αντιφάσεων μεταξύ τους, είναι επιπλέον επιβεβλημένη, καθώς σύμφωνα με τους ανεδαφικούς και ανιστόρητους ισχυρισμούς τους «είναι σε όλους πολύ γνωστό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ποικιλότροπα νοθεύσει και αλλοιώσει τη διδασκαλία της, γι' αυτό τον λόγο είναι πολλαπλώς ΑΙΡΕΤΙΚΗ. (...) «Αν υπάρχει μία Εκκλησία που βρίσκεται μέσα σε τρομερή αίρεση, αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία»2.
     Η σύγκριση θα δείξει ποιος αλλοίωσε τι.

 Σύμφωνα, λοιπόν, με τους έλληνες προτεστάντες ο νηπιοβαπτισμός απορρίπτεται ως αντιγραφική διδασκαλία, ως ανθρώπινη επινόηση.
 Αναφέρουν χαρακτηριστικά «είναι ξεκάθαρο ότι το βάπτισμα των παιδιών είναι αντίθετο προς την διδασκαλία της Καινής Διαθήκης. Δεν υπάρχει καμία εντολή, ούτε παράδειγμα, ούτε και καμία απολύτως νύξη, ότι εβαπτίσθη νήπιο υπό τον Κυρίου ή των μαθητών του»3. Και αλλού, εκπρόσωπος άλλης ομολογίας αναφέρει «Το νηπιοβάπτισμα δεν είναι κάτι που το δίδαξε ο Χριστός. Το νηπιοβάπτισμα δεν περιλαμβάνεται στην αποστολική διδασκαλία Είναι ανθρώπινη διδασκαλία χωρίς κανένα βιβλικό διδασκαλικό υπόβαθρο»4.
 Ταυτοχρόνως, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να παρουσιάσουν επιχειρήματα κατά τού νηπιοβαπτισμού, περιφρονώντας τις μαρτυρίες των αρχαίων εκκλησιαστικών συγγραφέων5, τις αρχαιολογικές μαρτυρίες των κατακομβών6, και σε προφανή αντίθεση με επιφανείς προτεστάντες καινοδιαθηκολόγους(π.χ. Cullmann, Jeremias, Delling, Schweitzer, Ferd)7 που δέχονται την ύπαρξη τού νηπιοβαπτισμού από τα τέλη τού πρώτου αιώνος, ισχυρίζονται ότι «η εφαρμογή του άρχισε δειλά-δειλά τον 3 μ.Χ. αιώνα και επεκράτησε σχετικά κατά τον 6 μ.Χ. αιώνα»8. Η απόρριψη τού νηπιοβαπτισμού από τους έλληνες προτεστάντες δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Μαρτυρείται ήδη από τον 19ο αι., από την πρώτη στιγμή δηλαδή της παρουσίας προτεσταντικών κοινοτήτων στον ελλαδικό χώρο9.
 Με ποιο όμως κριτήριο οι έλληνες προτεστάντες απορρίπτουν τον νηπιοβαπτισμό; Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, μοναδικό κριτήριο είναι η Αγ. Γραφή.

 
Πιστεύουν ότι ο νηπιοβαπτισμός στερείται αγιογραφικής θεμελίωσης. Στο σημείο αυτό ακριβώς αντιφάσκουν με τους θεμελιωτές τού προτεσταντισμού.Ξεκινώντας ακριβώς οι ηγέτες της μεταρρυθμίσεως από το θεμελιώδες αξίωμα τους Sola Scriptura, όχι μόνο αποδέχονται τον νηπιοβαπτισμό, αλλά θα σταθούν και με ιδιαίτερη αυστηρότητα απέναντι στους αναβαπτιστές, όχι μόνο για τις κοινωνικές τους αντιλήψεις, αλλά και γιατί απέρριπταν τον νηπιοβαπτισμό10.
 
Μάλιστα, ο προτεστάντης ιστορικοδογματικός Κ. Hagenbach αναφέρει -ότι από τα τρία στοιχεία στα οποία συνέπιπτε η περί τού βαπτίσματος διδασκαλία των προτεσταντών μετά των ρωμαιοκαθολικών, το τρίτο ήταν η αναγκαιότητα τού νηπιοβαπτισμού11, αναγκαιότητα την οποία πρόβαλλαν από κοινού κατά των αναβαπτιστών.
 Τι όμως φρονούσαν για τον νηπιοβαπτισμό οι θεμελιωτές τού προτεσταντισμού, και μάλιστα με μοναδικό κριτήριο την Αγ. Γραφή; Αρχίζοντας από τον Μ. Λούθηρο, θα αναφερθούμε ενδεικτικά σε δύο έργα του, τα οποία μάλιστα ανήκουν στα συμβολικά κείμενα τού Λουθηρανισμού, στα Σμαλκαδικά Άρθρα (RAPS III, 5)12, και στη Μεγάλη κατήχησή του (PARS IV)13. Η θέση του είναι σαφέστατη, ότι ο νηπιοβαπτισμός και αρεστός στο Θεό είναι, και αναγκαίος, και σύμφωνος με την Αγ. Γραφή14.

 
Ο Ι. Καλβίνος θα κινηθεί στα ίδια πλαίσια με τον Λούθηρο, και επιπλέον στο κλασικό δογματικό έργο του Institutio Christianae Religionis IV, 16, 1-3215, θα αναιρέσει ένα προς ένα τα λογικά και αγιογραφικά επιχειρήματα των αναβαπτιστών. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι μελετώντας κάποιος την αναιρετική επιχειρηματολογία τού Καλβίνου, θα διαπιστώσει, ότι στην επιχειρηματολογία των Ελλήνων προτεσταντών κατά τού νηπιοβαπτισμού, επαναλαμβάνονται ακριβώς τα ίδια ευλογοφανή επιχειρήματα των αναβαπτιστών. Ο Καλβίνος, μάλιστα, θεωρούσε την προάσπιση τού νηπιοβαπτισμού ως στοιχείο της καθαρότητας της χριστιανικής πίστεως16από τις παραχαράξεις των αναβαπτιστών.

 
Στην ίδια γραμμή με τον Καλβίνο, στο θέμα τού νηπιοβαπτισμού, θα κινηθεί και οΟύρλιχ Ζβίγγλιος, εκφράζοντας τις απόψεις του κατεξοχήν στο έργο του Vom Taufe, vom widertaufe und vom kindertaufe το έτος 152517. Ο ίδιος ο Ζβίγγλιος, είχε προσπαθήσει, σε τρεις δημόσιες συζητήσεις, μεταξύ τού Ιανουαρίου και Νοεμβρίου τού 1525, να μεταπείσει ηγετικά στελέχη των αναβαπτιστών, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
 Έχοντας λοιπόν υπ' όψιν τις θέσεις των θεμελιωτών τού προτεσταντισμού, και συγκρίνοντας τες με τις θέσεις των ελλήνων προτεσταντών, ευρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη αντίφαση, να επικαλούνται αμφότεροι μόνο την Αγ. Γραφή και να αντιφάσκουν μεταξύ τους στο τι λέει η Αγ. Γραφή για το ίδιο θέμα. Η αντίφαση αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, αν σκεφθούμε ότι, με βάση τα κριτήρια των Ελλήνων προτεσταντών πού θεωρούν τον νηπιοβαπτισμό αντίθετο στο θέλημα τού Χριστού και ανθρώπινη επινόηση, τότε, οι δημιουργοί τού προτεσταντισμού και πνευματικοί τους προπάτορες, δίδασκαν και υπερασπίζονταν ως θείο θέλημα ανθρώπινες επινοήσεις και αντιγραφικές απόψεις.
 Για τον ορθόδοξο χριστιανό οι προτεσταντικές αντιφάσεις και στο ζήτημα τού νηπιοβαπτισμού, είναι δηλωτικές της μόνιμης, δυσπερίγραπτης τραγωδίας τού προτεσταντισμού, που η αυθαιρεσία, ο υποκειμενισμός, μαζί με ψυχολογικές ψευδαισθήσεις ατομικής επάρκειας και φωτισμού, καθιστά τον κάθε προτεστάντη -υποτίθεται- δόκιμο και σωστό ερμηνευτή τού ιερού κειμένου.
 Ολοκληρώνοντας, πρέπει να επισημάνουμε και το έλλειμμα αληθείας που έχει ο προτεσταντικός ισχυρισμός, ότι ο νηπιοβαπτισμός στερείται ερείσματος στην Αγ. Γραφή.
 Παραγνωρίζουν ότι ο θεάνθρωπος δεν έθετε προϋποθέσεις ηλικίας λέγοντας «Εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν τον Θεού» (Ιωάν. 3, 5)18. Παραγνωρίζουν ότι το βάπτισμα αντικατέστησε την οκταήμερο περιτομή (Κολ. 2, 10) που γινόταν στα βρέφη, και ήταν τύπος τού βαπτίσματος. Υποτιμούν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τού θεανθρώπου για τα παιδιά (Ματθ. 19, 13-15) και επιπλέον με ερμηνευτικές αλχημείες αγωνίζονται να πείσουν ότι οι οικογένειες που βάπτιζαν οι απόστολοι (Πράξ. 16, 14-15, Α' Κορ. 1, 16) δεν είχαν παιδιά. Επιπλέον, δεν προσάγουν καμία απόδειξη, ότι οι τρεις χιλιάδες χριστιανοί που εβαπτίστηκαν μετά την ομιλία τού Πέτρου (Πράξ. 2, 41) άφησαν τα παιδιά τους αβάπτιστα19.
 Επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Αγ. Νεκτάριος «ουδαμού της Ιεράς Γραφής φαίνεται ή ότι ο Χριστός διέταξε τον αποκλεισμόν των νηπίων από τού βαπτίσματος, ή ότι οι Απόστολοι κατά τας Αποστολικάς αυτών πορείας, βαπτίζοντες τους προσερχόμενους εις πίστιν εθνικούς, κατέλιπον αβάπτιστα τα εαυτών νήπια»20.

_____________Σημειώσεις
1. K. BARTH, Die kirchliche Lehre von der Taufe, Zürich 1947 . O. CULLMANN, Die Tauflehre des NT. Erwachsene und Kindertaufe, Zürich 1948. J. JEREMIAS, Die Kindertaufe in den ersten vier Jahrhunderten, Göttingen 19583. K. ALAND, Die Säuglingstaufe im NT und in der alten Kirche. Eine Antwort auf J. Jeremias, München 1961. E. STAUFFER, Zur Kindertaufe in der Urkirche, Deutsches Pfarrerblatt 49 (1949), 152-154.2. ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΒΗΜΑ, Αρ. φ. 9, Αύγ.-Οκτ. 1996, σελ. 14. ΓΕΡΑΣ. ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΥ, Γραφές και Παραδόσεις, Ελεύθερες Εκδόσεις, Αθήνα χ.χ.2, σελ. 76, 78.3. Γ. ΚΑΡΒΟΥΝΑΚΗΣ, Το Βάπτισμα κατά τον Λόγο τού Θεού, περ. ΣΑΛΠΙΣΜΑ (έκδ. Ελληνικού Ινστιτούτου της Βίβλου), Ιούλ.-Δεκ. 1992, τεύχος 3, σελ. 126.4. ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Η μεγαλύτερη αίρεση στην Ελλάδα, Αθήνα 2001, σελ. 11.5. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμ. 3, εκδ. ΣΩΤΗΡ, Αθήναι 1979, σελ. 111-114.6. WOL. METZGER, Die Taufe im missionarischen Anfang und in der Gemeindesituation, Stuttgart 1961, σελ. 46.7. CHRISTOPH HINZ, Taufeverantwortung in der DDR-Diasporagemeinde, CTTO Lutherische Monathefte, Heft 4, April 1969, σελ. 167-168.8. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ, Βιβλική θεματολογία, Ρόδος 1976, σελ. 26.9. ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ ΔΟΥΛΗΓΕΡΗ, Ο αιρετικός Καλαποθάκης ή έλεγχος των ψευδοευαγγελικών, Εν Αθήναις 1892, σελ. 192-195.10. Βλ. R. STUPPERICH, Schriften von evangelischer Seite gegen die Täufer, Münster 1983. E. MÜHLENBERG, Epochen der Kirchengeschichte, Heidelberg- Wiesbaden 1991, σελ. 230-235.11. K. HAGENBACH, Lehrbuch der Dogmengeschichte, Leipzig 1867, ΣΕΛ. 650.12. Bekenntnisschriften der evangelisch-lutherischen Kirche, Güttersloh 1986, οελ. 486.13. Bekenntnisschriften..., TT.TT., creX. 736-739. EIppX. E. HIRSCH, Hilfsbuch zum Studium der Dogmatik, Berlin 1964, σελ. 224.14. Βλ. και Kal KLAUS SCHACHT, Die Taufe, CTTO Amt und Gemeinde, 38(1987), März/Apr 1987, σελ. 30.15. J. CALVIN, Institutio Christianae Religionis, (übersetzt und bearbeiter von OTTO WEBER), Neukirchener 1997, σελ. 913-939.16. Institutio IV, 16, 1, σελ. 913.17. ZWINGLII, Opera, (hrsg v.M.Schuler-J.Schulthess), Band II, 230-300.18. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑ, Μελέται περί των θείων μυστηρίων, Αθήναι 1990, σελ. 27.19. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑ, π.π., σελ. 28.20. Όπ.π., σελ. 29.
 
Πηγή: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον 

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010

Το θαύμα του φακίρη και η ευχή του Ιησού


ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΦΑΚΙΡΗ ΚΑΙ Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ο αυτόπτης μάρτυς και αφηγητής τον κατωτέρω περιστατικού, αρχιμανδρίτης Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν, είναι ένας από τους πολλούς νεομάρτυρες κληρικούς της επαναστατικής περιόδου της Ρωσίας. Στην κοσμική του ζωή είχε μια λαμπρή σταδιοδρομία σαν αντιπλοίαρχος του πολεμικού ναυτικού και παράλληλα αναμίχθηκε βαθειά μέσα στον αποκρυφισμό εκδίδοντας το αποκρυφιστικό περιοδικό Ρέμπους. Μετά τη σωτηρία του από σχεδόν βέβαιο θάνατο στη θάλασσα διά θαύματος του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ πραγματοποίησε  προσκύνημα στο Σάρωφ και στη συνέχεια απαρνήθηκε την κοσμική του καριέρα και τους δεσμούς του με τον αποκρυφισμό και έγινε μοναχός. Χειροτονήθηκε Ιερεύς και υπηρέτησε   ως Ιεραπόστολος στην Κίνα, την Ινδία και το Θιβέτ, ως εφημέριος σε διαφόρους    ναούς  πρεσβειών και ως ηγούμενος μερικών μονών. Μετά το 1914 έζησε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Στους νέους που τον επισκέπτονταν εκεί μιλούσε συνεχώς για την επίδρασι του αποκρυφισμού στα διαδραματιζόμενα τότε στην πολιτική σκηνή της Ρωσίας.  Το φθινόπωρο του 1924, ένα μήνα αφού δέχθηκε την επίσκεψι κάποιου κυρίου ονόματι Τονχόλξ, συγγραφέως βιβλίου με τίτλο Μαύρη Μαγεία, δολοφονήθηκε στο κελλί του «από αγνώστους», με την φανερή ανοχή των Μπολσεβίκων. Το όργανο του εγκλήματος ήταν ένα μαχαίρι με ειδική λαβή σε σχήμα συμβόλου αποκρυφιστικής σημασίας.
 
Το περιστατικό που μας αφηγείται εδώ  π. Νικόλαος αποκαλύπτει την πραγματική φύσι των πνευματιστικών φαινομένων που συναντά κανείς στις διάφορες ανατολικές θρησκείες. Έλαβε χώρα λίγο πριν από το 1900, κατεγράφη γύρω στο 1922 από τον Ιατρό Αρα Ά. Π. Τιμοφέγιεβιτς και δημοσιεύτηκε από τον ίδιο σε ρωσικό περιοδικό της διασποράς («Ορθόδοξος Ζωή», 1956, αρ.1).
 
Ένα θαυμάσιο τροπικό πρωινό το πλοίο μας έσχιζε τα νερά του Ινδικού Ωκεανού πλησιάζοντας τη νήσο Κεϋλάνη. Τα ζωηρά πρόσωπα των κατά κύριο λόγο Άγγλων επιβατών, που ταξίδευαν οικογενειακώς για υπηρεσία η για δουλειές στην Ινδική αποικία τους, ήταν στραμμένα με λαχτάρα προς το βάθος του ορίζοντα αναζητώντας με τη ματιά το μαγεμένο νησί, που σχεδόν για όλους ήταν συνδεδεμένο από  τα παιδικά χρόνια με τις τόσες ενδιαφέρουσες και μυστηριώδεις Ιστορίες και περιγραφές των περιηγητών.
 
Το νησί μόλις που διακρινόταν ακόμη. Με κάθε καινούργια πνοή του άνεμου μια λεπτή, μεθυστική ευωδία από δάση άρχισε να τυλίγη όλο και περισσότερο το πλοίο. Τελικά μια μακρόστενη μπλε σιλουέτα φάνηκε ξαπλωμένη στον ορίζοντα. ΟΙ διαστάσεις της μεγάλωναν διαρκώς καθώς το πλοίο πλησίαζε γοργά. Ήδη μπορούσε κανείς να διακρίνη τα διάσπαρτα στην παραλία κτίρια θαμμένα μέσα στο πράσινο των μεγαλοπρεπών φοινίκων και το πολύχρωμο πλήθος των εντοπίων που περίμεναν  την άφιξι του πλοίου. Κατά το ταξίδι οι επιβάτες είχαν γνωριστή μεταξύ τους πολύ γρήγορα. Πάνω στο κατάστρωμα γελούσαν και μιλούσαν ζωηρά θαυμάζοντας την καταπληκτική θέα του παραμυθένιου νησιού που ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια τους. Το πλοίο έκανε μερικούς αργούς ελιγμούς, καθώς ετοιμαζόταν να αράξη στο μουράγιο του λιμανιού του Κολόμπο.
 
Εδώ το πλοίο έπρεπε να στάθμευση, για να ανεφοδιαστή με κάρβουνο, και οι επιβάτες είχαν αρκετό χρόνο, για να βγουν στην παραλία. Η ήμερα ήταν τόσο ζεστή, που πολλοί επιβάτες αποφάσισαν να μείνουν στο πλοίο μέχρι το απόγευμα. Μια ευχάριστη δροσιά πήρε τότε τη θέσι του καύσωνα της ημέρας. Μια μικρή ομάδα από οκτώ άτομα, στην οποία προσκολλήθηκα και εγώ, διάλεξε τότε για ξεναγό της τον συνταγματάρχη Έλιοτ, που είχε ζήσει παλιότερα στο Κολόμπο και γνώριζε καλά την πόλι και τα περίχωρα. Αυτός μας έκανε μια δε¬λεαστική πρότασι: «Κυρίες και κύριοι! θα θέλατε να πάμε λίγα μίλια έξω από την πόλι και να επισκεφθούμε έναν μάγο φακίρη της περιοχής; Ίσως έχουμε να δούμε κάτι ενδιαφέρον». Όλοι δεχθήκαμε την πρότασι του συνταγματάρχη με ενθουσιασμό.
 
Είχε κιόλας βραδιάσει όταν αφήναμε πίσω μας τους θορυβώδεις δρόμους της πόλεως και παίρναμε έναν θαυμάσιο δρόμο που διέσχιζε την ζούγκλα. Δεξιά και αριστερά παιχνίδιζαν οι λάμψεις εκατομμυρίων πυγολαμπίδων. Προς το τέλος του ο δρόμος φάρδαινε απότομα. Βρεθήκαμε μπροστά σ' ένα μικρό ξέφωτο περικυκλωμένο από ζούγκλα. Σε μια άκρη του κάτω από ένα μεγάλο δένδρο υπήρχε κάτι σαν καλύβα και δίπλα της σιγόκαιγε μια μικρή φωτιά. Ένας λεπτός, αποστεωμένος γέρος με τουρμπάνι στο κεφάλι καθόταν σταυροπόδι με το βλέμμα του ακίνητο και στραμμένο προς την φωτιά. Παρά τον θόρυβο της αφίξεώς μας ο γέρος συνέχιζε να κάθεται τελείως ακίνητος, δίχως να μας δίνη την παραμικρή προσοχή. Κάπου μέσα από το σκοτάδι εμφανίστηκε ένας νεαρός και πηγαίνοντας κοντά στον συνταγματάρχη τον ρώτησε κάτι χαμηλόφωνα. Σε λίγο έβγαλε μερικά σκαμνιά και η ομάδα μας κάθησε σε ημικύκλιο κοντά στη φωτιά. Ένα λεπτός, αρωματικός καπνός υψώθηκε. Ο γέρος καθόταν πάντα στην ίδια στάσι δείχνοντας να μη προσεχή τίποτε. Το ισχνό φεγγάρι που ανέβαινε έδιωχνε κάπως το σκοτάδι της νύχτας και στο χλωμό φώς του όλα τα πράγματα έπαιρναν παράξενα σχήματα. Όλοι σώπασαν άθελα τους και περίμεναν να δουν τι θα συμβή.
 
«Κοιτάξτε! Κοιτάξτε έκεί στο δένδρο! ψιθύρισε ταραγμένα η δεσποινίς Μαίρη. Όλοι στρέψαμε το κεφάλι προς την κατεύθυνσι που έδειξε. Και πράγματι, ολόκληρη επιφάνεια της τεράστιας φυλλωσιάς το δένδρου που κάτω του καθόταν ο φακίρης ήταν σαν να κυμάτιζε ήρεμα μέσα στο απαλό  φεγγαρόφωτο, ενώ το ίδιο το δένδρ άρχισε βαθμιαία να διαλύεται και να χάνει το περίγραμμα του. Κυριολεκτώντας θα έλεγα ότι κάποιο αόρατο χέρι είχε ρίξει πάνω του ένα αέρινο κάλυμμα, που από στιγμή σε στιγμή γινόταν όλο και πυκνότερο. Πολύ σύντομα εμφανίστηκε ολοκάθαρα μπροστά στο έκπληκτο βλέμμα μας η κυματιστή επιφάνεια της θάλασσας. Μ' ένα ελαφρό ουητό το ένα κύμα ερχόταν πίσω από το άλλο σχηματίζοντας λευκούς αφρού. Ανάλαφρα σύννεφα πετούσαν σ' έναν ουρανό που είχε γίνει γαλανός, θαμπωμένοι δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε το βλέμμα μας από αυτή την καταπληκτική εικόνα.
 
Και τότε φάνηκε μακριά ένα άσπρο πλοίο. Παχύς καπνός ξεχύνονταν από τις δύο μεγάλες καμινάδες του. Μας πλησίαζε γοργά σχίζοντας τα νερά. Με μεγάλη κατάπληξι αναγνωρίσαμε το πλοίο μας, αυτό  που μας έφερε στο Κολόμπο! Ένας ψίθηρος διαπέρασε απ' άκρη σ' άκρη το υπαίθριο θεωρείο μας, όταν διαβάσαμε στη πρύμνη με χρυσά ανάγλυφα γράμματα το όνομα του πλοίου μας: Λουΐζα. Έκείνο μως που μας κατέπληξε περισσότερο από όλα ήταν αυτό που είδαμε πάνω στο πλοίο —εμάς τους ίδιους! Ας μη ξεχνάμε ότι τι καιρό που συνέβησαν όλα αυτά ο κινημτογράφος δεν είχε καν επινοηθή και ήταν αδύνατο ακόμη και να συλλαβή κανείς κάτι παρόμοιο. Ο καθένας από μας έβλεπε τον εαυτό του στο κατάστρωμα του πλοίου ανάμεσα σε ανθρώπους που γελούσαν και συζητούσαν. Αυτό όμως που ήταν ιδιαίτερα εκπληκτικό ήταν το έξης: Έβλεπα όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά ταυτόχρονα και όλο το κατάστρωμα του πλοίου, μέχρι και τις μικρότερες λεπτομέρειες, σαν σε μια πανοραμική κάτοψι —κάτι που φυσικά είναι αδύνατο στην πραγματικότητα. Σε μια και την αυτή στιγμή έβλεπα τον εαυτό μου ανάμεσα στους επιβάτες, τους ναυτικούς που εργάζονταν στην άλλη άκρη του πλοίου και τον πλοίαρχο στην καμπίνα του- ακόμη και τον πίθηκο Νέλλυ, την συμπάθεια όλων μας, να τρώη μπανάνες ανεβασμένη πάνω στον κεντρικό ιστό. Την ίδια ώρα όλοι οι σύντροφοί μου και με διαφορετικό τρόπο ο καθένας ήταν εξαιρετικά αναστατωμένοι με όσα έβλεπαν και εξωτερίκευαν τα συναισθήματα τους με σιγανά επιφωνήματα και αναστατωμένους ψιθύρους.
 
Είχα τελείως ξεχάσει ότι ήμουν Ιερομόναχος και προφανώς δεν είχα καμμία δουλειά να συμμετέχω σ' ένα τέτοιο θέαμα. Η γοητεία ήταν τόσο δυνατή, που ο νους και η καρδιά είχαν σωπάσει. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά σε συναγερμό. Ξαφνικά βρέθηκα έκτος εαυτού. Ένας φόβος κατέλαβε όλη μου την ύπαρξι.
 
Τα χείλη μου άρχισαν να κινούνται και να λένε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό!». Αμέσως ένιωσα ανακούφισι. Ήταν σαν κάποιες μυστηριώδεις αλυσίδες να πέφτουν από πάνω μου. Η προσευχή γινόταν όλο και πιο συγκεντρωμένη και μαζί μ' αυτήν ξαναγύριζε και η ειρήνη της ψυχής μου. Συνέχιζα να κοιτάζω προς το δένδρο και ξαφνικά, σαν να την έδιωχνε κάποιος άνε-μος, η εικόνα θόλωσε και διαλύθηκε. Δεν έβλεπα τίποτε πια έκτος από το μεγάλο δέν-δρο μέσα στο φεγγαρόφωτο και τον φακίρη καθισμένο δίπλα στη φωτιά και σιωπηλό. Οι σύντροφοί μου όμως συνέχιζαν να εξωτερικεύουν αυτά που αισθάνονταν, καθώς ατένιζαν στην εικόνα, που γι' αυτούς δεν είχε χαθή.
 
Τότε όμως πρέπει κάτι να συνέβη και στον φακίρη. Έχασε την Ισορροπία του και κύλησε στο πλάι. Ό νεαρός έτρεξε α-λαφιασμένος. Η πνευματιστική συγκέντρωση διακόπηκε απότομα.
 
Βαθειά επηρεασμένοι από την εμπειρία τους οι θεατές σηκώθηκαν συζητώντας ζωηρά τις εντυπώσεις τους και χωρίς καθόλου να καταλαβαίνουν για ποιό λόγο διακόπηκαν όλα τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα. Ο νεαρός το απέδωσε στην εξάντλησι του φακίρη, ο όποιος τώρα καθόταν όπως και πριν με το κεφάλι χαμηλωμένο και μη δίνοντας την παραμικρή προσοχή στους παριστάμενους.
 
Η ομάδα μας, αφού μέσω του νεαρού αντάμειψε γενναιόδωρα τον φακίρη για την δυνατότητα συμμετοχής σ' ένα τόσο καταπληκτικό θέαμα, ανασυντάχθηκε γρήγορα για την επιστροφή. Καθώς ξεκινούσαμε, άθελα μου γύρισα πάλι να κοιτάξω, για να εντυπώσω στη μνήμη μου το όλο σκηνικό. Ξαφνικά ανατρίχιασα από μια δυσάρεστη αίσθησι. Το βλέμμα μου συνάντησε το βλέμμα του φακίρη, που με κοίταζε γεμάτος από μίσος. Αυτό κράτησε μόνο μια στιγμή και μετά εκείνος πήρε πάλι αμέσως τη συνηθισμένη του στάσι. Όμως εκείνη η ματιά άνοιξε μια για πάντα τα μάτια της ψυχής μου και συνειδητοποίησα αμέσως τίνος δύναμι ήταν αυτή που προκάλεσε εκείνο το «θαύμα».
|ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ|
ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΡΙΜΗΝΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ  5
http://www.impantokratoros.gr/eyxh_Ihsou_fakirhs.el.aspx

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΡΕΪΚΙ,ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΑΓΙΟΥΣ ΣΕ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ.ΜΕΓΑΛΗ ΕΡΕΥΝΑ.

Προσοχή.Οι Αποκρυφιστικές "κάρτες αυτογνωσίας",είναι ασυμβίβαστες με την Ορθόδοξη πίστη.
Το αποκρυφιστικό κίνημα της "Νέας Εποχής"μας παρουσιάζει ενα νέο προϊόν προκειμένου να μπερδέψει και να συσκοτίσει τους Χριστιανούς  πιστούς.Έτσι μετά τις κάρτες Ταρώ και "Αγγέλων"τώρα μπλέκει και Ορθοδόξους Αγίους στα γρανάζια της ως δόλωμα...

Δείτε πως διαφημίζονται:
"Το "Μηνύματα και επαφή με τους αγίους" είναι ένα σημαντικό εργαλείο αυτογνωσίας, που μπορεί ο καθένας να το χρησιμοποιήσει για λάβει μηνύματα αγάπης, αφύπνισης και εξέλιξης. Περιέχει 44 κάρτες και μίνι βιβλίο οδηγιών, 199 σελίδων.
Κάθε κάρτα αντιστοιχεί σε έναν άγιο (Άγ. Γεώργιος, Αγ. Παρασκευή, Άγ. Νικόλαος, Άγ. Σεραφείμ του Σάρωφ, Άγ. Εφραίμ, Αγ. Αικατερίνη, Άγ. Αντώνιος κλπ.) και σε μια ποιότητα του αγίου, που είναι το μήνυμα της ίδιας του της ζωής, το οποίο παρουσιάζεται με μια λέξη.
Η κάρτα παραπέμπει στο βιβλίο, όπου αναφέρεται η σύνδεση της λέξης με τη ζωή του αγίου, λίγα λόγια για τη ζωή του, το μήνυμα που είναι ο πυρήνας της κάρτας, λέξεις-φράσεις κλειδιά που βγαίνουν μέσα από το μήνυμα, ερωτήσεις ενόρασης για εργασία αυτογνωσίας, και η επίγνωση, η οποία αποτελεί τη συμπύκνωση των παραπάνω και είναι γραμμένη σε ποιητική μορφή.
Στην εισαγωγή του βιβλίου, παρατίθενται οδηγίες και τρόποι χρήσης των καρτών. Χρειάζεται να σημειωθεί, ότι τα κείμενα και οι ερωτήσεις είναι πνευματικά, ολιστικά και αυτογνωσιακά, χωρίς να αγγίζουν το δογματισμό.
Οι άγιοι είναι δυνάμεις-ενέργειες συμπαντικές, και ο κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως θρησκείας και εθνικότητας, μπορεί να λάβει από αυτούς εξελικτικά μηνύματα αγάπης, υποστήριξης, έμπνευσης και διεύρυνσης."
          
Δάσκαλος του Ρεϊκι και άλλων αποκρυφιστικών -ενεργειακών "θεραπειών"ο εμπνευστής και συγγραφέας.
Ο Νικόλας Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι συγγραφέας και δάσκαλος παραδοσιακού ρέικι. Παράλληλα, εργάζεται με εναλλακτικές θεραπείες (ανθοϊάματα, μπαχ, ρεφλεξολογία, αγιουρβεδικό μασάζ). Έχουν εκδοθεί πέντε βιβλία του (τέσσερις ποιητικές συλλογές και μία συλλογή διηγημάτων) και έχει συμμετοχές ως στιχουργός σε μουσικά cd.
H ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ...

Η Δ.ΙΣ. κατά την Συνεδρία της 7.5.2009 αποφάσισε να ενημερώσει το πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα εξής:

Εσχάτως εμφανίστηκαν στον ελληνικό χώρο, από οργάνωση ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη, "κάρτες αυτογνωσίας", που προσιδιάζουν προς τις αποκρυφιστικές κάρτες Ταρώ, οι οποίες, αντί των αποκρυφιστικών συμβόλων και μορφών, φέρουν εικονιζόμενα πρόσωπα Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
Κατά τρόπον ασεβή και βλάσφημο, τα ιερά πρόσωπα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας χρησιμοποιούνται και συμφύρονται με πρακτικές που συναντώνται στον αποκρυφιστικό χώρο.
Με αφορμή τα ανωτέρω, αφ' ενός μεν, εφιστούμε την προσοχή του Ορθοδόξου Πληρώματος, αφ' ετέρου δε, δραττόμενοι για μια ακόμη φορά της ευκαιρίας, υπενθυμίζομε ότι συνήθης παραπλανητική πρακτική διαφόρων ομάδων ασυμβίβαστων με την Ορθόδοξη Πίστη, είναι η χρήση χριστιανικών όρων και συμβόλων, τα οποία όμως νοηματοδοτούνται με ριζικά διαφορετικό τρόπο απ' ο,τι κατανοούνται στα πλαίσια της εκκλησιαστικής διδαχής.
 http://orthodox-world.pblogs.gr/2009/05/daskalos-toy-re-ki-topothetei-agioys-se-apokryfistikes-kartes-ay.html
Πηγή εἰκόνας λύκου: 
http://1.1.1.5/bmi/4.bp.blogspot.com/_I-4ezSMmLlM/TB_WdEDmbfI/AAAAAAAADXY/NkwGAWmAXpY/s320/wolf10.jpg

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΥΡΟΒΑΣΙΑΣ-ΑΝΑΣΤΕΝΑΡΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Το φαινόμενο της ακαϊας στον ελληνικό χώρο ταυτίζεται με το γνωστό λαϊκό έθιμο των αναστεναρίων, που κυρίως ετελείτο, μέχρι πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923, σε διάφορα χωριά της ΒΑ Θράκης, προς «τιμήν»  του αγίου Κωνσταντίνου, σήμερα δε τελείται περισσότερο στα χωριά: Μελίκη Βέροιας, Λαγκαδά, Μακρολεύκη Δράμας και Αγία Ελένη Σερρών.

Εκεί πανηγυρίζουν για να εορτάσουν την ανάμνηση της διάσωσης των εικόνων των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης από πυρκαγιά, που ξέσπασε το 1250 στον φερώνυμο ναό τους, στο Λαγκαδά. Η πυροβασία αποτελεί το αποκορύφωμα του πανηγυριού.

Αν και η Εκκλησία πολλές φορές έχει τονίσει την αντίθεσή της στις ενέργειές τους, δεισιδαίμονες κάτοικοι των περιοχών καταλαμβάνονται ξαφνικά, όπως λένε οι ίδιοι, από το πνεύμα των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, τους "πιάνει ο άγιος" ή τους "καλεί η εικόνα" που κρατάνε, και σε κατάσταση έκστασης πατάνε πάνω στα αναμμένα κάρβουνα, χωρίς να καίγονται τα πόδια τους και χωρίς να δημιουργούνται εγκαύματα.

Η λατρεία αρχίζει την νύχτα της παραμονής της 21ης Μαϊου με μανιώδεις χορούς των θιασωτών αρχικά γύρω από αναμμένη φωτιά και έπειτα πάνω στη φωτιά με συνοδεία αυλού, τυμπάνου, ασκαύλου και λύρας, ρυθμικά και ολοένα πιο έντονα, ενώ εκφέρουν άναρθρα επιφωνήματα. Ακολουθεί έξοδος δρομέα, που περιέρχεται όλο το χωριό, και επάνοδος στην πυρά, εξακολούθηση του χορού και εξόρμηση προς τα γειτονικά χωριά, τελετουργία σφαγής ταύρου και μοίρασμα κρεάτων στο χωριό. Κατά τη διάρκεια δε των νυκτερινών αυτών τελετών δεν λείπουν και οι γενετήσιες μείξεις.
Για το θέμα αυτό, και το ενδιαφέρον που παρουσιάζει, έχουν μιλήσει και γράψει θεολόγοι, ψυχολόγοι, γιατροί, φυσικοί επιστήμονες, αλλά και μέντιουμ, διότι πολλά από τα δρώμενά του είναι απαράλλακτα με εκείνα που συμβαίνουν σε πνευματιστικές συνεδριάσεις.


ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ


Tο φαινόμενο της ακαϊας αποδίδεται από τους παραψυχολόγους στην έντονη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του πυροβάτη απ' όλο του το σώμα και κυρίως από τα πόδια, η οποία τον περιβάλλει σαν μονωτική ασπίδα. Η ακτινοβολία αυτή, ή "αύρα", προετοιμάζεται με αυτοσυγκέντρωση και υποβολή από τους αναστενάρηδες, που τους οδηγεί σιγά σιγά στην αισθητηριακή απάθεια. Για την Εκκλησία παραμένει μαγική συνήθεια και όχι φυσικά θεία επέμβαση.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να εκθέσουμε και τη σύγχρονη εξήγηση για τα αναστενάρια των φυσικών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας. Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία τα κάρβουνα, που χρησιμοποιούνται για την πυροβασία, έχουν μεν θερμότητα 1.500 βαθμών Φαρενάϊτ, αλλά είναι κακοί αγωγοί της θερμότητας. Παρομοιάζουν το φαινόμενο αυτό με εκείνο του γλυκίσματος, που ψήνεται στο φούρνο. «Μέσα στο φούρνο το γλύκισμα, το ταψί και ο αέρας έχουν την ίδια θερμοκρασιά των 350 βαθμών Φαρενάϊτ. Ο ψήστης, όμως, μπορεί να ακουμπήσει το γυμνό του χέρι μόνο στο γλύκισμα για να δει αν έχει ψηθεί, αλλά δεν μπορεί να ακουμπήσει το ταψί για χρόνο μεγαλύτερο του ενός δευτερολέπτου χωρίς να καεί» («Χριστιανισμός και Θρησκεύματα», ΟΕΔΒ, Β'; Λυκείου, σελ. 284).

Στη φυσική εξήγηση, ακόμη, της ακαϊας μπορεί να συμβάλει το φαινόμενο του Leyden-Frost. Σύμφωνα μ' αυτό, αν τοποθετήσουμε σταγόνα νερού πάνω σε πυρακτωμένη μεταλλική επιφάνεια, πχ. στο μάτι ηλεκτρικής κουζίνας, θα διαπιστώσουμε πως η σταγόνα ούτε θα βράσει, ούτε θα εξατμισθεί, αλλά θα αιωρείται και θα κινείται χωρίς να αγγίζει το πυρακτωμένο μέταλλο, χάρις σε ένα στρώμα ατμού, που σχηματίζει η θερμότητα που εκλύεται. Όταν η θερμότητα ελαττωθεί σε σημείο που να μην σχηματίζει στρώμα ατμού, τότε η σταγόνα αγγίζει το μέταλλο και βράζει. Ο Daniel Mannich αναφέρει την περίπτωση του Julian Sabert, ο οποίος εισερχόμενος σε θερμαινόμενο φούρνο γυμνός, κρατώντας ένα κομμάτι ωμού κρέατος, δεν πάθαινε ο ίδιος τίποτε, λόγω της άφθονης εφίδρωσής του, ενώ το κρέας ψηνόταν.


Τα γεγονότα ότι: α) σε καταστάσεις ομαδικής υστερίας, όπως είναι και τα αναστενάρια, έχει παρατηρηθεί ψυχιατρικά, σε αρκετές περιπτώσεις, πρόσκαιρη λειτουργική αναλγησία με απώλεια του πόνου, β) είναι αδύνατη η πυροστασία (ακινησία μέσα στη φωτιά), γ) οι αναστενάρηδες εισέρχονται και εξέρχονται γρήγορα (ταχυποδία) από τη φωτιά και δ) έχουν σκληρά πέλματα, μας δίνουν αφορμές για μια περαιτέρω βιολογική και ψυχολογική έρευνα του φαινομένου, πέρα από τη μεταφυσική προσέγγισή του ("Ο Άλλος Κόσμος, Στα `Αδυτα της Παραψυχολογίας", Θωμά Λαλαπάνου, εκδ. Μακρή, σελ. 133-135).


Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΡΙΑ


Όπου τα φαινόμενα αυτά απαντώνται, έχουν σχέση με ειδωλολατρία ιθαγενών. Γι' αυτούς η πυροβασία είναι πρόκληση επίδειξης πνευματικής αξίας και αναπόσπαστο μέρος μυήσεως στο υπερφυσικό. Το γεγονός πιστοποιείται από τις έρευνες του καθηγητή της Βιβλικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες, Dr. Tohn G. Hill, για τρείς συνεχείς εποχές, στους πυροβάτες της Tahiti και των παραπλησίων νησιών. Ο ίδιος παρατηρεί: "Πρίν η πυροβασία αρχίσει, επικλήσεις γίνονται προς την "Nahime", την "Θεά των Ουρανών" ("Κόσμος εν Κόσμω", Αρ. Σ. Παπασταύρου, εκδ. Μακρή, 1959, σελ. 129, 130, 131).

Οι μύστες της περίεργης αυτής οργιαστικής λατρείας, που καλούνται αναστενάρηδες ή νεστενάρηδες και αναστενάρες ή νεστενάρες, άνδρες και γυναίκες, εκκλησιάζονται συνήθως μόνο την ημέρα των Φώτων, αν και λογίζονται ως ορθόδοξοι χριστιανοί, ενώ έχουν δικό τους αυτοκέφαλο θρησκευτικά σύνδεσμο και ιδιαίτερες κωδωνοφώρες εικόνες των αγίων, που τους παριστάνουν να χορεύουν. Τη λατρεία τους τελούν σε ιδιωτικά ιερά, τα "κονάκια", ή στα "Αγιάσματα", στο δάσος. Η ομάδα έχει δώδεκα μέλη με έναν ιεράρχη, τον Αρχιαναστενάρη, που εκτελεί και χρέη εξορκιστή, θεραπευτή, βροχοποιού και μάντη. Είναι και εξομολόγος στους μελλόνυμφους και τους ευλογεί. Τα δρώμενά τους τελούν για οκτώ ημέρες ή ορισμένοι και για όλο το μήνα Μάϊο.

Βασικό πνευματιστικό στοιχείο παραμένει το γεγονός πως, όσοι παρακολουθούν τους οιστρόπληκτους, συχνά παθαίνουν εκστατικές κρίσεις και σύμφωνα με τον Χουρμουζιάδη (σε ελεύθερη απόδοση) "τρέμοντας και αφρίζοντας, αγριεύοντας το βλέμμα τους και καταλαμβανόμενοι από σπασμούς, λιποθυμούν ...;. Οι παρευρισκόμενοι κρατώντας λαμπάδα τους θυμιάζουν, ενώ μετά από λίγο, αναπηδώντας με ορμή, ασπάζονται την εικόνα του αγίου και πηδώντας και χορεύοντας με μανία τρέχουν έξαλλοι στα δάση, μέχρις ότου δια του χορού η έκσταση κατασιγάσει" («Ο Άλλος Κόσμος ...;..», σελ. 125, 126).

Οι ρίζες του εθίμου είναι ειδωλολατρικές. Αποτελεί συνονθύλευμα αρχαιοελληνικών, διονυσιακών, αιρετικών και χριστιανικών στοιχείων. Τα ειδωλολατρικά γεγονότα που το απαρτίζουν είναι η κατάποση ωμού κρέατος από την ομήγυρι, που συμβολίζει τις θυσίες ταύρων προς τιμήν του θεού Διονύσου, η χρήση οίνου και η εκστατική κατάσταση που πέφτουν οι οπαδοί του, η επιβλητική μουσική, που διεγείρει τις ενθουσιαστικές στιγμές του εγχειρήματος, και η πυροβασία, την οποία εκτελούν μιμούμενοι την αρχαία είσοδο στην φωτιά προς τιμήν της θεάς Αρτέμιδος. Τα προκαταρκτικά θυμίζουν θυσία τελετουργικής μαγείας προς το επικαλούμενον πνεύμα.

Ο Στράβωνας (12, 537) και ο νεοπλατωνικός Ιάμβλιχος βεβαιώνουν την απάθεια των ιερέων της Αρτέμιδας στην Περασιά της Καππαδοκίας, όταν βάδιζαν με γυμνά πόδια πάνω σε ανθρακιά. Επακόλουθο των διαμεσικών αυτών εκδηλώσεων των αναστεναρίων είναι οι μαντείες και η ένωση με τον ψευδο-Θεό. Τα δύο αυτά γνωρίσματα είναι κοινά με τον διονυσιακό μυστικισμό. Στη Θράκη, εξάλλου, που ήταν η κοιτίδα των Διονυσιακών μυστηρίων, κυριαρχούσε η πυροβασία.

Εκεί μεταφέρθηκαν οι Παυλικιανοί από τον Ιωάννη Τσιμισκή γιατί με τη συνεργασία των Αράβων προξενούσαν μεγάλες καταστροφές στο Βυζάντιο. Οι Παυλικιανοί, που είχαν ήδη παρμένο από το Ζωροαστρισμό και τους Πέρσες το έθιμο της πυροβασίας στις συνάξεις τους, συνάντησαν ανάλογες πρακτικές στη Θράκη, τις οποίες και διατήρησαν. Στις Βάκχες του Ευριπίδη (300-301) διασώζεται πως "οταν γαρ ο θεος ες το σωμ' ελθη πολυς, λεγειν το μελλον τους μεμηνοτας ποιει". Πυροβασίες γινόντουσαν ακόμη στους Δελφούς, στην Υάμπολη της Φωκίδας, στα Δαίδαλα της Βοιωτίας, στην Ταρσό της Κιλικίας, στην Καλυδωνία, στην Ιεράπολη της Συρίας, στα Καστάβαλα της Καππαδοκίας κλπ. ("Ο Άλλος Κόσμος..." όπου ανωτέρω, σελ. 117).

Οι αναστενάρηδες, πριν τολμήσουν το χορό της φωτιάς, ευλογούνται, αγιάζονται και εξομολογούνται από τον αρχιπροεστό της ομάδας και όχι από ορθόδοξο ιερέα. Η στάση τους δηλώνει ακόμη την συναίσθηση της "καθαρότητας" απέναντι στους άλλους, που είχαν και οι αιρετικοί Βογόμιλοι τον 10ο αιώνα. Οι αναστενάρηδες πιστεύουν πως η αιτία που δεν καίγονται είναι η μεγάλη τους πίστη, που επομένως εκτιμάται απ' τον Θεό, και ότι η κάθαρση και η λύτρωση επιτυγχάνεται μέσα από τις φαινομενικά χριστιανικές αυτές εκδηλώσεις.

Το να θεωρούν πάντως "θαύμα" την πυροβασία τους και ότι οι ίδιοι είναι οι εκλεκτοί του Θεού αποτελεί μέγιστη ουτοπία. Διότι, εκτός των άλλων, οι ιερές εικόνες ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν από τους αγίους και πατέρες της Εκκλησίας με τέτοιο ανόητο τρόπο. Οι εικόνες στον Ορθόδοξο χώρο προσκυνούνται τιμητικά και παιδαγωγούν εις Χριστόν. Συμβολίζουν μάλιστα τη νέα πραγματικότητα της Βασιλείας του Θεού, που εγκαινίασε η ενανθρώπηση του Χριστού.

Με τα πηδήματα στην πυρά εκφράζουν την προσπάθειά τους για την επαναβίωση των θρησκειών της γονιμότητας και των μυστηριακών ανατολικών θεοτήτων. Με τον ίδιο τρόπο και οι ειδωλολάτρες προγονοί τους λάτρευαν τη γη και προσπαθούσαν να προκαλέσουν με χορό και εκστασιασμούς την κάθοδο της βροχής απ' τον ουρανό, ώστε να γονιμοποιήσει τους καρπούς και να συμβάλει στην ευφορία της φύσης. Πρακτικά, έτσι, εξεβίαζαν το Θείο για να πετύχουν καλό κυνήγι και καλή σοδειά, μια σχέση που βασιζόταν στην αλληλοεξυπηρέτηση μέσω των θυσιών ("do ut des", δηλ. "δώσε μου τροφή για να σου κάνω θυσίες").

Άλλωστε, το πνεύμα του Κυρίου είναι πνεύμα πραότητας και ειρήνης, όχι ακαταστασίας και αγρίων φωνών, που ενίοτε εκβάλλουν οι εισερχόμενοι στα αναμμένα κάρβουνα. Η παραλογία του φαινομένου, που τελείται αφού σφαχτεί ένας ταύρος και ακολουθήσει όπως είπαμε ωμοφαγία, θυμίζει έντονα τις θυσίες ταύρων από τους ιερείς του Δία την εποχή των Αποστόλων, ιερά σφάγια που εξόργισαν ιδιαίτερα τον απ. Παύλο και τον Βαρνάβα, με αποτέλεσμα να ξεσχίσουν τα ρούχα τους διαμαρτυρόμενοι για την ειδωλολατρεία τους, και καλώντας τους να επιστρέψουν από τα μάταια αυτά πράγματα στη λατρεία του ζωντανού Θεού (Πράξεις 14, 13-15).

Οι ψευτοαγιαστικές αυτές εμπειρίες των αναστενάρηδων, που μπορούν για παραπλανήσουν τους μη ενημερωμένους και αφελείς συνανθρώπους μας, είναι καθαρά τελετές δαιμονοπληξίας, που απαντώνται συχνά σε συγκεντρώσεις διαμέσων. Το πνεύμα που τους καταλαμβάνει τους αναγκάζει επίμονα να προβούν σε παρόμοιες πράξεις. Ο καθηγητής Γεώργιος Μέγας, στον 19ο τόμο της λαογραφίας του, περιγράφει τα δαιμονιώδη ξεσπάσματα των ανδρών ή γυναικών, που σχίζουν τα ρούχα τους από θρησκευτική μανία, τρέχουν, πηδούν και χορεύουν ξυπόλητοι ή με τις κάλτσες στη φωτιά, ανακατώνουν με τα χέρια τα κάρβουνα, πέφτουν σε καταληψία, επιθυμούν στη διάρκεια των εκδηλώσεων να τους θυμιάζουν και αρρωσταίνουν επικίνδυνα ή πεθαίνουν αν δεν χορέψουν στη φωτιά, τη στιγμή που τους "πιάνει ο άγιος".

Οι πνευματιστές Β. Τσινούκας, Τανάγρας και Αριστ. Παπασταύρου -για να αρκεστούμε σε μερικούς γνωστούς- εντάσσουν στα βιβλία τους την Ακαϊα ή Πυροβασία στα πνευματιστικά φαινόμενα. Άλλωστε και ο προαναφερθείς λαογράφος Γ. Μέγας στην ίδια μελέτη αναφέρει την μισοπεθαμένη όψη αυτών των ανθρώπων, που άκουγαν αλλά δεν απαντούσαν τίποτα, μέχρι να έλθει η στιγμή να ελευθερωθούν. Όταν δε ερχόντουσαν στον εαυτό τους, ήταν βουτηγμένοι στον ιδρώτα σαν από βαρειά δουλειά.

Ο καθηγητής M. Arnaudoff χαρακτηρίζει τα Αναστενάρια ως κατάλοιπα οργιαστικής λατρείας, που συνδέθηκε με ειδωλολάτρες λάτρεις του Μ. Κωνσταντίνου, σε συνδυασμό με μαντικές και εκστατικές ιδιότητες. Κατ' αυτόν, συγκρίνονται με τους μάγους Σαμάνους, τους στροβιλιζόμενους Δερβίσηδες και τους μάγους θεραπευτές των πρωτογόνων φυλών.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, η ένωση με το Θεό και η θαυματοποιία -που δεν είναι εκ των προτέρων κατασκευασμένα φαινόμενα σαν αυτά που αναλύουμε- είναι αποτέλεσμα της επενέργειας της Χάριτος του Θεού στους ταπεινούς και, με καθαρή καρδιά, φωτισμένους ή θεωμένους εκ πνεύματος Αγίου, άνδρες και γυναίκες της Εκκλησίας μας, και δεν είναι συνέπεια νεοεποχίτικων τεχνικών και διαδικασιών μετασχηματισμού του Σατανά.

O άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης κατατάσσει τα "βαστάματα των αγίων εικόνων" στο 13ο είδος μαντείας και μαγείας. Θεωρεί δαιμονισμένους όσους τρέχουν σαν τρελλοί, εδώ και εκεί, βαστώντας τις εικόνες του αγίου Γεωργίου, του αρχαγγέλου Μιχαήλ και άλλων αγίων στους ώμους τους, ανάμεσα σε βουνά και σε λαγκάδια, και κτυπούν πότε στο ένα μέρος και πότε στο άλλο με τις άγιες εικόνες, περιβρέχονται με τον ιδρώτα τους, τάχα απ' το βάρος των εικόνων, προμαντεύουν μερικά πράγματα και φανερώνουν εκείνα που ορισμένοι έχασαν. Πρόκειται λέει για παληές εθνικές και νεκρωμένες πλάνες. Το γιατί τώρα ο Θεός επιτρέπει τέτοια χρήση των εικόνων οφείλεται σε πολλούς λόγους:
α) για την απιστία των σύγχρονων χριστιανών στον Χριστό και τους αγίους, ένεκα της οποίας ο Θεός παραχωρεί να γίνονται αυτά
β) εξαιτίας της καταφρόνησης των εικόνων, που τις πλησιάζουν οι άνθρωποι αθεόφοβα και χωρίς ευλάβεια
γ) για την αδιαντροπιά του διαβόλου
(«Λόγος Ψυχωφελέστατος κατά των μαγικών ειδών», αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, Θεσσαλ., σελ. 59-61).

Όσον αφορά το τελευταίο γνωρίζουμε ότι ο Θεός έχει παραχωρήσει προσωρινά κάποιες εξουσίες στον σατανά και μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία Του, για να μπορεί να αντιστρατεύεται στο θέλημά Του και να παρασέρνει με τη δύναμή του όσους, οικειοθελώς, τον ακολουθήσουν. Διότι η καλή πράξη έχει ηθική αξία μόνο εφόσον ο άνθρωπος, αν και έχει την ελευθερία να κάνει και την αντίθετή της κακή πράξη, δεν το επιθυμεί.


Kύριο βοήθημα: Το βιβλίο «Πνευματισμός, Παραψυχολογία και Μαγεία στο φως του Χριστιανισμού», Μιχαήλ Γ. Χούλη, εκδόσεις ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ, Αθήνα
πηγές:im-syrou.gr,egolpio.com

προσωπικα επειδη τους εχω δει απο κοντα....πριν και κατα τη διαρκεια που περπατανε στα καρβουνα φέρονται σαν μαστουρωμενη, σε αλλο κοσμο βρίσκονται...(που βρισκονται σε αλλο χωρο) ασε που πριν ξεκινησουν μεσα στο σπιτι γινεται ενα πανηγυρι προετοιμασιας που χορος που κανουν μου θυμισε αφρικανικο χορο....Μικρη τους ειχα δει και αυτο που εχω να πει είνα οτι, δεν ειχα αναπαυθει καθολου οταν τους ειδα.....καλημερα και καλη συνεχεια :-)
http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZ7Se8p6K_uYgqAy5AElrEhf8ETfrR7BrfeG8n_A5_yCAM83I&t=1&usg=__qjhZGeSHPz10QyoPx4K12IInFlc=
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...