ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑΡΕΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.(ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ)

Ὅποιος θέλει νὰ σωθεί . Μικρὸς Ευεργετινός

Ὁ ἀββᾶς Παλλάδιος εἶπε:

- Ἡ ψυχὴ ποὺ ἀγωνίζεται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρέπει ἢ νὰ μαθαίνει σωστὰ ὅσα δὲν ξέρει ἢ νὰ διδάσκει μὲ σαφήνεια ὅσα ἔμαθε. Ἂν δὲν θέλει νὰ κάνει τίποτε ἀπὸ τὰ δυό, τότε δὲν εἶναι καλά. Γιατὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀποστασίας βρίσκεται στὴν ἔλλειψη τῆς διδαχῆς καὶ στὴν ἀνορεξία τοῦ θείου λόγου, ποὺ τὸν πεινάει πάντα ἡ φιλόθεη ψυχή.
***

Εἶπε πάλι ὁ ἀββᾶς Παλλάδιος:

- Περισσότερο κι ἀπὸ παράθυρο φωτεινό, πρέπει νὰ κυνηγάει κανεὶς τὶς συναναστροφὲς ἐνάρετων ἀνθρώπων, γιατὶ μὲ τὴ βοήθειά τους θὰ μπορέσει νὰ δεῖ τὴν καρδιά του σὰν ἕνα καθαρογραμμένο βιβλίο καί, συγκρίνοντας τὴ ζωή του μὲ τὴ ζωὴ ἐκείνων, νὰ διαπιστώσει τὴ δική του ρᾳθυμία ἢ ἐπιμέλεια. Γιατὶ στοὺς ἐνάρετους ὑπάρχουν πολλά, καὶ ἐξωτερικὰ ἀκόμα στοιχεῖα, ποὺ φανερώνουν τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς τους: τὸ χρῶμα, ποὺ ἁπλώνεται στὸ πρόσωπο μὲ τὴ θεάρεστη πολιτεία, ὁ τρόπος τῆς ἐνδυμασίας, ἡ ἁπλότητα τοῦ ἤθους, ἡ σεμνότητα στὰ λόγια, τὸ ἀπέριττο στὶς λέξεις, ἡ σύνεση στὶς σκέψεις, ἡ προσοχὴ στὶς ἐκδηλώσεις. Ὅλα τοῦτα ὠφελοῦν ὑπερβολικὰ ὅσους τὰ παρατηροῦν, καὶ ἀποτυπώνουν στὶς ψυχές
τους ἀναλλοίωτα πρότυπα ἀρετῆς.
***

Ἕνας γέροντας - διηγήθηκε ὁ ἀββᾶς Κασσιανὸς - ποὺ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο, παρακάλεσε τὸ Θεὸ νὰ
τοῦ δώσει τοῦτο τὸ χάρισμα: Ὅταν γίνεται πνευματικὴ συζήτηση, νὰ μὴ νυστάζει ποτέ, ὅταν ὅμως κανεὶς ἀργολογεῖ ἢ κατακρίνει, τότε νὰ τὸν παίρνει ὁ ὕπνος, γιὰ νὰ μὴ μολύνονται τ᾿ αὐτιά του μὲ τέτοιο δηλητήριο. Καὶ πραγματικά, τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε.

Ἔλεγε λοιπὸν αὐτὸς ὁ γέροντας, πὼς ὁ διάβολος εἶναι θιασώτης τῆς ἀργολογίας καὶ ἀντίπαλος κάθε πνευματικῆς διδαχῆς.

Ἐπιβεβαίωνε μάλιστα τὸ λόγο του μὲ τοῦτο τὸ παράδειγμα:

- Μιὰ φορά, καθὼς μιλοῦσα γιὰ ψυχωφελῆ ζητήματα σὲ κάποιους ἀδελφούς, τόσο πολὺ νύσταξαν, ποὺ δὲν μποροῦσαν οὔτε τὰ βλέφαρά τους νὰ κουνήσουν. Κι ἐγὼ τότε, θέλοντας νὰ φανερώσω πὼς αὐτὸ συμβαίνει ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἄρχισα ν᾿ ἀργολογῶ. Στὴ στιγμὴ ξενύσταξαν κι ἔγιναν ὁλόχαροι! Ἀναστέναξα καὶ τοὺς εἶπα: «Δέστε, ἀδελφοί μου! Ὅσο μιλούσαμε γιὰ οὐράνια πράγματα, τὰ μάτια ὅλων σας τὰ ἔκλεινε ὁ ὕπνος. Μόλις ὅμως ἀκούστηκαν λόγια μάταια, ὅλοι ξενυστάξατε καὶ ἀκούγατε πρόθυμα. Σὰς παρακαλῶ λοιπόν, ἀδελφοί, νὰ συναισθανθεῖτε τὴν ἐνέργεια τοῦ πονηροῦ δαίμονα, κι ἔτσι νὰ εἶστε προσεκτικοὶ καὶ νὰ φυλάγεστε ἀπὸ τὸ νυσταγμό, κάθε φορὰ ποὺ κάνετε ἢ ἀκοῦτε κάτι πνευματικό».
***

Τρεῖς πατέρες εἶχαν τὴ συνήθεια νὰ πηγαίνουν κάθε χρόνο στὸν μακάριο Ἀντώνιο. Ἀπ᾿ αὐτοὺς οἱ δυὸ τοῦ ἔκαναν διάφορες ἐρωτήσεις γιὰ τοὺς λογισμοὺς καὶ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς. Ὁ τρίτος ὅμως σώπαινε καὶ δὲν ρωτοῦσε τίποτα. Ἀφοῦ λοιπὸν ἦρθαν πολλὲς φορὲς καὶ ὁ ἀδελφὸς ἐκεῖνος ἔτσι πάντα σώπαινε, μὴ ρωτώντας τὸ παραμικρό, τοῦ λέει κάποτε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος:

- Μὰ τόσον καιρὸ ἔχεις ποὺ ἔρχεσαι ἐδῶ, καὶ δὲν μὲ ρωτᾷς τίποτα;

Ἐκεῖνος τότε ἀποκρίθηκε:

- Μοῦ φτάνει μόνο ποὺ σὲ βλέπω, πάτερ.
***

Ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος, ὅτι ὅσο ζοῦσαν οἱ γέροντες, ποὺ ἔμεναν δώδεκα μίλια μακριὰ ἀπὸ τὸ κελί του, πήγαινε καὶ τοὺς συναντοῦσε δυὸ φορὲς τὸ μήνα. Τοὺς φανέρωνε κάθε λογισμό του. Κι ἐκεῖνοι δὲν τοῦ ἔλεγαν τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο τοῦτο:

«Ὅπου κι ἂν βρεθεῖς, μὴ λογαριάζεις τὸν ἑαυτό σου, καὶ θὰ ἔχεις ἀνάπαυση».

Διηγήθηκαν γιὰ ἕνα γέροντα, ὅτι νήστεψε ἑβδομήντα ἑβδομάδες, τρώγοντας μόνο μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα, καὶ παρακαλώντας στὸ διάστημα αὐτὸ τὸ Θεὸ νὰ τοῦ φανερώσει τὴ σημασία ἑνὸς χωρίου τῆς Γραφῆς. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν τοῦ τὴν ἀποκάλυψε.

Λέει τότε μέσα του:

«Νά, τόσους κόπους ἔκανα, καὶ τίποτα δὲν κατόρθωσα. Ἂς πάω λοιπὸν στὸν ἀδελφό μου καὶ ἂς τὸν ρωτήσω».

Φεύγοντας ὅμως, καθὼς ἔκλεινε πίσω τοῦ τὴν πόρτα, ἔστειλε ὁ Κύριος ἕναν ἄγγελο, ποὺ τοῦ εἶπε:

- Οἱ ἑβδομήντα ἑβδομάδες τῆς νηστείας σου δὲν ἔφτασαν στὸ Θεό.

Ὅταν ὅμως ταπεινώθηκες καὶ κίνησες νὰ πᾶς στὸν ἀδελφό σου, Ἐκεῖνος μ᾿ ἔστειλε γιὰ νὰ σοῦ ἐξηγήσω τὸ ρητό.

Καὶ ἀφοῦ τὸν πληροφόρησε γιὰ τὴ σημασία τοῦ χωρίου ποὺ ζητοῦσε, ἀναχώρησε.
***

Εἶπε κάποιος γέροντας:

- Αὐτὸς ποὺ μπαίνει σὲ ἀρωματοπωλεῖο, κι ἂν ἀκόμα δὲν ἀγοράσει τίποτα, παίρνει πάντως ἐπάνω του κάποια εὐωδία. Ἔτσι συμβαίνει καὶ μ᾿ αὐτὸν ποὺ ἐπισκέπτεται τοὺς πατέρες. Ἂν θελήσει νὰ ἐργαστεῖ πνευματικά, τοῦ δείχνουν τὸ δρόμο τῆς ταπεινώσεως, ποὺ τὸν προστατεύει σὰν τεῖχος ἀπὸ τὶς ἐπιδρομὲς τῶν δαιμόνων.
***

Πῆγε κάποτε στὸν Ἀββᾶ Φήλικα ἕνας ἀδελφός, ἔχοντας μαζί του καὶ μερικοὺς κοσμικούς. Παρακάλεσε λοιπὸν τὸν Ἀββᾶ νὰ τοὺς πεῖ ὠφέλιμο λόγο. Ὁ γέροντας ὅμως σώπαινε. Ὁ ἀδελφὸς συνέχισε νὰ τὸν παρακαλεῖ ὥρα πολλή, ὁπότε ἐκεῖνος τοὺς εἶπε:

- Θέλετε ν᾿ ἀκούσετε ψυχωφελῆ λόγο;

- Ναί, Ἀββᾶ, ἀποκρίθηκαν.

- Δὲν ὑπάρχει πιὰ λόγος, εἶπε ὁ γέροντας. Γιατὶ ὅταν οἱ ἀδελφοὶ ρωτοῦσαν τοὺς γέροντες καὶ ἔκαναν ὅσα ἐκεῖνοι τοὺς συμβούλευαν, ὁ Θεὸς ἔδινε λόγο, γιὰ νὰ ὠφεληθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ ρωτοῦσαν. Τώρα ὅμως, ἐπειδὴ ρωτᾶνε ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζουν ὅσα ἀκοῦνε, πῆρε ὁ Θεὸς τὴ χάρη τοῦ λόγου ἀπὸ τοὺς γέροντες. Δὲν βρίσκουν πιὰ τί νὰ ποῦν, γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἐργάτης τῆς ἀρετῆς.

Ὅταν τὸν ἄκουσαν οἱ ἐπισκέπτες, ἀναστέναξαν καὶ εἶπαν:

- Προσευχήσου γιὰ μᾶς, Ἀββᾶ.
http://anavaseis.blogspot.com/
nektarios.gr

ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ; (mp3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 7-02-10.
Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ Ἐμμαούς.

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΙΣΟΣ (ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ)

Γράφει στήν ὁ Ἅγιος Παῦλος στούς Θεσσαλονικεῖς σχετικά μέ τό πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουν αὐτούς πού σκανδάλιζαν μέ τήν συμπεριφορά τους τήν τοπική Ἐκκλησία (Β΄Θεσσ., 3.15): Καὶ μὴ ὡς ἐχθρὸν ἡγεῖσθε͵ ἀλλὰ νουθετεῖτε ὡς ἀδελφόν.

Ὁ ἅγιος Παῦλος προηγουμένως εἶπε ὅτι ὅποιος δέν ἐργάζεται αὐτός ἄς μήν τρώγει. Ἀλλ’ ἐπειδή φοβήθηκε μήπως οἱ ἀργοί πεθάνουν ἀπό τήν πείνα συνέστησε στούς χριστιανούς ἀδελφούς τους νά τούς ἐλεοῦν κρατώντας τους σέ ἀπόσταση ἀκόμη καί ἐάν αὐτοί δέν διορθώνονται.

Ἔτσι καί τώρα τούς ἐξηγεῖ τί σημαίνει ὁ ἀφορισμός, τό ξεχώρισμα ἀπό τούς ἁμαρτάνοντας. Ναί μέν θά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό αὐτούς πού δέν διορθώνονται χωρίς ὅμως νά τούς θεωροῦν σάν ἐχθρούς. Ἀντίθετα θά πρέπει νά τούς νουθετοῦν, νά τούς συμβουλεύουν σάν ἐν Χριστῷ ἀδελφούς.
Διότι ὑπάρχει κίνδυνος ὁ ἀφοριζόμενος νά ἀπελπισθεῖ ὅταν ὁ χωρισμός εἶναι πλήρης ὅπως συμβαίνει μέ τούς ἐχθρούς. Δέν πρέπει οἱ Χριστιανοί τούς παραμένοντας ἀργούς νά τούς ὀνειδίζουν καί νά διαπομπεύουν τό ἐλάττωμά τους ἀλλά νά τούς παίρνουν ἰδιαιτέρως καί νά τούς συμβουλεύουν ν’ ἀφήσουν τήν ἀργία. Νά τούς συμβουλεύουν μέ ἀδελφική πραότητα καί ἀγάπη πῶς πρέπει νά διορθωθοῦν. Ἔτσι θά τούς ἐλεοῦν διπλᾶ: καί σωματικά καί πνευματικά. Ἄς λυποῦνται καί ἄς πονοῦν οἱ Χριστιανοί ὄχι διότι δίδουν σ’ αὐτούς ἐλεημοσύνη, ἀλλά διότι αὐτοί ἐπίμένουν στήν ἁμαρτία τῆς ἀργίας. Ἄς πενθοῦν γιαυτούς ὅπως πενθοῦν καί λυποῦνται τούς ἀσθενεῖς, τούς ἄρρωστους κατά τήν ψυχή. Ἄς ἀκούσουν αὐτά τά λόγια, λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐκεῖνοι πού ὑβρίζουν τούς πτωχούς ἤ καί τούς κτυποῦν μέ πέτρες.

-Τί κάνεις ὦ ἄνθρωπε; Γιά σένα ἔγινε πτωχός ἐκεῖνος. Γιά νά θεραπευθεῖς ἐσύ ἀπό τήν τσιγγουνιά καί τήν σκληροκαρδία σου. Γιά νά θεραπεύσεις τίς πληγές τῆς ψυχῆς σου μέ τήν φιλανθρωπία καί τήν ἐλεημοσύνη. Πόση ἀναισθησία καί πόση ἀγνωμοσύνη δείχνεις μ’ αὐτό πού κάνεις!!.

Δίδαγμα: Ὁ χωρισμός μας ἀπό τούς παρεκτρεπομένους ἀδελφούς μας, δέν θά πρέπει νά εἶναι χωρισμός «καρδιακός», ἀλλά μόνο ἐξωτερικός· μέ σκοπό νά τόν κάνουμε νά συναισθανθεῖ τό λάθος του, νά μετανοήσει καί νά διορθωθεῖ. Ἡ προσευχή μας θά πρέπει νά εἶναι πολύ ἔντονη γιαυτόν. Ἐπίσης θά τόν νουθετήσουμε μέ πραότητα καί καλωσύνη. Θά τόν ἐλεήσουμε μέ διάκριση στίς σωματικές του χρεῖες. Τότε ἔχουμε μεγάλη πιθανότητα νά ἐπιτύχουμε τήν διόρθωσή του.

π. Σάββας

http://hristospanagia.blogspot.com/

Πηγή εἰκόνας: 

http://vatopaidi.files.wordpress.com/2010/01/apostolos-pavlos.jpg

Γιατί δέν πρέπει νά συναναστρεφόμεθα ὅσους μᾶς σκανδαλίζουν (=μᾶς ρίχνουν σέ πειρασμό γιά νά ἁμαρτήσουμε).

Γράφει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος στούς Θεσσαλονικεῖς σχετικά μέ τό πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουν κάποιον πού ἁμαρτάνει φανερά μή θέλοντας νά ἐργασθεῖ: «Μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ͵ ἵνα ἐντραπῇ»( Β΄Θεσσαλονικεῖς 3, 14), δηλ.  «μήν συναναστρέφεσθε μαζί του γιά νά ἐντραπεῖ». Στούς Κορινθίους πάλι γράφει σχετικά:  Α΄ Κορ. 5, 11:«νῦν δὲ ἔγραψα ὑμῖν μὴ συναναμίγνυσθαι ἐάν τις ἀδελφὸς ὀνομαζόμενος ᾖ πόρνος ἢ πλεονέκτης ἢ εἰδωλολάτρης ἢ λοίδορος ἢ μέθυσος ἢ ἅρπαξ͵ τῷ τοιούτῳ μηδὲ συνεσθίειν».

Δέν πρέπει νά συναναστρέφεται ὁ Χριστιανός μέ τούς φανερά ἁμαρτάνοντας. Ἀκόμη καί ἄν εἶναι πολύ δικοί του, ἤ «φίλοι του», ἤ συγγενεῖς του, θά πρέπει νά μήν ὑπακούει σ’ αὐτούς καί νά μήν τούς ἀκολουθεῖ στόν τρόπο, πού ζοῦν.

Ὁ ἄνθρωπος, πού θέλει νά μετανοήσει, πρέπει νά βρεῖ τό θάρρος νά παρακούσει καί νά χωριστεῖ (τοπικά ἤ τουλάχιστον τροπικά, δηλ. νά μήν κάνει τήν ἴδια ζωή) ἀπό αὐτούς, πού τόν παρακινοῦν νά κάνει παρακοή στόν Θεό. Αὐτοί τοῦ προβάλλουν σάν ἐπιχείρημα γιά τήν παρακοή στό Θέλημα τοῦ Θεοῦ:

 1)τήν συγγένειας ἤ τήν φιλία τους,

2)τήν οἰκογενειακή εἰρήνη («νά μήν χαλάσεις τήν οἰκογένεια σου» λένε συνήθως),

3)τήν τήρηση τῶν κοινωνικῶν ἤ οἰκογενειακῶν στερεοτύπων («ἀφοῦ ὅλος ὁ κόσμος ἔτσι κάνει», εἶναι τό σύνηθες ἐπιχείρημα) καί

4)τίς εὐρέως ἀποδεκτές κοσμικές συνήθειες.

Τήν δύναμη αὐτήν τοῦ νά παρακούσει σ’ αὐτούς, θά τήν βρεῖ ὁ μετανοών ἄνθρωπος ἐάν:

 1^ο) ἀποκτήσει τό «ἄμισον μίσος» ἐναντίον ὅλων αὐτῶν, πού προσπαθοῦν νά τόν τραβήξουν μακρυά ἀπό τήν Θεοσέβεια καί

 2^ο) ἀποκτήσει τόν Θεῖο Ἔρωτα καί τήν ἀληθινή ἀγάπη πρός τόν Θεό καί κατόπιν διά τοῦ Θεοῦ καί πρός τόν πλησίον.

Δίδαγμα 1^ο: Συμπερασματικά, γιά νά μπορέσουμε νά ζήσουμε σάν γνήσιοι ἀκόλουθοι τοῦ Κυρίου καί ἀληθινοί ἀδελφοί Του θά πρέπει νά ἀπαντήσουμε στό ἐρώτημα:

 -Τί μᾶς κάνει ἄξιους μαθητάς τοῦ Κυρίου; Καί ἡ ἀπάντηση εἶναι:

-α)Τό μίσος, δηλ. ἡ παρακοή πρός τούς «ἀφέλκοντας»(=ἀπομακρύνοντας ἀπό τόν Θεό) καί

β)ἡ ἀρετή τῆς θεοσέβειας, ἡ πρός τόν Θεόν ἀληθινή ἀγάπη.

Ἡ  μή συμμόρφωση μέ τίς ἐντολές, ὁδηγίες, νόμους, αὐτῶν, πού μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τόν Κύριο, εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά νά μπορέσουμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Ἀκόμη καί ἄν εἶναι πολύ δικοί μας, ἤ καί ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μας, ἐφ’ ὅσον μᾶς προτρέπουν σέ παρακοή πρός τόν Κύριο θά πρέπει νά φύγουμε μακρυά τους (τοπικά ἤ τουλάχιστον τροπικά, δηλ. νά μήν ἀκολουθοῦμε τόν δικό τους τρόπο ζωῆς). Ἄμισον μίσος πρός τούς ἄλλους καί αὐτομίσος γιά τόν παλαιό ἄνθρωπο, πού ἔχουμε μέσα μας εἶναι ἀπαραίτητα γιά νά ὑπάρξουν οἱ ἀπελευθερωτικές καταστάσεις, πού θά μᾶς βοηθήσουν νά ἀπεμπλακοῦμε ἀπό τόν πονηρό, τόν κόσμο καί τόν παλαιό ἄνθρωπο, ὥστε νά γίνουμε γνήσιοι καί μόνιμοι μαθητές τοῦ Κυρίου.

Πρέπει νά ὑπάρχι ἀπόφαση ἀκόμη καί γιά θάνατο προκειμένου νά μήν χάσουμε τόν Κύριο.

Στό Ἅγιο Βάπτισμα συμφορτωθήκαμε τόν Σταυρό μας μαζί μέ τόν Χριστό μας. Συσταυρωθήκαμε, θανατωθήκαμε καί συνθαπτήκαμε μαζί Του, μέ σκοπό νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Σταυρός εἶναι ὁ θάνατος, ἡ αὐταπάρνηση (αὐτομίσος) καί ἡ ἀπάρνηση (μίσος) τῶν πάντων, προσώπων καί πραγμάτων γιά χάρη Του ὅ,τι κι ἄν αὐτό μᾶς κοστίσει· ἀκόμη κι ἄν κοστίσει τόν σωματικό μας θάνατο. Ἄλλωστε ἡ λέξη μίσος πού χρησιμοποιεῖ ὁ Κύριος σημαίνει χωρισμός, ἀπομάκρυνση. Πρέπει νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό ὅλους καί ὅλα, νά «πεθάνουμε»  (νά «νεκρωθοῦμε») ὡς πρός ὅλους καί ὅλα, πού μᾶς χωρίζουν ἀπό τόν Κύριο.

Δίδαγμα 2^ο :Ὁ χωρισμός ἀπό τήν Ἐκκλησία, ὁ ἀφορισμός, δέν εἶναι τιμωρία ἀλλά παιδαγωγία. Σκοπόν ἔχει νά φέρει σέ συναίσθηση, ἐντροπή καί μετάνοια τόν ἀδελφό πού ἔσφαλε. Συνάμα νά προφυλάξει καί τούς ἄλλους ἀδελφούς ἀπό ἕνα κακό παράδειγμα. Ὁ ἀφορισμός, ἡ μή συναναστροφή καί φιλία μέ αὐτόν, πού παρεκτρέπεται καί μᾶς ρίχνει σέ πειρασμό, δέν εἶναι ἔλλειψη ἀγάπης. Ἀντίθετα μάλιστα εἶναι ἀγάπη ἀνιδιοτελής καί ἀκενόδοξη τόσο πρός τόν ἁμαρτάνοντα ὅσο καί πρός τόν ἄνθρωπο ἤ τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας πού σχετίζονται μαζί του καί μέχρι τώρα τόν συναναστρέφονταν.

 Ὁ Κύριος ἄλλωστε μᾶς τό δίδαξε λέγοντας: «Ἐάν ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιός σέ σκανδαλίζει, ἀφαίρεσέ τον. Σέ συμφέρει νά χαθεῖ ἕνα ἀπό τά μέλη σου καί νά μήν ριχθεῖ ὅλο σου τό σῶμα στήν γέεννα. Ἐπίσης ἐάν τό δεξί σου χέρι σέ σκανδαλίζει, κόψε το καί πέταξέ το μακρυά σου. Σέ συμφέρει νά χαθεῖ ἕνα ἀπό τά μέλη σου καί νά μήν πάει ὅλον σου τό σῶμα στήν γέεννα»[1].

Ἄς δοῦμε τό γιατί εἶναι προτιμότερος ὁ ἀφορισμός, ἀπό τήν συνέχιση τῆς συναναστροφῆς, μ’ ἕνα πρόσωπο τό ὁποῖο φανερά μᾶς ρίχνει σέ πειρασμό ἐπιμένοντας στήν ἁμαρτία:

Α)Μή συναναστρεφόμενοι αὐτόν, πού μέχρι τώρα τόν εἴχαμε πλησίον μας, ὡς φίλο καί ἀγαπητό, τοῦ δίνουμε ἕνα σπουδαῖο ἔναυσμα-πρόκληση ὥστε νά προβληματιστεῖ γιά τίς πράξεις του καί νά σκεφθεῖ:

«Ὥστε, εἶναι τόσο κακό αὐτό πού κάνω, πού ἔχει σάν συνέπεια νά μέ χωρίσουν-ἐγκαταλείψουν οἱ καλλίτεροί μου φίλοι καί συγγενεῖς;». Ἐάν ἔχει καλή διάθεση θά διορθωθεῖ, θά μετανοήσει.

Ἐάν ὅμως παρ’ ὅλες τίς συστάσεις μας, συνεχίζει νά παρεκτρέπεται καί ταυτόχρονα ἐμεῖς, ἐπιμένουμε νά τόν κάνουμε παρέα σάν νά μήν συμβαίνει τότε, ὤ! τότε!... Καθόλου δέν τόν βοηθᾶμε νά διορθωθεῖ. Διότι σκέφτεται:

«Ἀφοῦ οἱ φίλοι μου, πού εἶναι καί ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, δέν μοῦ λένε τίποτε, ἤ μέ ἐπιπλήττουν πάρα πολύ ἐλαφρά, ἄρα καλά κάνω ὅ,τι κάνω ἤ ἐπιτέλους δέν κάνω καί κάτι φοβερό».

 Μένει ἔτσι ἀδιόρθωτος καί φταίει (ἐκτός ἀπό τήν δική του ἀμέλεια καί ραθυμία) καί ἡ δική μας ἔλλειψη ἀληθινῆς ἀγάπης. Διότι ἀληθινή γνήσια, χριστιανική ἀγάπη δέν εἶναι τό νά μήν στενοχωρήσουμε τόν ἄλλο, ἀλλά τό νά τόν βοηθήσουμε νά εἶναι μέ τόν Θεό στήν αἰωνιότητα.

Β)Ἐπίσης ἕνας δεύτερος λόγος ἀποφυγῆς τῆς συναναστροφῆς μέ τόν φανερά ἁμαρτάνοντα, εἶναι ὅτι θά πρέπει νά προστατεύσουμε τόν ἑαυτό μας καί ὅλην τήν χριστιανική κοινότητα.

 Ἡ ἁμαρτία εὔκολα μεταδίδεται. Ἐάν συναναστρέφεσαι μέ ἕναν κρυολογημένο πολύ πιό εὔκολα «κολλᾶς» καί σύ τόν ἰό του, παρά τόν θεραπεύεις. Δέν πρέπει νά ἔχουμε τήν ὑπερηφάνεια καί τήν αὐτοπεποίθηση, πού λέγει ὅτι «ἐγώ συναναστρέφομαι μέ ὅλους καί δέν ἐπηρρεάζομαι».

 Οἱ ἅγιοι, ἄν καί ἦσαν σπουδαῖοι πνευματικοί ἀγωνιστές καί ἀπαθεῖς, ἐντούτοις δέν συναναστρέφονταν ἀνθρώπους (τό κατά δύναμιν), πού ἦταν ἐνδεχόμενο νά τούς σκανδαλίσουν. Ἀντίθετα ἔφευγαν στήν ἔρημο, μή ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτό τους. Εἶχαν βαθειά ταπεινοφροσύνη γιαυτό καί δέν θεωροῦσαν τόν ἑαυτό τους ἀπαθῆ καί ἐνάρετο. Ἀντίθετα ἤξεραν ὅτι εἶναι εὐπρόσβλητοι ἀπό τό κακό καί ἱκανοί γιά κάθε ἁμαρτία, ἐάν φύγει ἀπό ἐπάνω τους ἡ σκέπη τῆς Θείας Χάριτος, πού δωρίζεται μόνο στούς ταπεινούς. Εἶχαν ἐπίγνωση τῆς μεγάλης τους ἀδυναμίας καί ὄχι αὐτοπεποίθηση.

Δίδαγμα: Ἡ αὐτοπεποίθηση ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν πτώση· κάνει τόν ἄνθρωπο «ἐπικατάρατο» καί ἀποστάτη τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ προφήτου Ἱερεμίου:

«Καταραμένος κάθε ἄνθρωπος, πού ἔχει τήν ἐλπίδα του σέ ἄνθρωπο καί στηρίξει τήν σάρκα τοῦ βραχίονος του  καί ἀποστατήσει ἡ καρδιά του ἀπό τόν Κύριο»[2].

Αὐτό τό ρητό ἑρμηνεύοντας ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι: λέγοντας ὁ Προφήτης «γιά αὐτόν, πού ἔχει τήν ἐλπίδα αὐτοῦ πάνω σέ ἄνθρωπο», φανέρωσε    (ἤθελε νά μᾶς διδάξει) ὁ προφήτης, τό νά μήν ἐλπίζουμε σέ ἄλλον. Ἐνῶ λέγοντας τό «νά στηρίζη τή σάρκα τοῦ βραχίονός του», ἐφανέρωσε τό νά μήν ἐλπίζουμε στόν ἑαυτό μας· καί τά δυό δέ αὐτά τά ὀνόμασε ἀποστασία ἀπό τόν Θεόν[3].  

    Ἡ ἐπιμονή μας νά συναναστρεφόμεθα ἀνθρώπους κοσμικούς πού ἁμαρτάνουν φανερά καί ἀδιάντροπα εἶναι δεῖγμα ὑπερηφάνειας, αὐτοπεποίθησης, ἀνθρωπαρέσκειας καί κενοδοξίας. Γινόμαστε ἔτσι καταραμένοι ἀπό τόν Θεό καί κινδυνεύουμε νά πᾶμε στήν αἰώνια κόλαση. Γιαυτό ὁ Κύριος εἶπε νά χωριζόμαστε ἀπό ὅλους αὐτούς ἀκόμη καί ἐάν εἶναι ἀγαπητοί καί «πολύτιμοι» σέ μᾶς ὅπως εἶναι τό μάτι μας ἤ τό χέρι μας. Μᾶς συμφέρει νά πᾶμε χωρίς αὐτούς (χωρίς μάτι καί χέρι) στόν Παράδεισο παρά μαζί μ’ αὐτούς στήν αἰώνια κόλαση. Ἡ χριστιανική ζωή ἀπαιτεῖ κάποιες ἀνθρώπινες θυσίες καί «ἀπώλειες» οἱ ὁποῖες ὅμως σώζουν τελικά τήν ψυχοσωματική μας ὑπόσταση στήν αἰωνιότητα.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

---

[1]Ματθ. 5, 29-30:εἰ δὲ ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιὸς σκανδαλίζει σε͵ ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· συμφέρει γάρ σοι ἵνα ἀπόληται ἓν τῶν μελῶν σου καὶ μὴ ὅλον τὸ σῶμά σου βληθῇ εἰς γέενναν. 5.30 καὶ εἰ ἡ δεξιά σου χεὶρ σκανδαλίζει σε͵ ἔκκοψον αὐτὴν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· συμφέρει γάρ σοι ἵνα ἀπόληται ἓν τῶν μελῶν σου καὶ μὴ ὅλον τὸ σῶμά σου εἰς γέενναν ἀπέλθῃ.                                                   

[2] Ἱερ. 17, 5. :«Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος͵ ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ΄ ἄνθρωπον καὶ στηρίσει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ΄ αὐτόν͵ καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποστῇ ἡ καρδία αὐτοῦ·

[3] Μ. Βασιλείου: Ὅροι κατά πλάτος, μβ΄, Work #048 31.1025.38  to Work #048 31.1025.46«Ἐπικατάρατος ἄνθρωπος ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ΄ ἄνθρωπον͵ καὶ στηρίξει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ͵ καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποσταίη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· τοῦ λόγου διὰ μὲν τοῦ͵ Ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ΄ ἄνθρωπον͵ τῷ ἑτέρῳ ἐπελπίζειν· διὰ δὲ τοῦ͵ Καὶ στηρίξει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ͵ τὸ ἐφ΄ ἑαυτῷ πεποιθέναι ἀπαγορεύοντος· ἑκάτερον δὲ αὐτῶν ἀποστασίαν ἀπὸ Κυρίου ὀνομάζοντος͵ καὶ τὸ τέλος ἀμφοτέρων ἐπάγοντος».

Πηγή εἰκόνας;http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:Fj2HAaA67BTcEM:http://www.pmeletios.com/images/ap_paylos.jpg

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΩΜΑΣΤΕ ΜΕ ΟΛΟΥΣ;

Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Θεσσαλονικεῖς ἀναφερόμενος στό θέμα τῆς μή ἐργασίας κάποιων ἀπό τούς Χριστιανούς καί γιά τό πῶς πρέπει νά τούς ἀντιμετωπίσει ἡ τοπική Ἐκκλησία:

Β΄Θεσ. 3, 14:Εἰ δέ τις οὐχ ὑπακούει τῷ λόγῳ ἡμῶν͵ διὰ τῆς ἐπιστολῆς τοῦτον σημειοῦσθε.

Πρόσεξε τήν ταπεινοφροσύνη τοῦ ἁγίου Παύλου. Δέν εἶπε ὅτι αὐτός πού παρακούει, παρακούει ἐμένα (ὅπως ἦταν ἄλλωστε ἡ ἀλήθεια) ἀλλά μέ ἡρεμία καί ταπείνωση ἐκφραζόμενος, μόνο τό ὑπονοεῖ. Καί λέγει: «ἐκεῖνον πού παρακούει στόν λόγο σας» (πού εἶναι καί δικός Του δηλ. τοῦ Ἀποστόλου) «αὐτόν νά τόν σημειώνετε, νά τόν ξεχωρίζετε, καί νά μήν τόν συναναστρέφεσθε».

Τοῦτον σημειοῦσθε.

Τούς προτρέπει νά σημειώνουν αὐτόν, πού δέν ὑπακούει γιά νά μήν ξεφεύγει· νά τόν γνωρίζουν καί νά μήν τόν συναναστρέφονται. Τά ζητήματα τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τά πιό σημαντικά καί πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ σοβαρότητα, ἐπιμέλεια, συστηματικότητα καί προσοχή. «Ἐπικατάρατος ὁ ποιῶν τά ἔργα τοῦ Κυρίου ἀμελῶς» μᾶς λέγει ὁ Προφήτης Ἱερεμίας[1].          
                       

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

Μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ͵ ἵνα ἐντραπῇ·.

Τούς λέει μέ ἄλλα λόγια: «Δέν εἶναι μικρή παιδεία τό νά μήν τόν συναστρέφεσθε. Ἀπό τήν μή συναναστροφή προκύπτει ἐντροπή γιαυτόν. Ἐπίσης τό γεγονός ὅτι παίρνει ἐλεημοσύνη τοῦ προξενεῖ ἄλλη ἐντροπή. Αὐτή ἡ διπλῆ ἐντροπή τόν κάνει νά διορθωθεῖ δηλ. νά ἀρχίσει νά ἐργάζεται καί νά μήν ἀτακτῆ».

   Ἐκεῖνα τά πρῶτα χριστιανικά χρόνια ἦταν μεγάλη τιμωρία τό νά εἶσαι χωρισμένος ἀπό τήν ἀδελφότητα. Αὐτό ἦταν ὁ λεγόμενος ἀφορισμός. Σήμερα δυστυχῶς αὐτό δέν θεωρεῖται σημαντικό. Ἀντίθετα μάλιστα πολλοί χωρίζονται ἀπό μόνοι τους μή συμμετέχοντας στίς Ἐκκλησιαστικές λατρευτικές συνάξεις καί στίς Θεῖες Λειτουργίες.  Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐντραπεῖ γιά τό σφάλμα του τότε διορθώνεται. Ὁ ἀφορισμός, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τούς ἁμαρτάνοντας αὐτόν τόν σκοπό ἔχει.

Διδάγμα: Ἡ ἐντροπή, τό «φιλότιμο», ἡ ἐλεύθερη συγκατάθεση, ἡ αὐτοκατάκριση, ἡ ἀγάπη, εἶναι αὐτά, πού ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή καί γνήσια μετάνοια. Ἀντίθετα ὁ ἐξαναγκασμός, ἡ βία, ἡ πίεση, δέν ἔχουν θετικά ἀποτελέσματα, ὅταν προσπαθοῦμε νά διορθώσουμε κάποιον. Μόνον ὅταν ἐκεῖνος συναισθανθεῖ τό σφάλμα του καί ἐντραπεῖ θά θελήσει νά διορθωθεῖ. Τότε θά ἔχει ἀξία καί ἡ Μετάνοια του. Διότι ἀρετή πού δέν γίνεται ἐλεύθερα ἀλλά ἀναγκαστικά, δέν εἶναι ἀληθινή ἀρετή. Τό ἴδιο ἰσχύει βέβαια καί γιά τήν Μετάνοια.

Ἄν πραγματικά θέλουμε νά βοηθήσουμε κάποιον θά πρέπει νά τόν ἀφήσουμε ἐλεύθερο νά συναισθανθεῖ τό τί ἔκανε δείχνοντάς του μακροθυμία, ἀγάπη καί προπαντός συγχωρώντας τον καί κάνοντας προσευχή. Τότε εἶναι σάν νά τοῦ βάζουμε ἀναμμένα κάρβουνα στό κεφάλι του σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου: «Μήν παίρνετε ἐκδίκηση ἀπό μόνοι σας, ἀγαπητοί ἀλλά δῶστε τόπο στήν ὀργή (μήν ἐπιτρέψετε νά σᾶς καταλάβει ἡ ὀργή· δῶστε της τόπο καί τρόπο γιά νά φύγει). Δική Μου εἶναι ἡ ἐκδίκηση, ἐγώ θά ἀνταποδώσω, λέγει ὁ Κύριος. Ἀλλά ἐάν πεινᾶ ὁ ἐχθρός σου, δίνε του ψωμί (καί ὅλα τά ἀναγκαῖα γιά τήν διατροφή του) ἐάν διψᾶ, πότιζέ τον. Διότι κάνοντας ἔτσι, θά συσσωρεύσεις ἀναμμένα κάρβουνα στό κεφάλι του. Μή νικιέσαι ἀπό τό κακό ἀλλά νίκα μέ τό καλό τό κακό»[2].

 Περί τοῦ ἀφορισμοῦ ὡς παιδαγωγίας πρός ἐντροπή καί διόρθωση

Ὁ ἀφορισμός παλαιότερα ἦταν τριῶν εἰδῶν: 1) Ἀφώριζαν τόν ἁμαρτάνοντα ἀπό τήν Κοινωνίαν τῶν Ἁγίων Μυστηρίων μόνον. Αὐτός στεκόταν μαζί μέ τούς ἄλλους Χριστιανούς καί συμπροσηύχετο. 2) Ἀφώριζαν τόν ἁμαρτάνοντα καί ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τῶν Χριστιανῶν, καί συναναστροφήν αὐτῶν, καθώς δηλώνεται αὐτό καί ἀπό τό ρητό τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου καί 3) Ἀφώριζαν τόν κληρικό, ὅταν ἁμάρτανε ἀπό τούς συγκληρικούς του· γιά παράδειγμα τόν Ἀρχιερέα ἀπό τούς ἄλλους Ἀρχιερεῖς· τόν Πρεσβύτερον ἀπό τούς συμπρεσβυτέρους του, τόν Διάκονον ἀπό τούς Διακόνους.

Δέν πρέπει ὁ ἀφορισμός νά χωρίζει τόν πιστόν ἀπό τήν Ἁγία καί Ὁμοούσιο Τριάδα ἀλλά νά εἶναι (ὁ ἀφορισμός) εἴτε α)ἀκοινωνησία, εἴτε β)ἐξωεκκλησιασμός. Δέν πρέπει ὁ ἀφοριζόμενος νά ἔχει τό ἐπιτίμιο, τοῦ νά μένει καί μετά τόν θάνατό του ἄλυτος καί ἀσυγχώρητος, καθώς συνηθιζόταν νά γράφεται στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας. Διότι ὁ ἀφορισμός αὐτός, δέν διαφέρει καθόλου ἀπό τό ἀνάθεμα.

 Λέγει δέ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ὅτι οἱ σύγχρονοί Του Χριστιανοί δέν τό θεωροῦσαν μεγάλο κακό, τό νά συναναστρέφονται μέ τούς κακούς. (Τό ἴδιο δυστυχῶς συμβαίνει καί μέ τούς σημερινούς «χριστιανούς» πού λένε μέ θράσος: «Τί λοιπόν ἀκοινώνητοι θά γίνουμε;» καί δικαιολογοῦν ἔτσι τήν συμμετοχή τους στίς κοσμικές ἐκδηλώσεις καί φιέστες συναναστρεφόμενοι ἀδιάκριτα τούς πάντες). Ὅμως, λέγει πάλι ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ὅτι προξενεῖ μεγάλη ὠφέλεια στούς κακούς, τό νά μήν τούς συναναστρέφωνται οἱ Χριστιανοί. Ἔτσι ὠφελήθηκε ὁ πόρνος τῆς Κορίνθου. Τόσο ἐσυστάλθηκε καί μετανόησε ἐξ αἰτίας τοῦ χωρισμοῦ του ἀπό τούς ἄλλους Χριστιανούς, ὥστε εἶπε γιαυτόν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι «ἀρκεῖ σ’ αὐτόν ἡ ἐπιτιμία αὕτη»[3].

Συμπεραίνουμε μάλιστα, ἀπό τήν προτροπή τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου («μή συναναμίγνυσθε αὐτῷ») ὅτι ἐάν πρέπει νά χωριζόμαστε ἀπό τούς ἀνθρώπους, πού δέν ἐργάζονται, πολύ περισσότερο θά πρέπει νά χωριζόμαστε ἀπό τούς ἄλλους κακούς ἀνθρώπους πού ἁμαρτάνουν φανερά. Γιαυτό ἀκριβῶς σέ ἄλλη περίσταση ὁ ἅγιος Παῦλος λέγει στούς Κορινθίους: «Σᾶς ἔγραψα νά μήν συναναστρέφεσθε μέ κάποιον ἀδελφόν ἐάν αὐτός εἶναι πόρνος ἤ πλεονέκτης ἤ εἰδωλολάτρης ἤ λοίδορος ἤ μέθυσος ἤ ἅρπαγας· μ’ αὐτόν οὔτε νά τρῶτε μαζί του»[4]. Κάνει ἐντύπωση τό οὔτε νά τρῶτε μαζί του.

Δίδαγμα –Πρακτικά: Πόσο διδακτικά καί βοηθητικά εἶναι αὐτά γιά τόν σύγχρονο χριστιανό ὁ ὁποῖος ἔχει νά παλέψει μ’ ἕναν κόσμο ἀποστατημένο, ἀδιάφορο γιά τήν σωτηρία του καί πολλές φορές ἐχθρικό ἀπέναντι στόν Θεό καί τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς. Ὁ συναγελασμός, ἡ συναναστροφή καί φιλία μέ κοσμικούς εἶναι ὀλέθρια γιά τήν πνευματική ζωή.

 Ἄν ὁ ἄνθρωπος:

1)δέν ἀρνηθεῖ τόν παλαιό ἑαυτό του μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες του,

2)δέν καταπολεμήσει τά κενόδοξα, ἀνθρωπάρεσκα καί ἐγωιστικά θελήματά του,

3)δέν ἀνατρέψει κάθε προηγούμενη σχέση, γνώση, συνήθεια, ἀντίληψη, θεώρηση προσώπων καί πραγμάτων, δέν μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τόν Χριστόν.

4) Ἄν ἐπίσης ὁ ἄνθρωπος δέν ἀποταχθεῖ πάντα τά «ὑπάρχοντά» (γνωριμίες, κοσμικές φιλίες, πράγματα, ἀντιλήψεις, ἄρρωστες ἀγάπες) του γινόμενος τελείως «ἀκτήμων», δέν μπορεῖ νά χαρεῖ τήν Οὐράνια Βασιλεία καί Χαρά τοῦ Παραδείσου. Ὁ Κύριος μᾶς τό εἶπε σαφῶς: «Κάθε ἕνας ἀπό σᾶς ὁ ὁποῖος δέν ἀποτάσσεται ὅλα τά ὑπάρχοντά του δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου»[5].

Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀποταχθεῖ ὅλη τήν ὑλική καί πνευματική του περιουσία καί νά κρατήσει μόνον τόν Κύριο.

Δηλ. ὁ ἄνθρωπος, πού θέλει νά εἶναι ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ, θά πρέπει νά ἀποταχθεῖ ἀπό:

 α)ὅλα τα ὑλικά ἀγαθά του, τά ὁποῖα τοῦ εἶναι περιττά· ἀλλά καί ὅσα κρατήσει ὡς ἀπαραίτητα νά τά ἔχει σάν νά μήν τά ἔχει, (δηλ. ὁ νοῦς του νά μήν εἶναι σ’ αὐτά καί ἡ καρδιά του νά μήν εἶναι κολλημένη σ’ αὐτά) καί

β) ὅλα τά πνευματικά ἀγαθά του, ὅλους τούς λογισμούς, τίς ἰδέες, προκαταλήψεις, κοινωνικά στερεότυπα, γνώσεις, ἐπιθυμίες, ἀγάπες, προσκολλήσεις, ὁρμές, καί νά κρατήσει μόνον τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν τήν Ἁγία Του Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καί ὅ,τι σχετίζεται μέ τήν Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος.

Τέλος ἄν ὁ ἄνθρωπος

5) δέν φθάσει στό «ἄμισον μίσος» ἀπέναντι ὅλων ἐκείνων (ἀκόμη καί τῶν πολύ στενῶν συγγενῶν του), πού τόν ἐμποδίζουν νά εἶναι μέ τόν Κύριο, αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής τοῦ Κυρίου. «Ἄμισο μίσος» εἶναι ἡ τοπική καί τροπική ἀπομάκρυνση, χωρίς ὅμως ἀντιπάθεια καί ἔλλειψη τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης. Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι ξεκάθαρος:«Εἴ τις ἔρχεται πρὸς με͵ καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα αὑτοῦ͵ καὶ τὴν μητέρα͵ καὶ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ͵ καὶ τὰ τέκνα͵ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς͵ καὶ τὰς ἀδελφὰς͵ ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν͵ οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής»[6].

Λέγει ὁ Μ. Βασίλειος σχολιάζοντας τόν ἀνωτέρω λόγο τοῦ Κυρίου μας ὅτι: Μέ τήν λέξη μίσος ὁ Κύριος ἐννοεῖ ὄχι τήν κακία ἀλλά τήν ἀρετή, τήν καλή χρησιμοποίηση τοῦ θυμοῦ καί τῆς ἐπιθυμίας. Ὁ Κύριος ὁμιλεῖ γιά «μίσος» πού δέν σκέπτεται κακά γιά τούς ἄλλους, ἀλλά γιά «μίσος» πού προκαλεῖ τήν ἀρετή τῆς θεοσέβειας, ἐπειδή μᾶς ὁδηγεῖ στήν παρακοή αὐτῶν πού μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τόν Κύριο[7]. Αὐτή ἡ παρακοή εἶναι ἐπιβεβλημένη, σωτήρια καί κατορθωτή μόνο ἐάν μισήσουμε κάθε τί πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

---

[1] Ἱερ. 31, 10: «ἐπικατάρατος ὁ ποιῶν τὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς»

[2]Ρωμ. 12, 19-21:«μὴ ἑαυτοὺς ἐκδικοῦντες͵ ἀγαπητοί͵ ἀλλὰ δότε τόπον τῇ ὀργῇ͵ γέγραπται γάρ͵ Ἐμοὶ ἐκδίκησις͵ ἐγὼ ἀνταποδώσω͵ λέγει Κύριος. 12.20 ἀλλὰ ἐὰν πεινᾷ ὁ ἐχθρός σου͵ ψώμιζε αὐτόν· ἐὰν διψᾷ͵ πότιζε αὐτόν· τοῦτο γὰρ ποιῶν ἄνθρακας πυρὸς σωρεύσεις ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. 12.21 μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ͵ ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν».

[3] Β΄ Κορ. 2, 6: «ἱκανὸν τῷ τοιούτῳ ἡ ἐπιτιμία αὕτη ἡ ὑπὸ τῶν πλειόνων».

[4]Α΄ Κορ. 5, 11:«νῦν δὲ ἔγραψα ὑμῖν μὴ συναναμίγνυσθαι ἐάν τις ἀδελφὸς ὀνομαζόμενος ᾖ πόρνος ἢ πλεονέκτης ἢ εἰδωλολάτρης ἢ λοίδορος ἢ μέθυσος ἢ ἅρπαξ͵ τῷ τοιούτῳ μηδὲ συνεσθίειν».

[5]Λουκ. 14, 33:«Πᾶς ἐξ ὑμῶν ὃς οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσιν τοῖς ἑαυτοῦ ὑπάρχουσιν οὐ δύναται εἶναί μου μαθητής».

[6] Λκ. 14, 26.

[7]Μ. Βασιλείου, Περί Βαπτίσματος, Λόγος Α΄, Work #051 31.1517.25  to     Work #052 31.1520.18 31.1513  Μῖσος δηλονότι͵ οὐ μελέτην ἐμποιοῦν ἐπιβουλῆς͵ ἀλλ΄ ἀρετὴν θεοσεβείας ἐν παρακοῇ τῶν ἀφελκόντων.

π. Σάββας 

 http://hristospanagia.blogspot.com/
Πηγή εἰκόνας:
 https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjBU0T5S5RXU7WpyDe_u63EPGwforWKs4O63jcl4QRIGclfLtHvnbYGi2fjphF0m8kA6jUK9829mcj1QKTxukksRRLrphpKWG7lI_uSOI0ZyZwRb1xQNgrLcoY5fjuXX-o8mIRwTRZlKOx/s400/martyrs.jpg